เมฆาสืบล่าผี The Mini Series

        # เมฆาสืบล่าผี The Mini Series

        ตอนที่ 5 – ส่งนางคอย (ตอนจบ)

        แสงจันทร์เต็มดวงสาดลงมาตรงรอยกากบาทที่เกิดจากห่วงนาคบาศก์สองวง  

        อสูรควันสูงสิบเมตรถูกบีบให้หดลงเหลือเพียงร่างผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ

        นางอรัญญายังดิ้นรนเล็กน้อย ควันเทารอบตัวพยายามจะพุ่งออกมา แต่ถูกเส้นเงินของห่วงนาคบาศก์ตัดขาดทุกครั้ง

        เสียงกรี๊ดค่อยๆ กลายเป็นเสียงสะอื้น

        หลวงตาวิชิตถูกวางลงบนพื้นอย่างนุ่มนวล ควันที่เคยรัดตัวเขาหายวับไป  

        ท่านนั่งตัวตรง มองขึ้นไปที่นางด้วยสายตาที่ไม่มีความกลัวอีกต่อไป

        เมฆายกมือซ้ายขึ้นช้าๆ  

        ห่วงนาคบาศก์ทั้งสองวงบีบแน่นขึ้นอีกนิด รัดวิญญาณนางไว้ไม่ให้ขยับได้แม้แต่ปลายนิ้ว

        “ฉันบอกเธอแล้ว” เสียงเมฆาเรียบแต่ดังก้อง “ฉันให้โอกาสเธอเลือก”

        นางเงยหน้าขึ้น น้ำตาควันไหลเป็นทาง  

        “ข้า… เจ็บมานานเกินไปแล้ว”

        เมฆาพยักหน้าหนึ่งครั้ง

        เขาปลดนิ้วออกจากท่าควบคุมเล็กน้อย ห่วงนาคบาศก์คลายความแน่นลงจนเหลือเพียงวงกลมบางๆ ลอยวนรอบตัวนางอย่างอ่อนโยน

        “ฉันจะเปิดประตูให้เธอครั้งสุดท้าย  

        ไม่ใช่นรก ไม่ใช่สวรรค์  

        เป็นที่ที่เธอเลือกเอง”

        เมฆายกมือทั้งสองขึ้น ตั้งขึ้นข้างหน้าร่างกาย  

        ฝ่ามือประสานกัน แล้วค่อยๆ แยกออกจากกันช้าๆ

        อากาศตรงกลางโบสถ์สั่นไหว  

        เกิดรอยแยกแนวตั้งสีขาวเงินลอยขึ้นจากพื้นถึงเพดาน  

        เบื้องหลังรอยแยกนั้นไม่มีภาพอะไรให้เห็น มีเพียงความว่างเปล่าสีขาวนวลที่ดูอบอุ่นแปลกประหลาด

        หลวงตาค่อยๆ ลุกขึ้น เดินเข้าไปยืนข้างเมฆา

        “ขอบคุณ” ท่านพูดเบาๆ

        เมฆาไม่ตอบ แต่ยกคางให้หลวงตาเดินเข้าไปใกล้นาง

        หลวงตายกฝ่ามือทั้งสองขึ้นประสานไว้ตรงหน้านาง  

        “อรัญญา… ไปด้วยกันไหม”

        นางมองหลวงตานิ่งนาน  

        จากนั้นค่อยๆ ยกมือขึ้น วางทับมือหลวงตา

        ไม่มีคำพูดอีก

        ร่างของนางค่อยๆ กลายเป็นควันขาวบางเบา ลอยเข้าไปในรอยแยก  

        ตามด้วยร่างของหลวงตาที่เริ่มโปร่งแสงทีละน้อย

        ก่อนจะหายไปจนหมด  

        รอยแยกปิดลงอย่างเงียบเชียบ

        ห่วงนาคบาศก์สองวงหดตัวกลับมาเป็นกำไลเงิน วนกลับเข้าข้อมือเมฆาอย่างเงียบกริบ

        โบสถ์ร้างกลับมาเงียบสนิท  

        กลิ่นธูปหายไปหมดสิ้น เหลือแต่กลิ่นฝนและดินเปียก

        เจ้าฮูกบินลงมานั่งบนไหล่เมฆา กระพริบตาช้าๆ  

        เจ้าพรายลอยเข้ามาใกล้ คราวนี้ไม่พูดอะไรเล่นๆ อีก

        เมฆามองไปที่พื้นตรงรอยชื่อ “อรัญญา” ที่เคยถูกขูดไว้  

        รอยขูดค่อยๆ จางลง จางลง จนหายไปหมด เหมือนไม่เคยมีอยู่

        เขาหยิบเสื้อแจ็คเก็ตขึ้นมาสะพายไหล่ แล้วเดินออกจากโบสถ์

        พระจันทร์เต็มดวงยังคงส่องสว่าง  

        แต่ครั้งนี้ แสงมันดูอบอุ่นกว่าที่เคย

        เจ้าพรายลอยตามหลังมาเบาๆ  

        “ท่านครับ… คราวหน้าถ้าเจอแบบนี้อีก ข้าขอขึ้นเงินเดือนได้ไหม”

        เมฆาไม่หันไปมอง  

        “แกยังไม่ได้เงินเดือนสักบาทเลยนะ”

        เจ้าพรายเงียบกริบ

        เมฆายิ้มมุมปากเล็กน้อย ขณะก้าวพ้นประตูวัด

        “แต่คืนนี้… ฉันเลี้ยงข้าวแกหนึ่งมื้อ”

        เจ้าพรายยกสองมือขึ้นดีใจเงียบๆ  

        เจ้าฮูกกระพือปีกเบาๆ เหมือนเห็นด้วย

        วัดร้างบางลำพู  

        คืนนี้กลับมามีแสงจันทร์ส่องเต็มพื้นที่อีกครั้ง  

        ไม่มีกลิ่นธูป  

        ไม่มีเสียงร้องไห้  

        ไม่มีนางคอยอีกต่อไป

        จบ series “ปิศาจสาวร้อยปี”

        *รีบเปิด Series ถัดไป ได้เลยครับ*