Storyteller Story ผจญภัยไร้ขีดจำกัด

ตอนที่ห้าสิบเอ็ด Danger assignment 2

หากแมททิวนั้นอยู่ตรงนี้คงบอกว่าไม่ต้องเครียดขนาดนั้น

เขาไม่ได้มีความสามารถระดับตัวร้ายตัวแรกๆที่มีความสามารถในการก่อการร้ายวางระเบิดคอนเสิร์ตคุณโคยูกิด้วยซ้ำ

ความอันตรายระดับ S น่ะ

มันคือความสามารถระดับที่ทำลายความเป็นจริง

ซึ่งเป็นระดับตัวร้าย arc 4 หรือ arc 5 นู่น

ไม่ต้องใจร้อนในการเพิ่มระดับความยากของเรื่องราวขนาดนั้น

แต่เนื่องจากแมททิวไม่ได้อยู่ตรงนี้

พวกเธอจึงจัดการเรื่องราวอย่างจริงจังที่สุด

+++จับตาดูต่อไปมีความเปลี่ยนแปลงรายงานทันที++++

++รับทราบ++

ว่าแต่ละคนที่อยู่เบื้องหลังรถไฟสายกาแลคซี่ทำเรื่องจริงจังกันโดยที่เจ้าตัวนั้นไม่รู้เรื่องเลย

โดยทานอาหารและกำลังอ่านข้อมูลเกี่ยวกับประวัติศาสตร์และเทคโนโลยีของโลกนี้อย่างสนุกสนาน

“ว้าวสุดยอดไปเลยแฮะเดินทางข้ามอวกาศได้ด้วยทฤษฎีนี้เองหรือนี่?”

แมททิวรู้สึกสนุกไปกับตำราประวัติศาสตร์ที่คอมพิวเตอร์สมองกลรวบรวมมาให้มากและอ่านและวิเคราะห์อย่างตั้งใจ

ความรู้สึกตื้นเต้นนั้นต่ำกว่าแฟนสตาร์เทรกที่ได้ขึ้นไปอยู่บนยานเอ็นเตอร์ไพรซ์เพียงขั้นหนึ่งเท่านั้น

ว่าเพราะตอนเล่นเกมส์นั้นมีเพียงแค่บทความย่อๆเท่านั้น

เพราะหากเขียนให้คนเล่นเกมส์เยอะเป็นเล่มคนเล่นเกมส์คงรู้สึกว่าน่าเบื่อกันพอดีหรือเปลืองข้อมูลระบบเกมส์

แต่พอมาอยู่ในโลกที่ทุกอย่างคือความเป็นจริงเช่นนี้

ตำราประวัติศาสตร์ที่คนในจักรวาลนี้ใครๆก็หาอ่านได้กลับกลายเป็นตำราที่สนุกอย่างมากๆ

แมททิวอ่านตำนานการสู้รบระหว่างดวงดาวอย่างตื่นเต้น

“สนุกมากหรือคะคุณแมททิว”

เสียงดังมาจากด้านข้าง

“สนุกมากเลยครับผมพยายามจะจดข้อมูลในจุดที่น่าสนใจไว้แล้วจะไปค้นคว้าต่อภายหลัง”

แมททิวสะดุ้งโหยงขึ้นมา

“คุณโคยูกิ? ไม่ใช่กลับไปแล้วหรือครับ?”

คุณโคยูกิในชุดสูทนั้นดูทะมัดทะแมงไปอีกแบบ

“ใช่แล้วค่ะงานเบื้องหน้าเลิกแล้วแต่งานเบื้องหลังยังไม่จบค่ะ เลยเดินมาดูว่หลังจากพบว่ามีแขกที่ยังไม่ยอมกลับไปเสียที”

แมททิวหน้าชา หันไปรอบข้าง

“ขออภัยครับห่ออาหารให้ด้วยผมจะกลับไปทานต่อ”

แมททิวกล่าวอย่างเขินอาย หน้าแดงที่ไม่ได้เป็นมานาน

เพราคิดว่ามาพักผ่อนในที่ไม่เป็นอันตรายการระวังรอบข้างหรือสนใจรอบข้างจึงน้อยลง

นิสัยแฟนสตาร์เทรกนี่แก้ไม่หายเสียที