"องศ์หญิงสามกับองค์หญิงเก้า มาร่วมดื่มชาพระชายาเอกเชิญนายหญิงที่เรือนบุปผา"
"ข้าได้ยินแล้ว"
"นายหญิงเจียวหยูห่วงใยนายหญิงยิ่งนัก นายหญิงคนพอได้ยินเื่เล่าเกี่ยวกับนายหญิงชายาเอก"
อ้ายฉิงยิ้มบางๆ
"ไม่ต้องกังวลบอกนางว่าข้ากำลังแต่งหน้า ไปช้าหน่อยคงไม่เป็ไร"
"ให้เจียวหยูช่วย"
"ไม่ต้อง ข้าลงมือเองจนชินแล้วเจียวหยู เ้าเองก็คงเคยได้ยินเื่ของข้าหากใครเกี่ยวข้องกับข้ามักจะถูกดึงดูดโชคดีไปเสียสิ้น ข้าชอบเ้ามากไม่อยากให้เ้าต้องโชคร้ายเจียวหยูยิ้มนึกสงสารอ้ายฉิง แต่งหรือ….
เรือนบุปฝาในจวนอ๋อง
"ฮะๆๆๆ แต่งหน้า อย่างนางอัปลักษณ์สิ้นดียังกล้าอ้างว่าแต่งหน้าความจริงไม่อยากพบพวกเราละสิไม่ว่า"องค์หญิงเก้าที่วัยไล่เลี่ยกับอ้ายฉิงยิ้มหยันก่อนจะพูดจากดูแคลน
"น้องสาว เป็หญิงมักจะห่วงหน้าตาสวยงามหรืออัปลักษณ์ก็ย่อมจะรักสวยรักงาม"องค์หญิงสามปรามน้องสาวร่วมบิดา
"ลืมไปเสียสิ้น ข้าพูดจาแบบนี้เกรงว่านางจะร่ายมนตร์ดำนำความโชคร้ายมาให้ข้า555น่ากลัวจริงๆ "หลุนฟางหลินยกชาขึ้นจิบช้าๆ
"นางแต่งเข้ามาเป็ชายารองเช่นไรจึงกล้าทำตามใจหากนางทำเื่ไม่ถูกไม่ควรฟางหลินในฐานะชายาเอกดูแลทุกข์สุขในจวนอ๋องจะลงโทษนางเอง"องค์หญิงเก้ายิ้มสาใจ
"เจิ้งอ้ายฉิงคารวะองค์หญิงสามองค์หญิงเก้า และชายาเอก"เสียงใสของนางฉุดความคิดขุ่นมัวให้มลายไปได้ องค์หญิงสามยิ้มอย่างเป็มิตร
"เงยหน้าเ้าขึ้นไม่ต้องอายไหนบอกว่าแต่งหน้ามาดูสินั่นงดงามเพียงใด"พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"พี่สาวหากไม่กลัวว่ารสชาดีจะแย่ลงก็มองหน้านางเสียหน่อยแต่ข้าไม่เอาด้วยหรอก น่าเกลียดน่ากลัว หากท่านอาเฉิงอู๋อ๋องมีลูกกับนาง ลูกของนางมีใบหน้าอัปลักษณ์เหมือนแม่คงเป็ที่ขบขัน"
"จิวฮัวนางเป็ญาติของเ้ามารดานางมีศักดิ์เป็ถึงท่านป้าจะพูดจะจาระวังคำพูดด้วย"องค์หญิงสามยังปรามน้องสาว จิวฮัวพึมพำเบาๆ
"ข้าไม่ได้อยากมีญาติเช่นนางเสียหน่อยอับอายคนอื่นเสียเปล่า"ก่อนจะหดหัวเพราะมองเห็นเฉิงอู๋อ๋องก้าวเข้ามาในเรือนบุปฝา
"ท่านอา ท่านอา ท่านพี่"ทั้งสามนางลุกขึ้นย่อกาย เว้นแต่อ้ายฉิงที่ยืนก้มหน้านิ่งเช่นเดิม
"พวกเ้าแวะมา เพื่อดื่มชากับหวางเฟยอย่างนั้นหรือ"จิวอัน องค์หญิงสามมองเฉิงอู๋ตาละห้อย ส่วนจิวฮัวรีบเข้าไปเกาะแขน
"ท่านอาของหลานมีชายาใหม่ทั้งทีเรามาร่วมแสดงความยินดี"เหลือบตามองอ้ายฉิงก่อนจะเบ้ปาก
"ไม่มีอะไรน่ายินดี เพียงเพราะขัดบัญชาฝ่าากับฮองเฮาไม่ได้"
"เสด็จพ่อกับเสด็จแม่หวังดีกับท่านอา"จิวอันออกรับแทน
"หวังดีก็น่าจะหาหญิงงามมิใช่หญิงอัปลักษณ์"จิวฮัวพูดแทนความในใจของ เฉิงอู๋ที่ยิ้มหยัน แต่อ้ายฉิงไม่ได้เห็นรอยยิ้มนั้น
"จิวฮัว"จิวอันยังปรามเหมือนเดิม
"ดูหน้านางสิท่านอาหล่อเหลาเพียงนี้ให้แต่งกับนางได้อย่างไร"
"เมื่อไหร่เ้าจะหยุดค่อนแคะนางเสียที"จิวอันสางเสียงดุดุ
"ท่านอาดื่มชากับพวกเรา"เแงอู๋เหลือบตามองอ้ายฉิงส่ายหน้าไปมา
"ไม่ดีกว่า"
"ท่านพี่มาเหนื่อยๆ ฟางหลินให้บ่าวต้มน้ำให้ท่านพี่แช่น้ำอุ่นเสียหน่อยนี่ก็บ่ายคล้อยแล้ว"
"เ้ารู้ใจข้ายิ่งหวางเฟย"ยิ้มส่งสายตาคม
"เห็นท่านอากับอาหญิง รักใคร่กันอย่างนี้อีกหน่อยคงมีหล่นให้จิวฮัวได้ดูแล"ฟางหลินอมยิ้ม อ้ายฉิงเหมือนดังส่วนเกิน จิวอันเหลือบตามองเห็นใจอ้ายฉิงยิ่งนัก
"ข้าไปแช่น้ำอุ่น ดีกว่า"ก้าวขาจากไป
"นั่งลงดื่มชา เสียหน่อยเช่นนั้นคนเขาจะพูดเอาได้ว่าจวนอ๋องของเราใจร้ายกับเ้ายิ่งนัก"
"ให้จิวฮัวทายนะอาหญิงเมื่อคืนท่านอาคงไม่กล้าร่วมเตียงกับนางแม้จะไปที่ห้องของนางคงไม่กล้าเห็นได้ชัดว่าท่านอารังเกียจนางเพียงนี้"
"ท่านอ๋องไปที่ห้องของนาง แต่ว่าที่ไปเพราะมีคนร้ายเขามาสอดแนมในจวนอ๋อง คนร้ายเองเห็นหน้านางก็คงหนีลนลานเช่นกัน"
"อ้ายฉิงขอตัว ในเมื่อเื่ที่พระชายากับองค์หญิงคุยกันมีแต่เื่ว่าร้ายอ้ายฉิง อยู่รึไม่ มีค่าเท่ากันในเมื่อกล้าว่าร้ายต่อหน้าเท่ากับมิได้มีความเกรงใจต่อกันเลยอ้ายฉิงเองจึงไม่จำเป็ต้องเกรงใจพวกท่าน"
"เ้าทนคำพูดถากถางของพวกข้าแค่นี้ไม่ได้ เ้าคิดว่าเ้าทนความเ็าของท่านพี่ได้หรือ ข้ากว่าจะถูกเรียกว่าหวางเฟยต้องใช้เวลาแรมปีเ้าแค่นี้ทนไม่ได้อย่างนั้นก็หย่าไปเสีย"
"ข้าเองก็ต้องขอตัวเหมือนกันหากๆๆๆ การดื่มชาในวันนี้ ทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายใจไปอีกหลายวัน"จิวอันขยับกาย
"องค์หญิง ฟางหลินไม่ส่ง"จิวอันดึงมืออ้ายฉิงจากไป
"อย่าถือสาพวกนางก็เพียง กดผู้อื่นให้ต่ำกว่าตัวเองเพราะรู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรดี"
"ขอบคุณองค์หญิงสาม"
"ท่านอา ยิ่งใหญ่เพียงนั้นเป็ธรรมดาที่จะต้องกลัวว่าจะมีคนครหาเื่เ้าเช่นนั้นอดทนเอาหน่อยท่านอาไม่นานอาจยอมรับเ้าได้"น้ำเสียงที่พูดถึงหวงเฉิงอู๋ชื่นชมและยกย่องอย่างที่สุด
"ขอบคุณ องค์หญิงสาม"จิวอันยิ้ม
"เ้าเอาแต่ขอบคุณข้า คิดว่าตัวเองต่ำต้อยกว่าคนอื่น ดูสิข้าอิจฉาเ้าเกินใคร ที่ได้แต่งกับท่านอาที่ใครๆ ล้วนต่างชื่นชมว่าเขา องอาจห้าวหาญเป็แม่ทัพไร้พ่ายคนชื่นชมทั้งแผ่นดิน"
"องค์หญิงเองก็น่าชื่นชม"
"ข้า แค่เพียงเห็นว่าเ้ายอมให้พวกนางดูแคลน แค่เพียงใบหน้าของเ้าต่างจากพวกนาง ทั้งที่เ้าเองไม่เคยคิดร้ายกับพวกนางก่อน เอาอย่างนี้วันพรุ่งนี้ไปที่ตำหนักข้าเรามาคิดหาวิธีรักษาาแที่ใบหร้าเ้าข้าจะให้หมอหลวงมาช่วยดูาแของเ้า"อ้ายฉิงเลิกคิ้วสูง
"องค์หญิงไม่ต้องลำบากอ้ายฉิงอยู่แบบนี้จนชินแล้ว"
"ไม่ได้สิ ต้องลองดูเสียหน่อยอีกอย่างเ้าไม่เคยไปมาหาสู่พวกเราเสด็จแม่เองก็ไม่ได้รังเกียจอะไรเ้าบ่นถึงเ้าบ่อยๆ "อ้ายฉิงยิ้ม กับมิตรภาพของจิวอัน
จวนอ๋องเหว่ย
ร่างสูงยืนหันหลังมองไม่ดัดด้วยอาการครุ่นคิด ใบหน้าหล่อเหลาที่คิ้วขมวดเข้าหากัน
"ท่านอ๋อง ปลอดภัยหรือไม่"องครักษ์ประสานมือด้วยความนอบน้อม
"อืม ปลอดภัยดี เฉิงอู๋อ๋องสงสัยข้าหรือไม่"หวางปาหยางอ๋องเอ่ยปาก
"คนของเราบอกว่า ท่านอ๋องเฉิงอู๋นำกำลังค้นหาตัวคนร้ายทั่วทั้งจวน"
"ฮึ ฮึ ฮึ เฉิงอู๋อ๋องรอบคอบยิ่งแล้ว คราวนี้ไม่พบหลักฐานสำคัญเอาผิดเขาได้แต่อย่างน้อยเราก็ถือว่าสำเร็จไปขั้นหนึ่งแล้ว"ไม่สิอย่างน้อยก็ พบหญิงงาม ที่เขาเมื่อคืนที่ผ่านมาไม่อาจข่มตาหลับใหลได้หลับตาลงครั้งใดในใจมีแต่ใบหน้างดงามราวเทพี์ของนางลอยวนเวียนในห้วงมโนสำนึก
"เ้าเคยได้พบชายารองของเฉิงอู๋บ้างหรือไม่"
"ท่านอ๋องคงหมายถึงชายาอัปลักษณ์ของท่านอ๋องเฉิงอู๋ ข้าน้อยเคยพลนางครั้งหนึ่งใบหน้าอัปลักษณ์ยิ่งแต่กิริยางดงามอ่อนหวาน"หวางปาหยางอมยิ้ม
"ทำไมข้าเห็นว่านางงดงามดังเทพี์"คนสนิทขมวดคิ้ว
"นั่นอาจเป็เพราะท่านอ๋องกับนาง มีวาสนาต่อกัน แต่ก็อีกนั่นแหละนางเป็ชายาเฉิงอู๋อ๋อง"
"แย่งชิง…."ชิงกวานเลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจแย่งชิงหญิงอัปลักษณ์ทั้งๆ ที่มีหญิงงามมากมายพร้อมจะทอดกายปาหยางอ๋องคิดอะไรอยู่
5K
