ข้านี่แหละคือจอมมาร

กิมจิในตอนนี้ได้แต่มองไปที่ยูจินฮา เขานั้นกลัวว่ายูจินฮาจะเรียกร้องค่าตอบแทนที่มากเกินไปกว่าเขาจะสามารถให้ได้

ใครจะไปคิดว่า ค่าตอบแทนของเขาคือ พาเขามายังร้านอาหารของแม่เขา

กิมจิมองดูยูจินฮากินซุปกินจิด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข เขาไม่เข้าใจว่าซุปกิมจิมันอร่อยตรงไหน

ที่เขาคิดแบบนั้นมันเป็นเพราะว่าเขานั้นกินซุปกิมจิของแม่เขามาตั้งแต่เด็ก อาหารต่อให้อร่อยมากแค่ไหน แต่ถ้ากินมันทุกวันก็ไม่ไหวอยู่ดี

ยูจินฮาไม่ได้เพียงแค่กินข้าวกับซุปกิมจิเท่านั้น เขายังดื่มเหล้าด้วย

"อืม ขอโทษนะคุณยู แต่ว่าคุณยูอายุยังไม่ถึงเกณฑ์ กินเหล้ามันจะไม่เป็นอะไรหรอครับ"

ยูจินฮามองไปที่กิมจิด้วยสีหน้าที่นิ่งๆ เขาหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากในกระเป๋าเสื้อของเขา

สิ่งที่เขาหยิบออกมาคือแกนกลางของมอนสเตอร์ หรือที่ยูจินฮาเรียกมันว่าหลิงตัน มันเป็นคริสตอลที่อยู่ภายในมอนสเตอร์ที่เกิดขึ้นจากการตกผลึกของมานาในตัวของมอนสเตอร์

แกนกลางมอนสเตอร์ที่ยูจินฮาถืออยู่เป็นของโกสติ้งที่เกือบจะฆ่ากิมจิและเจนนี่

"ฉันโตพอที่จะจัดการกับเจ้านี่ เพราะฉะนั้นกินเหล้านิดๆหน่อยๆไม่เสียหาย อีกอย่างเหล้านี้มันช่วยในการรักษาฉันด้วย"

"รักษา?"

กิมจิดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อที่ยูจินฮาพูดเท่าไหร่นัก เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับเหล้านั้นสามารถรักษาโรคได้ ทว่ามันมีวิธีอื่นที่รักษาได้ดีกว่าการดื่มเหล้า

วิทยาการด้านการรักษาก้าวกระโดดไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วหลังจากที่โลกนั้นถูกโจมตีโดยมอนสเตอร์ทั้งหลาย

"ไม่เชื่อฉันอย่างนั้นซินะ เอาเถอะ ฉันเข้าใจอยู่ แต่ว่าฉันจะแสดงอะไรบางอย่างให้แกได้ดู"

ยูจินฮาเห็นว่ามันไม่ใช่ปัญหาอะไรที่จะแสดงความสามารถเล็กๆน้อยๆให้เด็กมันดู

เขาทำการใช้พลังหยางของเขาในการจุดไฟบนมือของเขา

กิมจิเห็นว่าไฟติดบนมือของยูจินฮา เขานั้นไม่แปลกใจเท่าไหร่ เขาเห็นคนจำนวนมากที่สามารถใช้พลังคล้ายๆกับยูจินฮาได้ในทีวี

เห็นสีหน้าไม่แปลกใจของกิมจิ ยูจินฮายิ้มก่อนที่จะพูดขึ้น

"คงจะเห็นเทคนิคนี้บ่อยๆซินะ มันก็น่าจะเป็นอย่างนั้น ทว่าลองใช้น้ำดับไฟดู ปกติเทคนิคง่ายๆแบบนี้โดนน้ำไปไฟก็ดับแล้วจิงไหม"

กิมจิพยักหน้า เขาดูรายการเกี่ยวกับนักดับเพลิงดับไฟในมือของฮันเตอร์ มันเป็นการสาทิตเวลาที่มานาในตัวของผู้คนตื่นขึ้น และตัวเองประสบปัญหาในการควบคุมพลังของตัวเอง พวกเขาต้องทำยังไง

มันเป็นรายการที่ดีที่เขาชอบดูในทุกๆเช้า ทว่าน่าเสียดายที่เขาไม่มีออร่า เขาก็ได้แต่มองดูฮันเตอร์และนักดับเพลิงที่มีพลังเหมือนกันด้วยความอิจฉา

กิมจิทำในสิ่งที่ยูจินฮาต้องการ เขาพยายามดับไฟที่มือของยูจินฮาแต่ทว่า

"เกิดอะไรขึ้น ทำไมไฟถึงไม่ดับ"

ไฟในมือของยูจินฮายังคงลุกโชน และไม่ได้ดูเหมือนว่าจะได้รับผลกระทบจากน้ำเลยแม้แต่นิดเดียว

กิมจิพยายามใช้น้ำเพิ่มมากขึ้นทว่าไม่ว่าจะทำยังไงไฟมันก็ไม่ดับ

ยูจินฮาคิดอะไรบางอย่าง เขาแกล้งเป็นใช้มือที่ติดไฟ แตะไปที่หน้าของกิมจิ

กิมจิกรีดเสียงดังก่อนที่จะล้มลงไปนั่งกับพื้น เขารีบจับไปหน้าของตัวเอง เขาพบว่าไฟนั้นมันแค่รู้สึกอุ่นๆเท่านั้น

"คุณยูทำบ้าอะไรของคุณนะ! ผมคิดว่าจะถูกไฟเผาแล้ว!"

"ฮ่าๆ ทำอะไร ก็แค่หยอกเล่นเท่านั้น ทีนี้มาดูนี่"

ยูจินฮาหลังจากนั้นก็ทำการหยดเหล้าบัวหิมะลงไปที่มือของเขาหนึ่งหยด และทันไดนั้น ไฟที่อยู่ในมือของยูจินฮาก็ดับลง

"ไฟนี่ คือไฟที่เกิดจากหยางภายในตัวของฉัน มันไม่สามารถดับด้วยน้ำหรือวิธีธรรมดาๆทั่วๆไป มันต้องใช้หยินในการดับมันลง เหล้านี่มีชื่อว่าเหล้าบัวหิมะ มันเต็มไปด้วยหยิน มันช่วยลดหยางในตัวของฉัน"

กิมจิอ้าปากค้าง หยาง? ต้องใช้หยินในการรักษา นี่มันอย่างกับในมันฮวาเกี่ยวกับกำลังภายใน

กิมจิฝันมาตลอดว่าอยากเป็นฮันเตอร์ ทว่าเขานั้นไม่มีคุณสมบัติ ทว่าหากเขาไม่สามารถใช้ออร่าได้ แต่หากเขาใช้ปราณได้ละ

กิมจิที่กำลังจะพูดกับยูจินฮานั้น ยูจินฮาก็ตัดบทกับเขาก่อน

"ไม่ แกเองก็ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นผู้ใช้ปราณ เหมือนกับที่แกไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นผู้ใช้ออร่า"

ราวกับโลกทั้งใบนั้นพังทลายลง กิมจินั้นกัดฟัน เขานั้นได้แต่หลับตาลง โลกนี้มันโหดร้ายสำหรับเขา เขานั้นเข้าใจดี

และในขณะที่กิมจินั้นกำลังถอดใจ ยูจินฮาก็พูดขึ้น

"ทว่า ฉันเองในอดีตก็ไม่มีคุณสมบัติเป็นผู้ใช้ปราณเหมือนกัน"

ยูจินฮายิ้มและนึกกลับไปในอดีต เขานั้นเรียกได้ว่าเป็นพวกไม่มีพรสวรรค์ เป็นพวกที่มีเกณฑ์ต่ำยิ่งกว่าต่ำเสียอีก

ทว่าพรสวรรค์นั้นไม่ใช่ทุกอย่าง มีอัจฉริยะมากมายตาเพราะคนที่ไร้พรสวรรค์แบบเขามานักต่อนัก

ทุกอย่างมันอยู่ที่กึ๋น ใครกึ๋นใหญ่กว่า คนนั้นก็ชนะไป