สาวชาวนาผู้ชั่วร้ายกับระบบวิเศษ 【 农门坏丫头 】[แปลจบแล้ว]

        มือของหลิวฉีซื่อจิกขาไว้แน่นกำลังบ่นในใจว่าหลิวซานกุ้ยที่เชื่อฟังและซื่อตรงที่สุดก็ไม่รับมือไปพร้อมกับนาง

        จะไม่ให้นางโกรธได้อย่างไร หลิวซานกุ้ยเอาแต่ทำหน้าใสซื่อเหมือนว่าเขาเองก็คิดหนทางไม่ออกจริงๆ

        สายตาของหลิวฉีซื่อฉายแววชิงชัง แล้วด่าเสียงต่ำ “ข้าเลี้ยงเจ้ามาเสียข้าวสุกตั้งหลายปี โง่จะตายชักทั้งวันทั้งคืนนอกจากคิดเรื่องถกกระโปรงเมีย แล้วยังทำอะไรได้บ้าง”

        “ย่าไม่ได้เลี้ยงพ่อเสียข้าวสุกสักหน่อยหลายปีมานี้พ่อเป็นคนเลี้ยงย่าต่างหาก” หลิวเต้าเซียงไม่ยอมให้เรื่องจบเช่นนี้

        นางจับทางของหลิวฉีซื่อได้หมดจด หากว่านางยังคงด่าต่อไปเรื่องที่หลิวซุนซื่อก่อขึ้นคงไม่มีทางจบ

        นางไม่ปล่อยให้โอกาสที่หลิวฉีซื่อจะระเบิดอารมณ์หลุดลอยไป ปากเล็กๆจึงเริ่มพูดพล่าม “ย่าย่าถามพ่อข้าก็เท่ากับเปล่าประโยชน์ คนที่ขอเงินคือบ้านลุงใหญ่กับลุงรองเงินก็อยู่ที่ย่า ท่านอยากให้หรือไม่ให้คนที่เป็นผู้อาวุโสน้อยกว่าจะขัดขืนได้หรือ? หากย่าอยากให้พ่อข้าคัดค้าน แล้วจะมีประโยชน์หรือ?”

        เมื่อได้ฟังเช่นนี้หลิวฉีซื่อก็ปรายตาชราคู่นั้นจดจ้องหลิวเต้าเซียงหากว่านางคือเจ้าของร่างเดิม เกรงว่าคงหวาดกลัวปอดแหกไปแล้ว

        หลิวเต้าเซียงเป็นดั่งหมูสิ้นชีพไม่กลัวน้ำเดือด อยากจ้องก็จ้องไปถึงอย่างไรนางอยากทำอะไรก็จะทำ

        หลังจากนั้นก็กินมันเทศอย่างพอใจ หลิวฉีซื่อเดือดกับท่าทีนั้น วางมือลงบนโต๊ะเสียงดังกัดฟันกรอดแล้วด่าเสียงค่อย “นางเด็กเหลือขอ เวรตะไลผู้ใหญ่คุยกันเจ้ายุ่งอะไรด้วย!”

        สำหรับคําพูดสกปรกที่น่าเกลียด หลิวเต้าเซียงขมวดคิ้วเล็กน้อยมองไปที่หลิวฉีซื่อด้วยดวงตาเย็นชามากและพูดว่า “ทําไม ข้าพูดอะไรผิด? พ่อของข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีเงินเท่าไรในครอบครัวเขาจะคิดได้อย่างไรว่าควรแบ่งเช่นไร ย่า สู้ย่าบอกกับพ่อว่าในบ้านมีเงินเท่าไรบางทีพ่อข้าจะมีความคิดเห็นที่งดงามถี่ถ้วนให้ก็ได้”

        โดยปกติแล้วไม่ใช่เรื่องที่หลิวซานกุ้ยจะรู้ได้ หรือแม้แต่หลิวซุนซื่อหน้าเหม็นน่าไม่อายคนนี้ขณะที่ในใจของหลิวฉีซื่อ เงินตราของนางต้องเก็บไว้ให้ลูกหลาน โดยเฉพาะหลิววั่งกุ้ย

        นางจะได้เป็นฮูหยินของขุนนางหรือไม่ ทั้งหมดขึ้นอยู่กับเขา

        หลิวซุนซื่อได้ยินคําพูดแฝงของหลิวเต้าเซียง คราวนี้จึงเปลี่ยนทิศทางเพราะรู้ว่าหลิวฉีซื่อคิดเฉไฉจึงเอ่ยตามหลังอย่างเชื่องช้า “ท่านแม่ตกลงท่านจะให้หรือไม่ให้เช่นนั้นท่านแม่ก็อย่าหวังว่าจะยกสิบตำลึงเงินให้บ้านพี่ใหญ่ข้ากับเหรินกุ้ยไม่ยอม”

        สำหรับหลิวฉีซื่อ หลิวซุนซื่อพูดจาตรงไปตรงมาเสมอ นางรู้ว่าแม่สามีนั้นร้ายกาจดังนั้นเมื่อมีเรื่องอะไรก็ต้องพูดออกไปตรงๆ

        หลิวฉีซื่อถูกบีบบังคับก็ยิ่งหงุดหงิด ไม่อยากไว้หน้าลูกสะใภ้จึงฝืนเอ่ย “ข้าตัดสินใจไปแล้ว ปีนี้ช่วยเหลือบ้านพี่ชายเจ้าสิบตำลึงเงินพวกเจ้าคิดเช่นไรก็ช่าง หากคิดไม่ได้ ตกลง ปีหน้าข้าจะเลี้ยงหมูให้น้อยลงสองตัวพวกเจ้าก็อย่าคาดหวังว่าข้าจะเอาเงินมาช่วยจื้อเอ๋อร์กับเป่าเอ๋อร์”

        วกไปวนมา เรื่องราวก็วนกลับมายังจุดเดิม

        หลิวซุนซื่อเองก็เดือดดาล คิดถึงเรื่องที่ฟังมาช่วงบ่ายอาสี่จะแบ่งสมบัติไปกว่าครึ่งหนึ่งในบ้าน ส่วนอาเล็กก็จะเอาที่ดินส่วนหนึ่งไปตอนออกเรือนนางจะทนรับการแบ่งชนชั้นของหลิวฉีซื่อเช่นนี้ได้อย่างไรมีเพียงหลิวเหรินกุ้ยกับหลิวจื้อไฉที่เป็นเสาหลักอยู่ข้างกายความโมโหของนางก็ลดลงไปเพียงนิด

        นางไม่กล้าปะทะกับหลิวฉีซื่อตอนนี้ ไม่อยากขโมยไก่แต่ได้ข้าวสารมาแทน

        สำหรับฉากไร้สาระนี้ที่หน้าโต๊ะอาหารเย็น หลิวซานกุ้ยไม่สนใจเขากินโจ๊กอย่างรวดเร็ว วางตะเกียบแล้วเอ่ย “แม่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับครอบครัวของข้า ข้าไม่ขอร่วมเกี่ยว กุ้ยฮัว หยุดกินได้แล้วเหมือนว่าชุนเซียงจะถ่ายท้อง รีบกลับห้องไปเปลี่ยนผ้าอ้อมให้นางเร็ว”

        หลิวชิวเซียงและหลิวเต้าเซียงมองหน้ากันและยิ้ม วางชามและตะเกียบพร้อมกับเตรียมหนีไม่แม้แต่จะมองดูใบหน้าดำมืดของหลิวฉีซื่อ

        ครอบครัวของหลิวเต้าเซียงกลับไปที่ห้องปีกตะวันตกแล้วลงกลอนหันหลังแล้วไปด้านหลัง ทั้งครอบครัวล้อมโต๊ะไม้ เดาว่าเรียกโต๊ะได้ความเป็นจริงคือแผ่นไม้ที่วางอยู่บนก้อนอิฐสองอัน

        หลิวชิวเซียงยิ้มตาพริ้มแล้วยกชามขึ้นมา ซดโจ๊กขาวที่ข้นไปหนึ่งคำแล้วใช้ช้อนตักไข่ตุ๋นขึ้นมาหนึ่งคำ กินเข้าไปเต็มปาก ยิ้มแล้วเอ่ย “ไข่ตุ๋นของน้องรองอร่อยยิ่งนัก”

        “แน่นอน พี่ใหญ่ พี่ดูสิ ด้านบนไข่ตุ๋นมีใส่ซอสไว้ด้วยแอบตักน้ำมันหมูจากในห้องครัวมาทาในหม้อด้วย แล้วค่อยสับต้นหอมโรยไว้ด้านบนราดน้ำมันไว้ด้านบน ความหอมก็จะส่งกลิ่นขึ้นมาตอนนั้นหากไม่ใช่แม่ทำกับข้าวอยู่ที่ห้องครัว อาเล็กไปหาคุณชายท่านนั้นข้าเองก็กลัวว่าจะถูกจับได้”

        ในความเป็นจริงแม้ว่าคนเหล่านั้นจะตามกลิ่นมาหลิวเต้าเซียงก็มีปัญญาซ่อนของทั้งหมด เพียงแต่เช่นนั้นอาจจะก่อเรื่องให้ทางบ้านได้

        จางกุ้ยฮัวที่อยู่เดือนในช่วงก่อนหน้านี้ล้วนกินแต่อะไรที่จืดชืดหลังจากออกเดือนก็ชื่นชอบรสเข้มข้นมากขึ้น ตอนนี้กำลังมีความสุขกับแครอทผัดพริกได้ยินดังนั้นจึงยิ้ม “ไม่รู้ว่าสมองของเจ้าวันๆ คิดแต่เรื่องอะไรแต่ว่า แม่รู้สึกว่าแครอทผัดพริกอร่อยกว่าใช้น้ำมันหมูผัด หอมน่าดู”

        หลิวซานกุ้ยแสดงความพอใจกับการจุดไฟทำกับข้าวมื้อดึกในครอบครัวเงียบๆและคิดว่า สิบตำลึงเงินที่แม่ตนเองเกริ่นถึงก่อนหน้านี้แต่บ้านตนเองกลับได้กินอยู่ไม่ต่างจากหมูที่เลี้ยงอยู่ด้านหลังบ้าน ในใจเกิดความรู้สึกแย่ขึ้นมา

        เมื่อฟังคําพูดของจางกุ้ยฮัวก็มองไปในชามกับข้าว นั่นสินะแครอทผัดพริกใช้น้ำมันไปไม่น้อย มองดูความมันวาว กลิ่นหอมของกระเทียมยั่วยวนจมูก

        “อืม ชอบก็กินเยอะหน่อย แล้วก็ เต้าเซียง ครั้งหน้าอย่าใช้น้ำมันเยอะเพียงนี้หากย่ารู้เข้า เกรงว่า…”

        หลิวเต้าเซียงตอบอย่างไม่แยแสว่า “ไม่เห็นต้องสนใจนางอยากให้แม่ข้าทำกับข้าว ก็ต้องเอาน้ำมันกลับมาทำกับข้าว นอกเสียจากว่า…”

        ฮ่าฮ่าฮ่า รอจนหลิวฉีซื่อพบว่าน้ำมันในบ้านใช้หมดเร็วเกินไป ต้องด่าจางกุ้ยฮัวถึงตอนนั้น คงหวาดกลัวและปฏิเสธไม่ให้แม่ตนเองรับหน้าที่นี้ต่อ?!

        อืม ความคิดนี้ดี ชูกำปั้นขึ้น ตกลงตามนี้อย่างง่ายดาย

        เรื่องอะไรต้องให้คนในครอบครัวนางใช้แรงงานเยี่ยงวัวเยี่ยงควายเหมือนคนรับใช้ปรนนิบัติพวกหนอนไม้ไผ่บ้านนี้

        “ซานกุ้ย เหตุใดเจ้ากินแค่ชามเดียว? มื้อค่ำเมื่อครู่เจ้าก็ไม่ได้กินเยอะนี่” ตั้งแต่ปล่อยให้หลิวเต้าเซียงเป็นประมุข บ้านตนเองได้แอบกินมื้อดึกทุกคืนใจของหลิวซานกุ้ยก็ดุจดั่งผีเสื้อนับพันนับหมื่นกำลังร่ายรำ แต่วันนี้ได้ยินคำพูดของหลิวฉีซื่อทันใดลึกลงไปในใจ ผีเสื้อเหล่านั้นก็โบยบินไปหมด

        “ไม่มีอะไร! พวกเจ้ากินเยอะหน่อย” หลิวซานกุ้ยคิดกลางคืนคงต้องหนุนหมอนสูง หลายปีมานี้ตนเองทนอยู่มาได้อย่างไร

        หลิวเต้าเซียงไม่ล่วงรู้ความคิดของเขา จึงยกช้อนขึ้นอย่างกระฉับกระเฉงตัดไข่ตุ๋นเต็มช้อนแล้วใส่ลงในชามของเขา ยิ้มแล้วเอ่ย “พ่อคงเป็นห่วงแม่สินะวางใจเถอะ วันนี้เก็บไข่ได้หลายใบ พ่อกินอย่างสบายใจส่วนของแม่ไม่ได้ลดลงแต่อย่างใด”

        เมื่อพูดถึงเรื่องนี้นางหยุดเล็กน้อยแล้วพูดว่า “พรุ่งนี้เช้าเรากินไข่ต้ม ทั้งเร็วและง่าย” นางจำได้ว่าในอินเทอร์เน็ตมักจะบอกว่าไข่ต้มนั้นได้รับสารอาหารดีที่สุด

        หลิวชิวเซียงได้ยินดังนั้นก็หน้านิ่ง เปลี่ยนเป็นอย่างอื่นบ้างได้หรือไม่โจ๊กมันเทศก็ไม่เลว

        “ตกลง พรุ่งนี้ต้มไว้ให้พวกเจ้า” จางกุ้ยฮัวนั้นอิ่มเอมใจกับการกินไข่แล้วหันไปทางหลิวซานกุ้ย เอ่ยโน้มน้าว “เป็นเรื่องจนได้”

        “อืม เจ้าว่าหลายปีมานี้เราเหนื่อยเพื่อบ้านหลังนี้มามากมายพ่อแม่ไม่เคยเห็นอยู่ในสายตาเลยหรือ?” ในใจของหลิวซานกุ้ยนั้นจุกเหลือเกินสมองนั้นพร่ามัวไปหมด ไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนดี

        พูดให้ถูกต้องก็คือ ในใจเขานั้นผิดหวังอย่างยิ่ง ขณะเดียวกันก็อัดอั้นใจ

        หลิวเต้าเซียงกัดตะเกียบ นัยน์ตาดำขลับกลอกไปมานางควรพัดไฟให้แรงอีกสักหน่อยดีหรือไม่?

        นางชั่วร้ายจริงๆ!

        “พ่อ ข้ารู้สึกว่าปู่ไม่ได้ใส่ใจพ่อ ในสายตาของย่าเองก็ไม่มีพ่ออยู่เลยคงเพราะพ่อเติบโตข้างกายปู่ทวดย่าทวด”

        แม้ว่าจะไม่ได้เติบโตข้างกาย แต่เขาก็เป็นลูกชายแท้ๆ ของหลิวฉีซื่อเหตุใดจึงลำเอียงได้ถึงเพียงนี้

        หลิวชิวเซียงยังบ่นอีกว่า “พ่อ ในสายตาของย่ามีเพียง ลุงใหญ่ ลุงรอง อาสี่กับอาเล็ก พยายามทุกอย่างเพื่อประคบประหงมพวกเขา ดูสิว่าก่อนหน้านี้พูดเรื่องยกสิบตำลึงเงินให้ลุงใหญ่นั่นเป็นเรื่องเพียงแค่ชั่วพริบตา ยังมีอีก พ่อ เราได้ยินอาเล็กเคยบอกว่าย่าจะยกหนึ่งร้อยตำลึงเงินให้อาสี่เป็นเงินค่าสู่ขอด้วย!”

        “พ่อ พ่อคงไม่ได้ถูกย่าซื้อมาหรอกนะ!” หลิวเต้าเซียงเอ่ยถามกึ่งล้อเล่น

        หลิวซานกุ้ยพูดไม่ออกทันที จางกุ้ยฮัวเห็นสีหน้าเขาหม่นหมอง จึงยื่นมือไปลูบหลังของหลิวเต้าเซียงแล้วตำหนิเล็กๆ “ห้ามพูดจาไปเรื่อย พ่อเจ้าเป็นลูกแท้ๆ ของย่าเจ้า คนในหมู่บ้านสามสิบลี้มีใครไม่รู้บ้าง”

        หลิวเต้าเซียงกะพริบตาและพึมพําเสียงค่อย “ข้าคิดว่าพ่อถูกเก็บมาเสียอีก”

        หลิวชิวเซียงได้รับอิทธิพลจากหลิวเต้าเซียง ยิ่งได้ยินก็ยิ่งเห็นด้วย “แม่ น้องรองพูดได้ไม่ผิด ข้าเองก็รู้สึก แม่ว่าครอบครัวเรานั้นเป็นคนร่ำรวยที่มีชื่อเสียงในหมู่บ้านแม้ว่าบ้านเราไม่ได้กินรำข้าว แต่อาหารการกินก็ไม่ได้ดีถึงไหน ไม่ใช่สิมีเพียงครอบครัวฝั่งเราที่แย่ ดูคนในบ้านสิมีใครที่ไม่ได้กินดีอยู่ดีกว่าครอบครัวฝั่งเราบ้าง”

        หลิวเต้าเซียงเห็นว่าเขารู้สึกผิด ก้มหน้าไม่พูดไม่จา จึงแทงเข้าไปอีกแผล “นั่นสิ เรายังไม่ต้องพูดถึงเรื่องอาสี่กับอาเล็กลำพังบ้านลุงใหญ่กับลุงรอง ลุงใหญ่เป็นนักบัญชีในจวนตระกูลหวงหนึ่งเดือนได้เงินสองพวง แล้วยังมีป้าใหญ่กับพี่เฉี่ยวเอ๋อร์ แล้วมาดูบ้านลุงรองแม้ว่าผิวเผินจะไม่ได้มากมายเท่าลุงใหญ่ แต่ก็ได้หนึ่งพวงกว่าแต่อาหารการกินของบ้านลุงรองนั้นไม่ต้องซื้อ ทุกครั้งก็ได้จากโรงเตี๊ยมทั้งสองบ้านนี้เมื่อถึงเทศกาลก็จะได้รับของขวัญจากผู้เป็นนาย ถ้าดูเช่นนี้บ้านไหนที่ไม่มีเงินหลายสิบตำลึงบ้าง ส่วนบ้านเราล่ะ?”

        หลิวซานกุ้ยตกใจมากที่ได้ยินเรื่องนี้เขารู้ว่าเด็กหญิงสองคนต้องการจะพูดอะไร รายได้ของคนโตและคนรองหนึ่งปีคงพอเลี้ยงพวกเขาทั้งครอบครัวส่วนทั้งสองบ้านมักจะลากเสบียงในบ้านกลับไปหลายคันรถต่อปีอย่างน้อยก็มีมูลค่าเจ็ดถึงแปดตำลึงเงิน ยังไม่นับหลังจากกลับบ้านในช่วงเทศกาลทุกปียังเอาปลาแห้ง เนื้อตากแห้ง ผักดองต่างๆ ไปอีก

        จางกุ้ยฮัวอดไม่ได้ที่จะพูดอยู่ข้างๆ ว่า “ก่อนหน้านี้ข้าร้องไห้อาละวาดยังได้ยินแค่คำพูดจากปู่พวกเจ้าว่าแบ่งได้ห้าร้อยอีแปะต่อปี แม้ว่ากินอยู่ที่บ้านแต่ว่า ในความเป็นจริงได้กินอะไรบ้าง สวมใส่อะไรบ้าง ทุกปีได้เพียงผ้าหยาบมาสองผืนนั่นเป็นเพราะย่าเจ้าฟังคนอื่นต่อว่าอย่างน่าเกลียด เห็นแก่คนร่วมหมู่บ้านเกรงว่าจะถูกนินทาต่อว่าลับหลัง”

        หลิวเต้าเซียงเบ้ปาก ตอบอย่างไหลลื่น “แม่คิดว่าในใจนางคิดถึงคุณความดีของพ่อข้าจริงหรือ? ก็เพียงแค่ระอา อาสี่ยังไม่ได้พูดคุยเรื่องหมั้นหมายแต่ย่ากลับคาดหวังถึงการสอบซิ่วไฉของเขาอยู่ทุกวันหากว่าไม่มีชื่อเสียงเกียรติยศนี้ ตระกูลใดเล่าจะปล่อยให้บุตรสาวแต่งเข้ามา?”

        -----