คนนอกสายตา ที่แอบรักเธอ_End

        “ฉันไปก่อนนะน้ำชา ทริปนี้ขอบคุณเธอมากเลยนะ ฉันแทบไม่ต้องจ่ายอะไรเลยอ่ะ ฉันดีใจและมีความสุขมากเลย ไว้ถ้าคราวหน้าฉันจะมาเที่ยวอีกนะ”

        พรกรัณย์จับมือกับชาลิสา พูดขอบอกขอบใจชาลิสาพร้อมกับยิ้มบางๆ ออกมาด้วย คือทริปนี้พรกรัณย์แทบไม่ต้องจ่ายอะไรเลยอย่างที่เธอพูด จะจ่ายก็แค่ตั๋วเครื่องบินไปกลับเพียงแค่นั้น ส่วนเ๹ื่๪๫อื่นๆ ไม่ว่าจะเป็๞ที่พัก อาหารแต่ละมื้อ เธอไม่ได้จ่ายเลยจริงๆ

        “คราวหน้าของเธอก็ต้องเร็วๆ นี้สิ เพราะแฟนเธออยู่ที่นี่นะอย่าลืม”

        ชาลิสาเห็นสายตาเศร้าสร้อยของพรกรัณย์ ก็ไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่าที่ว่า พรกรัณย์คงจะเศร้าใจเ๹ื่๪๫ที่จะต้องห่างพลกฤตนั่นแหละ เพราะคนทั้งสองพึ่งจะคบหากันไม่ถึงสองสามวันนี้เอง ห่างกันอย่างนี้ก็ต้องคิดถึงกันมากเป็๞ธรรมดา

        พรกรัณย์ไม่ได้พูดอย่างที่เธอคิดออกมาให้ชาลิสาได้รับรู้ เธอเพียงแค่ยิ้มเศร้าๆ ก่อนจะเลื่อนดวงตากลมโตคู่สวยไปมองสบตากับพลกฤต เธอตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า เธอจะไม่ขอเป็๲ตัวตายตัวแทนของใคร ในเมื่อที่เขามาตกลงคบกับเธอ เพราะแค่เห็นเธอเป็๲ตัวแทนของเจนสุดา เธอก็จะให้เ๱ื่๵๹ราวความรักของเธอในครั้งนี้ยุติแต่เพียงเท่านี้ จะไม่สานสัมพันธ์ใดๆ กันต่อ

        “นกฮูกไปนะคะ ลาแล้วนะคะพี่กฤต”

        พรกรัณย์กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ซึ่งไม่ใช่เพียงแค่น้ำเสียงหรอก ดวงตากลมโตคู่สวยก็มีน้ำใสๆ เอ่อคลอจนเต็มด้วยเช่นกัน แต่เธอก็พยายามกะพริบตาถี่ๆ ขับไล่น้ำตาให้ไหลย้อนกลับเข้าไปภายในตามเดิม

        “ถ้าพี่เคลียร์งานยุ่งๆ ที่นี่เสร็จพี่จะบินไปหานกฮูกนะ และถ้านกฮูกอยากจะมาที่นี่ โทรหรือไลน์บอกพี่ พี่จะให้เลขาจองตั๋วเครื่องบินให้ ไม่ต้องเกรงใจพี่ เพราะเราเป็๞แฟนกันแล้วนะ”

        พลกฤตยื่นมือใหญ่ขึ้นมาโอบกอดเอวบาง แล้วเอื้อนเอ่ยกับพรกรัณย์ด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม คำพูดของเขาก็ทำให้ขอบตาพรกรัณย์ร้อนผะผ่าว จนอดทนอดกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้อีกต่อไป เธอมองหน้าเขาเก็บทุกรายละเอียดเครื่องหน้าให้จดจำเอาไว้ ว่าครั้งหนึ่งเธอก็ยังสมหวังอยู่บ้างที่ได้เป็๲แฟนกับเขา ถึงแม้จะเป็๲ระยะเวลาสั้นๆ ก็ตามที

        พลกฤตดึงร่างบางเข้ามาสวมกอดเอาไว้แน่น ใบหน้าคมคายก้มลงไปหาใบหน้าสวยหวาน ปากยื่นไปจูบปากบางจิ้มลิ้ม อย่างไม่คิดจะอายใคร แม้กระทั่งชาลิสาด้วย เขาจูบเนิ่นนาน ก่อนจะผละถอยห่าง เพื่อมองกันและกัน

        “นกฮูกต้องไปแล้วละคะ”

        พรกรัณย์เช็ดน้ำตาออกจากแก้มนวลเนียนใสลวกๆ แล้วบอกชายหนุ่มตัวโตด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พร้อมกับผละออกจากอ้อมแขนแกร่ง เธอมองหน้าหล่อเหลาคมเข้มด้วยสายตาอันแสนเศร้า ก่อนจะเลื่อนสายตามามองชาลิสา

        “ฉันไปนะ”

        พรกรัณย์กล่าวกับชาลิสา แล้วก้มลงหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมาถือ หันหลังเดินตรงเข้าไปในสถานที่ที่จะไปขึ้นเครื่องบิน พรกรัณย์เดินไป น้ำตาเ๯้ากรรมก็ไหลรินออกมาเป็๞ทาง เธอเช็ดน้ำตาออกลวกๆ พยายามควบคุมน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาอีก และพยายามไม่หันกลับไปมองคนทั้งสอง ที่ยืนมองเธออยู่

        พรกรัณย์เข้ามานั่งรอเวลาขึ้นเครื่อง ในใจก็ครุ่นคิดเ๱ื่๵๹ราวระหว่างเธอกับพลกฤต พรกรัณย์หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดเข้าไปในแอบพิเคชั่นไลน์ ไปยังไลน์ของพลกฤต เธอหยุดนิ่งชั่งใจอยู่ชั่วขณะ จึงลงมือกดข้อความส่งไปถึงพลกฤต

        ‘พี่กฤตคะ นกฮูกขอบคุณพี่ที่พยายามจะรับผิดชอบเ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นระหว่างเรา จนถึงขั้นตกลงคบกับนกฮูก แต่นกฮูกไม่อยากทำให้พี่ฝืนใจคบกับนกฮูก นกฮูกรู้ว่าพี่ไม่ได้รักนกฮูกไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหนๆ นกฮูกรู้ว่าพี่ยังรักพี่เจนอยู่ เพราะงั้นเราอย่าเอาคำว่าแฟนมาเหนี่ยวรั้งกันและกันเลยนะคะ เ๹ื่๪๫ของเราขอให้มันจบเพียงแค่นี้ นกฮูกอยากให้พี่ได้คบกับคนที่พี่รักจากใจจริง โดยไม่ได้คบเพราะความรับผิดชอบ นกฮูก’

        พรกรัณย์พิมพ์ข้อความไป น้ำตาก็ไหลรินอย่างอดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ จนกระทั่งถึงคำพูดสุดท้าย เธอจึงยกมือเรียวเล็กขึ้นเช็ดน้ำตา และสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วกดส่งข้อความออกไป

        “ขอเรียนเชิญผู้โดยสาร ขึ้นเครื่องได้ค่ะ”

        เสียงพนักงานสายการบินประกาศเรียกผู้โดยสารให้ขึ้นเครื่องบิน พรกรัณย์เป็๲หนึ่งในผู้โดยสารนั้นด้วย เธอจึงปิดโทรศัพท์มือถือ ลุกขึ้นพร้อมกับหยิบกระเป๋าเดินทาง แล้วเดินไปต่อแถวขึ้นเครื่องบิน

๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙๒๙