อลินตา... หมอผีข้ามภพ

เมื่อรถเลี้ยวเข้ามายังที่จอดใต้คอนโดอลินตาที่ยืนอยู่ด้านหน้ารถก็ไม่กลัวว่ารถจะชนเธอเลยสักนิดราวกับว่ารถถูกบังคับโดยอัตโนมัติให้หยุดสิโรราบต่อหน้าอลินตา เมื่อรถจอดสนิทอลินตาไม่รอช้าก้าวอาดๆแตะดินสอพองในฝ่ามือที่ละลายเตรียมพร้อมรออยู่แล้ว จิ้มไปบนหลังคารถโดยเขียนเป็นอักขระตัวอักษรโบราณ

                หมิงคิดว่าหูตัวเองไม่ฝาดเมื่อเจ้านายของเขาทำการเขียนๆจิ้มๆ ไปบนรถ เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างโหยหวน ก่อนที่จะได้ยินเสียงอลินตาพูดกับใครบางคนและแน่นอนไม่ใช่เขากับนังเป๋าแน่ๆ

                “แม่เพียงจับมันไว้สักประเดี๋ยว” จากนั้นอลินตาก็รีบเดินเข้าไปเปิดประตูรถก่อนจะใช้น้ำมนต์ในขันเล็กๆ เทหยอดลงไปบนศีรษะของเป๋าตุง และหมิงเต๋อลูกน้องทั้งสองของเธอแล้วท่องคาถาเรียกขวัญให้กลับคืนสู่ร่างของทั้งสองคน แม้ว่าหมิงกับเป๋าจะมีดวงมหาอุตม์แต่ก็ใช่ว่าจะไม่กลัวผีจนขวัญกระโดดหนีหายออกไปนอกรถเพียงแค่คนที่มีดวงมหาอุตม์นั้นจะดวงแข็งเกินกว่ามนุษย์คนใดและมีปราการป้องกันภูติผีปีศาจมากกว่าคนดวงชะตาทั่วไปนี่ถ้าเป็นคนปกติเจอผีสองชั้นเข้าให้แบบนี้มีหวังขวัญกระเจิงจนแทบจะเป็นบ้าเป็นหลังแน่ๆ

                แต่เอ๊ะ!!หมิงค่อนข้างแปลกใจ ผีตายทั้งกลมตนนั้นหายไปไหน หรือผีตายทั้งกลมตนนั้นจะชื่อแม่เพียงที่คุณอลินเอ่ยเรียกเมื่อกี้ หมิงนั่งนิ่งให้อลินตาหยอดน้ำมนต์ลงบนกระหม่อมอลินตาพูดพึมพำด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จนหมิงรู้สึกมีเรี่ยวแรง และจิตใจกลับมามีสติอีกครั้ง

                “ขวัญเอยอยู่ไหนจงกลับ..ประทับที่เศียรเพียรปกป้อง.. อย่าหนีหายให้กายจำจอง.. กลับมาสถิตสนองกายากลับมาเทอญ..” จากนั้นอลินตาก็พึมพำมนต์ตราเป็นภาษาบาลีสักครู่และเมื่อร่ายมนต์จบก็เป่าเพี้ยงไปยังกระหม่อมทั้งของหมิงและของเป๋าเมื่ออลินตาเป่ามาที่ศีรษะของหมิงและเป๋า เขาทั้งสองคนรับรู้ได้ในทันทีว่ามีความอบอุ่นทางด้านจิตใจและมีกำลังวังชาขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่น่าเชื่ออลินตาเห็นอาการของลูกน้องทั้งสองดีขึ้น ก็พูด

                “หายดีแล้วนะพวกนาย..”สองคนรับคำพร้อมกัน

                “ครับ..” เมื่อได้รับคำตอบอลินตาก็ไม่รอช้าเดินกลับไปหาใครบางคนก่อนจะออกคำสั่งเสียงหนัก

                “แม่เพียง ลากมันขึ้นไปบนห้องพระของฉัน!!”

                ในขณะที่อลินตาและเหล่าลูกน้องทั้งผีและคนกำลังยุ่งเหยิงอิรุงตุงนังอยู่กับการเผชิญหน้าบรรดาผีๆนั้น ทางด้านอดีตภพแห่งห้วงกาลเวลา คุ้มเชียงภูแสนก็ปาเข้าไปในช่วงดึกเสียแล้วงานเลี้ยงเลิกราไปแบบกร่อยๆก็แน่ล่ะเจ้าภูแสนเล่นทิ้งบอมลูกเบ้อเร่อขนาดนั้น เป็นใครก็ต้องสงสัยและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับแพงอรต้องร้อนตัวเป็นธรรมดา!

                แม่หญิงแพงอรผูกคอตายไปตั้งหลายเดือนทุกคนก็เห็นเป็นตาเดียวกันกระทั่งศพก็เห็นพร้อมๆ กัน เจ้าภูแสนเองก็เปิดประตูเข้าไปเห็นก่อนใครด้วยซ้ำทั้งยังอุ้มร่างแม่หญิงแพงอรออกมาตระกองกอดอยู่ชานเรือนแล้วจากนั้นก็ทำพิธีเผาศพกันไปเป็นที่เรียบร้อย เรือนแม่แพงอรก็กลายเป็นเรือนร้างผีเฮี้ยนตามคำร่ำลือมาจนถึงทุกวันนี้

                แต่อยู่ๆเจ้าภูแสนกลับประกาศให้ทุกคนรับรู้ว่าจะพาแพงอรมาเปิดตัวกลางคุ้ม เป็นแพงอรจริงหรือ..  อ๊ะหรือ.. อ๊ะหรือว่า... เจ้าภูแสนจะปลุกผีแพงอรขึ้นมาจากหลุมแต่หลุมไหนล่ะก็ทางเจ้าภูแสนและครอบครัวของแพงอรได้จัดการเผาศพแพงอรจนเหลือแต่เถ้ากระดูกไปแล้วนี่นาแล้วจะมีกระดูกอยู่ไหนหลุมไหนได้อีก เครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเหนือคุ้มเชียงภูแสนเป็นร้อยเป็นพันชัยยันต์ กับอวยชัย ที่ยืนอยู่ด้านนอกเรือนพักของโหรหลวงหนานเมืองอินทร์ก็แอบซุบซิบแก่กันอย่างเงียบๆ

                “ดีละให้พากันสงสัยเสียบ้าง..” ชัยยันตร์เอ่ยขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงเยาะเล็กๆ

                “การตายของแม่หญิงแพงอรข้าก็ไม่รู้หรอกว่าเบื้องหลังเป็นยังไง แต่เจ้าภูแสนก็ว่ามีปริศนาที่น่าสงสัยอยู่”อวยชัยหันไปพูดกับเพื่อนเสียงเบา ก็แน่ล่ะทั้งอวยชัยและชัยยันต์รับรู้เรื่องนี้จากเจ้าภูแสนเพราะสิ่งที่เจ้าภูแสนสงสัยจนกระทั่งเปรยให้องครักษ์คนสนิทพอจะได้รับรู้มาตลอดนั่นคือคนที่พร้อมจะตายแน่ๆทำไมต้องตะเกียกตะกายแกะผ้าออกจากคอ ที่เจ้าภูแสนพูดแบบนี้นั่นก็เพราะสังเกตเห็นเล็บและมือ เป็นแผลเหวอะหวะไปหมดคล้ายดิ้นรนต่อสู้เต็มที่เพื่อให้ตนเองมีชีวิตอยู่รอดต่อไป!

                “ก็นั่นแหละที่ข้าว่าดีทุกคนตัวเป็นศัตรูกับแม่หญิงแพงอรออกหน้าออกตา และทำตัวน่าสงสัยกันทั้งนั้นการตายของแม่หญิงแพงอรอาจจะเกี่ยวข้องกับใครคนใดคนหนึ่งเจ้าภูแสนก็พยายามหาคำตอบมาตลอด จนวันนี้วันที่อลินตาก้าวเข้ามาข้าว่าเจ้าภูแสนท่านทำถูกแล้วพวกนั้นน่ะให้พากันกระวนกระวายจนอยู่ไม่ถูกเสียบ้าง”ชัยยันตร์พูดอย่างเข้าข้างเจ้านายของตนเต็มที่ แต่อวยชัยกลับมีสีหน้าไม่สู้ดีนักจนชัยยันต์สังเกตเห็นจึงถามขึ้นอย่างสงสัย

                “ทำหน้าแบบนั้นทำไม?มีข้อข้องใจอันใดรึ?”

                “มี!” อวยชัยตอบทันที ก่อนจะพูดตามตรง

                “ข้ากังวลว่าคุณอลินตาจะทำแผนแตกว่ะ” ชัยยันตร์ได้ยินเพื่อนพูดก็นิ่งไปบ้างเออว่ะ.. จริงด้วยรายนั้น ไม่เหมือนแม่หญิงแพงอรเลยแม้แต่ปลายขนคิ้วความเรียบร้อยอ่อนหวานแบบแม่หญิงไม่มีเลยสักนิด ยิ้มที่ละมุนละไม คำพูดประโลมใจไม่เคยพุ่งหลุดออกมาจากปากแม่หญิงคนนี้เลยด้วยซ้ำ มีแต่คำพูดฉะฉานฉลาดเท่าทันพร้อมฟาดฟันทุกผู้คนที่ไม่ประสงค์ดีต่อเธอ เออเอาเข้าสิคนลักษณะต่างกันถึงเพียงนี้ แต่ดันมีหน้าตาที่คล้ายกันยังกับคนคนเดียวกันซะได้นะ

                ในขณะที่องครักษ์ทั้งสองกำลังกังวลเรื่องความแตกต่างของแม่หญิงแพงอรกับแม่หญิงอลินตาอยู่นั้นเสียงทุ้ม แต่ดูเฉียบขาดในที ก็เอ่ยขึ้นด้านหลัง

                “ข้าจะกลับตำหนักเดี๋ยวนี้คุยธุระกับโหรหลวงเสร็จเรียบร้อยแล้ว” เมื่อเสียงอันทรงอำนาจเอ่ยขึ้นองครักษ์ทั้งสองก็รีบเด้งตัวออกไปยืนชิดกันอยู่ตรงหน้าเจ้าภูแสนทันทีเจ้าภูแสนที่เพิ่งจะพูดคุยสนทนากับโหรหลวงหนานเมืองอินทร์เพียงลำพัง

                “พวกเจ้าไปพักผ่อนกันเถอะดึกมากแล้วข้ากลับเองได้” พูดจบก็เตรียมจะก้าวออกไปแต่ชัยยันตร์รีบวิ่งไปขวางหน้า

                “ไม่เจ้า...”เจ้าภูแสนย่นคิ้วทันที ขณะที่ชัยยันตร์ก็ไม่ยอม

                “ให้พวกข้าไปส่งเถอะเจ้าอย่างน้อยไปส่งถึงหน้าตำหนักก็ยังดี..” แม้จะเป็นการขัดคำสั่งแต่เจ้าภูแสนก็รู้ดีว่าทั้งสองคนทำเพราะจงรักภักดีต่อตน เจ้าภูแสนยืนนิ่งบางครั้งก็รู้สึกเอือมระอากับการมียศถาบรรดาศักดิ์ที่เกินคนปกติธรรมดา เพราะแม้แต่การที่จะเดินดมชมดอกไม้และปล่อยความคิดให้เพลิดเพลินไปตามกระแสลมยามค่ำคืนเพียงคนเดียวก็ยังหาโอกาสทำแบบนั้นได้ยากยิ่งนัก

                เจ้าภูแสนอดจะคิดคนเดียวเงียบๆไม่ได้ ว่านี่มันเป็นบุญหรือกรรมกันแน่หนอที่ได้มาอยู่ในสถานะเช่นนี้เจ้าภูแสนไม่ได้ว่ากระไรสององครักษ์ผู้ภักดี นอกจากเดินนำหน้ามุ่งไปยังตำหนักส่วนตัวของตนเองเงียบๆเป็นการบ่งบอกว่ายอมให้พวกเขาไปส่งตามคำขอ

                ขณะที่เดินกลับตำหนักในใจก็กระหวัดไปถึงคนไกลที่อยู่ไกลมากถึงฟากฝั่งคนละภพอลินตาจะทำอะไรอยู่ ช็อปปิ้ง กินข้าว ดูโทรทัศน์สบายอารมณ์ หรืออาจจะกำลังตีลังกานั่งๆนอนๆ อยู่บนโซฟาในห้องพักหรือไม่ก็กำลังเดินกินลมชมวิวอยู่ที่ไหนสักแห่งในเมืองหลวงของยุคปัจจุบันคงจะทำได้อย่างอิสระเลยสินะ เอ๊ะ หรือกำลังจะทำพิธีปราบผีอยู่กันแน่ อลินตา ตอนนี้เธอกำลังทำอะไรอยู่นะ...