มหาศึกแห่งจักรวาล

หลังจากกลับมาถึงกิลด์

นัทกับมาร์โกก็ไม่ได้เสียเวลาไปกับเรื่องอื่นอีก

แหวนมิติยังคงถูกฝากไว้กับกิลด์ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ เพื่อให้ตรวจสอบและประเมินมูลค่าอย่างถูกต้อง

วันนี้ทั้งสองตั้งใจว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยเสียที

พนักงานกิลด์พาทั้งสองเข้าไปยังห้องด้านใน

หัวหน้าทีมสำรวจอยู่ที่นั่นแล้ว

และบนโต๊ะตรงหน้า...

มีแหวนมิติวงนั้นวางอยู่

นัทมองมันครู่หนึ่ง

“ตรวจเสร็จแล้วเหรอครับ?”

หัวหน้าทีมพยักหน้า

“เสร็จแล้ว”

“เป็นแหวนมิติของจริง”

“สภาพยังดีมาก และความจุภายในก็อยู่ในระดับที่สูงกว่าของทั่วไป”

มาร์โกถาม

“แล้วประเมินมูลค่าไว้เท่าไรครับ?”

หัวหน้าทีมเลื่อนเอกสารมาให้

“นี่คือราคาที่กิลด์ประเมินจากสภาพและคุณสมบัติของแหวน”

นัทก้มลงอ่าน

เขานิ่งไปทันที

“เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”

มาร์โกเองก็มองตัวเลขบนเอกสาร

เขาไม่ได้พูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง

หัวหน้าทีมยิ้ม

“พวกนายคงไม่ได้คิดว่ามันมีค่ามากขนาดนี้สินะ”

นัทส่ายหน้า

“ตอนแรกคิดแค่ว่าเอาไว้เก็บของสะดวกดีครับ”

หัวหน้าทีมหัวเราะ

“ของแบบนี้ไม่ได้มีไว้ให้คนทั่วไปซื้อกันง่าย ๆ”

เขาหยิบเอกสารอีกแผ่นขึ้นมา

“และเพราะพวกนายเป็นคนได้มันมาจากดันเจียน กิลด์จะไม่บังคับให้ขายให้กิลด์”

นัทเงยหน้าขึ้น

“หมายความว่า?”

“ถ้าพวกนายต้องการขาย”

“ผมจะแนะนำคนซื้อให้”

หัวหน้าทีมพูดต่อ

“เป็นพ่อค้าที่กิลด์รู้จักมานาน”

“มีเงินทุนมากพอ และซื้อของประเภทนี้อยู่แล้ว”

มาร์โกพยักหน้า

“งั้นก็ดีครับ”

นัทก็เห็นด้วย

“พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะเก็บแหวนไว้เองอยู่แล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นก็จัดการเลยครับ”

ไม่นานนัก

พ่อค้าที่หัวหน้าทีมพูดถึงก็ถูกเชิญเข้ามา

เขาเป็นชายวัยกลางคน แต่งตัวเรียบร้อย ท่าทางสุขุม ไม่ได้แสดงอาการตื่นเต้นเมื่อเห็นแหวน

เขาทักทายทั้งสองสั้น ๆ

จากนั้นจึงขอตรวจสอบแหวนด้วยตัวเอง

เขาดูตัวแหวนอย่างละเอียด

ตรวจสอบโครงสร้าง

สอบถามข้อมูลจากกิลด์

และเปรียบเทียบกับราคาของแหวนประเภทเดียวกันในตลาด

หลังจากนั้นจึงหันกลับมา

“ของชิ้นนี้มีมูลค่าสูงจริง”

นัทถามตรง ๆ

“คุณรับซื้อไหมครับ?”

พ่อค้าพยักหน้า

“รับ”

“และผมพร้อมจ่ายตามราคาที่เหมาะสม”

เขาไม่ได้พยายามกดราคา

เพราะมีหัวหน้าทีมและเจ้าหน้าที่กิลด์อยู่เป็นพยานในการซื้อขายทั้งหมด

สุดท้ายราคาก็ถูกตกลงกันได้

สูงพอที่จะทำให้นัทกับมาร์โกมีเงินเหลือใช้จำนวนหนึ่งหลังจากการซื้อขาย

เมื่อเอกสารทั้งหมดเรียบร้อย

แหวนมิติก็ถูกส่งมอบให้พ่อค้า

ส่วนเงินก็ถูกจัดการให้ทั้งสองตามที่ตกลง

นัทมองยอดเงินของตัวเอง

ก่อนจะถอนหายใจออกมา

“ในที่สุดก็มีเงินแล้ว”

มาร์โกหัวเราะ

“อย่าเพิ่งดีใจ”

“เรายังมีของที่ต้องซื้อ”

นัทหันมอง

“สัตว์?”

“ใช่”

นัทพยักหน้า

“จริงด้วย”

หัวหน้าทีมที่ฟังอยู่ยิ้ม

“พวกนายยังคิดจะซื้อสัตว์ตัวที่ดูไว้เมื่อเช้าอยู่ใช่ไหม?”

นัทตอบทันที

“ครับ”

“ทั้งสองตัว”

หัวหน้าทีมพยักหน้า

“งั้นไม่ต้องเดินหาเอง”

“พ่อค้าคนนี้รู้จักตลาดกลางเมืองดี”

“ให้เขาพาไป”

นัทหันไปมองพ่อค้า

พ่อค้าพยักหน้า

“ได้”

“ถ้าพวกคุณตัดสินใจไว้แล้ว ผมจะช่วยจัดการเรื่องราคาให้”

มาร์โกตอบ

“ขอบคุณครับ”

ทั้งสามเดินออกจากกิลด์

คราวนี้นัทกับมาร์โกไม่ได้เข้าตลาดด้วยตัวเองเหมือนก่อน

พ่อค้าเป็นคนพาไปตามร้านที่พวกเขาเคยเดินดูไว้แล้ว

ไม่นานนัก...

พวกเขาก็มาถึงคอกของ รีอัส

สัตว์สีขาวที่นัทยังจำได้ดี

มันยืนอยู่ในคอกอย่างสงบ

รูปร่างแข็งแรงคล้ายม้า

เขาสองข้างโค้งสวยงามคล้ายเขามังกร

ทันทีที่เห็นนัท

รีอัสก็เดินเข้ามาใกล้

นัทวางมือลงบนหัวของมัน

“เจอกันอีกแล้วนะ”

มันขยับหัวเข้าหามือของเขา

มาร์โกยืนมองอยู่ด้านข้าง

“ดูเหมือนนายตัดสินใจแล้ว”

นัทพยักหน้า

“ครับ”

“ตัวนี้แหละ”

พ่อค้าหันไปคุยกับเจ้าของร้าน

ราคาถูกพูดคุยกันตรงนั้น

เมื่อมีพ่อค้าที่กิลด์แนะนำมาช่วยดำเนินการ เจ้าของร้านเองก็ไม่ได้เรียกราคาเกินจริง

นัทจ่ายเงิน

และรับ แหวนสัตว์ สำหรับรีอัส

เขาสวมแหวนไว้

จากนั้นจึงเรียกรีอัสเข้าไปเก็บในแหวนสัตว์เป็นครั้งแรก

แสงอ่อน ๆ ห่อหุ้มร่างของมัน

ร่างสีขาวค่อย ๆ หายเข้าไปในแหวน

นัทมองนิ้วตัวเอง

“สะดวกดีแฮะ”

มาร์โกพยักหน้า

“เวลาเดินทางก็เรียกออกมา”

“ครับ”

นัทมองแหวนอีกครั้ง

“ตัวนี้ผมชอบจริง ๆ”

จากนั้นทั้งสามก็เดินต่อ

ไม่ได้กลับไปเลือกสัตว์ตัวอื่น

เพราะนัทกับมาร์โกดูสัตว์มาแล้วหลายรอบก่อนหน้านี้

สิ่งที่เหลืออยู่คือ...

อัมบร้า

มาร์โกเป็นคนพาพวกเขาไปยังร้านอีกแห่งหนึ่ง

ร้านนี้เล็กกว่าร้านขายสัตว์ทั่วไป

และบริเวณด้านในมีคอกอยู่ไม่กี่คอก

หนึ่งในนั้นมีสัตว์ตัวหนึ่งยืนอยู่

มันมีรูปร่างคล้ายม้า

แต่แตกต่างจากสัตว์ทั่วไปอย่างชัดเจน

มันยืนนิ่ง

นิ่งจนแทบไม่เหมือนสิ่งมีชีวิต

ไม่กิน

ไม่เดิน

ไม่มีอาการเหนื่อย

และไม่ได้แสดงความรู้สึกใด ๆ

มาร์โกเดินเข้าไปหา

ตรงหน้าคอกมีหญิงชราคนหนึ่งกำลังดูแลร้านอยู่

เธอเงยหน้าขึ้นเมื่อเห็นลูกค้า

“กลับมาดูอีกแล้วหรือ?”

มาร์โกพยักหน้า

“ครับ”

คุณยายมองเขา

ก่อนจะมองสัตว์เวทในคอก

“ยังสนใจอัมบร้าอยู่สินะ”

“ครับ”

นัทมองทั้งสองคน

ดูเหมือนพวกเขาจะเคยคุยกันมาก่อนแล้ว

คุณยายเดินมาเปิดคอก

“ลองเรียกมันออกมาดูสิ”

มาร์โกยื่นมือไป

จากนั้นส่งพลังเวทเข้าไปในตัวอัมบร้า

ทันทีที่ได้รับพลัง

ดวงตาของมันก็สว่างขึ้น

ขาทั้งสี่ขยับ

มันก้าวออกมาอย่างเป็นจังหวะ

จากนั้นก็กลับมายืนนิ่งอีกครั้งเมื่อมาร์โกหยุดส่งพลัง

นัทมองอยู่เงียบ ๆ

เขาเคยตรวจสอบมันแล้ว

ข้อมูลยังคงเหมือนเดิม

สัตว์เวท

สิ่งที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นพาหนะ

มันไม่โตขึ้น

ไม่เหนื่อย

ไม่ต้องกิน

และไม่มีความรู้สึกเหมือนสัตว์ทั่วไป

ข้อจำกัดเดียวคือ...

ต้องใช้พลังเวทของผู้ควบคุมเพื่อให้มันเคลื่อนไหว

มาร์โกมองมันอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนหันไปหาคุณยาย

“ผมเอาตัวนี้ครับ”

คุณยายยิ้ม

“คิดดีแล้วหรือ?”

“ครับ”

“สัตว์เวทแบบนี้ไม่ค่อยมีคนซื้อ”

“ข้าบอกเจ้าไปแล้วว่ามันแพง และต้องใช้พลังเวทของเจ้าตลอดเวลาที่ใช้งาน”

มาร์โกพยักหน้า

“ผมรู้ครับ”

นัทหัวเราะเบา ๆ

“พี่เขาใช้เวทได้”

“ถ้าเรื่องพลังเวทไม่เป็นปัญหา ตัวนี้เหมาะกับพี่ที่สุดแล้วครับ”

คุณยายมองมาร์โกอีกครั้ง

ก่อนพยักหน้า

“งั้นก็ตกลง”

ราคาของอัมบร้าสูงกว่าสัตว์พาหนะทั่วไปมาก

แต่หลังจากขายแหวนมิติ

มาร์โกยังมีเงินเหลือเพียงพอ

เขาจ่ายเงินตามราคาที่ตกลงกัน

คุณยายจึงนำ แหวนสัตว์ ออกมาให้

มาร์โกรับมันไว้

จากนั้นส่งพลังเวทเข้าไป

อัมบร้ากลายเป็นแสง

และถูกเก็บเข้าไปในแหวนสัตว์

นัทมองภาพนั้น

“เรียบร้อย”

มาร์โกมองแหวนในมือ

“อืม”

คุณยายยิ้ม

“ดูแลแหวนดี ๆ”

“ถ้าอยากเรียกมันออกมา ก็ส่งพลังเวทผ่านแหวน”

“และจำไว้อย่างหนึ่ง”

มาร์โกหันมอง

คุณยายพูดต่อ

“มันไม่มีวันโตขึ้นไปกว่านี้”

“รูปร่างของมันถูกสร้างเอาไว้ตั้งแต่แรกแล้ว”

มาร์โกพยักหน้า

“ผมเข้าใจครับ”

เมื่อทั้งสองจัดการเรื่องสัตว์เสร็จ

พวกเขาก็ไม่ได้เดินตลาดต่ออีก

ไม่มีเหตุผลให้ต้องหาอะไรเพิ่ม

วันนี้ตั้งแต่ต้นจนจบ...

เรื่องที่ตั้งใจเอาไว้สำเร็จครบแล้ว

แหวนมิติถูกขายในราคาที่เหมาะสม

เงินของทั้งสองเพิ่มขึ้นเป็นก้อนใหญ่ และหลังจากซื้อพาหนะก็ยังเหลืออยู่พอสมควร

นัทได้ รีอัส

มาร์โกได้ อัมบร้า

และทั้งสองมี แหวนสัตว์ เป็นของตัวเอง

พ่อค้าที่กิลด์แนะนำเดินมาส่งทั้งคู่ถึงทางออกของตลาด

“ถ้าคราวหน้าพวกคุณมีของหายากอีก”

เขาพูด

“มาหาผมได้”

นัทหัวเราะ

“ถ้าได้อีก ผมคงไม่รู้แล้วครับว่าจะโชคดีหรือซวย”

พ่อค้าหัวเราะตาม

“ของแบบนั้นไม่ใช่สิ่งที่หาได้ง่าย ๆ”

มาร์โกพยักหน้า

“ขอบคุณที่ช่วยพวกเราวันนี้ครับ”

“ไม่เป็นไร”

พ่อค้าตอบ

“กิลด์ขอให้ช่วย และผมเองก็ได้ทำธุรกิจที่ดี”

ทั้งสามแยกทางกันตรงนั้น

นัทกับมาร์โกเดินกลับไปทางกิลด์

นัทก้มมองแหวนสัตว์บนมือ

“พี่”

“ว่า?”

“คราวนี้เราได้ของครบจริง ๆ แล้วนะ”

มาร์โกมองแหวนของตัวเอง

“อืม”

“ต่อไปก็ไม่ต้องเดินทางด้วยขาอย่างเดียวแล้ว”

นัทหัวเราะ

“ดีเลย”

เขาเงยหน้ามองถนนตรงหน้า

หลังจากผ่านสิบวันในดันเจียน

หลังจากกลับมาโดยแทบไม่มีอะไรติดตัว

วันนี้พวกเขากลับมีเงินก้อนหนึ่ง

มีพาหนะ

และมีสิ่งของที่จำเป็นสำหรับการเดินทางครั้งต่อไป

โดยไม่ต้องรีบร้อนทำภารกิจใหม่ในทันที

นัทหันไปมองมาร์โก

“กลับที่พักก่อนดีไหม?”

มาร์โกพยักหน้า

“เอาสิ”

ทั้งสองจึงเดินกลับไปพร้อมกัน

โดยที่คราวนี้...

การเดินทางครั้งต่อไปของพวกเขา มีทั้งรีอัสและอัมบร้าอยู่เคียงข้างแล้ว