ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่29 บังเอิญเจอเซียวอี้เหม่ย

      รถที่ซูอี้อวิ๋นขับมาเป็นรถสองที่นั่งไม่สามารถพากลับไปได้พร้อมกันทั้งสามคน

     แต่ผู้ชายคนนี้คือใจถึงมาก โทรศัพท์เรียกรถอีกคันมาเลย

     ภายในรถ เย่หรงเอาแต่ถามเรื่องชีวิตในมหาวิทยาลัยของเย่จื่อเฉินซูอี้อวิ๋นก็หัวเราะร่าตอบกลับไป

      "คุณน้า ตอนนี้เย่จื่อเก่งแล้วนะครับ มีเงินอยู่ในมือตั้งหลายล้านคุณน้าเตรียมตัวมีความสุขได้เลยครับ"

      "เงินเยอะขนาดนี้ลูกไปเอามาจากไหน?" เย่หรงอึ้งไปแล้วพูด "จื่อเฉินลูกคงไม่ได้หลงผิดไปทำอะไรไม่ดีมาหรอกนะ"

      "จะเป็นไปได้ยังไงล่ะครับ..."

     เย่จื่อเฉินกับซูอี้อวิ๋นอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้

     ตรู๊ดดด

     โทรศัพท์ในกระเป๋าดังขึ้นมา คนที่โทรเข้ามาคือเซียวไห่

     ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เย่จื่อเฉินยังพอมีความรู้สึกดีกับเซียวไห่อยู่บ้างแต่ตอนนี้บอกได้เลยว่าไม่มีความรู้สึกดีอยู่เลยสักนิดเดียว

     ไม่รับ

     เพียงครู่เดียวโทรศัพท์ของซูอี้อวิ๋นก็ดังขึ้น

      "เย่จื่อ ฉันคิดว่าน่าจะโทรมาหานายนะ"

     ซูอี้อวิ๋นยื่นโทรศัพท์ไป เย่จื่อเฉินหัวเราะหึแล้วพูด

      "ไม่รับ"

      "รับเถอะ เจ้าเด็กฮวางหมิงนั่นทำอะไรไม่จริงจัง แต่พี่ไห่เขาเป็นคนดีนะนายก็เห็นแก่หน้าฉันหน่อย รับเถอะ ไม่งั้นคนกลางอย่างฉันก็ลำบากใจแย่สิ"

     พอถอนหายใจยาว เย่จื่อเฉินจึงรับโทรศัพท์มาแนบข้างหู

      "เสี่ยวเย่ นี่พี่ไห่นะ"

     "อืม"

     น้ำเสียงของเย่จื่อเฉินมีความเย็นชาอย่างบอกไม่ถูกคำที่เซียวไห่จะพูดขึ้นจึงเงียบไป จากนั้นจึงพูดขึ้น

      "ฮวางหมิงบอกฉันหมดแล้ว คุณป้าตกใจมาก ขอโทษจริงๆ นะ"

      "พี่ไห่ พี่คิดว่ามาพูดขอโทษเอาตอนนี้ มันไม่สายเกินไปเหรอ?" เย่จื่อเฉินพูดกลั้วหัวเราะ "ตอนที่ฮวางหมิงกับพวกนักลงทุนทุบบ้านทำไมถึงไม่คิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น โชคดีที่แม่ผมดวงดี ถ้าแม่ผมอยู่ในบ้านจริงๆพวกพี่จะรับผิดชอบเรื่องนี้ได้ไหม?"

     "ต่อให้ย้อนกลับไปได้ แล้วคนที่อยู่ข้างในไม่ใช่แม่ผมแต่เป็นชาวบ้านคนอื่น พวกพี่ยังจะตั้งใจมาขอโทษเหมือนอย่างตอนนี้ไหม?"

     "เสี่ยวเย่ เรื่องนี้ฮวางหมิงเขาทำไม่ถูกจริงๆพวกเราจะทำการชดใช้ค่าเสียหายให้"

      "ชดใช้? พวกพี่จะชดใช้อะไรได้ เงินเหรอพวกพี่คิดว่าผมอยากได้การชดใช้พวกนั้นเหรอ? พวกพี่แค่เอาเงินทุนค่ารื้อถอนบ้านมาให้ถึงมือผมก็พอแล้วเราสองคนจะไม่มีอะไรติดค้างกัน"

     เย่จื่อเฉินตีขอบเขตเอาไว้อย่างชัดเจน เซียวไห่ถอนหายใจเบาๆก่อนจะยิ้มแล้วพูด

      "โอเค ฉันเข้าใจแล้ว เอาโทรศัพท์ให้เสี่ยวอวิ๋นหน่อยฉันมีอะไรจะพูดกับเขาหน่อย"

      "เอาไป"

     เย่จื่อเฉินโยนโทรศัพท์ใส่มือซูอี้อวิ๋น ซูอี้อวิ๋นถอนหายใจอยู่ในใจแล้วรับโทรศัพท์มาแนบข้างหู

      "เสี่ยวอวิ๋น ช่วยฉันเกลี้ยกล่อมเสี่ยวเย่หน่อย"

      "ผมจะพยายามก็แล้วกัน" ซูอี้อวิ๋นเหลือบมองเย่จื่อเฉินความขุ่นเคืองบนใบหน้ายังไม่จางหายไปแล้วพูด "แต่ผมไม่กล้ารับประกันนะ"

      "รบกวนนายด้วย"

     พอวางสายโทรศัพท์ ซูอี้อวิ๋นก็หันไป เย่จื่อเฉินยกมือขึ้นทันที

      "ไม่ต้องมาเกลี้ยกล่อม ฉันไม่ได้ว่าง่ายขนาดนั้น"

      "นายเห็นฉันเป็นอะไร" ซูอี้อวิ๋นกลอกตาอย่างอารมณ์ไม่ดี "ทั้งๆ ที่รู้ว่านายกำลังโกรธสุดๆ แล้วยังจะโน้มน้าวนายไม่เท่ากับวิ่งเข้าหาปลายกระบอกปืนหรือไงฉันแค่อยากถามนายว่านายคิดจะให้คุณน้าอยู่ที่ไหน ถ้าไม่มีที่พักฉันมีบ้านอยู่หลังหนึ่งที่ไม่มีคนอยู่ นายจะให้คุณน้าไปอยู่ที่นั่นก่อนหรือเปล่า?"

     "ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันหาโรงแรมเปิดห้องให้แม่ก่อนแล้วตอนบ่ายฉันจะไปซื้อบ้านสักหลังก็เรียบร้อยแล้ว"

      "จริงด้วยสิ ลืมไปเลยว่าตอนนี้นายเป็นเศรษฐีแล้ว"

      "นายนี่นะ..."

      เย่จื่อเฉินอดส่ายหน้าหัวเราะไม่ได้

     เมื่อจัดการเรื่องที่อยู่ให้เย่หรงเรียบร้อยแล้ว เย่จื่อเฉินก็ปรี่ไปที่สำนักงานขายอสังหาริมทรัพย์ที่อยู่แถวนั้น

      เพิ่งเปิดประตูเข้าไปพนักงานขายผู้หญิงก็เดินมาหยุดอยู่ข้างกายเขาด้วยความกระตือรือร้น

      "คุณผู้ชาย ต้องการดูห้องเหรอคะ?"

      พูดตามจริง เย่จื่อเฉินยังงงอยู่เลย

     ดูเหมือนว่าในนิยาย ที่นี่เหมือนจะมีฉากที่ต้องได้รับสายตาดูถูกมาแล้วจากนั้นก็ตบหน้ากลับไปแต่นิยายยังไงมันก็คือนิยาย พนักงานสาวยังคงมีจรรยาบรรณในวิชาชีพอยู่มาก

      "ผมต้องการดูบ้านครับ"

      "......" พนักงานสาวอึ้งไปนิดอย่างเห็นได้ชัดเธอกวาดตามองทั้งตัวของเย่จื่อเฉินโดยอัตโนมัติแม้ในใจจะตกใจอยู่มากแต่ก็ยังยิ้มแนะนำ

     พื้นที่บ้านเดี่ยวและห้องชุดทั่วไปไม่ได้อยู่โซนเดียวกันพนักงานสาวพาเย่จื่อเฉินไปทางโซนด้านหลังของบ้านเดี่ยว

     เพิ่งเปิดประตูเข้าไปเย่จื่อเฉินก็ได้ยินเสียงตะโกนด้วยความเหนื่อยใจ

      "เถียนเถียน หนูห้ามวิ่งไปทั่วนะ อยู่ข้างๆ แม่นะคะ"

     เถียนเถียน

     เย่จื่อเฉินหันไปมองตามเสียงก็เห็นใบหน้ารูปไข่ที่ประดับไว้ด้วยรอยยิ้มของเถียนเถียนวิ่งตรงเข้ามาหาเขาแล้วกอดขาเขาเอาไว้

      "คุณพ่อ!"

     "จื่อเฉิน"

     เซียวอี้เหม่ยก็อึ้งไปเหมือนกัน เธอมองเย่จื่อเฉินที่อุ้มเถียนเถียนขึ้นด้วยความประหลาดใจริ้วสีแดงจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้ามีเสน่ห์ของเธอ

     พนักงานสาวที่อยู่ข้างๆ ก็อึ้งไปเหมือนกันคิดไม่ถึงเลยว่าเด็กหนุ่มคนนี้จะเป็นสามีของประธานเซียว

     โชคดีที่เมื่อครู่นี้เธอไม่ได้เสียมารยาทใส่ไม่อย่างนั้นคงได้มีปัญหาจริงๆ แน่

      "คุณผู้ชายคะ ถ้าคุณรู้จักกับประธานเซียว งั้นดิฉันก็ต้องขอตัวก่อนนะคะถ้ามีอะไรที่ไม่เข้าใจก็สามารถเรียกดิฉันได้ตลอดเวลาเลยค่ะ"

     พนักงานสาวถอยออกไปอยู่ทางด้านข้างอย่างรู้หน้าที่เย่จื่อเฉินจึงอุ้มเถียนเถียนเดินไปหาเซียวอี้เหม่ย

      "พี่เหม่ย พี่ก็อยู่ด้วยเหรอ"

      "อืม" ไม่รู้ว่าทำไมตอนที่ตอบกลับไปเซียวอี้เหม่ยถึงได้หลบตาทุกอย่างนี้ตกอยู่ในสายตาของเย่จื่อเฉิน ถึงในใจจะสงสัยแต่ก็ไม่อยากคิดมาก

      "เธอ..."

      "พี่..."

     หลังจากที่เงียบไปนาน ทั้งคู่ก็เปิดปากพูดขึ้นมาพร้อมกัน

     ทั้งสองฝ่ายยิ้มให้กัน แล้วเซียวอี้เหม่ยจึงพูดขึ้น

      "เธอพูดก่อนเลย"

      "พี่เหม่ยมาซื้อบ้านที่นี่เหรอ?"

      หลังจากที่ถามไปแล้ว เย่จื่อเฉินก็รู้สึกว่าเขาถามได้ปัญญาอ่อนมากมาที่นี่ถ้าไม่มาซื้อบ้านแล้วจะมาทำอะไรได้อีก หรือว่าจะมาจีบพนักงานขายผู้ชาย?

      เซียวอี้เหม่ยเองก็อดหัวเราะไม่ได้ แล้วจึงพยักหน้าตอบ "มาซื้อบ้าน แต่อยากมาซื้อให้เธอ แต่ดูแล้ว เธอก็น่าจะมาซื้อบ้านเหมือนกันใช่ไหม?"

     "ให้ผม?" เย่จื่อเฉินอึ้งไปนิดเถียนเถียนที่อยู่ในอ้อมกอดตอนนี้ก็ปัดป่ายจะลง

     เมื่อวางเถียนเถียนลงบนพื้นแล้วเถียนเถียนน้อยก็วิ่งวุ่นอยู่ในล็อบบี้อีกครั้ง

      "เถียนเถียน ไม่วิ่งสิลูก"

      "ประธานเซียวคะ เดี๋ยวทางเราจะดูแลความปลอดภัยของเถียนเถียนให้เองค่ะ" พนักงานสาวยิ้มอย่างบริสุทธิ์ใจ เย่จื่อเฉินจึงเปิดปากพูดขึ้นอีกครั้ง "พี่ซื้อบ้านให้ผมทำไม?"

     "ครั้งที่แล้วเธอช่วยฉันแก้ปัญหาวิกฤติร้านจิวเวลรี่ฉันก็ไม่รู้ว่าควรจะตอบแทนเธอยังไง ก็เลยอยากซื้อบ้านให้เธอสักหลัง ต่อให้เธอไม่อยู่ก็ยังสามารถเก็บไว้เป็นอสังหาริมทรัพย์ได้"

      "ที่จริงไม่ต้อง..."

     เพียะ!

     แง...

     เย่จื่อเฉินยังพูดไม่จบ ในห้องล็อบบี้ก็เสียงฝ่ามือดังขึ้นชัดเจน จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงร้องไห้ของเถียนเถียนตัวน้อย

      "เถียนเถียน"

     เซียวอี้เหม่ยตกใจ ก่อนจะวิ่งไปหาเถียนเถียนเย่จื่อเฉินเองก็ตามหลังไปติดๆ

     บนใบหน้าเล็กของเถียนเถียนมีรอยฝ่ามือชัดเจนพนักงานยืนทำอะไรไม่ถูกอยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี

     ตรงข้ามเธอมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ หญิงสาวแต่งตัวสวยมีเสน่ห์ยืนด่าอยู่ด้วยใบหน้าไม่พอใจ

      "ลูกใครมาวิ่งวุ่นวายอยู่ในนี้ ผู้ใหญ่ก็ไม่มาดูแลทำกระโปรงตัวใหม่ของฉันสกปรกหมดเลย น่าโมโหจริงๆ"

     พรึบ

     ในขณะที่หญิงสาวยังคงด่าไม่หยุดอยู่นั้นเซียวอี้เหม่ยก็เดินไปตรงหน้าเถียนเถียนแล้วอุ้มเธอขึ้น

     "กระโปรงของคุณราคาเท่าไร ฉันจะชดใช้ค่าเสียหายให้!"