โจวเถาเถาใส่ลูกพลับที่นางเก็บมาได้ไว้ในถุงผ้าครึ่งหนึ่ง ส่วนลูกพลับที่เหลือนางใส่ไว้ในมิติของนาง ทั้งสองคนรีบเก็บลูกพลับให้เสร็จก่อนที่พระอาทิตย์จะตกดิน โจวเถาเถาถือลูกพลับสองถุงลงจากูเาก่อนที่จะมืด หากมืดแล้วทางลงจากูเาจะอันตรายมาก ในตอนเย็นสองแม่ลูกรีบกินข้าวเย็นกัน โจวเถาเถาแทบรอไม่ไหวที่จะหยิบลูกพลับออกมาดูอย่างมีความสุข
“เด็กน้อย แม่จะทำลูกพลับตากแห้งให้เ้ากิน”
เสี่ยวหงเอ๋อเอียงคอมองดูนางอย่างงุนงง"ลูกพลับตากแห้งเป็ยังไง?”
“อาหารว่าง” เด็กน้อยพยักหน้าอย่างเข้าใจ ตอนกลางคืนนั้นหลังจากลูกชายหลับแล้ว โจวเถาเถาก็เข้าไปในมิติของนาง หญิงสาวตกตะลึง
พระเ้า!!เร็วมากเลย”
โจวเถาเถาย้ายลูกพลับส่วนหนึ่งออกจากมิตินั้นโดยเหลือทิ้งไว้ไม่มากนัก
วันรุ่งขึ้นนางก็เริ่มทำลูกพลับตากแห้ง การทำลูกพลับตากแห้งนั้นง่ายมาก ขั้นแรกให้ลอกเปลือกนอกของลูกพลับออกก่อน จากนั้นก็นำลูกพลับที่ปอกเปลือกแล้วไปตากแดด หลังจากตากไปได้สักสองหรือสามวันเมื่อเนื้อของลูกพลับนิ่มก็กดลูกพลับให้แบนจากนั้นก็นำไปตากแดดสักหนึ่งสัปดาห์เป็อย่างน้อย แต่ถ้าหากอยากให้แห้งจนถึงกับเป็สีขาวขึ้นที่ลูกพลับก็ต้องใช้เวลาตากให้นานมากกว่านั้น (เกิดจากน้ำตาลในตัวลูกพลับตกผลึกไม่ใช่เชื้อราhttps://pantip.com/topic/37311484)
ชายหนุ่มร่างสูงที่ปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตูรั้วของบ้านโจวเถาเถาคือฝูอันที่เพิ่งกลับมาจากการล่าสัตว์ เมื่อผ่านบ้านของโจวเถาเถาเขาก็อดนึกถึงข่าวลือในหมู่บ้านไม่ได้ เขายืนอยู่หน้ารั้วบ้านที่ผุพังมองไปเห็นคนตัวเล็กตัวใหญ่สองคน ไม่รู้ว่าเสี่ยวหงเอ๋อพูดอะไรเขาเห็นรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าของโจวเถาเถา รอยยิ้มของนางดูราวกับการปรากฏของฤดูใบไม้ผลิ ดวงตาที่สดใส ริมฝีปากที่โค้งขึ้นจนเห็นลักยิ้มที่ข้างแก้ม หัวใจของฝูอันเต้นผิดจังหวะไปอย่างไร้เหตุผล อาจเป็เพราะสายตาที่ร้อนแรงของเขาทำให้โจวเถาเถาเหลือบมาเห็นเข้าพอดี หญิงสาวขมวดคิ้วเมื่อมองเห็นเขา ทันใดนั้นใบหน้าของฝูอันก็แดงซ่านขึ้นมาก่อนที่โจวเถาเถาจะพูดอะไรฝูอันก็โยนไก่ฟ้าสองตัวที่เขาถือมาไปที่ลานบ้านแล้วรีบวิ่งหนีไป โจวเถาเถาอยากวิ่งตามเขาไปหากนางเองก็จนปัญญา หญิงสาวมอง ไก่ฟ้าสองตัวที่เท้านางแล้วหันไปมองฝูอันที่รีบวิ่งหนีไปเห็นแต่ด้านหลังไวๆ
“เขาจะวิ่งหนีทำไม??”
โจวเถาเถาอดพึมพำไม่ได้ มองไปที่ไก่ฟ้าอีกครั้ง เพื่อปกป้องชื่อเสียงของนางฝูอันถึงกับยอมที่จะแต่งงานกับนาง หญิงสาวชื่นชมเขาจากก้นบึ้งของหัวใจ แต่โจวเถาเถาไม่มีความตั้งใจที่จะรับของกำนัลเช่นไก่ฟ้านี้จากฝูอัน เพื่อแสดงท่าทีของนางที่มีต่อเขาให้ชัดเจน โจวเถาเถาจึงหันไปสั่งหงเอ๋อ"หงเอ๋อ…เ้าอยู่บ้านก่อนนะ แม่จะเอารีบเอาไก่สองตัวนี้ไปคืนเขาแล้วจะรีบกลับ”
เด็กน้อยมองนางอย่างกังวล โจวเถาเถาลูบหัวเขา “แม่ไปไม่นานหรอก ไม่ต้องห่วงนะ”
เสี่ยวหงเอ๋อพยักหน้ากำชับมารดาให้กลับเร็วๆ เมื่อชาวบ้านทั้งหลายเห็นโจวเถาเถาแบกไก่สองตัวไปที่ลานบ้านตระกูลหลี่ พวกเขาก็อดยืดคอชะเง้อดูไม่ได้
43K
