“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย” เหตุการณ์เลวร้ายเมื่ออดีตลอยเข้ามาในห้วงความคิดดลญาดาตั้งหน้าตั้งตาจะวิ่งหนีด้วยความกลัว
ตุบเพียงแค่เธอหันหลัง ก็ชนเข้ากับใครบางคน
“หนูแดง” เสียงนุ่มทุ้มคุ้นเคย
“พี่ธรรม ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ” ขอบคุณ์ขอบคุณมากจริงๆ ขอบคุณที่ส่งคนที่เธออยากเจอที่สุดมายืนอยู่ตรงหน้า
“เออ...ขอโทษนะครับ ผมกับเพื่อนขอถ่ายรูปคู่กับคุณหนูแดงได้หรือเปล่า”วัยรุ่นชาย 2 คนสอบถามดาราคนโปรดไม่อยากเชื่อว่าจะมีโอกาสได้เจอตัวเป็ๆที่นี่
“อะ...เออ เออ” ดลญาดามองหน้าทรงธรรมสลับกับมองหน้าชายวัยรุ่นแปลกหน้า เธอปรับอารมณ์ไม่ทัน ท่าทีที่พวกเขาคุกคามเดินเข้ามาหาเธอ ไม่ใช่การเข้ามาทำร้ายร่างกายหรอกเหรอ
แต่พวกเขาตั้งใจเข้ามาเพื่อขอถ่ายรูป
“ให้ช่วยถ่ายไหมครับ”
“ดีเลยครับ ขอบคุณมากครับพี่” วัยรุ่นคนหนึ่งส่งโทรศัพท์มือถือให้ผู้ชายที่มากับดาราสาว
แชะแชะ ภาพสวยงามถูกบันทึกไว้ในหน้าจอแอลอีดี ขณะที่ดลญาดายังมึนกับเหตุการณ์อยู่เลย
“ขอบคุณมากครับ/ครับ” สองหนุ่มวัยรุ่นเดินกลับไปสมทบกับเพื่อนฝูงที่ดื่มกินริมชายหาดได้ยินเสียงพูดคุยถึงภาพถ่ายอย่างสนุกครื้นเครง
“เดินมาไกลมากแล้ว กลับกันเถอะ” ทรงธรรมจับจูงมือเล็กออกแรงเล็กน้อยเพื่อให้ดาราสาวเดินตามเขา
"พี่ธรรม" เธอเรียกเขาเสียงแ่ กระนั้นผู้จัดการหนุ่มยังได้ยิน
"เมาแล้วทำไมไม่รู้จักไปนอนออกมาเดินเล่นคนเดียวเเบบนี้ไม่รู้เหรอว่ามันอันตราย" เผลอตวาดพรีเซ็นเตอร์คนใหม่เสียงดังถ้าวัยรุ่นกลุ่มนั้นเป็กลุ่มคนไม่ดีจะเกิดอะไรขึ้นดลญาดาเป็ผู้หญิงตัวเล็กนิดเดียว จะไปขัดขืนผู้ชาย 4-5 คนได้ยังไง
ทรงธรรมหงุดหงิดงุ่นง่าน หัวเสีย...เขาเคยควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ดีมาตลอด
เเต่นาทีนี้
เขากลับควบคุมมันไม่ได้
เป็ห่วงเธอเขาเป็ห่วงเธอเเทบบ้า
"ฮึก ฮือ ฮือ ฮือ หนูเเดงก็กลัว ฮือ ฮือ หนูเเดงขอโทษค่ะ"น้ำตาหยดใสไหลพูนนองหน้า
ฟรึบส์เขาคว้าร่างเล็กมาเเนบอก เลือกปิดปากของตนเองให้สนิท ไม่พูด ไม่เผลอตวาดคนตัวเล็กอีกเหลือไว้เพียงอ้อมกอด อ้อมกอดที่ช่วยปลอบโยนเธอ
ดลญาดาซบเอนกายในอ้อมอกอบอุ่นอยากหยุดเวลาตรงนี้เอาไว้นานที่สุด...เท่าที่จะนานได้ ลำแขนน้อยโอบแผ่นหลังคนตัวโตกระชับไว้แน่น
พี่ธรรมขาหนูแดงรักพี่
เด็กหญิงอายุ14 ในตอนนั้นหลงรักมีป๊อปปี้เลิฟเป็พี่ชายแสนดีที่มาช่วยดึงเธอออกจากขุมนรกเด็กหญิงปรารถนาอยากพบเจอคนสำคัญมาเนิ่นนาน...ในที่สุด
เธอก็ได้อยู่ในอ้อมกอดของเขาอีกครั้ง...ทรงธรรมคอยช่วยเหลือเธอซ้ำๆยิ่งย้ำความรักให้คับแน่นล้นใจ
“ไม่ร้องนะครับ”
“ค่ะ หนูแดงไม่ร้องแล้ว ฮึก” นางเอกสาวกลั้นสะอื้นไห้ทรงธรรมดันร่างบอบบางออกเล็กน้อย ใช้นิ้วมือเช็ดเกลี่ยน้ำตาในคนตัวเล็กอย่างแ่เบา
“พี่ขอโทษ” เขาพูดไม่ดีกับเธอ
“พี่ธรรมไม่ต้องขอโทษหนูแดงหรอกค่ะ พี่ธรรมพูดถูกแล้วหนูแดงผิดเอง” คนผิด สำนึกผิดทั้งแววตาและคำพูด
“มานี่มา” ทรงธรรมจับจูงคนขี้แยเดินตามเขาอีกครั้ง
ทั้งคู่เดินมานั่งบนม้านั่งหินอ่อนใต้ต้นหูกวาง ในเขตของรีสอร์ท
“หนูแดงชอบดื่มเหรอครับ”
“เปล่าค่ะ หนูแดงไม่เคยดื่ม แต่วันนี้อยากลอง” และเธอดื่มไปเพียง2 แก้ว
“ยิ่งไม่เคยดื่ม ก็ไม่ควรลอง แล้วนี่ปล่อยให้ตัวเองเมายังจะมาเดินเล่นชายหาดมืดๆคนเดียวอีก ไม่กลัวบ้างหรือไง” มันน่าจับตีก้นจริงเด็กคนนี้
“หนูแดงขอโทษค่ะ หนูแดงก็ไม่คิดว่าตัวเองจะเดินมาไกลอย่างนี้” ท้ายประโยคคนสำนึกผิดเสียงแ่
“อ๋อ มัวแต่ใจลอย คิดว่ากำลังถ่ายมิวสิควีดิโออยู่หรือไง”
เขาต่อว่าเธออีกแล้วดลญาดาเผลอส่งค้อนวงใหญ่ไปให้คนตัวโต ชิ ก็ใช่นะสิ ใครจะเหมือนเขาล่ะไปเดินเล่นสองต่อสองกับกีรติตั้งนานสองนาน ดลญาดาก็มัวแต่ครุ่นคิดเื่นี้...ทำให้หล่อนเตลิดไปไกล
“หนูแดงปลอดภัยก็ดีแล้วครับ พี่เป็ห่วงเรารู้ไหม”
“พี่ธรรม” เป็อีกครั้งที่น้ำเสียงอบอุ่นเข้ามาประทับอยู่กลางใจ
“เรากลับกันดีกว่าครับ”
“เดี๋ยวค่ะพี่ธรรม”
“หือ มีอะไร”
“เมื่อกี้พี่ธรรมเรียกหนูแดงว่าหนูแดง แล้วยังแทนตัวเองว่าพี่” ดวงตาคู่สวยเปล่งประกาย น่ามองไม่รู้เบื่อ
“ใช่ครับ”
“หรือว่าเรียกได้เพราะตอนนี้เราอยู่ด้วยกันตามลำพัง ไม่มีทีมงานอยู่ด้วย”คงเป็เพราะเหตุผลนี้สินะ…อย่าคิดเข้าข้างตัวเองเชียวยัยหนูแดง
“ไม่ใช่ครับ ต่อไปนี้เรียกพี่ได้ จะเรียกตอนไหน เวลาไหน ต่อหน้าใครก็ได้”
“หมายความว่า...” หนุ่มหล่อยิ้มเอ็นดูเมื่อใบหน้าดวงหวานเลิกเศร้ากลับมายิ้มสดใสในที่สุด
“เรากลับกันได้หรือยัง ป่านนี้พี่ๆของน้องหนูแดงคงเป็ห่วงแล้ว”
“ยังค่ะ หนูแดงยังสงสัยอีกเื่”
“เื่อะไรอีกครับ ยัยเด็กขี้สงสัย”
“หนูแดงไม่ใช่เด็กแล้วนะ อายุจะ 24 แล้ว” ไม่ใช่เด็กนักเรียนชั้น ม.3 ที่ถูกคนร้ายหมายจะขืนใจในรถวันนั้น
“ไม่เด็กก็ไม่เด็ก” สายตาคนพูดมีประกายอบอุ่น
“พี่ธรรมเป็แฟนกับพี่กี้เหรอคะ” ดลญาดาถามเื่ที่คลางแคลงใจในที่สุด
“หึ” ผู้จัดการหนุ่มคิดว่าเื่อะไร
“หัวเราะอะไรคะ หรือว่าเป็เื่จริง” ดวงใจโป่งพองเหี่ยวเฉาในบัดดลหากเขามีคนรักเป็ตัวเป็ตน...เธอจำต้องหลีกทาง ความรักของดลญาดาไม่ใช่การสิ่งที่เธอ้าคือการได้เห็นความสุขของเขา
“กี้เขามีคู่หมั้นแล้ว เขาไม่มาสนใจพี่หรอก” คู่หมั้นของกีรติก็เป็คนในแวดวงไฮโซนั่นแหละ
“คู่หมั้น”
“ใช่ครับ เคยได้ยินกี้เปรยว่ามีแพลนจะแต่งงานกับคู่หมั้น่กลางปีหน้านะ”
“เหรอคะ” ดลญาดาก้นด่าตัวเองในใจ เธอเผลอเข้าใจเขาผิดแล้วยังแอบน้อยใจทรงธรรมเป็ตุเป็ตะ...แย่จริงเชียวยัยหนูแดงเอ๊ย
“มีอะไรสงสัยอีกไหมครับ เรากลับกันได้หรือยัง”
“กลับได้ค่ะ” พรีเซนเตอร์สาวสบายใจแล้วนี่ความจริงกระจ่างชัด หมดข้อสงสัยอีกต่อไป
แอด...
“หนูแดง พี่เป็ห่วงแทบแย่ แล้วนี่กลับมานานหรือยัง” ใบเตยเมากรึ่มส่วนต้นหอมรายนั้นเดินโซเซ
“มาถึงก่อนพี่ๆ สัก 10 นาทีค่ะ” ทรงธรรมเดินมาส่งเธอหน้าห้องก่อนแยกย้ายกัน
“อือ...นี่นังต้นหอม กลิ่นเหล้านี่หึ่งเชียว ไปอาบน้ำไป”
“โอ๊ยเจ๊ อย่าบ่นนักเลย ก็คนมันมีความสุขนี่”
“ความสุขอะไรของแกย่ะ หรือว่าแกได้เบอร์โทร ได้ไลน์ของน้องกล้ามปูคนนั้น”ใบเตยเห็นต้นหอมไปเจาะแจะกับบาร์เทนเดอร์หนุ่มบ่อยครั้ง
“คนนั้นนะตัวสำรอง ตัวจริงของหอมคือคุณธรรมโน้น”
“อ๋อ ที่แท้ก็อารมณ์ดีที่รู้ว่าคุณกี้กี้ไม่ใช่แฟนคุณธรรม”
“พี่ใบเตย พี่ต้นหอมรู้ได้ยังไงคะ” ดลญาดาลอบถามทั้งๆที่เ้าหล่อนเองรู้มาจากปากเขาแล้ว
“นังหอมมันเมา เลยถามทีมงานของคุณกี้กี้นะสิ รายนั้นนะเขามีคู่หมั้นสุดหล่อรวยเว่อร์อยู่แล้วจ้า อีกอย่างมีแพลนจะแต่งงานกันกลางปีหน้าด้วย” เมื่อต้นหอมได้ยินเท่านั้นแหละ หล่อนทั้งดื่ม ทั้งเต้น ฉลองใหญ่เลย
เมาแอ๋เดินโซเซ พูดจารู้เื่บ้าง ไม่รู้ความบ้างอย่างที่เห็น
“ไปไป๋นังหอม ไปอาบน้ำ หรือแกอยากนอนนอกห้อง”
“ก็ได้ เฮ้อ อะไรก็ไม่รู้ ขี้บ่นเหมือนยายแก่อยู่ได้” คนเมาเดินเซหายไปในห้อง ได้ยินเสียงบ่นปะปราย
“ถ้าอย่างนั้นหนูแดงก็ขอตัวไปพักผ่อนนะคะ”
“จ้ะ พักผ่อนเยอะๆล่ะ พรุ่งนี้จะได้สวย สดใส เปล่งปลั่งขึ้นกล้อง”
“เ้าค่ะ”
“พี่ธรรม ฝันดีนะคะ” หมอนข้างถูกดึงมากอดสิ่งที่รับรู้จากปากทรงธรรมตรงกับเื่ราวที่พี่ใบเตย พี่ต้นหอมเล่าทุกประการ
อีกอย่างเขาก็ไม่ใจร้ายไม่เ็ากับหล่อนแล้ว
ดลญาดาเริ่มมีความคิดงอแงแล้วล่ะเพราะเธออยากให้ถึงวันพรุ่งนี้เร็วๆ...อยากเจอหน้าทรงธรรมโดยเร็วนั่นเอง
“คืนนี้สเต๊ป 3 คู่ คู่ละแสน” ดุลยภาพกรอกเสียงตามสายเป็่เวลาที่บิดาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นพอดี
“เออ...แค่นี้ก่อนนะ”
“อะไรคู่ละแสนของแกเ้าดุล นี่ยังไม่เลิกไอ้พนันบอลนั่นอีกเหรอ” เพราะลูกชายหัวแก้วหัวแหวนบ้าการพนันไม่ใช่เหรอหลายปีก่อนเลยโดนพวกนักเลงซ้อมปางตาย ลูกสาวคนเล็กหวิดโดนฉุดข่มขื่นโชคดีที่รู้จากตำรวจว่ามีพลเมืองดีมาช่วยไว้ทันเวลา
“นิดๆหน่อยๆเองครับพ่อ พ่อไม่ต้องห่วงน่าผมมีปัญญาจ่าย” และเ้าของโต๊ะก็สนิทกับเขาดี ไม่มีประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเด็ดขาด
เพราะความเสียหายของมูลค่ากัญชาอัดแท่งที่โดนทางการจับได้ดุลยภาพจำเป็ต้องหาเงินมาบริหารสภาพคล่องของบริษัทโลจิสติกส์อย่างเร่งด่วนการพนันฟุตบอลเป็ตัวเลือกที่ดี ได้เงินดี ได้เงินเร็วกว่าการลงทุนแบบถูกกฎหมาย
แสงสีส้มของดวงอาทิตย์ค่อยโผล่เหนือผืนน้ำกว้างลมทะเลพัดเย็น พัดพาผ่านหน้าให้รู้สึกสดชื่น ที่นี่ช่างบรรยากาศดีเหมาะสมเป็รีสอร์ทหรูสำหรับพักผ่อน ดลญาดาตั้งใจไว้ว่า...ถ้ามีโอกาสเธอต้องกลับมาเยือนอีกครั้งแน่นอน
“หนูแดง” ชายหนุ่มอยู่ในชุดวอร์มพร้อมสำหรับวิ่ง
“พี่ธรรม” นางเอกสาวยิ้มร่า ปกติเธอไม่ใช่คนตื่นเช้าแต่วันพิเศษอย่างนี้หญิงสาวรีบตื่นแต่เช้า เพื่อมาดักรอเขาเธอแอบคิดทั้งคืนประกอบกับเคยรับรู้มาจากป้าหวีว่าทรงธรรมเป็คนตื่นเช้าและออกกำลังกายเป็ประจำ
ดลญาดาจึงตั้งใจตื่นและเดินเล่นริมหาดหน้าบ้านพักของเขา...การแสดงละครทำให้เธอเป็ที่รักของเหล่าบรรดาแฟนคลับเป็ที่ชื่นชอบของประชาชน หญิงสาวจะนำความรู้ ความสามารถด้านนี้มาใช้ให้เกิดประโยชน์
เธอไม่ได้เป็แค่นางเอกในละครแต่ดลญาดาพร้อมที่จะเป็นางเอกในชีวิตจริง...ของเขาคนนี้...คนเดียว
“พี่ธรรมตื่นเช้าจังเลยนะคะ”
“พี่ตื่นมาวิ่งครับ ยิ่งเห็นบรรยากาศริมทะเลแบบนี้ยิ่งอยากวิ่ง”
“ถ้าอย่างนั้นเราไปกันเลยไหมคะ”
“เอาสิครับ” ทรงธรรมยิ้มตอบเพราะดาราสาวก็อยู่ในชุดวอร์มพร้อมวิ่งเช่นเดียวกับเขา
“ที่นี่สวยมากค่ะ”
“ครับ สวยมาก” บรรยากาศที่ว่าสวยงามยังสวยงามไม่เท่าหญิงงามข้างกาย
“เดี๋ยวเราวิ่งไปอีกหน่อยก็จะเจอโขดหิน ตรงนั้นน้ำใสมากด้วยครับ”
“พี่ธรรมเคยมาที่นี่เหรอคะ”
“เปล่าครับ เมื่อวานพอมีเวลา พี่กับทีมงานเลยมีโอกาสมาสำรวจพื้นที่อยู่บ้าง”ไว้สำหรับเลือกปรับเปลี่ยนโลเคชั่นในการถ่ายทำ
“ด้านหน้านั่นไงครับ” หนุ่มสาวจ๊อกกิ้งบนหาดทรายขาวด้านหน้าเป็โขดหินขรุขระขนาดใหญ่ เป็ส่วนหนึ่งที่ยื่นมาจากูเา
“สวยจังเลยค่ะ พี่ธรรมช่วยถ่ายรูปให้หนูแดงหน่อยได้ไหมคะหนูแดงจะเอาไปอัพในไอจี” เป็ช่องทางสำหรับสื่อสารกับเหล่าแฟนคลับดลญาดาอัพโซเซียลมีเดียบ้าง แต่ไม่บ่อยนัก
“ได้เลยครับ”
นางเอกสาวยืนพิงโขดหินส่งยิ้มหวาน โพสต์ท่าน่ารัก โดยมีช่างภาพกิติมาศักดิ์กดชัตเตอร์แบบรัวๆ
“เป็ไงบ้างคะ”
“สวยครับ สวยทุกรูปเลย” ทรงธรรมไม่ได้กล่าวเกินจริงดลญาดาเป็คนสวย น่ารัก เป็ธรรมชาติ ไม่ว่าเธอจะอยู่ในอิริยาบถไหนก็น่ารักชวนมอง...เขาก็เช่นกัน อยากมองใบหน้าจิ้มลิ้มตลอดเวลา
“โอ้โห่ หนูแดงชอบทุกรูปเลยค่ะพี่ธรรม พี่ธรรมถ่ายรูปเก่งจังเลยนะคะ”เขาน่าทึ่งอีกแล้ว
“ไม่เก่งหรอกครับ พี่เคยอ่านบทความการถ่ายรูปจากช่างภาพมืออาชีพมาบ้าง”จำพวกวิธีการโฟกัส การใช้มุมกล้อง การแบ่งเฟรม แสงสีสะท้อนทรงธรรมพอจะจดจำความรู้เบื้องต้นสำหรับการถ่ายภาพได้บ้างเท่านั้น
“หนูแดงขออนุญาตอัพไอจีก่อนนะคะ”
“เชิญตามสบายครับ”
ชายหนุ่มใช้เวลานั้นชื่นชมธรรมชาติรอบตัวทุกอย่างที่เป็ทรงธรรม ทุกรายละเอียดของเขาตกอยู่ในสายตาคู่น้อยตลอดเวลา
@Danyada:Happiness is all around us (^_^)
212K
