สายลับเนโครแมนเซอร์แห่งสถาบันเวทมนตร์

เสียงคำรามของมังกรกระดูกดังก้องไปทั่วห้อง

มันกางปีกขนาดมหึมา ก่อนพุ่งลงมาจากอากาศ

ตูม!

พื้นหินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ผมกับเนเรียกระโดดแยกออกจากกันในเสี้ยววินาที

กรงเล็บขนาดใหญ่กวาดผ่านจุดที่พวกเรายืนอยู่เมื่อครู่

"เนเรีย!"

เธอหมุนตัวกลางอากาศ ก่อนขว้างฉมวกออกไป

ฟึ่บ!

ฉมวกพุ่งเข้าใส่ข้อต่อของมังกรกระดูก

เคร้ง!

มันกระเด็นออก

ผมยกมือขึ้น

มานารวมตัวกันที่ปลายนิ้ว

ฟุบ!

กระสุนเวทหลายลูกพุ่งออกไปพร้อมกัน

มันกระแทกเข้ากับปีกของมังกร

แต่แทบไม่มีผล

"แข็งเกินไป"

ผมพูดเบา ๆ

มังกรกระดูกหันมาทางผม

จากนั้นอ้าปาก

แสงสีแดงเริ่มรวมตัวขึ้นภายใน

ผมรู้ทันทีว่ามันกำลังจะทำอะไร

"เนเรีย หลบครับ!"

ลมหายใจสีดำแดงพุ่งออกมา

ตูม!

แนวอัศวินด้านหลังถูกกวาดออกไป

เสียงร้องดังขึ้นทั่วสนามรบ

มีคนล้มลงจำนวนมาก

ผมมองไปรอบ ๆ

ประมาณยี่สิบคนไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก

ผมไม่มีเวลาสนใจเรื่องนั้น

มังกรกระดูกพุ่งเข้ามาอีกครั้ง

ผมสร้างกำแพงเวทขึ้น

ตูม!

แรงปะทะทำให้ผมถอยไปหลายเมตร

เนเรียพุ่งเข้าจากด้านข้าง

เธอกระโดดขึ้นไปบนร่างของมัน

ก่อนแทงฉมวกลงตรงรอยต่อของกระดูก

ฉึก!

ครั้งนี้ฉมวกฝังเข้าไปได้เล็กน้อย

มังกรกระดูกสะบัดตัวอย่างรุนแรง

เนเรียถูกเหวี่ยงออกมา

ผมรีบใช้เวทช่วยรับเธอ

"เป็นอะไรไหมครับ?"

"ไม่"

เธอลุกขึ้นทันที

จากนั้นมองมังกรกระดูก

"มันแข็งแรง"

"ครับ"

ผมพยักหน้า

"แต่ต้องมีจุดอ่อน"

ทันใดนั้น...

แสงสีขาวพุ่งผ่านเราไป

ฉับ!

กระดูกบริเวณขาหน้าของมังกรถูกตัดออก

เอเลน่ายืนอยู่ด้านหลัง

เดดไนท์ที่ต่อสู้กับเธอก่อนหน้านี้นอนอยู่บนพื้น

เกราะสีดำแตกออกเป็นชิ้น ๆ

เธอหันมามองมังกรกระดูก

"ตัวนี้สินะ"

ผมพยักหน้า

"ครับ"

เอเลน่ากำดาบศักดิ์สิทธิ์แน่น

"ถ้าอย่างนั้นจัดการมันก่อน"

เธอพุ่งออกไป

ความเร็วของเธอเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

มังกรกระดูกฟาดหาง

เธอกระโดดหลบ

ฟันสวนกลับ

ฉับ!

กระดูกบริเวณหางแตกออก

เนเรียก็เข้าโจมตีพร้อมกัน

ฉมวกพุ่งเข้าใส่ข้อต่อ

ส่วนผมใช้เวทมนตร์โจมตีจากระยะไกล

ทั้งสามคนเริ่มประสานการโจมตี

เอเลน่าทำลายเกราะ

เนเรียโจมตีจุดที่เปิดออก

ส่วนผมใช้เวทตรึงการเคลื่อนไหว

มังกรกระดูกเริ่มเสียสมดุล

"ตอนนี้!"

เอเลน่าตะโกน

ผมร่ายเวท

เนเรียขว้างฉมวก

และเอเลน่าก็พุ่งเข้าไปพร้อมดาบศักดิ์สิทธิ์

ฉับ!

แสงสีขาวผ่าผ่านกลางร่างของมัน

มังกรกระดูกหยุดนิ่ง

จากนั้นร่างขนาดมหึมาก็พังลง

ครืน!

ฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง

เงียบ

แต่ความเงียบนั้นอยู่ได้เพียงไม่กี่วินาที

เสียงหัวเราะของลิชดังขึ้นอีกครั้ง

"ยอดเยี่ยม..."

ผมหันไปมองมัน

ลิชยกมือขึ้น

วงเวทขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเหนือเพดาน

มานาจำนวนมหาศาลเริ่มรวมตัวกัน

ความรู้สึกอันตรายแล่นผ่านร่างผม

ลิชพูดช้า ๆ

"มหาเวทกลียุค — อาณาจักรแห่งความตาย"

วูม!

ความมืดปกคลุมทั้งห้อง

จากนั้น...

พลังงานสีดำจำนวนมหาศาลก็ไหลลงมา

มันไม่ได้เป็นเพียงการโจมตี

แต่เป็นพลังที่กัดกินชีวิตโดยตรง

ผมเบิกตาเล็กน้อย

ถ้าปล่อยให้โดนเข้าไป...

ทุกคนในคณะสำรวจจะตาย

พลังนั้นแผ่ไปทั่วบริเวณ

เสียงของผู้คนค่อย ๆ เงียบลง

ร่างของนักผจญภัยจำนวนมากล้มลง

อัศวิน

นักเวท

นักสำรวจ

ไม่มีใครสามารถต้านทานได้

ผลลัพธ์ชัดเจนเกินไป

ทุกคนตาย

แต่ผมกลับยังยืนอยู่

ผมมองมือของตัวเอง

ภูมิต้านทานจากการเป็นเนโครแมนเซอร์สินะ

พลังแห่งความตายไม่สามารถทำอะไรผมได้

แต่เอเลน่า...

เธอยังคงยืนอยู่

ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือส่องแสงสว่าง

ม่านแสงปกคลุมร่างของเธอ

และพลังแห่งความตายไม่สามารถผ่านเข้ามาได้

ผมหันไปมองเนเรีย

เธอก็ยังยืนอยู่เช่นกัน

ไม่มีบาเรีย

ไม่มีเวทมนตร์

ไม่มีอุปกรณ์ป้องกัน

ไม่มีอะไรเลย

"เนเรีย"

"อะไร?"

"คุณทำยังไงถึงรอดครับ?"

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ไม่รู้"

ผมเงียบ

"...ครับ"

ดูเหมือนผมคงต้องยอมรับคำตอบนี้

เมื่อเวทมนตร์จบลง...

ทั่วทั้งห้องเต็มไปด้วยความเงียบ

คนส่วนใหญ่ล้มลง

เหลือเพียงพวกเราไม่กี่คน

ลิชหัวเราะ

"ฮ่า...ฮ่า..."

ลิชหันมามอง

เปลวไฟสีแดงในดวงตาของมันสว่างขึ้น

"จงตายเสีย"

กองทัพอันเดดเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง

ผมยกมือขึ้น

เงาดำปรากฏขึ้น

อันเดดของผมพุ่งออกมา

การต่อสู้เริ่มขึ้นอีกครั้ง

เอเลน่าพุ่งตรงเข้าหาลิช

ฉับ!

ดาบศักดิ์สิทธิ์ฟันผ่านร่างของมัน

ลิชถูกผ่าออก

ร่างล้มลง

แต่เพียงไม่กี่วินาที...

ร่างของมันกลับรวมตัวกันใหม่

มันหัวเราะ

เนเรียพุ่งเข้ามา

ฉมวกแทงทะลุร่างของลิช

ร่างของมันแตกออก

แต่ก็ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง

ผมใช้เวทมนตร์โจมตี

เปลวไฟสีดำกลืนร่างของมัน

ร่างถูกทำลาย

แต่ก็กลับมาอีก

ครั้งที่หนึ่ง

ครั้งที่สอง

ครั้งที่สาม

ครั้งที่สี่

ครั้งที่ห้า

ครั้งที่หก

ครั้งที่เจ็ด

พวกเราลองทุกวิธีที่คิดได้

เอเลน่าใช้ดาบศักดิ์สิทธิ์

เนเรียใช้พละกำลังมหาศาล

ผมใช้เวทมนตร์หลากหลายรูปแบบ

แต่ทุกครั้ง...

ลิชกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

"ทำไม..."

เอเลน่าหายใจแรง

"มันไม่ตาย"

ผมไม่ได้ตอบ

ผมมองลิชอย่างละเอียด

มันฟื้นขึ้นมาในตำแหน่งเดิมเกือบทุกครั้ง

และทุกครั้งที่มันฟื้น...

มานาของมันจะไหลกลับไปยังบางสิ่งด้านหลัง

ผมหรี่ตา

นั่นคืออะไร?

ผมมองผ่านร่างของลิช

ด้านหลังบัลลังก์...

มีแสงสีเทาอยู่

แสงนั้นเหมือนกับแสงที่ไหลอยู่ภายในร่างของลิชทุกประการ

ผมมองมันอยู่หลายวินาที

จากนั้นก็เข้าใจ

ต้นกำเนิดของการฟื้นฟู

ผมหันไปหาเอเลน่าและเนเรีย

"ผมรู้แล้วครับ"

เอเลน่าหันมา

"อะไร?"

"วิธีฆ่ามัน"

ผมชี้ไปด้านหลังลิช

"แต่พวกคุณต้องช่วยผมก่อน"

เอเลน่าพยักหน้า

เนเรียกำฉมวกแน่น

"ได้"

ผมยกมือขึ้น

"เริ่มเลยครับ"

เอเลน่าพุ่งเข้าใส่จากด้านหน้า

ลิชยกแขนขึ้นป้องกัน

เคร้ง!

ดาบศักดิ์สิทธิ์ปะทะกับเวทมนตร์สีดำ

เนเรียเข้าจากด้านข้าง

ฉมวกพุ่งเข้าใส่

ฟึ่บ!

ลิชหลบ

ผมร่ายเวทตรึงพื้นที่

พื้นใต้เท้าของมันถูกเงาดำพันธนาการ

"ตอนนี้!"

เอเลน่าฟันลง

ฉับ!

ลิชถูกตัดออก

เนเรียพุ่งเข้ากระแทกร่างมันจนเสียสมดุล

ผมใช้เวทส่งอันเดดธรรมดาตัวหนึ่งออกไปทางด้านหลัง

มันเคลื่อนที่อย่างเงียบ ๆ

ไม่มีใครสนใจ

แม้แต่ลิชก็ไม่ทันสังเกต

อันเดดตัวนั้นเดินไปถึงสิ่งที่ผมเห็น

กล่องสีเทาขนาดเล็ก

แสงแห่งความตายไหลออกมาจากมัน

ผมออกคำสั่ง

อันเดดทุบมันลงทันที

เพล้ง!

กล่องแตก

แสงสีเทาดับลง

ลิชที่กำลังต่อสู้หยุดนิ่ง

เปลวไฟในดวงตาของมันสั่นไหว

ร่างของมันเริ่มแตกร้าว

"เป็นไปไม่ได้..."

มันหันมามองผม

"เจ้ารู้ได้อย่างไร?"

ผมมองมัน

แล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

"ผมมองเห็นครับ"

ลิชนิ่งไป

จากนั้นร่างของมันก็เริ่มสลาย

"มองเห็นงั้นหรือ..."

ร่างของมันแตกออกเป็นเถ้าสีดำ

ครั้งนี้...

มันไม่ได้ฟื้นกลับมา

แสงสีแดงในดวงตาดับลงอย่างสมบูรณ์

ลิชตายแล้ว

อย่างแท้จริง

หลังจากการต่อสู้จบลง

ไม่มีใครพูดอะไรอยู่พักใหญ่

พวกเราทั้งสามคนนั่งพักอยู่บนพื้นหิน

ผมมองไปรอบ ๆ

สนามรบเต็มไปด้วยร่องรอยของการต่อสู้

แต่ในที่สุด...

มันก็จบลง

เอเลน่าหันมาทางผม

"เรายังไม่ได้แนะนำตัวกันเลย"

ผมมองเธอ

เธอวางดาบศักดิ์สิทธิ์ไว้ข้างตัว

"ฉันชื่อเอเลน่า ดูแซลเบลด์"

ผมพยักหน้า

"เรนครับ"

จากนั้นผมหันไปทางเนเรีย

"ส่วนเธอคือเนเรียครับ"

เนเรียพยักหน้า

"เนเรีย"

เอเลน่ามองเธอ

"เธอใช้ฉมวกได้เก่งมาก"

"ขอบคุณ"

ผมหันไปมองเอเลน่า

"ส่วนคุณก็แข็งแกร่งมากครับ"

เธอยิ้มเล็กน้อย

"นายเองก็เหมือนกัน"

ผมไม่ได้ตอบ

เพียงนั่งพักต่อ

หลังจากผ่านการต่อสู้ทั้งหมด...

อย่างน้อยตอนนี้

พวกเราก็สามารถพักได้เสียที.