หมอหญิงอัคคี

ทำให้ลู่เสียนหน้าเสียหยุดชะงักไปนิดหนึ่ง แต่นางยังคงฝืนยิ้มหันมามองด้วยดวงตาส่องประกายสีเหลืองทำฉันนิ่งอยู่ในภวังค์เพราะโดนสะกด จากนั้นลู่เสียนก็ยกมือขึ้นจะบีบคอในขณะที่ฉันกำลังนั่งนิ่งจ้องตากับนาง

แต่ทันไดนั้นเสวียฉีปัดมือลู่เสียนออกพร้อมเสียงดังตู้ม!!! บ่อน้ำร้อนกะเทาะแตกเพราะเสวียฉีซัดฝ่ามือใส่ลู่เสียน แต่ลู่เสียนนั้นกระโดดหลบได้ทันถลาถอยหลังไปยืนตั้งหลักขู่ฟ่อ!! นั่นจึงทำให้ฉันได้สติรู้สึกตัว เสวียฉีจึงคว้าหยิบเสื้อผ้าส่งมาให้ฉันห่มคลุมตัวไว้

ส่วนเขาสวมใส่เพียงเสื้อคลุมบางๆตัวเดียว แล้วพุ่งตัวเข้าไปต่อสู้กับลู่เสียน แต่ลู่เสียนพุ่งตัวหนีออกไปด้านนอก พร้อมกับเรียกชื่อหญิงชุดเขียวว่ากุ้ยถิง ให้จัดการฆ่าฉันซะ ทำให้หญิงชุดเขียวที่กำลังต่อสู้อยู่กับกระบี่หยกขาว รีบพุ่งตัวเข้ามาใช้กระบี่แหลมคมแทง

แต่โชคดีที่กระบี่หยกขาวพุ่งบินเข้ามาขวาง ทำให้กุ้ยถิงกัดฟันกรอดโมโหที่ถูกกระบี่หยกขาวขัดขวางจนไม่สามารถเข้าใกล้ฉันได้ ฉันจึงรีบขึ้นจากบ่อน้ำร้อนรีบสวมใส่เสื้อผ้าผูกเชือกแบบลวกๆ แล้วหยิบเสื้อผ้าของเสวียฉีมาถือไว้ จากนั้นก็ยืนรอให้เสวียฉีกลับมา

เมื่อกุ้ยถิงเห็นว่าเข้าใกล้ฉันไม่ได้ อีกทั้งยังถูกระบี่หยกขาวของเสวียฉีโจมตีจนนางตั้งรับมือแทบไม่ทัน ก็รีบกระโจนหนีพร้อมทั้งตะโกนเรียกลู่เสียนว่าให้ถอยกลับกันก่อน จากนั้นเสียงอึกทึกที่ด้านนอกก็เงียบลงพร้อมกับเสวียฉีที่วิ่งกลับมา ส่วนกระบี่หยกขาวก็บินกลับมาเข้าฝักเองตามเดิมเช่นกัน

ฉันจึงยื่นเสื้อผ้าให้เสวียฉีสวมใส่ และพูดด้วยความหึงหวงว่าทำไมจึงไม่ฆ่าลู่เสียน ทีกับคนอื่นขู่แง่มๆจะฆ่าทิ้งไม่คิดปราณี เสวียฉียืนใส่เสื้อผ้าและตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า เพราะเห็นแก่ไมตรีที่เมื่อก่อนนางกับเขาเคยดีต่อกันจึงไม่อยากฆ่า แต่ถ้าลู่เสียนกระทำแบบนี้อีกเป็นครั้งที่สองเขาจะไม่ยั้งมือไว้อีกแน่ และกล่าวเตือนฉันว่าต่อไปอย่าสบตากับลู่เสียนอีก เพราะฉันเป็นคนจิตอ่อนจึงถูกสะกดได้ง่าย

ฉันจึงชวนเสวียฉีกลับป่าไผ่เขียวเพราะตอนนี้เริ่มหงุดหงิดไม่สบอารมณ์ ทั้งยังรู้สึกว่าลู่เสียนเป็นหญิงอันตรายรับมือด้วยยาก เพราะนางสามารถครอบงำสะกดจิตซึ่งเป็นจุดอ่อนที่ฉันยังหาวิธีแก้ไม่ได้ แต่เสวียฉีก็ตอบว่าคืนนี้เรายังกลับไม่ได้ เพราะด้านนอกมีพายุหิมะพัดแรงยิ่งกว่าตอนกลางวันเสียอีก ไว้พรุ่งนี้เช้าเราค่อยเดินทางกลับ

เราจึงเดินฝ่าพายุหิมะพัดแรงกลับมาในถ้ำ เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่พายุหิมะจะหยุด แต่เสวียฉีบอกว่าพายุหิมะไม่หยุดง่ายๆ คงเป็นฝีมือของลู่เสียนที่ไม่ต้องการให้เราหนีรอดไปจากภูเขา และนางก็คงกำลังคิดหาวิธีฆ่าเราอยู่

แต่เสวียฉีก็พูดว่าอย่าเป็นกังวล เพราะพรุ่งนี้เช้าเขาจะพาฉันออกไปจากหุบเขา ฉะนั้นคืนนี้ก็ให้นอนหลับพักผ่อนให้สบายใจ จะไม่มีใครหรือมีปีศาจตนใหนย่างกรายเข้ามาในถ้ำได้ กระทั่งเช้าพายุหิมะก็หยุดลงเราจึงเดินออกมาที่หน้าปากถ้ำที่ตอนนี้เต็มไปด้วยหิมะหนาขาวโพลน

เสวียฉีกำลังยืนยืดเส้นยืดสาย ส่วนฉันก็ยืนชมความสวยงามของหิมะสีขาวยืนสูดอากาศยามเช้าอันหนาวเย็น ทั้งยังมีกระต่ายน้อยสีขาวนัยตาสีแดงตัวหนึ่งกำลังเดินต้วมเตี้ยมออกมาจากหลังพุ่มไม้ มันคงออกมาหาอาหารกินหลังพายุหิมะตกหนักเมื่อคืน

จึงชี้นิ้วให้เสวียฉีมองดูกระต่ายน้อยนัยตาสีแดง จึงเดินเข้าไปเพื่อจะอุ้มกระต่ายเล่น แต่แล้วจู่ๆก็เกิดอาการวิงเวียนหัวขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็คิดว่าอาจเป็นเพราะขยับตัวเร็วเกินไปจึงทำให้เวียนหัว

จากนั้นฉันก็ได้ยินเสียงเรียกของเสวียฉีให้เดินตามเขาไป ซึ่งทางนั้นเมื่อก้าวเท้าไปอีกหน่อยจะเป็นหน้าผา แต่สายตาฉันยังคงจับจ้องมองอยู่ที่เสวียฉีที่กำลังกวักมือเร่งให้ฉันรีบเดินตามไป และแม้จะเห็นว่าทางข้างหน้าเป็นหน้าผาลาดชัน แต่ขายังคงก้าวเดินต่อไปไม่หยุด