นั่นเพราะเป็ที่รู้กัน ด้วยอายุและวัยของเซี่ยซีหานที่ไม่เกิน 15 ปี ในโลกแห่งผู้วิเศษนั้น หากไม่ร่ำรวยได้รับโอสถและอยู่ในสถานที่ที่มีพลังธรรมชาติหนาแน่น เป็ไปไม่ได้เลยที่คนที่อายุน้อยกว่า 15 ปี จะบรรลุเป็ผู้วิเศษระดับ 'นักวิจัย' ที่ใช้พลังวิเศษก่อรูปได้อย่างน่าตื่นตะลึงเช่นนี้
นอกจากนั้นพลังวิเศษของนักวิจัยส่วนใหญ่ ก็ไม่อาจจะใช้ได้อย่างอิสระมากนัก มันมักมีข้อจำกัดเื่ระยะทางที่ต้องไม่ไกลตัวมากนัก และมีเงื่อนไขเล็กน้อยในการใช้พลังวิเศษอีกมากมาย
แต่สำหรับเซี่ยซีหานที่ใช้พลังวิเศษของตัวเอง นอกจากมีระยะห่างจากตัวเองพอสมควร ธาตุดินที่มันสร้างยังรวดเร็วและมีพลังโอน่าที่บริสุทธิ์มาก
นี่ทำให้การคาดการณ์ต่างๆ ของเซียวเล่อพ่อมดขาว ต่อเซี่ยซีหานผิดเพี้ยนไปหมด
คิดว่าเซี่ยซีหานมันวาสนาดีได้รับทักษะรูนอันยิ่งใหญ่จากปราชญ์ผู้วิเศษผู้สูงส่ง จึงสามารถแสดงพลังเหนือระดับออกมาได้ ทั้งๆ ที่ไม่ใช่เลย
เซี่ยซีหานไม่รู้ว่า ตัวเองตอนนี้ตกอยู่ในอันตรายแล้ว
พ่อมดขาวเซียวเล่อในมือกำอัญมณีสีแดง มันลูบไล้สิ่งนี้พร้อมร่ายคาถาบางอย่างเข้าไป
ั์ตาของฝูงค้างคาวปีศาจเรืองแสงแดงสว่างครู่หนึ่ง ก่อนที่พวกมันจะตีปีกพึ่บพั่บเสียงดังและบินจากไป
'ข้าต้องแยกเ้าเด็กนั้นออกจากกลุ่มก่อน พร้อมกับต้องมีอุบายเล็กน้อย นั่นเพราะ 'กริดปัญญา' ของข้า มันดันเป็สมบัติวิเศษระดับต่ำ เพื่อให้ข้ามั่นใจว่า จะได้รูนอันแสนวิเศษของเ้าเด็กนั้นได้อย่างสมบูรณ์ มันมีเงื่อนไขเล็กน้อยที่ข้าต้องทำให้สำเร็จ ก่อนแทงกริดเข้าไปกลางหัวใจของมัน ไม่เช่นนั้น อาจจะมีข้อผิดพลาดและข้าจะไม่ได้รับทักษะรูนอันสมบูรณ์ของเ้าเด็กนั้น หลังจากนั้นข้าจึงจะจัดการพวกสวะที่เหลือได้... หากข้าใช้สติปัญญาดีๆ ข้าอาจจะทำทั้งสองอย่างได้พร้อมๆ กัน' พ่อมดขาวเซียวเล่อพูดกับตัวเองในใจ
...
ฝูงค้างคาวปีศาจจากไป เซี่ยซีหานควบคุมธาตุดินรอบตัวที่ล้อมเจียตัว หินแข็งสลายเป็เศษดิน เซี่ยซีหานรีบปัดฝุ่น
"ลุงเจียท่านเป็อะไร" น้ำเสียงของเซี่ยซีหานไม่อาจจะปกปิดความเป็ห่วงเจียตัวอย่างแท้จริงได้
ด้วยคบไฟตกอยู่ตรงหน้าเจียตัว เซี่ยซีหานสังเกตเห็นั์ตาของเจียตัวกลายเป็สีขาวเทา
เจียตัวเป็อะไร!!!
ไม่ช้าม่านตาของเจียตัวก็เปลี่ยนสีกลับมาเป็สีน้ำตาลดำเช่นเดิม ก่อนเจียตัวจะสะบัดหัวไปมาเรียกสติของตัวเอง
เมื่อเริ่มได้สติ เจียตัวก็มองเซี่ยซีหาน พร้อมจับไหล่คลำคลึงร่างกายเซี่ยซีหานอย่างรีบร้อน
"!!!เ้ายังไม่ตาย!!!เ้ายังไม่ตาย ซีหานเ้ายังไม่ตาย"
เสียงเจียตัวร้อนรนและเต็มไปด้วยความวิตก
ก่อนเจียตัวจะหยุดพูด ั์ตาคล้ายมีหยดน้ำตาที่ชื้นแฉะคลออยู่
"ท่านลุงเจียท่านเป็อะไร" เซี่ยซีหานถามร้อนรน
ตรงนั้นเหอิ่อยู่ไม่ไกล ครั้งนี้เหอิ่มองสำรวจเซี่ยซีหานอย่างลึกซึ้ง ส่วนหนึ่งเป็เพราะการใช้พลังโอน่าถึงระดับก่อรูปวัตถุได้ สิ่งนี้ค่อนข้างพิเศษมาก แต่เหอิ่ก็รู้ดีว่าเื่บางอย่างตัวเรานั้นไม่ควรถาม ทักษะ, เคล็ดวิชายุทธ์, วิธีการบ่มเพราะโอน่าของตัวเอง, สูตรเล่นแร่แปรธาตุโอสถวิเศษ สิ่งเล่านี้คือเื่ที่ไม่ควรถามกัน
"เจียตัวไม่เป็อะไรมากหลอกเด็กน้อย ใช่ไหมเจียตัว" เหอิ่พูดพลางมองหน้าเจียตัว
เจียตัวมุมปากยกยิ้มบางๆ มองเหอิ่ก่อนมองเซี่ยซีหาน "ข้าไม่เป็อะไร"
"สิ่งนั้นเกิดขึ้นกับเ้าอีกแล้วรึ" เหอิ่พูดราวกับรู้ว่าอาการของเจียตัวนั้นเกิดเพราะอะไร เขาไม่ได้มีสีหน้าเป็ห่วงมากนัก เซี่ยซีหานเห็นเช่นนี้ก็คล้ายคลายกังวลมากขึ้น เหอิ่เป็สหายรบของเจียตัวมานาน ดังนั้น เขารู้จักเจียตัวดี อาการประหลาดของเจียตัวไม่น่าจะมีอะไรร้ายแรง นี่คือเื่น่าดีใจ
"ท่านลุงเจียข้าช่วยพยุงท่าน"
เจียตัวหัวเราะ เซี่ยซีหานทำราวกับมันเป็ชายพิการ แต่เจียตัวก็รับการประคองโดยดี
"อาการท่านคืออะไร"
เจียตัวไม่ตอบเซี่ยซีหาน มันได้แต่ยิ้มๆ
เหอิ่นักรบสามาุโตบไหล่เจียตัว สีหน้ามีกังวลนิด ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง โดยการโน้มหน้าไปไกลๆ เจียตัว เสียงนี้เบามาก แต่เซี่ยซีหายที่มีศักยภาพร่างกายสูงก็ได้ยินชัด
"เ้าเห็นอะไร?"
เจียตัวทำแค่ยิ้มอีกเช่นเดิม สิ่งนี้ทำเหอิ่มีสีหน้าวิตก กับการที่เจียตัวไม่เลือกจะตอบมัน สิ่งนี้แปลกว่าสิ่งที่เจียตัวเห็นนั้น สำคัญมาก
คำถามว่า 'เ้าเห็นอะไร' ของเหอิ่ทำเซี่ยซีหานคิดมาก เจียตัวมีความสามารถพิเศษอะไรกัน
จากนั้นเซี่ยซีหานมันก็นึกไปถึงเื่ 'จิตราชัน' หนึ่งในความสามารถของจิตราชันคือ การมองเห็นอนาคต นี่อาจจะแสดงว่าเมื่อครู่เจียตัวมองเห็นอนาคตบางอย่างที่เกิดขึ้น มันต้องไม่ใช่แค่แวบเดียวและเื่นั้นอาจจะไม่ใช่ปัญหาธรรมดา เจียตัวจึงเลือกไม่พูด
โดยที่เซี่ยซีหานไม่รู้ การคาดการณ์ของมันนั้นถูกต้อง เจียตัวได้มองเห็นอนาคตจากอำนาจจิตของตัวเอง มันเป็ภาพฉายที่ราวกับความฝัน ทุกอย่างสมจริง
แต่ปัญหาคือ เจียตัวเคยมีประสบการณ์เช่นนี้ และรู้ดีว่าอนาคตนั้นเปลี่ยนได้ เพียงแต่หากเราเลือกที่จะเปลี่ยนอนาคตโดยตรง นั่นอาจจะทำให้เราพบเส้นทางแห่งโชคชะตาที่ยากจะคาดเดา
ด้วยประสบการณ์ของเจียตัวที่เคยเห็นอนาคตมาบ่อยครั้ง มันรู้ดีว่า...นี่คือลางสังหรณ์ที่ตัวเองจำต้องตัดสินใจอย่างดีที่สุด หาตนทำอะไรผิดไปแม้เพียงเล็กน้อย สิ่งที่เห็นในอนาคตอาจจะไม่เกิดขึ้น และพอสิ่งนั้นไม่เกิดขึ้น อาจจะมีเื่เลวร้ายยิ่งกว่ารออยู่
เจียตัวเคยเปลี่ยนลางสังหรณ์ของตัวเองด้วยการหยุดที่ต้นเหตุ แต่นั่นก็ทำให้เจียตัวพบปัญหาที่แอบแฝงต่างๆ มากมาย
เช่น เราเห็นฆาตกร แต่เราไปฆ่ามันก่อนที่มันจะลงมือ สุดท้ายคนที่ผิดและกลายเป็คนที่ต้องรับผลกรรมกับเป็เราเอง
เจียตัวไม่เคยทำแบบนี้โดยตรง แต่สถานการณ์ของเขากลับใกล้เคียงมาก และนั้นทำให้เจียตัวเมื่อเกิดลางสังหรณ์อันรุนแรง ตัวเขาจะไตร่ตรองและทำสิ่งที่ตัวเองคิดว่าดีที่สุด ยิ่งถ้าลางสังหรณ์นั้นสำคัญเท่าไหร่ เจียตัวเขาก็ยิ่งจะเงียบ
"ช่างเป็วัยเยาว์ผู้มากพร์" พ่อมดขาวเซียวเล่อก้าวออกมาจากมุมมืด ด้วยใบหน้าที่ดูแสนจะอบอุ่น
เซี่ยซีหานขมวดคิ้วเล็กๆ นี่ดูจะ... ไม่ใช่ทีท่าของพ่อมดขาวเซียวเล่อที่มันเคยพบเมื่อไม่กี่วันก่อน อะไรทำให้มันเปลี่ยนบุคลิกเร็วนัก
"เส้นทางการบ่มเพาะโอน่าของเ้าคืออะไรรึ"
"..." เซี่ยซีหานนิ่งเงียบ นี่คือคำถามที่ไม่น่าฟังอย่างยิ่ง สำหรับคนที่ไม่สนิทกัน
เซียวเล่อพ่อมดขาวมันอ่านบรรยากาศออก มันหัวเราะมองเซี่ยซีหาน ก่อนจะหันมองเจียตัวที่ใบหน้านิ่งแข็ง และเหอิ่ที่คล้ายกำลังฝืนยิ้ม
"สหายทั้งหลายที่ข้าถามเด็กหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่เพราะว่าอะไร เพียงแต่ว่าข้ามองเห็นพร์ของเขา และข้าก็ประทับใจในเขาอย่างยิ่ง อายุยังน้อยแต่ศักยภาพของเขาด้านผู้วิเศษช่างน่าอัศจรรย์ ข้าหวังจะส่งเสริมเขา..." กล่าวถึงตรงนี้เซียวเล่อพ่อมดขาวนิ่งครู่สั้น ก่อนมือหยิบบางอย่างออกจากกระเป๋าเล็กในชุดคลุมขาว "ข้ามีรูนทักษะเฉพาะตัวที่หายาก มันถูกเรียกว่า 'เวทการกลายร่างของตัวพันหน้า' มันเป็รูนระดับสี่อันแสนพิเศษสำหรับผู้ใช้ธาตุดิน ข้อเสียมันต่ำมาก เพราะมันไม่ได้ถูกพัฒนาโดยปีศาจ แต่เป็รูนที่กำเนิดจากผู้วิเศษโดยตรง ข้าขอมอบให้เ้าอย่างไม่เสียดาย เพื่อจะได้รับรู้ความหวังดีของข้า"
เอาแล้วเซี่ยซีหานถึงกับเลิ่กลั่ก มันมองพ่อมดขาวผู้นี้ออกในทันทีว่า ไอ้เ้านี่คาดหวังบางอย่างในตัวมัน แม้มันจะพยายามแสดงออกเยี่ยงสุภาพชน แต่สายตาแห่งความโลภและนิสัยเมื่อไม่กี่วันก่อนที่มันแสดงออกกับเซี่ยซีหาน ทำให้เซี่ยซีหานเข้าใจมันได้ดี
นอกจากนั้นด้วยความที่ 'องค์ปัญญา' ของเซี่ยซีหานพัฒนาไปมาก ความสามารถการตระหนักรู้ของมันละเอียดมากจนถึงกับบางครั้ง ตัวเซี่ยซีหานรู้สึกว่า เวลาไหลช้าลงเมื่อมันคิดหรือสังเกตอะไรอย่างจริงจัง
ทำให้เซี่ยซีหานสังเกตสีหน้าอาการต่างๆ ของพ่อมดขาวที่เสแสร้งได้อย่างละเอียดนัก
'ไอ้เ้านี่มันจอมปลอม แต่รูนระดับสี่อันนี้ก็แพงมาก นี่มันหวังอะไรในตัวข้า อ่า... ข้าใช้พลังวิเศษ... ใช่เมื่อครู่ข้าใช้พลังวิเศษ มันเห็น มันจึง้าอะไรบางอย่างจากข้า' เซี่ยซีหานคาดเดาอย่างหยาบๆ ได้อย่างรวดเร็ว ภายในเสี้ยววินาที โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยน
มันแกล้งเลิ่กลั่กเช่นวัยเยาว์ที่ไม่รู้ว่า ควรจะทำอย่างไรเมื่อได้รับของล้ำค่า ก่อนจะหันมองเจียตัวผู้พึ่งเกิดลางสังหรณ์หยั่งรู้อนาคต
"!!!รับมันไป" คำพูดของเจียตัวดัง
หากนี่เป็เหตุการณ์ปกติเซี่ยซีหานคงจะดีใจขี้แตก
แต่น้ำเสียงเจียตัวแปลกมาก สำหรับเซี่ยซีหานที่ใกล้ชิดเจียตัว มันรับรู้ได้ทันทีว่า เสียงแข็งแบบนี้ของเจียตัวคือตอนนี้อารมณ์หงุดหงิดขั้นสุด
เซี่ยซีหานขมวดคิ้วด้วย 'องค์ปัญญา' ที่พัฒนาศักยภาพของมันเหนือผู้คน มันไตร่ตรองและวิเคราะห์สถานการณ์นี้ได้อย่างรวดเร็ว
!พ่อมดขาวมีปัญหา
!เจียตัวรู้
!แต่เจียตัวรู้อะไร
คิ้วสองข้างของเซี่ยซีหานย่นเข้าหากันอย่างห้ามไม่ได้
ก่อนมันจะเลือกเล่นตามเกม
1K
