ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้ตัวแม่ในยุค 80

บทที่ 48 เฝ้าสังเกตการณ์สามวัน

หลังจากสวี่หรานออกมา อู๋ซิ่วหรงก็ถามว่า "เป็นยังไงบ้าง?" จริงๆ แล้วเธอคิดว่าไปก็เสียเที่ยวเปล่าๆ

สวี่หรานส่ายหน้า "ไม่ได้ผลจริงๆ"

อู๋ซิ่วหรงเห็นว่าไม่ได้ผล จึงเตรียมจะกลับบ้าน สวี่หรานจึงพูดว่า "พี่อู๋ กลับไปก่อนเถอะค่ะ ฉันไม่รีบ"

"แล้วยังจะอยู่ทำอะไรอีก" อู๋ซิ่วหรงรู้สึกว่ารอไปก็เท่านั้น

"ฉันขอคิดหาทางก่อน พี่สะใภ้กลับไปเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน" สวี่หรานพูด อู๋ซิ่วหรงเห็นว่าสวี่หรานเอาจริง สุดท้ายก็เลยกลับไปก่อน ปล่อยให้สวี่หรานอยู่คนเดียวไป

สวี่หรานรออยู่ทั้งวัน ก็ไม่เห็นอะไรคืบหน้า สุดท้ายก็เห็นหัวหน้าอู๋กับหลิวเชี่ยนแยกย้ายกันกลับบ้าน เธอจึงถอยกลับก่อน

เหยียนฮ่าวเห็นสวี่หรานดูเหนื่อยล้า จึงพูดว่า "คุณอย่าไปเลย ไม่มีประโยชน์หรอก"

"ไม่เป็นไร นายทำงานของนายไปเถอะ ตารางเรียนพรุ่งนี้กับมะรืนนี้ ฉันขอเลื่อนนะ!" เพื่อเรื่องนี้ สวี่หรานเลื่อนตารางเรียนของวันเสาร์อาทิตย์ออกไปด้วย

เหยียนฮ่าวถอนหายใจ ตอนนี้สวี่หรานวิ่งเต้นเรื่องของเขาทั้งวัน สุดท้ายผลลัพธ์ก็น่าจะไม่เป็นอย่างที่หวัง

วันต่อมา สวี่หรานก็รออีกวัน แต่ก็ไม่ได้ผล จนกระทั่งวันที่สามหัวหน้าอู๋กับหลิวเชี่ยนก็ปรากฏตัวขึ้น

วันเสาร์อาทิตย์ ทุกคนหยุดงาน แต่ทั้งคู่กลับมาที่นี่ สวี่หรานแอบสะกดรอยตาม จากนั้นก็เห็นทั้งคู่เดินออกไป

ทั้งคู่เดินผ่านถนนใหญ่ เลี้ยวเข้าตรอกซอกซอย ในที่สุดก็มาหยุดอยู่หน้าโรงแรมเล็กๆ แห่งหนึ่ง

สวี่หรานดีใจมาก เธอว่าแล้วเชียว หัวหน้าอู๋มีครอบครัวแล้ว ถ้าจะมาหาความสุขกับหลิวเชี่ยนก็ต้องหาที่ลับๆ สามวันมานี้เธอเฝ้ารอ          โอกาสนี้มาโดยตลอด!

พอทั้งคู่เข้าไปในโรงแรม เธอก็ไปแอบฟังอยู่หน้าประตู พอได้ยินหมายเลขห้อง ก็รีบจดไว้

หลังจากทั้งคู่เข้าไปแล้ว สวี่หรานก็เดินเข้าไปแล้วพูดกับพนักงานต้อนรับว่า "ขอโทษค่ะ พอดีฉันลืมของไว้ที่ห้อง 133 ขอเข้าไปเอาหน่อยได้ไหมคะ?"

พนักงานต้อนรับมองสวี่หราน เห็นว่าเป็นคนแปลกหน้า ทุกวันนี้คนเข้าออกโรงแรมเยอะแยะ เขาจำได้ไม่หมด ยังไงซะตอนนี้ห้อง 133 ก็ไม่มีคนอยู่ เขาจึงตอบตกลง "ได้สิ ฉันพาไปเอง..."

สวี่หรานเดินตามพนักงานต้อนรับไปที่ห้อง 133 สายตาของเธอจ้องไปที่ห้อง 132 หัวหน้าอู๋กับหลิวเชี่ยนอยู่ในห้องนี้

สวี่หรานแกล้งทำเป็นเดินเข้าไปในห้อง 133 และจำลักษณะห้องไว้ แล้วจึงเดินออกมา

"ขอโทษค่ะ ฉันคงจำผิดห้อง ขอบคุณมากนะคะ" สวี่หรานพูดจบก็เดินจากไป

หลังจากออกจากโรงแรม สวี่หรานก็อ้อมไปทางหลังโรงแรม อ้างอิงจากตำแหน่งของห้อง 133 ก็พบห้อง 132

ม่านปิดสนิท แต่หน้าต่างไม่ได้ปิดมีเพียงแค่มุ้งลวดกั้นไว้

สวี่หรานคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจกรีดมุ้งลวดปีนเข้าไปในห้อง

ข้างใน ทั้งคู่กำลังมีความสุขอยู่บนเตียง ร่างกายเปลือยเปล่า สวี่หรานรู้สึกว่าตัวเองเห็นอะไรไม่ควรเห็น กลับบ้านคงต้องเป็นตากุ้งยิงแน่ๆ

"หัวหน้าอู๋!" สวี่หรานร้องเรียก ทั้งคู่ที่อยู่บนเตียงถึงได้รู้ตัวว่ามีคนอื่นอยู่ในห้อง หลิวเชี่ยนตกใจจนร้องเสียงหลง ส่วนหัวหน้าอู๋ก็หน้าซีดเผือด ไม่รู้ว่าจะช็อกจนเป็นลมไปหรือเปล่า

"เธอเป็นใคร! เข้ามาทำไม!" หัวหน้าอู๋ตะโกนถามพลางรีบดึงผ้าห่มมาคลุมตัว

หลิวเชี่ยนจำสวี่หรานได้ "เป็นเธอเองเหรอ? เธอบ้าไปแล้วหรือไง!" ยังจะตามมาถึงที่นี่อีก!

สวี่หรานลากเก้าอี้มานั่งอย่างไม่เกรงใจแล้วยิ้ม "ฉันไม่ได้บ้า ฉันแค่อยากให้เหยียนฮ่าวได้สมัครสอบ!" ซุ่มดูมาสองวัน ก็เพื่อวันนี้!