หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 143: บททดสอบแห่งความร่วมมือ, อสูรคู่พิทักษ์

ภายหลังจากที่เจี้ยนหลิน (剑林) ตัดสินใจเข้าร่วมวงต่อสู้กับ "หนวดระยางค์พลังงาน" (能量触手) ที่พวยพุ่งออกมาจาก "ม่านพลังมายาพิษ" (毒幻瘴壁) ซึ่งก่อตัวขึ้นจาก "รอยแยกมิติ" (空间裂缝) เบื้องหน้า สถานการณ์ก็ยิ่งทวีความตึงเครียดขึ้นทุกขณะ เยว่ชิงหลิง (月清灵) และเหล่าศิษย์น้องตำหนักในทั้งสี่คนของนางต่างก็กำลังรับมือกับการโจมตีที่ไร้รูปแบบและฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วของหนวดระยางค์เหล่านั้นอย่างสุดกำลัง"ศิษย์พี่หญิง! หนวดระยางค์พวกนี้มันไม่มีวันหมดสิ้นจริงๆ!" ศิษย์น้องชายหน้าแหลมร้องตะโกนขึ้น หลังจากที่เขาเพิ่งจะใช้เพลงกระบี่ตัดผ่านหนวดระยางค์ไปหลายเส้น แต่พวกมันก็ยังคงงอกเงยขึ้นมาใหม่จากม่านพลังทมิฬนั้นอย่างไม่หยุดหย่อนเยว่ชิงหลิงขมวดคิ้วแน่น นางตวัดกระบี่สีเงินในมืออย่างต่อเนื่อง คมกระบี่วายุของนางเฉียบคมและรวดเร็ว แต่ก็ทำได้เพียงแค่ชะลอการรุกคืบของหนวดระยางค์เหล่านั้นเท่านั้น "ต้นตอของมันอยู่ที่รอยแยกมิตินั่น! หากเราไม่ทำลายแกนกลางของมัน หรือหาวิธีหยุดยั้งพลังงานที่รั่วไหลออกมา หนวดระยางค์พวกนี้ก็จะก่อตัวขึ้นมาใหม่ไม่จบสิ้น!"นางมองไปยังเจี้ยนหลินที่กำลังใช้ "กระบี่ไม้ธรรมดา" (普通木剑) สองเล่มในมือปัดป้องและเบี่ยงเบนการโจมตีของหนวดระยางค์ที่พุ่งเข้าหาตนเองอย่างคล่องแคล่ว แม้พลังปราณของเขาจะยังอยู่ในขั้นหลอมรวมลมปราณระดับแปด (凝气境八层) แต่ท่วงท่าการใช้กระบี่และความเยือกเย็นในการรับมือกับสถานการณ์คับขันนั้นกลับดู "ไม่ธรรมดา" ในสายตาของนาง"เจี้ยนหลิน!" เยว่ชิงหลิงเรียกชื่อเขาเป็นครั้งแรกอย่างเต็มเสียง "พลังธาตุพฤกษาของเจ้า สามารถรบกวนหรือสกัดกั้นการฟื้นตัวของหนวดระยางค์พวกนี้ได้หรือไม่!"เจี้ยนหลินชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามนั้น เขาเหลือบมองไปยังม่านพลังมายาพิษและหนวดระยางค์ที่กำลังก่อตัวขึ้นใหม่ "ข้าไม่แน่ใจขอรับศิษย์พี่หญิง แต่ข้าจะลองดู!"เขารวบรวมสมาธิ "สัมผัสแห่งพฤกษา" (草木之触) แผ่ขยายออกไป พยายามจะ "หยั่งรู้" ถึง "แก่นแท้" ของพลังงานที่ก่อให้เกิดหนวดระยางค์เหล่านั้น แม้มันจะมิใช่พลังงานธาตุพฤกษาโดยตรง แต่เขาก็สัมผัสได้ถึง "กระแสชีวิต" ที่บิดเบี้ยวและ "กระหาย" บางอย่างที่แฝงอยู่ในนั้น "เคล็ดวิชาพฤกษานิรมิต" (万木归元剑诀) "สัมผัสแห่งพฤกษา" นั้น สอนให้เขา "รับรู้" และ "เชื่อมโยง" กับพลังชีวิตของพฤกษาโดยรอบ แม้ในบริเวณนี้จะมีพืชพรรณเบาบาง แต่พื้นศิลาเบื้องล่างก็ยังมี "ร่องรอย" ของชีวิตแฝงเร้นอยู่...ตะไคร่น้ำ, รากไม้ขนาดเล็กที่ชอนไช, หรือแม้แต่พลังงานชีวิตที่ตกค้างอยู่ในผืนดิน‘หากพลังงานเหล่านี้มี "ชีวิต" หรือ "กระแส" แม้จะบิดเบี้ยว...มันก็ย่อมต้องมี "รากฐาน" หรือ "จุดเชื่อมโยง" กับสภาพแวดล้อมรอบข้าง...คล้ายกับที่รากไม้หยั่งลึกลงไปในดินเพื่อดูดซับพลังงาน...หากข้าสามารถ "แทรกแซง" หรือ "รบกวน" การเชื่อมโยงนั้นได้...บางทีอาจจะชะลอการก่อตัวของมันได้บ้าง!’ ความคิดนั้นผุดขึ้นในใจเจี้ยนหลินโคจรพลังปราณตามหลักของ "เคล็ดวิชาพฤกษานิรมิต" อย่างรวดเร็ว! ปลายกระบี่ไม้ในมือขวาของเขาพลันปรากฏประกายแสงสีเขียวอ่อนจางๆ ขึ้น! เขามิได้ใช้มันในการฟาดฟัน แต่กลับแทงปลายกระบี่นั้นลงไปบนพื้นศิลาเบื้องหน้า! อาศัย "สัมผัสแห่งพฤกษา" ในการ "นำทาง" พลังปราณธาตุพฤกษาของตนเองให้ "แทรกซึม" ลงไปในรอยแยกของพื้นศิลา "เชื่อมต่อ" กับพลังชีวิตแฝงเร้นที่อยู่เบื้องล่าง และ "กระตุ้น" มันให้สำแดงอานุภาพออกมา!"เคล็ดพฤกษาผูกมัด – รากเหง้าพันธนาการ!" (木缚之术 – 根缠索)พลันบังเกิด รากไม้ สีเขียวเข้มหลายเส้นผุดขึ้นมาจากรอยแยกของพื้นศิลาอย่างรวดเร็ว! รากไม้เหล่านั้นมิได้ใหญ่โตนัก แต่กลับมีความเหนียวแน่นและยืดหยุ่นอย่างน่าประหลาด พวกมันเลื้อยพันเข้ากับ "หนวดระยางค์พลังงาน" ที่กำลังจะก่อตัวขึ้นใหม่บริเวณใกล้เคียง ปลดปล่อยไอพลังธาตุพฤกษาที่ "รบกวน" การรวมตัวของพลังงานสีดำอมม่วงนั้น ทำให้การฟื้นตัวของพวกมัน "ช้าลง" อย่างเห็นได้ชัด!"ได้ผล!" ศิษย์น้องคนหนึ่งร้องออกมาด้วยความยินดีเมื่อเห็นว่าหนวดระยางค์ที่ตนเองเพิ่งทำลายไปยังมิได้ก่อตัวขึ้นใหม่ในทันทีเยว่ชิงหลิงมองการกระทำของเจี้ยนหลินด้วยแววตาที่ทอประกายประหลาดใจยิ่งขึ้นไปอีก ‘นี่มิใช่เพียงการควบคุมพฤกษาธรรมดา...แต่เป็นการ "หยั่งรู้" และ "ชี้นำ" พลังชีวิตที่แฝงเร้นอยู่ในสภาพแวดล้อม...เคล็ดวิชาของเขามันคืออะไรกันแน่? หรือว่าพลังธาตุพฤกษาของเขามีความพิเศษบางอย่างที่นางมิเคยรับรู้มาก่อน?’"ดีมาก" นางกล่าวชมเป็นครั้งแรก "พยายามรบกวนการฟื้นตัวของมันต่อไป! ศิษย์น้องทั้งหลาย! โจมตีส่วนที่เหลือ!"ได้รับกำลังใจและเห็นช่องว่าง คณะของเยว่ชิงหลิงก็กลับมาฮึกเหิมอีกครั้ง! พวกเขารวมพลังกันโจมตีหนวดระยางค์ที่เหลืออย่างดุเดือด! โดยมีเจี้ยนหลินคอยใช้ "รากไม้พันธนาการ" สกัดกั้นการก่อตัวใหม่ของพวกมันอย่างต่อเนื่อง!ทว่า...ในขณะที่พวกเขากำลังจะจัดการกับหนวดระยางค์ชุดสุดท้ายได้สำเร็จ!"กรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร!"เสียงคำรามที่ดังสนั่นและทรงพลังยิ่งกว่าเดิมหลายเท่าก็พลันระเบิดออกมาจากใจกลางรอยแยกมิติ! คลื่นพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวระลอกใหม่ปะทุออกมาอย่างรุนแรง! ผลักดันให้ม่านพลังมายาพิษรอบๆ สั่นไหวและเบาบางลงชั่วขณะ! เผยให้เห็น "เงาร่าง" สองร่างที่กำลังจะก้าวออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลังรอยแยกนั้น!ร่างแรกคือ "อสูรปักษาเพลิงโลกันตร์" (炼狱炎翼兽)! รูปร่างของมันคล้ายเหยี่ยวขนาดมหึมา ขนทั่วร่างลุกเป็นเปลวเพลิงสีแดงฉานสลับดำทมิฬ ปีกอันกว้างใหญ่ของมันเมื่อโบกสะบัดก็สร้างคลื่นความร้อนและสะเก็ดไฟโปรยปรายไปทั่ว ดวงตาสีเพลิงลุกโชนจับจ้องมายังกลุ่มของเยว่ชิงหลิงด้วยความดุร้ายและกระหายเลือด กลิ่นอายพลังปราณ ที่แผ่ออกมาจากร่างของมันนั้นรุนแรงและกดดัน บ่งบอกถึงระดับ สร้างรากฐานขั้นต้น (筑基境初期) อย่างชัดเจน!อีกร่างหนึ่งคือ "อสูรวายุศิลา" (岩风妖狼)! รูปร่างของมันคล้ายหมาป่าขนาดใหญ่ ร่างกายบางส่วนมีเกล็ดศิลาสีเทาปกคลุมเพื่อเพิ่มการป้องกัน แต่ยังคงความปราดเปรียวว่องไว ปีกวายุผลึก (晶风之翼) เล็กๆ ที่กลางหลังช่วยเสริมการเคลื่อนไหว ดวงตาสีเหลืองอำพันจ้องมองอย่างเย็นชา พลังปราณของมันอยู่ในระดับ หลอมรวมลมปราณขั้นสิบ/สมบูรณ์ (凝气境大圆满)!"อสูรระดับสร้างรากฐาน! และอีกตัวก็ขั้นสมบูรณ์!" ศิษย์น้องชายหน้าแหลมร้องออกมาด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวัง! ความหวังที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ พลันมลายหายไปสิ้น!เยว่ชิงหลิงมีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นางสัมผัสได้ถึงอันตรายที่แท้จริงจากอสูรทั้งสองตนนี้! โดยเฉพาะอสูรปักษาเพลิงฯ นั้น มีพลังที่เทียบเท่าหรืออาจจะ "เหนือกว่า" นางเล็กน้อยด้วยซ้ำ!"ศิษย์น้องทั้งสี่! พวกเจ้ารับมืออสูรวายุศิลาตนนั้น!" เยว่ชิงหลิงสั่งการอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด "ส่วนอสูรปักษาเพลิง...ข้าจะจัดการมันเอง!"นางมิได้รอให้ผู้ใดทัดทาน! ร่างระหงของนางทะยานเข้าหาอสูรปักษาเพลิงโลกันตร์ทันที! "เพลงกระบี่ระบำหงส์เมฆา" (云舞凤翔剑) ถูกใช้ออกมาอย่างเต็มกำลัง! คมกระบี่สีเงินของนางอาบไปด้วยพลังลมอันเฉียบคมและบริสุทธิ์ ตวัดวาดเป็นเส้นสายที่งดงามดุจการร่ายรำของหงส์บนปุยเมฆ แต่ในความอ่อนช้อยนั้นกลับแฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างที่สามารถฉีกกระชากอากาศโดยรอบ! กระแสลมรอบกายนางหมุนวน ก่อเกิดเป็น "พายุใบมีดวายุคลั่ง" (狂风刃舞) นับร้อยนับพันสายพุ่งเข้าปะทะกับเปลวเพลิงโลกันตร์ของอสูรปักษา!เจี้ยนหลินเบิกตากว้าง! นี่คือพลังที่แท้จริงของขั้นสร้างรากฐาน! การควบคุมพลังงานลมที่ละเอียดอ่อนและทรงพลังถึงเพียงนี้! ทุกกระบวนท่าของนางแฝงไว้ด้วย "เจตจำนงแห่งวายุ" (风之意志) ที่สามารถกดดันและรบกวนจิตใจของคู่ต่อสู้ได้!ในขณะเดียวกัน เหล่าศิษย์น้องตำหนักในทั้งสี่คนก็จำต้องเข้ารุมโจมตีอสูรวายุศิลาอย่างสุดกำลัง! แม้พวกมันจะมีจำนวนมากกว่าและระดับพลังโดยรวมสูงกว่าอสูร แต่ด้วยความดุร้าย, สัญชาตญาณนักล่า, และการประสานงานของอสูรวายุศิลา (ซึ่งดูเหมือนจะมีสติปัญญาไม่น้อย) ทำให้การต่อสู้เป็นไปอย่าง "ตึงมือ" และ "สูสี" อย่างยิ่ง! เสียงคำรามของอสูรและเสียงตะโกนสั่งการของเหล่าศิษย์ตำหนักในดังผสมปนเปกันไปหมด!เจี้ยนหลินยังคงยืนนิ่งอยู่กับที่ เขาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ‘ศิษย์ตำหนักในสี่คนระดับหลอมรวมลมปราณสมบูรณ์ กลุ้มรุม อสูรระดับเดียวกันหนึ่งตัว...ยังดูจะตึงมืออยู่ไม่น้อย แสดงว่าอสูรในหุบเขาเร้นเมฆาแห่งนี้แข็งแกร่งกว่าที่คาดไว้มาก...และศิษย์พี่หญิงเยว่...แม้จะแข็งแกร่ง แต่การรับมือกับอสูรระดับสร้างรากฐานเพียงลำพังก็คงจะไม่ง่ายนัก’ทันใดนั้น! ในจังหวะที่เหล่าศิษย์ตำหนักในกำลังจะปิดล้อมอสูรวายุศิลาได้สำเร็จ! อสูรวายุศิลาก็พลันคำรามลั่น! ปีกวายุผลึกของมันสั่นสะท้าน! ก่อนที่มันจะ "ระเบิด" พลังลมหมุนวนออกมาอย่างรุนแรง! ผลักดันให้เหล่าศิษย์ตำหนักในทั้งสี่คนต้องเซถอยหลังไป!ในเสี้ยววินาทีที่เกิด "ช่องโหว่" นั้นเอง! ดวงตาสีเหลืองอำพันของอสูรวายุศิลาก็พลันจับจ้องมายังเจี้ยนหลินที่ยืนอยู่ห่างออกไป! มันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังปราณที่ "อ่อนแอที่สุด" ในบริเวณนี้!"โฮกกกกก!"อสูรวายุศิลาคำรามลั่นอีกครั้ง! มันมิได้สนใจเหล่าศิษย์ตำหนักในที่กำลังเสียกระบวนอีกต่อไป! แต่กลับพุ่งทะยานร่างอันใหญ่โตของมันเข้าใส่เจี้ยนหลินด้วยความเร็วสูง! กรงเล็บศิลาที่อาบด้วยพลังลมอันคมกริบตวัดเข้าใส่หมายจะฉีกร่างของเด็กหนุ่มออกเป็นชิ้นๆ!‘บัดซบ! มันเห็นข้าเป็น "ลูกแกะ" ที่อ่อนแอที่สุดงั้นรึ! ช่างเป็นอสูรที่ “ฉลาดบัดซบ ในการเลือกเป้าหมายเสียจริง!’ ความคิดนั้นแวบเข้ามาในหัวของเจี้ยนหลิน พร้อมกับไอสังหารที่เย็นเยียบ! เขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกต่อไปแล้ว!เจี้ยนหลินมิได้ตื่นตระหนก! สองเท้าหยั่งลึกลงบนพื้นศิลา! พลังปราณขั้นหลอมรวมลมปราณระดับแปดในร่างโคจรอย่างรวดเร็ว! มือทั้งสองข้างของเขาก่อรูป "กระบี่ไม้ธรรมดา" ขึ้นมาอย่างฉับพลัน!"ก้าวพริ้วเยี่ยงเมฆา" ถูกใช้ออกมาอย่างเต็มกำลัง! ร่างของเขาพลิ้วไหวหลบหลีกกรงเล็บมรณะนั้นได้อย่างหวุดหวิด! พร้อมกันนั้น "กระบี่ไม้" สองเล่มในมือก็ตวัดออกไปเป็นเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" ที่ผสานเข้ากับ "วิถีพฤกษา" อย่างกลมกลืน!ปลายกระบี่ไม้เล่มหนึ่งปัดป้องกรงเล็บของอสูรอย่างแม่นยำ! ส่วนกระบี่ไม้อีกเล่มหนึ่งก็แทงสวนกลับไปยังจุดอ่อนบริเวณข้อต่อขาหน้าของมัน!"เคร้ง! ฉึก!"เสียงปะทะดังขึ้น! แม้จะเป็นเพียงกระบี่ไม้ธรรมดา แต่เมื่อผสานเข้ากับ "สัมผัสแห่งพฤกษา" ที่เฉียบคม และ "เจตจำนงกระบี่" จาก "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" มันก็สามารถสร้างบาดแผลเล็กๆ ให้กับอสูรระดับสิบสมบูรณ์ตนนี้ได้!การต่อสู้ที่ดุเดือดและคับขันของเจี้ยนหลินเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น! ฉากต่อสู้นี้กำลังจะแสดงให้เห็นถึงไหวพริบ, การพลิกแพลง, และพลังที่แท้จริงที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวของศิษย์นอกผู้ถูกมองข้ามผู้นี้!

(จบตอนที่ 143)