ตอน 1 งูขาวเร่ร่อน
อวิ๋นตงฟางถูกทหาร์จับกุมตัวไปยังแท่นปะาเซียน ประมุข์ตัดสินโทษให้นางรับอัสนีวิบาก(สายฟ้าฟาดแก่นเซียน)....
ด้วยญาณบารมีที่นางสะสมไว้จากการเฝ้าระวังภัยใต้แท่นบัวของพระพุทธองค์ แผ่ขึ้นสู่ท้องณภาเป็ลำแสงสีทองห่อหุ้มร่างกายที่บอบช้ำของนางที่ตกลงจากแท่นปะาเซียน...ร่วงโรยลงสู่โลกมนุษย์...ขณะเข้าใกล้เขตแดนมนุษย์ ลำแสงที่ห่อหุ้มร่างก็สลายหายไป จากร่างเซียนค่อยๆคืนร่างเป็งูขาวตัวน้อย....
ณ ป่าอันกว้างใหญ่ไพศาลเมืองลั่วหยาง
งูน้อยาเ็สาหัสนอนหายใจรวยริน...องค์ชายชิงอี้เทียน ผู้ออกเดินทางในยุทธภพ พบเจองูขาวเข้า
"นั่นงูเผือกนี่... เป็บุญตาข้านัก"
"เอ๊ะ...เหตุใดผิดสังเกตนักล่ะ มันนอนแน่นิ่งไม่ขยับเลย"
ชิงอี้เทียนเดินเข้าไปใกล้อีก
"เ้างูน้อย... นี่มันได้รับาเ็... หากข้าไม่รีบช่วยเหลือ มันต้องไม่รอดแน่... จะปล่อยให้งูเผือกที่งดงามเช่นนี้ตายไป น่าเสียดายแย่"
"เ้างูน้อยข้าจะช่วยเ้าเอง"
ชิงอี้เทียนจับงูขาวอย่างเบามือใส่ในกล่องไม้ที่ตนสะพายมา...
เดินทางไปเรื่อยๆ...มุ่งหน้าสู่สำนักพรตชีตู่ เพื่อฝึกวิชากวงหรูอวี้ ว่ากันว่าเป็สุดยอดวิชาลับที่ทรงพลังที่สุดในใต้หล้า
"องค์ชายท่านมาถึงได้เวลาพอดี"
"ท่านอาจารย์ผู้าุโออกจากญาณสมาธิพอดี"
"เป็เวลาหลายปีที่ท่านอาจารย์ผู้าุโเก็บตัวเข้าฌานสมาธิไม่พบผู้ใด"
"นับว่าท่านมาได้ทันเวลา"
"เื่ท่านอาจารย์าุโเอาไว้ก่อนเถอะ...ยังไงข้าก็ต้องได้พบท่านอยู่ดี...แต่ตอนนี้ข้าร้อนใจ..กลัวว่าเ้างูน้อยจะไม่รอด..."
"ท่านรีบพาข้าไปที่ห้องพักเสียที"
"ได้ๆ ท่านอย่าเพิ่งร้อนใจไป"
อี้เทียนรีบหาทางรักษาเ้างูน้อย เอางูน้อยวางไว้บนที่นอน...
อี้เทียนเดินวนไป วนมาไม่หยุด
พึมพำไม่หยุด
"เอาล่ะ ข้าจะรักษางูน้อยตัวนี้อย่างไรดี...ดูสิร่างกายของมันดูบอบช้ำมาก สีขาวบนกายของมันดูขุ่นมัว... เอาเถอะเป็ไงเป็กัน รักษางูก็คงไม่ต่างอะไรกับรักษาคนหรอก..."
อี้เทียนรีบวิ่งออกนอกสำนักพรตชีตู่
"เอ้ๆ องค์ชายๆๆชิงอี้เทียน...ท่านจะรีบไปที่ใด"
หัวหน้าสำนักเห็นท่าทีรีบร้อนของอี้เทียนก็อดร้องทักไม่ได้
"นะนะ...นี่...ท่านอาจารย์าุโอยู่ในห้องโถง..."
"ข้ารู้แล้วน่าท่านหัวหน้าสำนัก...ไว้ข้าจะรีบกลับมา...ข้ามีเื่ด่วนต้องสะสาง"
อี้เทียนเข้าไปในป่าเก็บสมุนไพรหลายชนิด...เอาแอบไว้ในอาภรณ์...วิ่งกลับเข้าห้องนอนอย่างรวดเร็ว
"แย่แล้วล่ะ ข้ามีสมุนไพร แต่ข้าไม่มีเครื่องบด... "
"ไม่เป็ไรหรอก เ้าเป็งูพูดไม่ได้ คงจะพูดว่ารังเกียจข้าไม่ได้หรอกนะ"
อี้เทียนหัวเราะคิกคักก่อนจะเข้าไปหยิบเ้างูขาวมาไว้บนตัก... ใช้มือหยิบสมุนไพรเข้าปาก...เคี้ยวๆอย่างละเอียดจนสมุนไพรผสมกับน้ำลายเป็เนื้อเดียวกัน
อี้เทียนคายออกมา
"ยึ้ยยย.... ทำไมสมุนไพรดูสีน่ากลัวขนาดนี้ล่ะ..."
อี้เทียนเอาสมุนไพรปนน้ำลายพวกนั้นพอกบนตัวของงูขาวจนกลายเป็งูเขียว
"เอาล่ะ แค่นี้ก็เป็ที่เรียบร้อย...หวังว่าเ้าจะรอดนะ"
"อืม...เดี๋ยวสิ... งูกินอะไรเป็อาหารล่ะ งูตัวนี้ต้องตายแน่หากมันตื่นมาไม่มีอาหาร"
"เอาล่ะ เ้างูเขียว ฮ่าๆ เอ๊ยงูขาว...รอข้าสักครู่นะ...ข้าจะไปหาอาหารมาให้เ้า"
อี้เทียนเปิดหน้าต่าง...ใช้วิชาเวทย์ยิงนกบนท้องฟ้าร่วงลง... วิ่งออกไปเอานกตัวนั้นเข้ามาให้ห้อง
ใช้พลังเวทย์หั่นนกเป็ชิ้นเล็ก วางไว้ข้างงู
"เอาล่ะ หากเ้าตื่นมา เ้าจงกินซะ...ข้าต้องรีบเข้าพบอาจารย์าุโแล้ว มิเช่นนั้นคงหาว่าข้าเป็ศิษย์ที่ไร้มารยาท
ณ ห้องโถงสำนักพรตชีตู่
"ชิงอี้เทียน...ในที่สุดเ้าก็มาแล้ว...ข้ารอเ้ามานาน"
"ศิษย์คารวะท่านอาจารย์าุโ...แล้วศิษย์พี่น้องท่านอื่นอยู่ที่ใดกัน...เหตุใดในที่นี่มีเพียงข้าและท่าน"
"ฮ่าๆ ทุกคนตื่นเต้นปีติยินดีมากที่หลายปีมานี้ข้าออกจากการบำเพ็ญญาณ... ทุกคนมาหาข้าั้แ่ต้น...มีแต่เ้านี่แหละที่ชักช้า..."
"ศิษย์อกตัญญู...อาจารย์าุโโปรดอภัยให้อี้เทียน"
"เอาล่ะ ชิงอี้เทียน... เ้ามานี่สิ เข้ามาใกล้ๆข้า"
อาจารย์าุโผู้วิชาแกร่งกล้า...เพียงแค่ใช้ปลายนิ้วมือแตะหน้าผากของอี้ชิงครู่เดียว...
อาจารย์าุโเห็นถึงอดีตและตัวตนที่แท้จริง...ของอี้เทียน
แท้จริงแล้วองค์ชายชิงอี้เทียนผู้นี้เป็มหาเทพเฟิ่งอู่หยวนผู้น่าเกรงขาม เฟิ่งอู่หยวนมหาเทพา...
อาจารย์าุโระลึกได้ถึงภารกิจที่มหาเทพเฟิ่งอู่ลงมายังแดนมนุษย์
อาจารย์พึมพำ...
"ครั้งนี้ท่านลงมาเผชิญด่านเคราะห์ในรอบพันปี...ข้าััได้ว่าบัดนี้แดน์กำลังเกิดเหตุโกลาหล... เพราะศิลาเทพสลายไปแล้ว...เทพทุกองค์อกสั่นขวัญแขวน มีเพียงมหาเทพอู่หยวนเช่นท่านที่มีอำนาจบารมีมากพอที่จะก่อสร้างศิลาเทพขึ้นมาอีกครั้ง..."
"ไม่ได้การ...ข้าต้องรีบทำให้ด่านเคราะห์บนโลกมนุษย์ของท่านมหาเทพจบลงโดยเร็ว...ท่านจะได้หวนคืนสู่แดน์"
"ท่านอาจารย์ท่านพูดอะไรของท่าน อี้เทียนไม่เข้าใจ"
"ไม่ได้การ… อี้เทียนรุอีกสามวัน ให้เ้าขึ้นเขาไปพบอาจารย์ ข้าจะต้องเร่งถ่ายทอดวิชากวงหรูอวี้ให้เ้า"
ณ ห้องพักของชิงอี้เทียน
นางงูขาวรู้สึกตัว
"นี่ข้าอยู่ที่ไหนกัน… "
"ย๊าากกกก!!! บนกายข้าเหตุใดน่าเกลียดน่ากลัวขนาดนั้น นี่มันอะไรกัน…"
"หรือว่าเมือกสีเขียวบนตัวข้าจะเป็พิษ…แล้วข้าไปโดนพิษั้แ่เมื่อไหร่กัน"
แคร่กๆๆ เสียงอี้เทียนเปิดประตูเข้ามา งูขาวได้ยินเสียงแปลกๆก็รีบมุดเข้าไปซ่อนตัวใต้ผ้าห่ม…
อี้เทียนทิ้งตัวลงบนที่นอนอย่างแรง
"นี่มันอะไรกันน่ะ ดีนะที่ข้าไหวตัวทัน ไม่เช่นนั้นคงโดนเ้าหนุ่มนี่ทับจนแบนแน่"
"เอ่อ…เ้างูน้อยเป็อย่างไรบ้างนะ …เอ๋?? เ้างูน้อยหายไปไหนแล้วล่ะ"
"ข้าอุส่านำนกมาไวัให้เ้า ก่อนไปก็ไม่กินสักคำ หวังว่ายาที่ข้าพอกไว้บนตัวเ้า จะช่วยให้เ้าหายดีนะ"
งูขาวได้ยินเช่นนั้นก็คิดในใจ…
"ที่แท้ข้าก็ไม่ได้โดนพิษหรอกหรือ เป็เขาที่ช่วยเหลือข้าไว้…ท่าทางเขาก็ไม่ได้ร้ายกาจอะไร แต่ข้าััไม่ได้ถึงพลังเลย หรือว่า ข้าจะตกจากแดน์แล้วจริงๆ นี่คงเป็แดนมนุษย์สินะ"
อี้เทียนกลับมานอนกลิ้งไปมาบนที่นอน รู้สึกเป็ห่วงงูตัวนั้น พึมพำออกมา
"เ้าจะเป็อย่างไรบ้างนะ"
กระทั่งอี้เทียนค่อยๆหลับไป งูขาวจึงค่อยๆเลื้อยออกจากที่ซ่อน เลื้อยไปใกล้ๆใบหน้าของอี้เทียน นางที่อยู่ในร่างงูชะโงกหน้าดูชิงอี้เทียน
"นี่จะว่าไป เ้าก็หน้าตาดีไม่น้อยนะ ใบหน้าของชายบนโลกมนุษย์…มิคิดมาก่อนว่าจะน่าหลงใหลขนาดนี้"
ระหว่างที่งูขาวพึมพำ มันก็เป็เสียงฟ่อๆ ๆๆๆๆ คล้ายเสียงขู่
อี้เทียนใเพราะได้ยินเสียงนั้น สะดุ้งตื่นขึ้นมา ใไม่เป็ท่า อี้เทียนพยายามตั้งสติ เอ่ยถามเ้างูน้อย
"นะ นึ่ เ้าไม่ใข้าเลยหรือ ข้าเป็มนุษย์นะ ส่วนเ้าเป็สัตว์ ไม่กลัวว่าข้าจะทำร้ายเ้าหรือ"
อวิ๋นตงฟางพึมพำในร่างงู
"เ้านี่โง่หรือบ้า ข้าจะกลัวมนุษย์เช่นเ้าไปทำไมกัน ฟังดูไม่เข้าท่า ข้าเป็ถึงสัตว์เทพใต้ฐานบัวของพระพุทธองค์ มากด้วยฤทธิ์ เพียงแค่ดีดนิ้วก็ปลิดชีพมนุษย์เช่นเ้าได้…… เอ่อ แต่ข้าไม่มีนิ้วนี่ ข้าเป็งู"
"ดูนี่ให้ดี แล้วเ้าจะใ"
อวิ๋นตงฟางจะแปลงร่างเซียนต่อหน้าชิงอี้เทียน
"เอ่…ทำไมพลังเวทย์ของข้าอ่อนแรงเช่นนี้ล่ะ อ่อนแรงกระทั่งกลายร่างเซียนยังทำไม่ได้ อย่าบอกนะ ว่าข้าต้องติดอยู่ในร่างงูนี้ตลอดไป ไม่หรอกน่า ข้าต้องเร่งฟื้นคืนพลังให้กลับมาแข็งแกร่งเหมือนเคย เพื่อจะได้คืนร่างเซียน"
อี้เทียนค่อยๆเอามือไปแตะตัวงูขาว…ลูบเบาๆ
"นี่ เ้ามนุษย์โง่ ปล่อย!! เอามือสกปรกของเ้าออกไปนะ……เมื่อไหร่จะเอาเมือกบนตัวออกได้เนี่ย เหม็นจะอ้วก เมือกสมุนไพรอะไรของเ้ามนุษย์ เหม็นเป็บ้า"
"ดูสิ งูน้อยอาหารของเ้า"
อี้เทียนลุกไปหยิบเนื้อนกมาป้อนงูขาว
"กินซะสิ จะได้หายไวๆ"
"นี่ข้าต้องกินมันจริงๆหรอเนี่ย...ข้าเป็สัตว์เทพ ไม่มีความอยากอาหาร...อืม เพื่อไม่ให้เ้ามนุษย์เสียใจ ข้าจะกลั้นใจกลืนมัน"
"อี๋... ไม่ไหวๆ. ไม่ๆไหวๆ จะอ้วก"
งูขาวอ้วกใส่อี้เทียน สำรอกออกมาเป็ซากนก
"ข้าไม่บังคับเ้าแล้ว ไม่กินก็ไม่กิน"
"ข้าอยู่ในร่างงู ใช้ชีวิตแสนลำบาก งั้นมิสู้อาศัยอยู่กับเ้าหนุ่มนี่ไปก่อน ดูท่าทางเป็คนมีเมตตา "
ั้แ่นั้นเป็ต้นมา ตงฟางงูขาวน้อย ก็อยู่ใกล้ชิดกันตลอด
3K
