บทที่ 4 ต่อสู้กับเสวี่ยเอ๋อร์
ฉู่เฟิงเพิ่งคิดจะทำเื่ลามกกับหลิงเอ๋อร์ แต่หลิงเอ๋อร์กลับขัดขืนจนหลุดจากอ้อมกอดของเขา นางบิดตัวหนีไป ทำเอาเขาหดหู่ใจยิ่งนัก
ตอนสลบไยนางถึงกล้าแอบจูบเขา พอตอนนี้ตื่นขึ้นมากลับหลบหน้าเขาเสียได้!
รุ่งเช้าวันต่อมา
"คุณชาย ตื่นแล้วล้างหน้าบ้วนปากเถิดเ้าค่ะ"
เสียงดังขึ้นพร้อมกับหลิงเอ๋อร์ที่ยกอ่างน้ำเดินเข้ามาในห้องของฉู่เฟิง
"หลิงเอ๋อร์ ต่อไปนี้เื่จุกจิกเหล่านี้ ปล่อยให้สาวใช้คนอื่นทำเถิด เ้าดูแลแค่ข้าก็พอ"
ฉู่เฟิงยิ้มเ้าเล่ห์แล้วลุกขึ้นนั่ง
หลิงเอ๋อร์เห็นร่างกายกำยำแข็งแรงของฉู่เฟิง นางก็หน้าแดงอีกครั้ง พลันก้มหน้าลงแล้วเอ่ยเบา ๆ ว่า "ตอนนี้ฮูหยินยังไม่ให้คนอื่นรู้ว่าคุณชายฟื้นแล้วเ้าค่ะ…"
"เมื่อคืนข้าเปิดประตูรอเ้าไว้แท้ ๆ เหตุใดเ้าจึงไม่มาหาข้า ข้านอนไม่หลับ เ้าต้องชดใช้ให้ข้าเสียแล้ว" ฉู่เฟิงสวมเสื้อคลุมตัวนอก ลุกจากเตียงมากอดหลิงเอ๋อร์ไว้ในอ้อมแขนพลางเอ่ย
"คุณชาย ท่านอย่าซุกซนเช่นนี้เลย รีบไปล้างหน้าล้างตาเถิด แม้ว่าวันนี้ท่านไม่ต้องไปคารวะท่านแม่ทัพกับฮูหยิน แต่คุณหนูเสวี่ยเอ๋อร์จะมาฝึกวิชาให้ท่านนะเ้าคะ" นางเอ่ย แม้ปากจะเอ็ดเขาอยู่เช่นนั้น แต่ร่างบอบบางกลับซุกเข้าหาอ้อมกอดของเขา ยอมให้เขากอดไว้แต่โดยดี
ฉู่เฟิงกอดเอวเล็ก ๆ ของนาง รู้สึกช่างลุ่มหลงยิ่งนัก
"เช่นนั้นก็ได้ ข้าจะไปล้างหน้าล้างตาเสียก่อน" เขายอมแพ้แต่โดยดี ก่อนจะค่อย ๆ ปล่อยมือจากนางอย่างอ้อยอิ่ง
หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จ ฉู่เฟิงก็ฝืนกล้ำกลืนอาหารเช้าลงท้องอย่างยากลำบาก ในใจพลางคร่ำครวญถึงชีวิตอันแสนลำบากในแคว้นต้าเหลียง ช่างไม่ต่างอะไรกับสมัยราชวงศ์ฮั่นในแผ่นดินของเขา แม้แต่กระทะเหล็กยังไม่มี แล้วจะมีผัดผักกินได้อย่างไร
เขาอยากจะรีบผลิตเกลือบริสุทธิ์โดยเร็วที่สุด อย่างน้อยที่สุดก็จะได้ไม่ต้องทนกินอาหารรสขมอีกต่อไป
"คุณชาย ฮูหยินให้ข้ามาสอนวิทยายุทธ์ให้ท่านเ้าค่ะ"
น้ำเสียงใสกังวาน ทำเอาฉู่เฟิงตาเป็ประกาย
"เข้ามาเถิด" ฉู่เฟิงรู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย
บานประตูไม้ถูกเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นร่างอรชร สะดุดตา
ในความคิดของฉู่เฟิง เสวี่ยเอ๋อร์มีรูปร่างงดงามอยู่แล้ว แต่พอได้เห็นกับตา ก็ยังอดตะลึงงันไม่ได้
ผิวพรรณผุดผ่องราวกับหยวกกล้วย ผิวขาวเนียนละเอียด ดวงตากลมโตเป็ประกาย ราวกับดาราสาวจากโลกก่อน
ชุดรัดรูปสีเขียวมรกตขับเน้นรูปร่าง่บนให้ดูสง่างามยิ่งนัก หากนางสวมชุดว่ายน้ำ คงต้องเป็หญิงงามที่งดงามที่สุดบนชายหาดเป็แน่ กล่าวโดยรวมคือ รูปร่างของนางงดงามหาที่ติมิได้!
"เสวี่ยเอ๋อร์คารวะคุณชายเ้าค่ะ" เสวี่ยเอ๋อร์ทำความเคารพฉู่เฟิงอย่างว่าง่าย แต่แววตาและคิ้วกลับแฝงไว้ด้วยความดูแคลนอยู่รำไร
ก่อนหน้านี้ เขาอยากจะเล่นสนุกกับนางเหลือเกิน แต่กลับโดนนางซัดจนหัวหมุนไปเสียทุกที!
หลิงเอ๋อร์สังเกตเห็นฉู่เฟิงจ้องมองร่างกายส่วนบนของเสวี่ยเอ๋อร์อย่างไม่วางตา นางอดไม่ได้ที่จะก้มลงมองของตนเอง แล้วหันหน้าหนีอย่างรู้สึกด้อยค่า เมื่ออยู่ต่อหน้าเสวี่ยเอ๋อร์ นางพลันดูตัวเล็กไปเลย แท้จริงแล้ว… แต่ว่า… คุณชายเพิ่งจะชอบ...
"คุณชาย การฝึกฝนวรยุทธ์จะเริ่มเมื่อใดหรือเ้าคะ? ลานฝึกซ้อมก็เตรียมพร้อมตามคำสั่งท่านแม่ทัพแล้ว ไม่มีผู้ใดรบกวนแล้วเ้าค่ะ"
เสวี่ยเอ๋อร์ผู้สง่างาม พยายามอดทนต่อสายตาหื่นกระหายของฉู่เฟิง นางเอ่ยถามอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแ่เบา รู้สึกว่าเขาใกล้จะน้ำลายไหลแล้ว!
"ฮ่า ๆ แท้จริงแล้ว ข้าอยากจะประลองฝีมือกับเ้าเสียหน่อย ไม่ต้องไปที่ลานฝึกซ้อมก็ได้กระมัง ห้องของข้าก็กว้างขวางพอแล้ว"
ฉู่เฟิงกล่าวพลางหัวเราะเบา ๆ เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าวหนึ่ง ดมกลิ่นหอมจากร่างกายนางอย่างหื่นกระหาย ทำเอาเสวี่ยเอ๋อร์โกรธจนแทบอยากจะลงมือทันที!
"คุณชาย แม้ที่นี่จะกว้างขวาง แต่ก็ยังไม่เพียงพอสำหรับการฝึกวรยุทธ์เ้าค่ะ ยิ่งไปกว่านั้น ของในห้องคุณชายล้วนล้ำค่า หากเกิดความเสียหายขึ้นมาคงน่าเสียดายยิ่งนัก"
เสวี่ยเอ๋อร์กล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย พยายามระงับความโกรธเอาไว้
ฉู่เฟิงเริ่มทำเกินเลยมากขึ้นทุกที สายตาก็ไม่คิดปิดบัง จ้องมองเรือนร่างของนางอย่างโจ่งแจ้ง ราวกับว่าอยากจะกลืนกินนางเข้าไปทั้งตัว...
เสวี่ยเอ๋อร์ไม่อยากคิดอีกต่อไป ใบหน้างามของนางแดงก่ำขึ้นเล็กน้อย
"ที่จริงข้าเองก็ไม่อยากจะเด่นสะดุดตาเช่นนี้หรอก แต่มันกลับเติบโตอย่างบ้าคลั่งจนควบคุมไม่ได้ ทำให้ทุกครั้งที่ข้าออกไปข้างนอก มักจะมีบุรุษมากมายแอบมอง”
ฉู่เฟิงถึงขั้นเคยแอบดูนางอาบน้ำ โชคยังดีที่พี่สาวของนางมาพบเข้า จึงจัดการสั่งสอนเขาไปเสีย
ที่จริงแล้ว ฉู่เฟิงไม่ได้หยาบโลนอย่างที่นางคิด ตอนนี้ที่เขากำลังเหม่อลอย เพราะกำลังครุ่นคิดอยู่ในใจว่าแคว้นต้าเหลียงน่าจะยังไม่มีเสื้อชั้นในสตรี! เขาสามารถทำมันออกมาได้! เมื่อถึงเวลานั้น สตรีจะสามารถควบคุมรูปร่างหน้าอกของตนเองได้ อยากได้แบบกระชับก็ได้กระชับ อยากได้แบบอึ๋มก็ย่อมอึ๋มขึ้นได้ ฮี่ ๆ เป็การค้าที่ทำกำไรได้มหาศาลแน่นอน!
"คุณชาย พี่เสวี่ยกำลังพูดกับท่านอยู่นะเ้าคะ"
หลิงเอ๋อร์รู้สึกว่าฉู่เฟิงดูเหมือนจะเหม่อลอย จึงอดไม่ได้ที่จะผลักแขนของเขาเบา ๆ แล้วพูดด้วยเสียงเบา ในใจก็รู้สึกขมขื่น คิดว่ารูปร่างของเสวี่เอ๋อร์คงจะดึงดูดเขาได้มากกว่านาง!
"ฮ่า ๆ เมื่อครู่ข้ากำลังคิดอะไรเพลินไปหน่อย เลยเผลอใจลอยไป ข้ารู้สึกว่าฝีมือข้าพัฒนาขึ้นมากทีเดียว พวกเรามาประลองกันเลยดีกว่า"
ฉู่เฟิงพูดพลางหัวเราะเสียงดัง ในที่สุดก็ละสายตาไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ของเสวี่ยเอ๋อร์
แต่ทว่า เสวี่ยเอ๋อร์กลับรู้สึกดูถูกเหยียดหยามในใจ ‘คิดอะไรเพลินไปหน่อยงั้นรึ? ชิ! เห็น ๆ กันอยู่ว่าจ้องมองร่างกายผู้อื่นแล้วยังไม่กล้าไปที่ลานประลองอีก แต่ถึงแม้จะอยู่ในห้องแคบ ๆ เช่นนี้ ข้าก็สามารถสั่งสอนเ้าได้อยู่ดี!’
ไม่นาน หลิงเอ๋อร์ก็ช่วยทั้งสองคนจัดเตรียมพื้นที่ว่างเล็ก ๆ ในห้อง
แต่เ้าแมวขี้เซาผู้นี้กลับนอนหลับใหลอยู่ข้างเตียง ไม่ได้สนใจไยดีกับการประลองที่กำลังจะเกิดขึ้นในห้องนี้แม้แต่น้อย
"คุณชาย ท่านแนใจหรือว่าจะประลองกับข้า? ข้าเกรงว่าจะออมมือไม่ได้เ้าค่ะ"
เสวี่ยเอ๋อร์ร่ายรำไปพลางกล่าวอย่างไม่รู้เื่รู้ราว
นางสะบัดข้อมือเรียว ขาเรียวยาวก้าวเป็ท่าค่ายกล เตรียมพร้อมที่จะโจมตีใส่ฉู่เฟิงอย่างไม่ปรานี
"ฮ่า ๆ ข้าผู้นี้มิยอมให้เ้าซ้อมจนหน้าตาบวมช้ำอีกแล้ว แต่เมื่อประลองเสร็จแล้ว เ้าอย่าได้ปริปากเล่าเื่วันนี้ให้ซวงเอ๋อร์ฟังเชียว เพราะข้าจะต้องประลองกับนางอีก"
ฉู่เฟิงยืนยิ้มอย่างผ่อนคลาย
ท่าทางเช่นนี้ยิ่งทำให้เสวี่ยเอ๋อร์ดูแคลน คิดว่าฉู่เฟิงคงกลัวถูกซ้อมแต่ยังคงรักษาหน้าอยู่
"คุณชาย โปรดเตรียมตัว! ข้าจะลงมือแล้ว!"
เสวี่ยเอ๋อร์กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง เพิ่มความดุดันน่าเกรงขาม
ทำเอาหลิงเอ๋อรีบเอ่ยปากเตือน "พี่เสวี่ยเอ๋อร์ โปรดเบามือหน่อย อย่าได้ทำคุณชายาเ็นะเ้าคะ"
"หลิงเอ๋อร์ เ้าออกไปก่อนเถอะ"
กล่าวจบ ฉู่เฟิงก็ปลดอาภรณ์ตัวนอกออก เผยให้เห็นชุดรัดรูปที่อยู่ภายใน ยืนประจันหน้ากับเสวี่ยเอ๋อร์
ขณะที่หลิงเอ๋อร์เดินออกไป ฉู่เฟิงก็ออกกำลังกายยืดเส้นยืดสาย ก่อนจะะโอยู่กับที่สองสามครั้ง กำหมัดสองข้างสลับซ้ายขวา ป้องกันศีรษะตามแบบฉบับของกระบวนท่าป้องกันตัว
"ไร้ประโยชน์ ท่านสกัดข้าไม่อยู่หรอก!"
เสวี่ยเอ๋อร์ประกาศกร้าว ก่อนจะปล่อยหมัดเล็ก ๆ พุ่งตรงไปยังศีรษะของฉู่เฟิง
ปึด!
ทว่ากลับถูกฉู่เฟิงปัดออกไปได้อย่างง่ายดาย เสวี่ยเอ๋อร์ชะงักไปเล็กน้อย กระบวนท่าป้องกันอันแปลกประหลาดของเขาช่างยอดเยี่ยมนัก แม้แต่หมัดของนางยังไม่อาจแตะต้องศีรษะของเขาได้!
ปึด ปึด ปึด!
เสวี่ยเอ๋อร์ส่งหมัดตรงออกไปอีกหลายครั้ง แต่ก็ถูกฉู่เฟิงหลบหลีก หรือไม่ก็ใช้หมัดป้องกันเอาไว้ได้ทั้งหมด
เสวี่ยเอ๋อร์รู้สึกเหลือเชื่อ นึกไม่ถึงว่าฉู่เฟิงที่เมื่อหลายวันก่อนยังเอาแต่พุ่งเข้าชนอย่างไร้ยั้งคิด บัดนี้กลับรู้จักป้องกันตัวเสียแล้ว อีกทั้งท่าทางประหลาด ๆ นั่นก็ดูใช้การได้ไม่น้อย
"ฮ่า ๆ ไม่โดน ข้าเอาบ้าง"
ว่าจบ ฉู่เฟิงก็ยกเท้าขึ้นหมายจะถีบออกไป
เสวี่ยเอ๋อร์รีบหลบ แต่ไม่คิดว่านั่นจะเป็เพียงท่าหลอกล่อ
ชั่วพริบตา ฉู่เฟิงก็ชักเท้ากลับ แล้วพุ่งเข้าหาเสวี่ยเอ๋อร์ราวกับกระทิงดุ
แรงกระแทกมหาศาลทำให้เสวี่ยเอ๋อร์ตั้งตัวไม่ทัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนที่เขาผู้ไร้ยางอายใช้เท้าเกี่ยวขาเล็ก ๆ ของนางไว้
โครม!
เสวี่ยเอ๋อร์ถูกฉู่เฟิงกอดรัดจนล้มลงไปกองกับพื้น
ยังไม่ทันที่เสวี่ยเอ๋อร์จะตั้งสติได้ ศีรษะของฉู่เฟิงก็เลื่อนจากเอวขึ้นมาบนร่างของนาง กดร่างของนางไว้กับพื้นอย่างสมบูรณ์ ขาทั้งสองข้างของเขากางขาของนางออก ทำให้นางออกแรงไม่ได้
มือทั้งสองข้างของเขาจับแขนทั้งสองข้างของนางไว้แน่น หน้าผากของเขากดลงบนร่างของนางแน่น ก่อนจะยิ้มอย่างเ้าเล่ห์แล้วเอ่ยว่า "เ้าแพ้แล้ว!"
"หึ เ้าคิดว่าเคยผ่านเื่แบบนี้มาแล้วรึ"
นางอยากดิ้นรนขัดขืน แต่กลับถูกกักขาทั้งสองข้างออกจนหมดเรี่ยวแรง แม้แต่สองมือก็ถูกคนชั่วร้ายตรงหน้ากดไว้แน่น รู้สึกราวกับร่างกายทั้งร่างถูกควบคุมไว้โดยสมบูรณ์ ยิ่งไปกว่านั้นใบหน้าของนางยังถูกคนผู้นีลวนลามไปทั่ว!
ยิ่งได้กลิ่นกายของบุรุษตรงหน้า นางยิ่งรู้สึกอ่อนยวบไปทั้งร่าง
"ท่าน… ท่านมันช่างไร้ยางอาย! ปล่อย… ปล่อยข้านะเ้าคะ"
เสวี่ยเอ๋อร์เอ่ยเสียงสั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความขัดเขิน
43K
