เมื่อทุกคนเปลี่ยนอาชีพ: สัตว์อัญเชิญของข้าล้วนเป็นขนาดยักษ์!

        “ฮัดเช้ย!”

        ภายในถ้ำซือถูอวี้จามออกมาเสียงดัง ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย

        เธอรู้สึกเหมือนมีใครกำลังนินทาเธออยู่เบื้องหลัง

        “ไอ้หวังเฉินสารเลวนั่น คงไม่ได้เอาฉันไปนินทาลับหลังหรอกนะ?”

        ซือถูอวี้คิดในใจพลางหันมองไปรอบๆเพื่อตามหาหวังเฉิน

        แต่ภายในถ้ำนั้นเธอกลับไม่พบร่องรอยของเขาแม้แต่น้อย แม้แต่ปิงชิงน้อยก็หายไป

        “ให้ตายสิ ไปไหนของเขากันนะ?”

        หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นตระหนกเด็กสาวรีบขยับตัวลุกขึ้นนั่ง

        ในตอนนั้นเองเธอก็สังเกตเห็นว่าบนตัวเธอยังมีผ้าห่มคลุมอยู่

        “หมอนี่… เขาก็ห่วงคนอื่นเป็นด้วยเหมือนกันนี่นา?”

        ซือถูอวี้มองผ้าห่มที่ไม่ใช่ของเธอผืนผ้าที่ยังคงมีกลิ่นสบู่หอมกรุ่นจางๆ ทำให้ดวงตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย

        ครืดครืด

        ทันใดนั้นเสียงบางอย่างก็ดังขึ้นมาจากนอกถ้ำ

        “ตื่นแล้วเหรอ?”

        หวังเฉินเดินถือกระต่ายเข้ามาในถ้ำแล้วก็เริ่มจัดการทำอาหารอย่างไม่รีบร้อน

        “ทำไมนายตื่นเช้าจัง?”

        ซือถูอวี้มองหวังเฉินที่กำลังง่วนอยู่กับการเตรียมอาหารแล้วก็เอ่ยถามขึ้นอย่างไม่ใส่ใจนัก

        “เช้าเหรอ?”

        “คุณหนูครับ ผมไม่ได้นอนมาทั้งคืนเลยนะ!”

        “เมื่อคืนเธอนอนเหมือนกับกำลังซ้อมตาย เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น!”

        หวังเฉินที่กำลังเตรียมย่างกระต่ายเหลือบมองเด็กสาวด้วยความเหนื่อยหน่าย

        ก่อนหน้านี้พวกเขาสองคนตกลงกันว่าจะแบ่งเวรกันเฝ้ายามแต่สุดท้ายซือถูอวี้กลับหลับไปตั้งแต่หัวค่ำ

        แถมยังหลับสบายอีกต่างหากโชคดีที่ไม่กรน ไม่เช่นนั้นหวังเฉินคงจะโยนเธอออกไปนอกถ้ำแล้ว

        “อ๊ะ?”

        ซือถูอวี้ก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกละอาย“ขอโทษนะ คืนนี้ฉันจะเฝ้าเอง”

        “เหอะ!”

        “พอเลย!”

        หวังเฉินเยาะเย้ยอย่างไร้ความปรานี“เพราะเธอหลับลึกขนาดนั้นฉันกลัวว่ากลางดึกจะมีอสูรป่าคาบไปกินน่ะสิ!”

        พูดจบเขาก็จุดไฟอย่างรวดเร็วและเริ่มลงมือย่างกระต่าย

        “แหะๆ มันคงไม่ขนาดนั้นหรอกมั้ง?”

        ซือถูอวี้เกาหัวด้วยความกระอักกระอ่วนใจแต่ก็ไม่ได้เก็บคำเย้ยหยันของหวังเฉินมาใส่ใจ

        “เหอะ!”

        หวังเฉินกลอกตาขึ้นฟ้าไม่ได้สนใจจะต่อปากต่อคำกับคนปากไม่ตรงกับใจเช่นเธอ

        อย่างไรก็ตามตอนนี้ร่างกายของเขาได้รับการเสริมพลังจากแต้มคุณสมบัติแล้วแค่หาเวลาพักสายตาสักครู่ เขาก็จะกลับมาสดชื่นกระปรี้กระเปร่าได้เหมือนเดิม

        อีกไม่นานก็จะออกจากเทือกเขาสรรพสัตว์แล้วเขาไม่อยากหลับตาลงแล้วตื่นขึ้นมาอีกทีก็จบชีวิตลงที่นี่

        “รีบเก็บของแล้วมากินข้าวกันเถอะ วันนี้เราต้องเดินอีกไกล”

        เมื่อย่างกระต่ายเสร็จหวังเฉินเห็นซือถูอวี้ยังคงนั่งโอบผ้าห่มอย่างงัวเงียจึงเอ่ยปากเรียกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

        เขารู้สึกว่าในช่วงเวลาที่เหลือนี้เขาคงต้องผันตัวเป็นพี่เลี้ยงเด็กไปโดยปริยาย

        …

        กาลเวลาหมุนเวียน

        วันปกติธรรมดาวันหนึ่งของใครหลายๆคน

        ที่ทางเข้าเทือกเขาสรรพสัตว์ชายหญิงหนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินออกมา ทำให้ผู้คนที่ผ่านไปมาหันมามองด้วยความสนใจ

        ทั้งสองคนมีรูปร่างหน้าตาดีเยี่ยมใบหน้าที่ยังคงดูอ่อนเยาว์เผยให้เห็นแววตาที่คมกริบเกินกว่าวัย

        นั่นคือหวังเฉินและซือถูอวี้

        “เฮ้อ!”

        หวังเฉินยืนอยู่หน้าทางเข้าเทือกเขาสรรพสัตว์มองผู้เปลี่ยนอาชีพที่เดินผ่านไปมาอย่างไม่ขาดสาย แล้วก็ถอนหายใจยาว

        “ในที่สุดก็ออกมาได้แล้ว!”

        การเดินทางในเทือกเขาสรรพสัตว์เกือบหนึ่งเดือนทำให้เขารู้สึกเหมือนห่างหายจากโลกภายนอกไปนานแสนนาน

        “ดีจังเลย! หวังเฉิน ในที่สุดนายก็จะได้อาบน้ำแล้ว!”

        ซือถูอวี้ก็ถอนหายใจออกมาเช่นกันพลางจงใจขยับตัวออกห่างไปเล็กน้อย ทำหน้าตาขยะแขยง

        เมื่อเห็นดังนั้นหวังเฉินก็เย้ยหยันกลับไปว่า “พูดอย่างกับเธอตัวสะอาดนักแหละ?”

        ตลอดหนึ่งเดือนที่ใช้ชีวิตกลางป่าเขาสภาพของทั้งสองคนตอนนี้ก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก

        การเดินทางครั้งนี้เกือบทำให้พวกเขากลายเป็นคนป่าหากไม่ใช่เพราะเลเวลที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นแรงผลักดันละก็พวกเขาซึ่งคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตในสังคมสมัยใหม่ ก็คงไม่สามารถทนได้นานขนาดนี้

        ในตอนนี้เมื่อเทียบกับก่อนที่จะเข้าไปในเทือกเขาสรรพสัตว์หวังเฉินและปิงชิงน้อยเรียกได้ว่ามีการเปลี่ยนแปลงจากหน้ามือเป็นหลังมือ

        [สัตว์อสูร: พญามังกรเหมันต์]

        [ชื่อเล่น: ปิงชิง]

        [เพศ: เมีย]

        [อายุ: ยังไม่ครบเดือน (วัยเยาว์)]

        [เลเวล: 25]

        [ชั้น: สัตว์อสูรเทพบรรพกาล]

        [พรสวรรค์: เติบโตไม่สิ้นสุด (SSS)]

        [คุณสมบัติหลัก: พลัง 1700; สติปัญญา 1700; พละกำลัง 1700; ความว่องไว 1700 (ไม่ได้รับการเสริมพลังจากบัฟ, อุปกรณ์หรือไอเท็มใดๆ)]

        [ทักษะ: กายาเหมันต์ (SSS), ลมหายใจเยือกแข็ง (SSS),เขตแดนนรกเหมันต์นิรันดร์ (SSS), แรงกดดันแห่งมังกร(SSS)]

        [ความจงรักภักดี: 100]

        [อุปกรณ์: ไม่มี]

        [ข้อมูลเบื้องต้น: ละไว้]

        …

        [ชื่อ: หวังเฉิน]

        [อาชีพ: ผู้ฝึกสัตว์อสูรยักษ์]

        [เลเวล: 35]

        [พรสวรรค์: ดวงใจแห่งสรรพสัตว์ (SSS), หลอมรวมสัตว์อสูร(เทพ)]

        [ทักษะ: ศาสตร์ควบคุมอสูร (S), ศาสตร์ฟื้นฟูสัตว์อสูร(B), ศาสตร์วิเคราะห์สายเลือด (เทพ), พันธสัญญาอัญเชิญ(B), คมดาบพริบตา (D), วิชาลมวายุคลั่ง (C)]

        [พลัง: 252.5 + 30 แต้ม]

        [สติปัญญา: 252.5 + 10 แต้ม]

        [พละกำลัง: 252.5 + 20 แต้ม]

        [ความว่องไว: 252.5 + 5 + 20 แต้ม]

        [แต้มคุณสมบัติที่ยังไม่ได้จัดสรร: 0 แต้ม]

        [แต้มทักษะที่ยังไม่ได้จัดสรร: 100 แต้ม]

        …

        ปิงชิงน้อยเลเวลเพิ่มขึ้นถึง25และคุณสมบัติพื้นฐานแต่ละด้านก็สูงถึง 1,700 แต้ม

        แม้แต่ผู้เปลี่ยนอาชีพที่เพิ่งเปลี่ยนอาชีพครั้งที่สามหากเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรตัวน้อยนี้ ก็คงต้องพ่ายแพ้ภายใต้กรงเล็บมังกรของมัน

        ส่วนหวังเฉินที่เลเวลเพิ่มขึ้นถึง35ก็มีการเปลี่ยนแปลงจากหน้ามือเป็นหลังมือเช่นกันพลังของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

        การที่เขากระจายแต้มคุณสมบัติอย่างเท่าเทียมกันทำให้แต่ละด้านมีความสมดุล แม้จะไม่เหลือเชื่อเท่าปิงชิงน้อยแต่ถ้าตอนนี้เขาต้องเผชิญหน้ากับหัวหน้ากลุ่มไฮยีน่าคนเดิมโดยไม่ให้ปิงชิงน้อยออกโรง เขาก็สามารถเอาชนะได้เช่นกัน

        สำหรับซือถูอวี้ที่อยู่ข้างๆเพราะไม่ต้องแบ่งค่าประสบการณ์กับสัตว์อสูรระดับของเธอยังคงสูงที่สุดในบรรดาพวกเขาโดยขึ้นไปถึงระดับสูงสุดของการเปลี่ยนอาชีพครั้งแรกที่เลเวล 40

        คาดว่าเมื่อกลับไปเธอคงต้องเตรียมพิธีเปลี่ยนอาชีพแล้วและบางทีเมื่อการประลองสอบเข้ามหาวิทยาลัยเริ่มต้นขึ้นเด็กสาวคนนี้ก็อาจจะเป็นผู้เปลี่ยนอาชีพครั้งที่สองไปแล้วก็เป็นได้

        นอกจากการเพิ่มระดับแล้วหวังเฉินและซือถูอวี้ยังได้รับอุปกรณ์และวัตถุดิบต่างๆ อีกมากมาย

        อย่างไรก็ตามมูลค่าที่แท้จริงของสิ่งเหล่านี้จะต้องรอให้ถึงเวลาขายที่ตลาดการค้าจึงจะสามารถทราบตัวเลขที่แน่นอนได้

        “หวังเฉิน อีกสามวันก็จะถึงการประลองสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วช่วงนี้มีแผนจะทำอะไรบ้าง?”

        ระหว่างทางที่เดินไปยังสถานีรถไฟซือถูอวี้ก็สะกิดแขนหวังเฉิน

        “แผนเหรอ?”

        “ส่งมอบภารกิจ จัดการของที่ได้มาให้เรียบร้อยจากนั้นก็กลับไปใช้เวลากับพ่อแม่ รอวันประลองสอบเข้ามหาวิทยาลัยเริ่มขึ้น”

        หวังเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

        “อ๋อ!”

        ซือถูอวี้ได้ยินดังนั้นก็ดูเหมือนจะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

        แต่ไม่นานเธอก็กลับมามีท่าทางร่าเริงเหมือนเดิม

        “ถ้านายเอาของไปขาย อย่าลืมหักส่วนของฉันไปด้วยนะ”

        “ฉันกำลังรอวันที่จะได้นั่งนับเหรียญทองอยู่ที่บ้านหลังจากการประลองสอบเข้ามหาวิทยาลัยจบลงอยู่เลย”

        ซือถูอวี้พูดด้วยรอยยิ้ม

        “ไม่ต้องห่วงหรอก พอของขายได้แล้ว ฉันจะเอาไปให้เธอถึงที่”

        หวังเฉินกลอกตาเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ

        ผู้ฝึกสัตว์อสูรยักษ์ผู้ยิ่งใหญ่อย่างฉันจะไปโลภทรัพย์สินเล็กๆ น้อยๆ ของเธอได้อย่างไรกัน?

        “เชอะ! ไว้หลังจากการประลองสอบเข้ามหาวิทยาลัยจบลงค่อยว่ากันเถอะช่วงนี้ถ้าไปหานายก็คงไม่เจอหรอก”

        ซือถูอวี้พูดพลางหยุดเดินกะทันหัน

        ในตอนนั้นเองหวังเฉินพลันรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างเมื่อหันไปมองก็เห็นรถเวทมนตร์ลอยฟ้ากำลังพุ่งเข้ามา