ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]

       ตระกูลมู่เคยประเมินว่าระดับฝีมือของหนิวเสินหวังนั้นไม่ได้สูงส่งมากมายเช่นที่เห็นเทียบไม่ได้กับเทพปีกเงินเสียด้วยซ้ำ ดังนั้น จึงใช้แต่ธนูลึกลับนั่น

        เพียงแค่กำจัดพลังทำลายล้างของลูกศรไปได้ หนิวเสินหวังก็ไร้พิษสง!

        เฉินไห่นั้นเริ่มจากฝึกวิชาหมัดมวยจนกระทั่งเข้าถึงแก่นแท้จิตวิญญาณของมวยสิงอี้ พละกำลังถือว่าธรรมดาไม่กระไรหนักหนาแต่เมื่อมีลูกไม้วิเศษมาช่วยเสริมการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกลับช่วยเพิ่มพูนพลังหมัดอย่างมหาศาล!

        ตอนนี้ หากเขากระโจนเข้าไปในหมู่มนุษย์พิเศษก็สามารถอวดโอ่ได้ว่าแทบจะไม่มีใครต้านทานเขาได้

        เพียงแค่กินลูกไม้ธรรมดาๆ เข้าไป ก็ก้าวหน้าได้ถึงเพียงนี้ไม่ได้ด้อยไปกว่าเทพวัชระหรือเทพปีกเงินเลยเขาเองก็เรียกได้ว่าอยู่ในกลุ่มมนุษย์พิเศษเช่นกัน!

        “คุณกร่างไปหน่อยไหม!” ฉู่เฟิงจ้องเขาเขม็ง

        ขณะเดียวกันฉู่เฟิงก็ขมวดคิ้ว เขารู้ทันทีว่าตัวเองพลาดการเดินทางไปตามทางหลวงนั้น ง่ายต่อการไล่ตาม

        ใบหน้าเฉินไห่ค่อนข้างเฉยเมย คนคนนี้ไม่ต่างกับทวนศึกเพียงเสือกแทงออกไปก็ทะลุทะลวงสิ่งป้องกันทั้งปวง เขามีความมั่นใจในตัวเองสูงมาก

        “เธอคงไม่ใช่หนิวเสินหวังจริงๆ ละมั้ง?”หญิงสาวคนนั้นรูปร่างสูงอย่างมาก ยืนอยู่ท่ามกลางเถาวัลย์ มองดูฉู่เฟิงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

        เท่าที่รู้มา คนคนนี้เป็นคนธรรมดา แต่ตอนนี้ดูแล้ว ท่าทางจะไม่ใช่หลังจากที่ฉู่เฟิงเกิดการเปลี่ยนแปลงแล้ว เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างแปลกไป

        แต่ว่า หญิงสาวกลับไม่คิดว่าเขาเป็นหนิวเสินหวัง นั่นน่ะตัวร้ายเชียวนะเปิดฉากฆ่าฟันที่เขาไท่หังซาน บั่นคอมู่ ไล่ฆ่ากวาดล้างมนุษย์พิเศษแม้แต่เฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธยังถูกยิงตก นั่นมันเหี้ยมโหดเกินไป

        เด็กหนุ่มตรงหน้าไม่มีท่าทางเบ่งกล้ามวางอำนาจอย่างนั้น ดูค่อนข้างจะอ่อนโยนเสียด้วยซ้ำต่อให้โมโห ก็ไม่เหมือนปีศาจกระหายเลือดนั่น

        “คุณว่าไงล่ะ?” ฉู่เฟิงไม่นึกว่าวันนี้จะมาถึงรวดเร็วเช่นนี้ ดูแล้ว ไม่ว่าเขาจะตอบรับหรือปฏิเสธอีกฝ่ายก็ยังลงมืออยู่ดี

        คนพวกนี้วางโตเสียจริงๆ ยอมฆ่าคนผิดสามพัน ดีกว่าพลาดปล่อยคนไปคนเดียวเป็นอย่างนี้ไม่เคยเปลี่ยน

        “ต่อให้เป็นหนิวเสินหวังแล้วไง? ฆ่าได้ก็จบ!” เฉินไห่พูดอย่างเลือดเย็น ในมือคือโล่ทำจากโลหะผสมที่ทนทานอย่างยิ่ง

        เขามั่นใจในตัวเองเป็นอย่างมาก คนอื่นๆต่อให้ก้าวหน้าแค่ไหนก็ไม่อยู่ในสายตา

        นอกจากพวกเทพวัชระนั่นแล้ว สำหรับคนอื่นๆ ยากนักที่เขาจะให้ความสำคัญ

        ฉู่เฟิงไม่พูดอะไร ดึงคลี่ห่อผ้าขนาดใหญ่หยิบเอาคันศรฟ้าคำรามออกมาถือขวางไว้ตรงหน้า

        คันศรนี้สะดุดตาผู้คนอย่างไม่มีอะไรเทียบจนถึงกับมีคนเอาภาพของมันไปเผยแพร่ในโลกออนไลน์!

        แววตาเฉินไห่สาดประกายวาววับ จ้องฉู่เฟิงเขม็ง ถึงแม้จะรู้ว่าเขาเป็นใครแต่เมื่อได้รับการยืนยันเช่นนี้ ก็อดแตกตื่นไม่ได้

        ส่วนหญิงสาวนั้นนิ่งอึ้งไปทันที ใบหน้าสั่นระริก นี่คือหนิวเสินหวัง?

        โลกภายนอก เทิดทูนเขาเสมือนเทพ ผู้ใช้คันธนูโบราณยิงเฮลิคอปเตอร์ร่วงเผ่นโผนโจนทะยานไปทั่วเขางูขาว เรื่องนี้มีใครบ้างไม่รู้?!

        “เธอ...” หญิงสาวปากคอสั่นอย่างไม่อาจควบคุม

        ฉู่เฟิงยังเด็กอยู่มาก ไม่มีกลิ่นอายกระหายเลือดให้อย่างไรก็ไม่เหมือนคนบ้าคลั่งป่าเถื่อน

        วันนั้น หนิวเสินหวังวางก้ามขนาดไหน ทั่วอาณาบริเวณภูเขานั้นเขาต่อสู้กับปืนใหญ่ หลบหนีลูกกระสุน ด้วยการคำรามเพียงครั้งเดียวก็ทำให้มนุษย์พิเศษสิบกว่าคนของมู่ที่ดื่มน้ำยาสูตรใหม่ตายเรียบอยู่ในเขา

        ตอนนั้นท่าทางนั่น กำเริบเสิบสานอย่างยิ่ง

        ให้อย่างไรหญิงสาวก็ไม่อาจจับเงาร่างทั้งสองมาผนวกรวมเข้าด้วยกันได้จะอย่างไรก็ไม่เหมือนคนคนเดียวกัน

        ถึงแม้จะไม่เชื่อ แต่เธอก็ยังนึกขึ้นได้ว่าต้องรายงานไปทางตระกูลมู่ทันทีแจ้งข่าวอันน่าตื่นตะลึงนี้ เรื่องนี้ ถ้าแพร่ออกไปต้องแตกตื่นใหญ่โตอย่างแน่นอน

        ตัวตนที่แท้จริงของหนิวเสินหวังหากถูกเปิดเผยต้องเป็นข่าวครึกโครมอย่างไม่ต้องสงสัย!

        “ช้าก่อน!” เฉินไห่สั่งห้ามไม่ให้เธอส่งรายงาน

        หญิงสาวตะลึง ไม่เข้าใจว่าด้วยเหตุใด หากก็ไม่กล้าขัดเฉินไห่คนผู้นี้แข็งแกร่งขนาดเทียบชั้นได้กับสี่สุดยอดมนุษย์พิเศษเลยนะไม่ใช่คนที่เธอจะขัดใจได้ง่ายๆ

        เฉินไห่จ้องฉู่เฟิง เอ่ยว่า “เอาของที่อยู่ในตัวแกออกมาให้ฉันดู”

        ในดวงตาของเฉินไห่ ฉู่เฟิงมองเห็นความร้อนแรงและความละโมบคนผู้นี้หยาบคายอย่างยิ่ง หมายตากล่องหินของเขา เพราะเหตุนี้จึงไม่ต้องการรายงานให้ตระกูลมู่รับรู้

        ฉู่เฟิงเองก็ไม่ปิดบัง เขาหยิบกล่องหินออกมาจากในเสื้อแถมยังเปิดให้คนทั้งสามดูกันให้ชัดๆ เสียด้วย

        ภายในกล่องหิน แสงสีเขียววับวาม ความมีชีวิตชีวาถูกเก็บงำอยู่ภายในเป็นใครที่ไหนเห็นเข้าก็รู้ได้ทันทีว่าของสิ่งนี้ไม่ธรรมดา!

        “ส่งมา!”

        เฉินไห่มั่นใจว่ามันมีประโยชน์ต่อเขาอย่างแน่นอนเพราะเมื่อมองเพียงครั้งเดียว เลือดลมในร่างพลันสูบฉีดรวดเร็ว เขารู้สึกได้ทันทีของในกล่องหินจะช่วยให้เขาก้าวหน้าได้

        เขาฝึกวิชาหมัดบรรลุจนถึงขั้นนี้ ไม่ง่ายเลยระดับที่ประสาทสัมผัสเฉียบไวอย่างยิ่ง

        “ทำไมต้องให้คุณ!” ฉู่เฟิงตอบเสียงเย็น

        เขาเก็บกล่องหิน น้าวศร ลูกศรพาดอยู่บนแล่งแต่แรกแล้ว

        “ยังไม่รายงานเบื้องบนอีกหรือ?” หญิงสาวร้องมองไปทางเฉินไห่ เธอรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องใหญ่ ควรต้องรายงานทันที

        ตระกูลมู่ประกาศตั้งรางวัลนำจับไว้แต่แรกผู้ใดที่สามารถให้เบาะแสของหนิวเสินหวังได้ หรือบอกได้ว่าเขาคือใครตระกูลมู่จะตกรางวัลให้อย่างงาม!

        “หุบปาก ฉันบอกแล้วไง ยังไม่ต้องรายงานพวกเขา!”เขากวาดตามามองเธอ ดุดันและวางอำนาจ

        ฉู่เฟิงหัวเราะ เป็นอย่างที่เขาคาดจริงๆ เฉินไห่กักขฬะหยาบคายอีกทั้งละโมบ พอเห็นว่าเขามีของวิเศษอยู่กับตัวก็คิดฮุบจะเอาไว้คนเดียวไม่ต้องการให้ทางตระกูลมู่ล่วงรู้

        หญิงสาวนิ่งอึ้ง เธอเริ่มกลัวว่าเฉินไห่จะฆ่าเธอปิดปาก

        ฟึ่บ!

        วินาทีต่อมา เฉินไห่ขยับตัว น่าเกรงขามอย่างไม่มีอะไรเปรียบไม่ด้อยไปกว่าเทพวัชระหรือเทพปีกเงินเลย เขาพุ่งเข้าหาฉู่เฟิงเพียงพริบตาก็ทะยานไปร่วมสิบเมตร

        มือข้างหนึ่งถือโล่ มืออีกข้างกำหมัด พุ่งทะยานไปเบื้องหน้าสำแดงพลังอันน่าเกรงขามอย่างไม่มีอะไรเทียบได้

        เฟี้ยว!

        ฉู่เฟิงน้าวศร ก็ต้องรอให้เขาพุ่งเข้ามาล่ะนะ ไม่งั้นหลบลำบาก

        ลูกศรหนึ่งดอก พุ่งออกไปพร้อมสายฟ้า เสียงฟ้าฟาดสนั่นหวั่นไหวสายฟ้าแลบแปลบปลาบท่ามกลางคืนอันมืดมิด

        ลูกศรที่ยิงออกไปด้วยคันศรฟ้าคำรามแฝงพลังอำนาจจากสายฟ้าพลังทำลายล้างพิสดารไม่มีอะไรเทียบต่อให้เป็นหัวลูกศรเหล็กธรรมดายังสามารถทลายหินหนักห้าตันให้เป็นผุยผงได้

        ตูม!

        ลูกศรนี้ เดิมทีเล็งใส่ศีรษะของเฉินไห่ แต่ด้วยปฏิกิริยาอันรวดเร็วเขายกโล่ขึ้นกันทันควัน เกิดเสียงสะท้อนสะท้านดังสนั่น

        สายฟ้าพาดพัน เสียงฟ้าผ่าลั่นหู โล่อันนั้นรับการโจมตีรุนแรงหากไม่ถูกทำลาย คุณสมบัติทนทานอย่างน่าตกใจ

        เฉินไห่ยึดโล่ไว้แน่นร่างทั้งร่างถูกแรงมหาศาลกระแทกใส่จนตัวลอยปลิวออกไปอย่างควบคุมไม่ได้

        หญิงสาวผู้นั้น เมื่อเห็นเหตุการณ์ก็ถอยกรูดอย่างรวดเร็วเถาวัลย์มากมายโผล่ขึ้นมาล้อมรอบปกป้องเธอเอาไว้

        ส่วนเหยี่ยวตัวนั้น มันทะยานขึ้นฟ้าไปแล้วด้วยความหวาดกลัวสุดกำลังที่มีต่อฉู่เฟิง

        เฟี้ยวเฟี้ยวเฟี้ยว...

        ฉู่เฟิงน้าวศรอย่างต่อเนื่อง ลูกศรดอกแล้วดอกเล่าถูกยิงออกไป ทั้งหมดเล็งไปที่เฉินไห่

        ตึงตึงตึง...

        ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า เฉินไห่เองก็น่ากลัวอย่างยิ่งหลังจากที่ฝึกฝนมวยสิงอี้จนบรรลุ เขาแข็งแกร่งกว่ามนุษย์พิเศษทั่วๆ ไปอย่างมากเขาเหวี่ยงโล่อย่างต่อเนื่อง ป้องกันลูกธนูที่ยิงเข้าใส่

        เขาตอบโต้อย่างว่องไว อีกทั้งสัมผัสก็เฉียบคม

        ตอนนี้ เขายังไม่ร่วงลงสู่พื้นแต่ถูกแรงมหาศาลจากลูกศรกระแทกจนตัวลอยอยู่กลางอากาศ

        ลูกศรดอกแล้วดอกเล่า ถ้าไม่พุ่งเข้าใส่โล่ เฉินไห่ก็หลบพ้นไม่มีสักดอกที่ปลิดชีพเขาได้

        ฉู่เฟิงขมวดคิ้ว โล่นี่เหนียวเป็นบ้า ขนาดศรเขี้ยวมังกรยังยิงไม่ทะลุมันน่าตกใจจริงๆ

        ทว่า ฟ้าแลบแปลบปลาบ สายฟ้าฟาดลงอย่างต่อเนื่อง ต่อให้เฉินไห่ไม่ถูกศรแต่ก็ถูกโจมตีหนักหน่วง แขนไหม้เกรียม ง่ามนิ้วระหว่างนิ้วหัวแม่มือและนิ้วชี้ฉีกเลือดสดๆ ไหลริน

        เขาถูกโจมตีรุนแรง ได้รับบาดเจ็บ แต่ว่าหากคิดจะสังหารเขามันย่อมเป็นไปไม่ได้

        ในที่สุด เฉินไห่ก็ร่วงลงสู่พื้น มือยังคงถือโล่อยู่ เขาเซไปเพียงเล็กน้อยแต่แล้วก็ปักหลักมั่นประหนึ่งทวนที่ตั้งตรง สายตาเย็นเยียบจ้องไปยังฉู่เฟิง

        “คันธนูนี่ร้ายกาจจริงๆ แต่ว่า ก็ทำได้แค่นี้แหละแกใช้มันสังหารฉันไม่ได้หรอก!” เฉินไห่ยิ้มเย็น

        เขามีโล่อยู่ในมือ ด้วยฝีมือของเขา สามารถปัดป้องลูกศรได้ทั้งหมดนักหมัดมวยระดับเขาเรียกได้ว่าน่ากลัวอย่างยิ่ง แทบจะเข้าขั้นเทพแล้ว

        ฉึก!

        ลูกศรดอกหนึ่งปลิวออกไปพร้อมสายฟ้า ร่วงลงห่างออกไปไม่ไกล เสียงตูมดังขึ้นที่ตรงนั้นระเบิดกระจาย เลือดสาดเป็นวงกว้าง

        “อ๊าก...”

        ‘ถู่สิงซุน’ ส่งเสียงร้องโหยหวน กระโดดออกมาจากผืนดินกลิ้งกระเสือกกระสน หากทุรนทุรายไม่นานก็สิ้นใจ ลูกศรดอกนั้นเสียบเข้าร่างของเขาพลังรุนแรงฉีกกระชากร่างเขาขาดไปครึ่งหนึ่ง

        ฉู่เฟิงยิงลูกศรใส่เฉินไห่ไม่เป็นผล จึงยิงใส่ ‘ถู่สิงซุน’ อย่างไม่ลังเล เพราะคนผู้นี้กำลังลอบโจมตี พอสบจังหวะก็ฆ่ากลับเสียเลย

        ไม่อย่างนั้น ทิ้งเขาไว้ รังแต่จะเป็นภัยในภายหลัง คนผู้นี้ดำดินได้ไปมาไร้ร่องรอย

        ถึงแม้จะกำจัดศัตรูไปได้หนึ่งคน แต่คนที่ร้ายกาจที่สุดยังคงยืนอยู่ตรงหน้า

        เฉินไห่ยิ้มเย็น เดินเข้าหาอย่างคุกคาม เอ่ยว่า “ส่งกล่องหินมา!”

        ฉู่เฟิงน้าวศรอีกครั้งอย่างมั่นคง ยิงใส่เฉินไห่

        “แกน่าจะรู้ดีนะ ด้วยความสามารถอันแท้จริงแล้วยังไงแกก็ไม่ใช่คู่มือของฉัน ส่วนตัวช่วยสำคัญที่สุดของแก ‘คันธนู’ นั่น ทำอะไรฉันไม่ได้แม้แต่น้อย แกตาย!”เฉินไห่ยกโล่ขึ้น พุ่งเข้าหาพร้อมไอสังหารเลือดเย็น

        ตึงตึง...

        เสียงดังเลื่อนลั่นจากการปะทะกันอย่างรุนแรงของลูกศรและโล่ประกอบกับเสียงฟ้าผ่าสนั่นหวั่นไหว ทั้งหมดนี้ไม่อาจสกัดย่างก้าวของเฉินไห่ได้เขาถือโล่ด้วยสองมือ ค่อยๆ คืบคลานเข้าใกล้

        ถึงแม้จะรังเกียจศัตรูคนนี้ แต่ฉู่เฟิงก็ยอมรับว่าอีกฝ่ายพูดถูกอย่างหนึ่ง

        เขาเคยลองเปรียบเทียบความสามารถในการต่อสู้ของตัวเองกับเทพวัชระว่าห่างกันแค่ไหน

        หากตัดคันศรฟ้าคำรามออกไปล่ะก็ เขาย่อมไม่ใช่คู่มือ

        เพราะว่า หวงหนิวเคยลอบกัดเทพวัชระ ดักตีหัวเขาข้างหลังตั้งหลายครั้งก็ยังไม่สามารถทำให้เขาสลบได้ ข้อนี้พิสูจน์ได้ว่าเทพวัชระแข็งแกร่งเพียงใด

        ส่วนฉู่เฟิงเอง ก็ยังเทียบหวงหนิวไม่ได้ สามารถนึกภาพได้เลยว่าหากโยนคันศรทิ้งไป เขาย่อมไม่ใช่คู่มือของคนอย่างเทพวัชระหรือเฉินไห่

        “เฟี้ยว!”

        ลูกศรอีกดอกปลิวออกไป ยิงใส่กอหญ้า

        “เอ๋ง!”

        เสียงสุนัขร้องโหยหวน ร่างของมันถูกพลังรุนแรงจากลูกศรฉีกกระจุยสิ้นใจในที่สุด

        ฉู่เฟิงเตรียมตัวเผ่นแต่ก็กลัวว่าจมูกอันเฉียบคมของสุนัขตัวนี้จะตามเขาเจอ จึงกำจัดเสีย

        ผู้หญิงคนนั้นกับเหยี่ยวตัวนั้นต่างพากันหวาดกลัว วิ่งหนีเตลิดไปไกล

        “หนีทำไม? กลับมาฉันไม่มีทางยอมให้มันกร่างต่อไปได้หรอก!” เฉินไห่ตะคอก

        คราวนี้ เขาลงมือ ด้วยความเร็วอย่างยิ่งเพียงแสงไฟสาดส่องก็ไปอยู่ตรงหน้าฉู่เฟิงแล้ว หมัดสิงอี้ถูกใช้โจมตีออกไป

        เสียงมังกรพยัคฆ์คำราม เฉินไห่สะบัดสองแขน ภาพที่เกิดขึ้นน่าตกใจอย่างยิ่ง

        มังกรและพยัคฆ์ปรากฏตัวขึ้น กู่คำรามแล้วพุ่งเข้าบดขยี้ฉู่เฟิง!

        เมื่อเทียบกับมนุษย์พิเศษคนอื่นๆ แล้ว มันน่ากลัวกว่าไม่รู้กี่เท่าพายุรุนแรงพัดกระหน่ำ ไม้ใหญ่โดยรอบไหวโยกโคลงเคลง ใบไม้ร่วงเกลื่อนกระจัดกระจาย

        หมัดสิงอี้มีทั้งหมดสิบสองท่าตอนนี้เฉินไห่เปิดมาก็ใช้ท่ามังกรและท่าเสือเลยแทบจะเป็นการผสมผสานพลังโจมตีของมังกรและพยัคฆาด้วยกันอยู่แล้ว พลังทำลายล้างรุนแรงอย่างน่าตกใจ

        ฉู่เฟิงตะลึง บนวิถีแห่งหมัดนี้ ยังมีคนที่ฝึกฝนได้ถึงขั้นนี้เชียวหรือเป็นฝีมือที่เข้าขั้นสะเทือนโลกเลยทีเดียว

        เขาหลบหมัดที่พุ่งใส่ พอหนีออกไปก็เห็นว่าเฉินไห่ไล่ตามมือขวาของเขาวาดกระบี่สั้นสีดำออกไป เงาแสงสีดำสาดกระจาย

        ตึง!

        เฉินไห่แกร่งอย่างมาก ใช้นิ้วเดียวดีดเข้าที่หลังกระบี่ฉู่เฟิงถึงกับสั่นไปทั้งแขน เลือดสดๆ หลั่งไหล กระบี่สั้นสีดำแทบร่วงหลุดจากมือ

        นี่มันตัวประหลาดชัดๆ เอาชนะด้วยแรงไม่ได้อย่างแน่นอน!

        ฉู่เฟิงมั่นใจแล้วว่า คนผู้นี้ไม่ด้อยไปกว่าเทพวัชระตอนนี้เขาไม่ใช่คู่มือ ต่อให้ใช้เคล็ดหายใจแบบพิเศษกับหมัดปีศาจวัวก็ยังห่างไกลจากคนผู้นี้

        เขาหมุนตัววิ่งหนีอย่างรวดเร็วเข้าไปในเขาลึก

        “แกหนีไม่พ้นหรอก!” เฉินไห่ยิ้มเย็น

        จากนั้น เขาหันไปตะโกนใส่หญิงสาวผู้นั้น “ยังไม่รีบตามไปอีก!”

        “ค่ะ!” หญิงสาวคนนั้นตะลึง เฉินไห่น่ากลัวจริงๆด้วยความสามารถอันบ้าคลั่งเด็ดขาดของเขาอย่างนี้เทียบได้กับสี่สุดยอดมนุษย์พิเศษอย่างแน่นอน

        แล้วถ้าเขาได้กินลูกไม้วิเศษจากต้นไม้พิสดารล่ะก็เฉินไห่จะต้องกลายเป็นสุดยอดของยอดฝีมือในหมู่มนุษย์อย่างแน่นอน!

        หญิงสาวคนนั้นวิ่งเข้ามาตรงหน้าเขาพร้อมกันกับที่เหยี่ยวตัวนั้นร่อนลงสู่พื้น รอให้ทั้งสองคนขึ้นไปนั่ง

        ปึก!

        ทันใดนั้น เฉินไห่ก็ลงมือ ฟาดเพียงฝ่ามือเดียวก็ระเบิดร่างหญิงสาวกระจายเละเทะ พิสูจน์ได้ว่าพละกำลังของเขาน่ากลัวปานใด

        เธอเป็นมนุษย์พิเศษที่แกร่งมากคนหนึ่ง สุดท้ายเพียงเบาๆ ฝ่ามือเดียวกลับถูกเขาฟาดตาย

        หญิงสาวคั่งแค้น ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังร่างสะบักสะบอมถูกเหวี่ยงกองลงกับพื้น เธอสิ้นใจไปพร้อมกับความอัดอั้นและแค้นเคือง

        เหยี่ยวตัวนั้นตะลึงงัน มันจะบินหนี แต่ถูกเฉินไห่คว้าไว้ได้เขาขึ้นนั่งบนหลังมันแล้วสั่ง “ตามมันไป!”

        เขาวางอำนาจอย่างมาก น้ำเสียงเย็นเยียบ เหยี่ยวตกใจกลัวจนตัวสั่นงันงกไม่กล้าขัดคำสั่ง บินตามเข้าไปในเขาลึก

        ฉู่เฟิงหันมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี ถึงกับสะดุ้งวาบไอ้เฉินไห่นี่มันเลือดเย็นไร้ความรู้สึกจริงๆ ขนาดพวกเดียวกันยังลงมือได้

        ชัดเลยว่า เฉินไห่ยังคิดถึงเรื่องกล่องหิน จะยึดเป็นของตัวเองเขาไม่ต้องการให้เรื่องนี้เล็ดลอดออกไป จึงฆ่าคนปิดปาก!

        “แกหนีไม่พ้นหรอก ของนั่นเป็นของฉัน!” เฉินไห่ที่อยู่กลางอากาศพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

        ฉู่เฟิงหัวซุกหัวซุนวิ่งเข้าไปในภูเขาบรรพกาล ทุกวันนี้ภูเขามโหฬารเช่นนี้พบเห็นได้ไม่น้อย เขาคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมเช่นนี้มากกว่าเพราะเคยเข้ามาฝึกฝนตัวเองอยู่บ่อยๆ

        “หืม?!”

        เฉินไห่ขมวดคิ้ว บังคับเหยี่ยวให้เข้าไปในเขตภูเขาบรรพกาลที่นี่ความชื้นหนาแน่น รบกวนการมองเห็นอย่างมาก

        นอกจากนี้ เหยี่ยวกำลังสั่น มันหวาดกลัวสถานที่แห่งนี้อย่างมาก

        เพราะว่าในภูเขาบรรพกาลนั้นเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดสารพัดชนิดมันส่งเสียงร้องไม่หยุด บางทีก็มีนกยักษ์บินโฉบมา มันหวาดกลัวอย่างยิ่ง

        พรึ่บ!

        นกยักษ์ตัวมหึมาปีกกว้างร่วมยี่สิบกว่าเมตรตัวหนึ่งบินเข้ามาใกล้ทั่วร่างเต็มไปด้วยลวดลายสีเงิน พละกำลังมหาศาล ตัวมันใหญ่เสียจนเหยี่ยวตกใจลนลานบินหนีลงเบื้องล่าง ไม่กล้าอยู่กลางฟ้าอีก

        “ไอ้สวะ!”

        เฉินไห่โมโห พอร่อนลงสู่พื้น เขากระทืบคอเหยี่ยวอย่างแรงจนมันตายคาที่

        ตอนนั้นเอง นกยักษ์ตัวยาวร่วมยี่สิบกว่าเมตรตัวนั้นบินวกกลับมาลวดลายสีเงินของมันสะท้อนแวววาว ดุร้ายอย่างยิ่ง เพียงพริบตาก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว

        “กะอีแค่เดรัจฉานตัวหนึ่ง ยังจะกล้ากร่างใส่ฉันเรอะ”

        เขาเก็บโล่ ใช้ท่าหมีที่เป็นหนึ่งในสิบสองท่าของหมัดสิงอี้ เร่งพลังจนถึงที่สุดแล้วปล่อยหมัดออกไปกระแทกใส่กลางอากาศ

        ปึก!

        เพียงพริบตาเท่านั้น นกยักษ์ตัวขนาดยี่สิบกว่าเมตรพลันระเบิดกระจุยกระจายฝนเลือดซัดสาด ขนนกร่วงปลิวว่อน

        นกยักษ์ตัวนี้ขนาดใหญ่โต มนุษย์พิเศษหลายคนร่วมมือกันรุมมันก็ยังไม่ใช่คู่มือแต่สุดท้าย กลับถูกเฉินไห่กำจัดได้อย่างง่ายดาย

        เพียงเท่านี้ ก็สัมผัสได้ถึงความน่ากลัวของเขาแล้ว!

        “ฉันจะดูว่าแกหนีไปไหนพ้น!”เฉินไห่ทำเสียงขึ้นจมูกอย่างเย็นชา พลางออกเดินไปในภูเขาบรรพกาล

        “โฮก!”

        สัตว์ร้ายขนาดมหึมาตัวหนึ่งโผล่ออกมา หน้าตาเหมือนลิงยักษ์ทั่วร่างเต็มไปด้วยขนยาวสีทอง สูงประมาณสิบห้าสิบหกเมตรตัวมันเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด วิ่งตะบึงเข้าใส่

        “หาที่ตายนะแก!”

        เฉินไห่ไม่หลบสักนิด พุ่งเข้ารับทันที ใช้ท่ามังกรของหมัดสิงอี้ออกไปเสียงตึงดังขึ้น ร่างทั้งร่างของเขาพุ่งทะลวงผ่านร่างลิงยักษ์ออกไป

        เบื้องหลังของเขา เลือดสาดกระจายลิงยักษ์ขนทองตัวนั้นร้องโหยหวนจากนั้นตัวมันพลันระเบิด เป็นภาพอันน่าสยดสยอง!

        เฉินไห่สะบัดแขนขา ออกวิ่งตามหาฉู่เฟิง หากว่ามีสัตว์ร้ายนกยักษ์มาขวางทางก็เชือดมันทิ้งอย่างไม่ไยดี พลังโจมตีอันน่าหวาดหวั่นนี้ชวนให้ขนหัวลุกอย่างยิ่ง

        ไม่ว่าสัตว์ประหลาดจะดุร้ายเพียงใด เมื่ออยู่ต่อหน้าเขาล้วนไม่คณนามือหมัดสิงอี้ทั้งสิบสองท่า พวกมันถูกโจมตีครั้งเดียวร่างกายก็ถูกฉีกกระจุย

        สำหรับเหล่าสัตว์ร้ายนกยักษ์ในป่าบรรพกาลแล้ว นี่มันปีศาจชัดๆเป็นปีศาจในหมู่มนุษย์ แกร่งเกินไป ผ่านไปทางไหนก็ตายเรียบ

        สุดท้าย ที่แห่งนี้ก็สงบลงในที่สุด ไม่มีสัตว์ตัวไหนกล้าย่างกรายเข้าใกล้พวกมันล้วนตัวสั่นงันงก หลบลี้หนีเขา

        ภูเขากว้างใหญ่ไพศาล กลับไร้ซึ่งศัพท์สำเนียงใดๆ

        ฉู่เฟิงหนีเข้าไปในส่วนลึกของภูเขาบรรพกาลเขากำลังมองหาทางเข้ามิติคู่ขนาน

        “ดูท่าตอนนี้ ไม่กินเมล็ดสนสีม่วงทองไม่ได้แล้วแฮะ!”

        ก่อนหน้านี้ ฉู่เฟิงลังเลมาตลอดว่าจะกินดีหรือไม่กินดีเพราะหวงหนิวเคยบอกว่า การกินพวกลูกไม้นั้นมีข้อดีอย่างเห็นได้ชัดแต่ท้ายที่สุดแล้วก็อาจเกิดผลเสียขึ้นได้

        ต่อมา พอฉู่เฟิงเห็นว่าเมล็ดพันธุ์ในกล่องหินส่องแสงสีเขียวขจีใกล้จะงอกต้นอ่อนแล้ว จึงตัดสินใจว่าจะรอให้เมล็ดพันธุ์ลึกลับนี้ออกดอก!

        แต่ตอนนี้ ต่อหน้าความเป็นตาย จะมาลังเลอีกไม่ได้แล้ว

        “เมล็ดสนสีม่วงทองสิบสองเมล็ด ตอนแรกเราอยากเก็บไว้ให้พ่อกับแม่ แต่ตอนนี้คงต้องเอาออกมาใช้ซะแล้ว!” ฉู่เฟิงถอนใจเฮือก

        แต่ก่อนอื่น เขาต้องหาที่ปลอดภัยสักที่ สลัดเฉินไห่ออกไปก่อน

        เพราะว่าการออกฤทธิ์ของเมล็ดสนสีม่วงทองนั้นต้องใช้เวลา

        “หือ?!” ทันใดนั้น ฉู่เฟิงก็ตาโต เขาสะดุ้ง

        ในอกเสื้อของเขา กล่องหินแง้มเปิด พลังลึกลับบางอย่างผลักพุ่งออกมา

        จากนั้น เขารู้สึกได้ถึงความสดชื่นอย่างหนึ่งพลังแห่งชีวิตอันเข้มข้นแผ่กระจายไปทั่ว

        เขาหยิบกล่องหินออกมา พบว่าฝากล่องหลุดออกมาจริงๆ ด้วยเมล็ดพันธุ์ในกล่องหินมีรากงอก มีต้นอ่อน มันโผล่ออกมาจากก้อนดินพิเศษ!

        นอกจากนี้ มันยังเติบโตอย่างรวดเร็วอย่างกับว่าจะผลิดอกออกผลในชั่วข้ามคืน!