ชะตาฟ้า ข้าลิขิต

จางหลินยิ้มอย่างเหยียดหยามเมื่อเห็นความโกรธบนใบหน้าของหยางเซี่ย “หยางเซี่ย! วันนี้ของปีหน้าจะเป็นวันครบรอบวันตายของเจ้า!”

“หึ! เจ้าคิดจริงๆหรือว่าแค่บาดแผลเล็กๆน้อยนี้จะสังหารข้า—” แต่หยางเซี่ยกล่าวไม่ทันจบประโยค การมองเห็นของมันก็พร่ามัวอย่างกะทันหัน 

แขนขาของมันรู้สึกอ่อนแรงราวกับว่ามีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเกิดขึ้นในร่างกาย

ตุบ!

เข่าทั้งสองของหยางเซี่ยทรุดลงกับพื้น ความหนาวเหน็บได้แผ่ซ่านไปทุกอณู ราวกับว่ามีพลังงานบางอย่างพยายามจะแช่แข็งร่างของมันจากภายใน!

ความผิดปกตินี้ทำให้ใบหน้าของมันซีดขาวราวกับไก่ต้มในทันที “จะ-เจ้า! เจ้าทำอะไรกับข้า!?”

จางหลินยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และตอบว่า “ก็แค่พิษเล็กๆน้อยๆ”

ลมหายใจต่อมา หมอกควันเยือกแข็งลอยออกมาจากรูขุมขนของหยางเซี่ย ปากของมันแตกซีดราวกับขี้เถ้า ความหนาวเหน็บที่มันได้รับลุกลามไปจนถึงกระดูกดำ และมันไม่สามารถหมุนเวียนพลังปราณได้ดั่งใจนึก!

มันรู้สึกถึงร่องรอยของพลังหยินที่เกาะกุมไปทุกอณูของเส้นลมปราณ แม้แต่เลือดที่กำลังสูบฉีดก็ยังถูกแช่แข็ง ส่งผลให้การหายใจของมันช้าลง!

ดวงตาของหยางเซี่ยสั่นไหวด้วยความตื่นตระหนก! 

มันระเบิดเสียงคำรามออกมาราวกับหมาบ้าที่ดุร้าย “ไอ้ขยะ! เจ้ากล้าวางยาพิษข้างั้นรึ!? เอายาแก้พิษมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”

จางหลินที่ได้ยินก็หัวเราะเยาะอย่างชั่วร้าย “พิษนี้มาจากปรมาจารย์ซูหยาน ข้าจะไปมียาแก้พิษได้อย่างไร?”

เมื่อได้ยินคำว่า ‘พิษนี้มาจากปรมาจารย์ซูหยาน’ สีหน้าของหยางเซี่ยแสดงให้เห็นถึงความหวาดกลัวและความสิ้นหวัง มันโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “พะ-พิษแช่แข็งกระดูก!”

อาจารย์ของมันไม่ใช่ปรมาจารย์พิษ แต่ยาพิษที่อาจารย์ของมันได้รับมาล่าสุดก็คือ【พิษหยินแช่แข็งกระดูก】

พิษหยินแช่แข็งกระดูกเป็นหนึ่งในพิษหยินที่มีอานุภาพร้ายแรงที่สุดในบรรดาพิษหยินสิบชนิดที่ใช้ต่อกรกับผู้ฝึกยุทธ์ มันสามารถแช่แข็งเส้นลมปราณ โลหิตหรือแม้แต่กระดูกได้ง่ายๆ!

ในความเป็นจริงพิษหยินแช่แข็งกระดูกจะทำปฏิกิริยาได้ดีที่สุดกับผู้ฝึกยุทธ์ แต่ในกรณีของจางหลินที่ไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ อาการจะปรากฏเด่นชัดหลังจากนั้นสามวัน 

นั่นเป็นเหตุผลที่ปรมาจารย์ซูหยานไม่รีบร้อนที่จะดำเนินการหลังจากวางยาพิษให้แก่จางหลิน…

เมื่อตระหนักได้ว่าตนได้รับพิษที่ร้ายแรงถึงตาย หยางเซี่ยแสดงสีหน้าที่สิ้นหวัง มันร้องออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ “จะ-จางหลิน พวกเรายังคุยกันได้ ข้าสัญญาว่านับจากนี้จะไม่มายุ่งเกี่ยวกับเจ้า—”

มันกล่าวไม่ทันจะจบประโยค ลูกเตะของจางหลินก็ฟาดเข้าที่หน้าอย่างจังจนหน้าสะบัด และถ่มเลือดสดๆออกมาเต็มปาก

จางหลินยังไม่หยุดแค่นั้น เขาเตะเข้าที่กลางหน้าอกของหยางเซี่ยอย่างสุดกำลัง จนร่างของมันลอยไปกระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่!

จางหลินในตอนนี้ราวกับสัตว์ป่าที่ดุร้าย! เขาคว้าดาบยักษ์ของหยางเซี่ยขึ้นมา และตรงไปที่ร่างของมันเพื่อต้องการระบายความโกรธทั้งหมดที่มี!

หยางเซี่ยทำให้พ่อของเขาเกือบจะต้องตาย!

และมันยังเป็นชู้กับคู่หมั้นของเขา ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าชิงเยว่และตนใกล้จะเข้าพิธีมงคลสมรส!

ตั้งแต่เกิดมาจางหลินไม่เคยเกลียดชังผู้ใดเท่าหยางเซี่ยมาก่อน!

หากเป็นไปได้เขาจะไม่ยอมให้มันตายง่ายๆแบบนี้!

แต่น่าเสียดายที่สถานการณ์ในปัจจุบันไม่เอื้ออำนวยให้เขาทำเช่นนั้น ดังนั้นเขาเพียงแค่ต้องสังหารมันและจบความแค้นทั้งหมดที่มี!

หยางเซี่ยสั่นสะท้านด้วยความกลัว มันพยายามกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งเพื่อทำลายการแช่แข็งของพิษหยินแช่แข็งกระดูก!

“อ๊าก!!!!!”

ด้วยคลื่นปราณอันร้อนระอุที่ปะทุ ชั่วพริบตานั้นยักษาขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นด้านหลัง แขนกำยำของยักษ์ตบไปที่จางหลินด้วยพละกำลังอันดุร้าย!

ต่อให้มันต้องตาย มันก็จะลากจางหลินลงนรกไปพร้อมกับมันด้วย!

นี่คือกระบวนท่าสุดท้ายที่หยางเซี่ยพอจะปลดปล่อยออกมาได้ เพราะในตอนนี้เส้นลมปราณของมันได้ถูกแช่แข็งไปโดยสมบูรณ์!

จางหลินสัมผัสได้ถึงความร้อนที่ใกล้เข้ามา แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่มีทีท่าว่าจะล่าถอย และยังตรงไปข้างหน้าด้วยดาบยักษ์ที่ส่องประกายกับแสงสุริยัน!

"หยางเซี่ย! ไปลงนรก!"

จู่ๆ ก็มีแสงสีทองที่ส่องประกายผ่านกำไลหยกสีเลือด พลังอันล้นเหลือไหลเข้าสู่ร่างของจางหลิน เขาพุ่งผ่านการตบของฝ่ามือยักษ์ได้อย่างเฉียดฉิว!

ทันใดนั้นกลางอากาศก็บังเกิดเสียงลมหวน จางหลินไม่ลังเลที่จะเหวี่ยงดาบยักษ์ผ่านลำคอของหยางเซี่ยด้วยความเกลียดชัง!

ฉัวะ!

วินาทีต่อมาโลหิตสีแดงฉานสาดกระจายไปทั่วอาณาบริเวณราวกับโรงฆ่าสัตว์! 

ดวงตาของหยางเซี่ยเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ เมื่อมันสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่ลำคอ 

มันค่อยๆก้มลงมองอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเห็นว่ามีเลือดไหลพรากออกมาจากคอของมันราวกับน้ำพุโดยมีดาบยักษ์คาอยู่!

ดาบยักษ์ยังไม่สามารถตัดคอของมันได้!

“จะ-เจ้า—” หยางเซี่ยเงยหน้าขึ้นมองด้วยความเคียดแค้น

แต่ก่อนที่มันจะได้พูดอะไร ร่างสีขาวที่เปียกโชกด้วยเลือดของจางหลินก็ดึงดาบออกมาจากคอของมัน และหวดดาบยักษ์นั้นอีกครั้งอย่างสุดกำลัง!

เสียง “ฉัวะ!” ดังลั่นผืนป่า หัวของหยางเซี่ยลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าโดยมีหยาดโลหิตไหลโปรยลงมาราวกับห่าฝน!

ตุบ!

จากนั้นศีรษะที่เปียกโชกด้วยเลือดร่วงหล่นลงมาสู่พื้น ดวงตาของหยางเซี่ยยังคงเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อ!

มันไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามันต้องมาตายที่นี่!

และมันไม่เคยคิดเลยว่ามันจะต้องมาตายด้วยน้ำมือของคนที่มันเกลียดชังที่สุดอย่างจางหลิน!

มันรู้สึกไม่เต็มใจที่จะตาย!

เมื่อเห็นว่าดวงตาของหยางเซี่ยยังคงเบิกโพลงด้วยความแค้น จางหลินก็ฟาดลูกเตะเข้าที่หัวของมันจนกระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้อย่างแรง! 

ปัง!

หัวของหยางเซี่ยกระเด็นกระดอนทำให้มันเปียกชุ่มไปด้วยเลือด จากนั้นร่างไร้หัวของมันก็ทรุดลง สัญญาณชีวิตก็ได้ดับสูญไป

จางหลินสามารถสังหารหยางเซี่ย! ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตก่อกำเนิดได้ด้วยตนเอง!

เคร้ง!

ดาบยักษ์ที่เกิดรอยร้าวในมือพลันแตกสลาย ร่างของจางหลินทรุดลงและหอบหายใจอย่างเหนื่อยล้า 

จางหลินไม่เคยสังหารผู้ที่มีระดับพลังยุทธ์ที่แข็งแกร่งถึงขนาดนี้มาก่อน 

หากไม่มีศาสตราวุธระดับสูงของหยางเซี่ย ผนวกเข้ากับผลของพิษหยินแช่แข็งกระดูก ด้วยพลังของเขาในตอนนี้คงไม่มีทางสังหารหยางเซี่ยลงได้ง่ายๆ

ดวงตาของจางหลินฉายแสงแห่งความเกลียดชังที่ยังไม่เลือนหายไป เขาแสยะยิ้มเมื่อมองไปยังซากศพไร้หัวของหยางเซี่ยที่นอนอยู่ไม่ไกล “หยางเซี่ย เจ้าแค่รอ... อีกไม่นานข้าจะส่งอาจารย์ของเจ้าไปพบเจ้าที่ยมโลกอีกคน!”