สู่วิถีอมตะ

บทที่ 38 เคล็ดป้อมพสุธา

เจียงผิงอันฝึกฝนร่างกายด้วย ดังนั้นเขาจึงรู้จักการโคจรของหลอดเลือดเป็นอย่างดี

เคล็ดนี้อาจยากสำหรับผู้ฝึกตนคนอื่น แต่มันกลับง่ายดายสำหรับเขา

เมื่อปราณวิญญาณถูกถ่ายโอนไปยังเส้นเลือด เส้นเลือดจะไม่สามารถรองรับพลังได้ จึงเริ่มโป่งพองและปริแตก และเลือดก็จะไหลซึมออกมาจากใต้ผิวหนัง

หลังจากที่ถูกเคล็ดกายาคลั่งทรมานมานาน เจียงผิงอันก็รู้สึกว่าความเจ็บปวดแค่นี้ไม่นับเป็นอะไรเลย

ครึ่งชั่วยามต่อมา จู่ ๆ เจียงผิงอันก็เผยสีหน้าประหลาดใจ

เดิมทีเขาอยู่ขอบเขตก่อปราณขั้นหก แต่ตอนนี้เขากลับอยู่ขั้นห้า!

สถานการณ์นี้มันอย่างไรกัน? ขั้นพลังของเขาถึงได้ลดลง!

เหตุใดในโลกนี้ถึงมีเคล็ดวิชาที่ยิ่งฝึกฝน ขั้นพลังของผู้ฝึกก็จะยิ่งต่ำลง!

ถ้าเจียงผิงอันไม่ได้พร้อมที่จะยอมแพ้บนเส้นทางแห่งการฝึกวิญญาณ เขาคงจะเริ่มสาปแช่งไปแล้ว

ขั้นพลังที่ตัวเขาได้พยายามฝึกฝนมาอย่างยากลำบากได้หายไปแล้ว!

แม้ว่าเจียงผิงอันจะรู้สึกหดหู่เล็กน้อย แต่เขาก็นึกสงสัยเกี่ยวกับเคล็ดนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ จึงทำการฝึกฝนต่อไป

อย่างไรซะ เขาก็พร้อมที่จะละทิ้งการฝึกวิญญาณและมุ่งเน้นไปที่การฝึกกายา

หนึ่งชั่วยามต่อมา ใบหน้าของเจียงผิงอันก็กระตุกอีกครั้ง

เพราะมันหายไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว

เขากลายเป็นขอบเขตก่อปราณขั้นสี่

โอสถที่เขาเคยกินไปก่อนหน้านี้ล้วนกลายเป็นของไร้ค่า

ยิ่งเขาฝึกเคล็ดนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ ระดับพลังของเจียงผิงอันก็ยิ่งลดลงเร็วขึ้น

หากบอกไปก็คงไม่มีผู้ใดเชื่อ

เที่ยงคืนตรง เจียงผิงอันพลันตกอยู่ในห้วงความคิดเมื่อพบว่าตัวเองเหลือขั้นพลังเพียงขอบเขตก่อปราณขั้นแรกเท่านั้น

ผู้อาวุโสท่านไหนจะว่างถึงขนาดสร้างเคล็ดวิชาที่จะนำไปสู่การสูญเสียขั้นพลังกัน?

เขาเสียเวลาเกือบทั้งคืนไปกับการฝึกเคล็ดนี้

ในที่สุด เจียงผิงอันก็หยุดฝึก ‘เคล็ดป้อมพสุธา’

ถือว่าเคล็ดนี้เป็นของที่ระลึกจากท่านอาเมิ่งก็แล้วกัน

เจียงผิงอันนั่งสมาธิเพื่อพักผ่อน แต่ทันใดนั้นเขาก็ต้องขมวดคิ้ว

เหตุใดฉนวนกั้นเสียงของโรงเตี๊ยมแห่งนี้จึงแย่นัก เสียงกรนของห้องถัดไป เสียงพลิกตัวของแขกชั้นล่าง เสียงเสี่ยวเอ้อร์หาว เสียงโคจรพลังของเสี่ยวไป๋ที่นอกประตู...

ผิดแล้ว!

เจียงผิงอันลืมตาขึ้นทันที

ไม่ใช่ว่าฉนวนกั้นเสียงไม่ดี! แต่การได้ยินของเขาดีขึ้นต่างหาก!

เหตุใดการได้ยินถึงดีขึ้นเพียงนี้?

โดยปกติแล้ว เขาจะได้ยินมันได้ชัดเจนก็ต่อเมื่อเพ่งปราณวิญญาณไปที่หู... ช้าก่อน! ปราณวิญญาณ!

จู่ ๆ เจียงผิงอันก็ฉุกคิดถึงบางอย่างได้

แม้ว่าขั้นพลังของเขาจะลดลง แต่ปราณวิญญาณในร่างกายยังคงอยู่!

ภายใต้สถานการณ์ปกติ เมื่อระดับของผู้ฝึกตนเพิ่มขึ้น ปริมาณปราณวิญญาณที่สะสมอยู่ในร่างกายก็จะเพิ่มขึ้นไปด้วย

สำหรับผู้ฝึกตนที่มีระดับต่ำนั้น พวกเขาย่อมมีปราณวิญญาณในร่างกายน้อยตามระดับขั้นพลัง

ทว่าหลังจากที่ขั้นพลังของเขาลดลง ปราณวิญญาณกลับไม่ได้หายไปด้วย!

กล่าวอีกนัยหนึ่ง การกักเก็บปราณวิญญาณของเขาในขอบเขตก่อปราณขั้นแรกนั้นเหมือนกับตอนที่เขาอยู่ขอบเขตก่อปราณขั้นหกไม่มีผิดเพี้ยน!

เจียงผิงอันยกมือขึ้นและลองใช้วิชาลูกไฟ

ฟู่!

เปลวไฟขนาดใหญ่พลันปรากฏขึ้นเหนือฝ่ามือ

นัยน์ตาของเจียงผิงอันเบิกกว้าง เพราะเปลวไฟครั้งนี้มันทรงพลังยิ่งกว่าวิชาลูกไฟที่เขาเคยใช้มาก่อน!

แหล่งที่มาของปราณวิญญาณแท้จริงแล้วคือพลังวิญญาณในเลือด!

เจียงผิงอันตกใจ ‘เคล็ดป้อมพสุธา’ นี้เป็นเคล็ดวิชาอัศจรรย์แบบไหนกันแน่?

ทันใดนั้น เขาสังเกตเห็นบางสิ่ง ใบหน้าจึงมืดลงทันควัน

ตกดึก ชายชุดดำสามคนปรากฏตัวที่ประตูโรงเตี๊ยม

“ม้าขาวอยู่ที่นี่ ดังนั้นชายคนนั้นจะต้องอยู่ที่นี่แน่!”

ชายชุดดำรูปร่างกลมที่สุดพูดด้วยเสียงต่ำ “เข้าไปถามว่าสองคนนั้นอยู่ที่ไหน จากนั้นฆ่าผู้ชายทิ้งนำถุงเก็บของมา ส่วนผู้หญิงจับเป็น”

แม้ว่าคนผู้นี้จะแต่งกายด้วยชุดสีดำปกปิดตัวตน แต่ขนาดของร่างกายกลับเผยทุกอย่างออกมาหมดแล้ว

ทั่วอำเภอหมิงไห่ทั้งหมด ย่อมไม่มีผู้ใดอ้วนไปกว่าจางหลิงอีกแล้ว

วันนี้ในระหว่างวัน จางหลิงที่ได้พบเมิ่งจิง รู้สึกถึงความปรารถนาอันไร้ที่สิ้นสุดในใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นสาวงามเช่นนี้

เขายังคงคิดว่าจะลอบฉุดเด็กสาวตัวน้อยมาอย่างลับ ๆ ดีหรือไม่ จนกระทั่งเขาเห็นเด็กหนุ่มหยิบโอสถสร้างรากฐานออกมา เขาก็คิดแผนใหม่ขึ้นมาได้ทันที

ใครก็ตามที่สามารถหยิบโอสถสร้างรากฐานออกมาอย่างง่ายดายเช่นนี้ จะต้องร่ำรวยมากเป็นแน่

แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่มีเงิน แต่แค่ดาบกับสาวน้อยน่ารักก็คุ้มค่ากับเวลาของเขาแล้ว

ชายชุดดำสองคนเข้าไปในโรงเตี๊ยม เอามีดจ่อคอของเถ้าแก่ พลางถามด้วยเสียงต่ำ

“มีเด็กหนุ่มสาวสองคนอยู่ที่นี่หรือไม่? เป็นเด็กหนุ่มหล่อเหล่ากับเด็กสาวหน้าตางดงาม พวกเขาอยู่ห้องไหน?”

เถ้าแก่ไม่กล้าปกปิด ด้วยความรักตัวกลัวตายจึงตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเทา "เป็นห้องเทียนจื้อหมายเลขสองขอรับ"

เมื่อได้คำตอบที่ตนต้องการ จางหลิงก็หักคอเถ้าแก่ แล้วหันกลับมากระซิบกับคนที่ตามมา "อาจ้าว สองคนนั้นอาจเป็นผู้ฝึกตน ระวังตัวด้วย"

ชายชุดดำพูดอย่างไม่เป็นกังวลใด ๆ "นายน้อยไม่ต้องกังวลไปขอรับ มันเป็นแค่เด็กสองคนเท่านั้น พวกเราสามคนได้ฝึกตนมาถึงขั้นสิบแล้ว การจัดการกับเด็กแค่สองคนนั้นจึงเป็นเรื่องง่ายดายยิ่ง"

“นอกจากนี้ ยาสลบชนิดพิเศษที่ข้านำมาครั้งนี้ แม้แต่ผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐานสูดเข้าไป พลังต่อสู้อีกฝ่ายก็ยังต้องลดลงกว่าครึ่ง จึงไม่ต้องพูดถึงพวกมันเลย”

ไม่ว่าเด็กหนุ่มผู้นั้นจะแข็งแกร่งแค่ไหน หรือต่อให้เขาอยู่ในขอบเขตสร้างรากฐานก็ตาม แต่ทั้งสามคนได้ฝึกตนมาถึงขอบเขตก่อปราณขั้นสิบ ทั้งยังเตรียมยาสลบชนิดพิเศษมาด้วยเพื่อลอบสังหาร แล้วอีกฝ่ายจะต่อกรกับพวกเขาได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น มันเป็นไปไม่ได้ที่เด็กหนุ่มคนนั้นจะไปถึงขอบเขตสร้างรากฐานได้

กล่าวได้ว่าคู่ต่อสู้ไม่มีโอกาสชนะเลย

เมื่อมาถึงหน้าห้องเทียนจื้อหมายเลขสอง ชายชุดดำชื่ออาจ้าวค่อย ๆ เจาะรูเล็ก ๆ ที่หน้าต่างแล้วเป่ายาสลบชนิดพิเศษเข้าไปในห้อง

พวกเขาทั้งสามหยิบยาแก้มากินดัก ก่อนรออย่างเงียบ ๆ นานหนึ่งถ้วยชา

ชายชุดดำใช้ความสามารถในการควบคุมวัตถุผ่านอากาศ เพื่อยกดาลประตูอย่างเงียบ ๆ

การเคลื่อนไหวของทั้งสามดูเชี่ยวชาญยิ่ง เห็นก็รู้ว่าพวกเขาทำสิ่งนี้เป็นประจำ

จางหลิงกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แทบรอที่จะเปิดประตูเข้าไปในห้องไม่ไหวแล้ว

แสงเทียนสั่นไหว ร่างเล็กและงดงามนอนอยู่บนเตียงไม้จันทน์นั้นช่างเย้ายวนใจยิ่ง

เมิ่งจิงนอนกอดดาบไว้ น้ำลายไหลออกมาจากมุมปากของนาง

ครั้นเห็นสาวงามผู้นี้ หัวใจของจางหลิงแทบกระโดดออกจากอก นางงดงามนัก งดงามยิ่ง!

สตรีของเขาหลายสิบคนรวมกัน ยังมิอาจเทียบปลายก้อยของนางได้เลย!

ยามนี้ สตรีผู้นี้เป็นของเขาแล้ว!

ทันใดนั้น จางหลิงก็นึกถึงบางอย่างได้ เขามองไปรอบ ๆ ห้อง เจ้าหนุ่มนั่นหายไปไหนกัน?

ฉับพลัน จางหลิงได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวจากด้านหลัง ขณะกำลังจะใช้เคล็ดวิชานั้น จู่ ๆ ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อไป ก่อนจะรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ลำคอ

กึก!

ศีรษะกลมพลันหล่นลงพื้น

ก่อนที่สติจางหลิงจะดับวูบไปชั่วนิรันดร์ เขาก็ได้เห็นศพอีกสองร่างที่ล้มลงกับร่างของเด็กหนุ่มที่ดูไม่แยแส

เป็นไปได้อย่างไรกัน? พวกเขาต่างอยู่ในขอบเขตก่อปราณขั้นสิบ เหตุใดถึงถูกลอบโจมตีเช่นนี้?

เด็กหนุ่มผู้นี้คือใคร? นักฆ่า? เหตุใดถึงสัมผัสการมาของพวกเขาได้? เหตุใดถึงแข็งแกร่งเพียงนี้? แล้วเหตุใดเมื่อครู่นี้ร่างกายของเขาถึงชะงักไป?

จางหลิงเสียชีวิตไปพร้อมกับคำถามมากมายที่ไร้คำตอบ ก่อนที่จะเสียชีวิตไปทั้งที่ตาเบิกโพลง

เขาเป็นบุตรชายของนายอำเภอ เขามีสตรีในครอบครองมากกว่าสิบคน ทั้งยังมีเงินจำนวนมากมายมหาศาล แต่เขาก็ไม่มีโอกาสได้สนุกไปกับมันแล้ว

“...เจ้าท่อนไม้ตัวเหม็น เกิดอันใดขึ้น?”

เมื่อได้ยินเสียงศีรษะตกกระทบพื้น เมิ่งจิงก็พึมพำถามขึ้นโดยไม่ได้ลืมตา นางรู้สึกว่าร่างกายเหนื่อยล้ามากจนลืมตาไม่ขึ้น

“ไม่มีอันใด ข้าเพียงเผลอเตะบางอย่างตอนไปเข้าห้องน้ำ”

หลังจากจัดการกับทั้งสามคนแล้ว อารมณ์ของเจียงผิงอันก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก

เขารีบโยนศพลงในถุงเก็บเพื่อป้องกันไม่ให้กลิ่นเลือดแรงเกินไป

"เจ้าท่อนไม้ตัวเหม็น..."

เมิ่งจิงพลิกตัวกลับมา นางส่งเสียงพึมพำก่อนจะหลับไปอีกครั้ง

เจียงผิงอันพบยาแก้แบบเดียวกับที่ทั้งสามคนเคยกินก่อนนี้ ก่อนยัดมันเข้าไปในปากของเมิ่งจิง

‘พอออกมาภายนอกก็ล้วนแต่เต็มไปด้วยภัยอันตรายอยู่ทุกหนทุกแห่ง จึงต้องระวังตัวไว้ตลอดเวลา ทางที่ดีควรหาซื้อยันต์พิเศษมาบ้าง แต่ยันต์เหล่านั้นดูราคาแพงไม่น้อยเลย’

ยันต์มีราคาสูงยิ่ง ทั้งยังยากจะหาซื้อ ไว้ในอนาคต เขาจะลองดูว่าพอจะสามารถเรียนรู้วิธีทำด้วยตัวเองได้หรือไม่

เขาเคยพบ ‘ตำราอักขระพื้นฐาน’ ในถ้ำโจรภูเขาต้าหวังมาก่อน ดังนั้นเขาจึงควรหาเวลามาเรียนรู้วิธีวาดยันต์ดู

เจียงผิงอันนั่งอยู่ที่มุมห้องและนับของที่ปล้นมาได้

ทั้งหมดมีหินวิญญาณมากกว่าสามพันก้อน โอสถรวมปราณสามสิบห้าเม็ด และขวดโอสถรวมวิญญาณที่ผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐานใช้หนึ่งขวด

โอสถรวมวิญญาณนั้นเทียบเท่ากับโอสถวิญญาณโลหิตที่พวกยอดยุทธ์ใช้ มันมีค่ายิ่งสำหรับผู้ฝึกตนระดับต่ำ

สิ่งที่มีค่าที่สุดที่นี่คือโอสถสร้างรากฐาน

ครั้นเห็นโอสถสร้างรากฐานนี้ เจียงผิงอันก็มีสีหน้าแปลก ๆ

นี่ดูเหมือนจะเป็นอันที่เขาขายไปเมื่อเช้านี้เลย

นั่นไม่ต่างอะไรจาก เขาได้ดาบมาเปล่า ๆ

นอกจากของเหล่านี้ ส่วนที่เหลือนับเป็นเพียงขยะ ซึ่งสำหรับเจียงผิงอัน มันไม่มีค่าอีกต่อไป

เพราะเขาสามารถใช้อ่างสัมฤทธิผลเพิ่มโอสถสร้างรากฐานได้จำนวนมาก โดยแต่ละเม็ดมีมูลค่านับหมื่นหินวิญญาณ

หลังจากนับจำนวนสิ่งของเสร็จ เจียงผิงอันก็เก็บของทั้งหมดไป ก่อนหยิบโอสถรวมวิญญาณที่เขาได้มาออกมา แล้วทำการเริ่มฝึกฝน ‘เคล็ดป้อมพสุธา’ ต่อ

นามของเคล็ดนี้ไม่อาจธรรมดาไปมากกว่านี้แล้ว แต่มันไม่ใช่เคล็ดที่เรียบง่ายอย่างที่คิดไว้ก่อนหน้านี้อย่างแน่นอน

การฝึกฝนเคล็ดนี้สามารถช่วยให้ปราณวิญญาณทั้งหมดรวมเข้ากับเลือดได้ และปราณวิญญาณที่เก็บไว้ในขอบเขตก่อปราณขั้นแรกนั้น เทียบได้กับตอนอยู่ขอบเขตก่อปราณขั้นหก!

หากเขากลับสู่ขอบเขตก่อปราณขั้นหก เขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมอย่างแน่นอน!

เขาถึงกับสงสัยว่านามแท้จริงของเคล็ดนี้อาจมิได้เรียกขานว่า ‘เคล็ดป้อมพสุธา’ บางทีนามนี้อาจถูกการเปลี่ยนตามใจชอบเพื่อแอบซ่อนจากสายตาผู้คน