อลินตา... หมอผีข้ามภพ

                นี่คือเหตุผลหนึ่งที่อลินตาเร่งเร้าให้สองลูกน้องรีบทำการย้ายนิวาสถานของตัวเองออกจากที่นี่ไปอย่างเร่งด่วนนั่นก็เพราะอลินตาคาดการณ์ไว้แล้วว่า การที่กลุ่มควันดำมาแผลงฤทธิ์ที่คอนโดส่วนตัวของเธอมีรึที่มันจะล่าถอยอีกอย่างมันลืมบางอย่างเอาไว้ที่นี่ด้วย

               กลุ่มควันดำกลุ่มนั้นค่อยๆ เคลื่อนไหลไปทางหน้าห้องที่อลินตาเคยอยู่อาศัยซึ่งตอนนี้หญิงสาวได้ประกาศขายผ่านสื่อโซเชียลไปเรียบร้อยแล้ว เมื่อกลุ่มควันดำสัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณของอลินตาที่ยังเหลืออยู่ภายในห้องพวกมันก็ค่อยๆเคลื่อนตัวมารวมกันเป็นกลุ่มก้อนมีลักษณะคล้ายร่างมนุษย์ อลินตามองภาพตรงหน้าแล้วยิ้มแกมเยาะ

               กลุ่มควันดำไหลมารวมตัวกันหน้าห้องแล้วก็พุ่งโผนแหวกประตูเข้าไปอย่างประสงค์ร้ายซึ่งภายในห้องของอลินตานั้นยังคงมีเฟอร์นิเจอร์บางชิ้นที่ไม่ได้เอาไปด้วยดังนั้นสิ่งที่หญิงสาวได้ยินคือเสียงโครมครามด้วยความเกรี้ยวกราดดังว่ามันกำลังโมโหที่มาช้าไป เมื่อเสียงโครมครามนั้นเงียบลงอลินตาก็ไม่รอช้ากายละเอียดของหญิงสาวค่อยๆ สลายกลายเป็นกลุ่มควันสีน้ำเงิน มันเป็นหมอกควันได้เธอก็เป็นได้เช่นกันเลียนแบบบ้างจะเป็นไรไป จากนั้นก็พุ่งหายเข้าไปในห้องซึ่งกลุ่มควันดำที่กำลังจับกันเป็นก้อนอยู่ภายในห้องก็ถึงกับแตกกระสานซ่านเซ็งเหมือนดังว่าตกใจที่พบกลุ่มควันสีน้ำเงินพุ่งเข้ามาภายในห้องโดยไม่ได้นัดไว้

               เมื่อกลุ่มควันสีน้ำเงินพุ่งวาบเข้ามาในห้อง พลัน.. กลุ่มควันสีน้ำเงินก็กลายเป็นกายละเอียดของอลินตาที่เข้าประชิดกลุ่มควันสีดำจังหวะนั้นอลินตาเอื้อมมือคว้าเอากลุ่มควันสีดำนั้นเหวี่ยงเข้าติดกับผนังห้องอย่างแรงและตามที่คาด กลุ่มควันสีดำได้กลายร่างเป็นแม่บ้านมุกนวล!!!

                อลินตาไม่ได้แปลกใจว่าจะพบมุกนวลหรือพบใครที่เธอรู้จักแต่ทว่าด้วยความเร็วแสงอลินตา ใช้มือคว้าคอแม่บ้านมุกนวลเอาไว้กายละเอียดของอลินตาเปล่งประกายสีน้ำเงินสว่างก่อนที่อลินตาจะพูดอย่างเอาเรื่อง

                “ก็บอกแล้วไงว่าให้แกรออยู่ที่บ้านไม่ต้องมาตาม” ถึงแม่ว่าปีศาจร้ายในร่างมุกนวลจะเคยเห็นอลินตามาบ้างในยามที่หญิงสาวกลับไปเยี่ยมบ้าน และนานทีจะมาสักครั้ง กระนั้นมุกนวลก็สัมผัสได้ว่าอลินตามีพลังวิญญาณที่น่าครั่นคร้ามอยู่ไม่น้อยแต่มาวันนี้มุกนวลเพิ่งได้ประจักษ์ชัดแก่ใจว่า ไม่ใช่แค่น่าครั่นคร้ามแต่โครตจะน่ากลัวเลยทีเดียวอลินตาที่จับคอมุกนวลตรึงติดกำแพงไว้ตาคมวาบ แสยะยิ้มไม่ต่างกับปีศาจ

                “หรือที่มาที่นี่เพราะมีอะไรมากกว่านั้นไม่อย่างนั้นแกคงไม่ดิ้นถึงขนาดนี้หรอกใช่ไหม?” มุกนวลไม่ใช่แค่สัมผัสได้ถึงความน่าเกรงขามแต่ยังสัมผัสได้ถึงความฉลาดล้ำของหมอผีคนนี้อีกด้วยอลินตาปล่อยมือออกจากคอของมุกนวล ก่อนจะก้าวถอยออกมา พร้อมกับมองไปยังห้องพระ แล้วถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเช่นเดิม

                “จะมาเก็บร่องรอยควันดำของเพื่อนแกที่ทำเรี่ยราดไว้เมื่อวันก่อนงั้นเหรอ?”กายละเอียดของแม่บ้านมุกนวลจ้องอลินตานิ่งดวงตาไร้แววแห่งความมีชีวิต

                “มาทำไมให้เสียเวลาฉันเก็บกวาดทุกอย่างให้หมดละ  แล้วก็ไม่ต้องตามหาหรอกเพราะฉันทำลายทิ้งหมดแล้วของไร้ประโยชน์พรรณนั้น”อลินตาพูดเน้นเสียงเยาะชัดเจน ก่อนจะทำเป็นนึกขึ้นมาได้

                “ออ.. ฉันยอมรับนะว่าฉันยังไม่รู้ว่าเจ้านายตัวจริงของแกเป็นใคร และซ่อนตัวอยู่ที่ไหนแต่ฝากบอกนายแกด้วย รีบชื่นชมโลกใบนี้ให้เต็มที่สูดหายใจเอาอากาศบนโลกนี้เข้าปอดลึกๆ เพราะว่าอีกไม่นานฉันจะส่งนายแกไปอยู่ในโลกันตนรกรู้จักไหมมุกนวลโลกันตนรก หรือว่าแกจะไปอยู่ก่อนจ้านายของแกล่ะ” อลินตายิ้มเยือกเย็นก่อนจะบีบที่คอของมุกนวลแน่นขึ้น แม่บ้านมุกนวลดิ้นขลุกขลักแต่ไม่อาจจะหลุดจากมือของอลินตาได้

                พลันมือของอลินตาก็ปรากฏเป็นเปลวไฟสีน้ำเงินเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง มุกนวลสัมผัสได้ถึงความทรมานจากความเย็นที่เย็นมากจนรู้สึกเหมือนมีดกรีดเข้าที่ลำคอจึงรีบหายตัวไปจากที่นั่นอย่างรวดเร็วและเมื่อมุกนวลหายไปกลุ่มควันต่างๆ ก็หายไปด้วย อลินตาเองก็บ๊ายบายกลับเข้าสู่กายหยาบของตัวเองที่หลับสนิทอย่างมีความสุขอยู่บนเตียงนอนในบ้านหลังใหม่ที่เพิ่งยึดมาจากผีเฮี้ยนระดับเซียนอีกทอดหนึ่งแต่หญิงสาวจะหลับอย่างมีความสุขจริงๆ น่ะเหรอ

               ก็ในเมื่อขณะที่กำลังหลับสนิทได้ไม่นาน จู่ๆ อลินตาก็ได้ยินเสียงคนเดินอยู่หน้าบ้านหญิงสาวขมวดคิ้วเหมือนไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่ผีบ้านผีเรือนอย่างคุณหลวงอภิมหาทองไพศาลปล่อยให้วิญญาณพเนจรที่ไหนก็ไม่รู้เข้าบ้านมาง่ายๆเช่นนี้ แต่อลินตาก็ไม่ได้ลุกขึ้นไปดู เพียงแค่นอนอยู่บนเตียงพร้อมกับแสงสีน้ำเงินที่วาบขึ้นมาที่มือของหญิงสาวราวกับเตรียมพร้อม

               เสียงฝีเท้านั้นค่อยๆ เดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กระทั่งมาหยุดที่หน้าประตูเรือนอลินตาแปลกใจที่ตัวเองรู้สึกและได้ยินทุกอย่างแต่ลุกไม่ขึ้นคล้ายๆกำลังตกอยู่ในสภาวะครึ่งหลับครึ่งตื่น หญิงสาวทำได้แค่ปรือตาขึ้นมองไปที่ประตู ซึ่งประตูด้านหน้าเรือนก็ค่อยๆเปิดออกน่าแปลกที่เธอนอนอยู่ในห้องนอนส่วนตัวแต่กลับมองเห็นประตูหน้าเรือนได้อย่างชัดเจนร่างดำทะมึนยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู อลินตาปรือตามองร่างนั้นอีกครั้งแล้วถึงกับแปลกใจอุทานเรียกชื่อคนที่มาเยี่ยมยามวิกาลด้วยความสงสัย

                “เจ้าภูแสน!!”ร่างนั้นยืนนิ่ง เค้ารางแห่งบารมีขององค์รัชทายาทยังคงเต็มเปี่ยมร่างที่อลินตาเรียกว่าเจ้าภูแสนยืนนิ่ง มองจ้องมาที่อลินตา พลางส่งยิ้มให้อย่างมีไมตรีก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มหูแต่ก้องกังวาน

                “ถ้าหากแม่หญิงไปที่คุ้มเชียงภูแสนเราขอฝากคุ้มเชียงภูแสนด้วยอย่าให้ตกอยู่ในมือปีศาจอย่างมัน!!” อลินตาไม่เข้าใจทำไมเจ้าภูแสนต้องมาหาเธอในความฝันเช่นนี้ด้วยก็ในเมื่อเจ้าภูแสนบอกว่าจะตามเธอมาที่โลกปัจจุบันนี่นาแต่ดูเหมือนว่าร่างที่ยืนอยู่ปลายเตียงจะไม่มีเวลาเท่าไหร่นัก ร่างนั้นค่อยๆลางเลือน ก่อนจะพูดลอยลมเป็นประโยคสุดท้ายที่ติดหูอลินตา

                “ห้องใต้ดินหอแสนหลวง...!”และเพียงแค่คำพูดสุดท้ายจบไป ร่างนั้นก็หายวับไปพร้อมกันนั้นอลินตาก็ลุกพรวดขึ้นพลางเอื้อมมือไปกดสวิทซ์โคมไฟบนหัวเตียงแววตามิได้หวาดกลัวหากแต่กำลังครุ่นคิด เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าภูแสนกันแน่

                พลัน..หญิงสาวก็นึกไปถึงเมื่อครั้งที่อยู่ในป่า อลินตาบังเอิญได้เห็นเจ้าภูแสนมีดวงตาเป็นสีเขียวมรกต ก่อนที่สีเขียวระเรื่อที่ดวงตานั้นจะจางหายไปเมื่อคิดมาถึงตรงนี้อลินตาก็เด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกมากลางเรือน เพื่อมาพบกับผีบ้านผีเรือนอย่างคุณหลวงอภิมหาทองไพศาลที่กำลังยืนดูแลความเรียบร้อยของบ้านอยู่ เมื่อวิญญาณของคุณหลวงอภิมหาทองไพศาลหันมาเห็นอลินตาก็เอ่ยทักขึ้นด้วยความสงสัย

                “มีอะไรรึ? ตื่นมากลางดึกเช่นนี้” อลินตาเดินเข้ามาหาผีบ้านผีเรือนของเธอก่อนจะถามตรงๆ

                “เมื่อกี้คุณหลวงปล่อยให้วิญญาณตนไหนเข้ามาในบ้านหรือเปล่าคะ?”วิญญาณคุณหลวงอภิมหาทองไพศาลขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ

                “ไม่มี” คุณหลวงกับตำแหน่งของผีบ้านผีเรือนตอบด้วยความหนักแน่นมั่นใจก่อนจะพูดสำทับ

                “ฉันเฝ้าดูรอบบ้านตลอดมีวิญญาณที่วนเวียนรอบบ้านบ้างแต่ก็เป็นพวกสัมภเวสีปกติไม่มีใครข้ามเขตฉันเข้ามาได้แน่นอน” เมื่อวิญญาณของคุณหลวงอภิมหาทองไพศาลตอบเช่นนั้นอลินตาก็ถึงกับย่นคิ้วแปลกใจ

                เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าภูแสนงั้นเหรอ? แต่ที่เธอสัมผัสได้เมื่อสักครู่เป็นดวงวิญญาณนี่นาเจ้าภูแสนตายแล้วเหรอ? ตายตอนไหน?ตายได้ยังไง?แล้วเข้ามาโดยที่วิญญาณของคุณหลวงอภิมหาทองไพศาลสัมผัสไม่ได้ด้วยนี่สิจะเป็นไปได้ยังไง อลินตาไม่ถามอะไรต่อ หญิงสาวไม่ง่วงนอนอีกแล้วจึงตัดสินใจหมุนตัวไปที่ห้องพระก่อนจะพูดบ่นคนเดียว

                “ห้องใต้ดินหอแสนหลวง?”อลินตาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

                “ที่ไหนกัน แล้วที่มานั่นใช่เจ้าภูแสนจริงหรือ!?”