ผมหนักใจกับเ้านายผมจริงๆครับขยันหาเื่ใส่ตัวมากนี่ไปแอบไปทำความรู้จักกับคู่หมั้นของคิงส์แถมดูท่าทางจะถูกอกถูกใจมากซะด้วยสิถึงกับเอาไปกกด้วย
"ลีลาโคตรเด็ด"
"เอ่อ...ระวังเถอะครับคิงส์ฝีมือใช่ว่าจะกระจอกนะครับ"ผมส่ายหน้า
"แล้วไงใครสน"นายผมยักไหล่เอาบุหรี่ขึ้นมาคาบที่ปากผมจุดไฟให้ตามปรกติ
"คืนนี้กูมีนัดกับไลลา"ผมชะงัก
"งานนี้ผมไปด้วยดีกว่า"
"ตามใจ"
"เออจริงสิธงกูมีโครงการจะทำโรงแรมที่สุพรรณหว่ะ"
"หืมเอาจริงหรือครับเอาไว้ฟอกเงินหรือไง"ผมขมวดคิ้ว
"เปล่ากูตั้งใจะทำจริงๆแล้วจะมึงเป็หุ้นส่วนด้วย"
"ค่อยว่ากันเถอะครับ"พอทุ่มตรงพวกเราก็ไปโรงแรมที่นัดกับคุณไลลาเธอสวยนะครับสวยมากจนผมอยากจะลองซักครั้ง ผมยืนนิ่งด้านหลังนายข้อตกลงที่ไลลาบอกมันน่าสนใจอยู่หรอกครับแต่การเล่นกับเ้าพ่อมันไม่ใช่เื่ง่ายถึงจะบอกว่ายกเขตให้ก็เถอะครับถ้าคิงส์ไม่แกร่งก็คงไม่ยิ่งใหญ่มาขนาดนี้หรอกครับไลลาประมาทมากไประวังเถอะเื่เดือร้อนจะย้อนกลับเข้ามาหาตัวเอง
"เอกมึงไปตามสืบเื่ของควีนหน่อยเร็วสุดด่วนสุด"ผมสั่งคนของผมเบาๆระหว่างที่นายผมนั่งดื่มฟังไลลาระบายความโกรธเอาจริงนะครับความโกรธความอิจฉาของผู้หญิงน่ากลัวจริงๆ
"ผมยังไม่รับปากนะ"นายยักไหล่เมื่อฟังแผนการของไลลาแล้วผมว่าได้ไม่คุ้มเสียหรอกครับไลลาเองก็รู้ว่าลองถ้านายของผมยังไม่รับปากโอกาสก็แทบจะเท่ากับศูนย์
"ธงมึงไปตามเื่ให้กูหน่อย"ผมก้มลงกระซิบบอกนายเบาๆว่าจัดการเรียบร้อยแล้วรอฟังแค่รายงานเท่านั้นนายผมยิ้มน้อยๆจากนั้นพวกเราก็ขอตัวกลับทั้งผมและนายต้องหันกลับไปมองคนที่เดินสวนเข้าไปนั่นมันไอ้ดิษหรือไอ้อดิษที่กำลังแผ่ขยายอำนาจมันต่างจากพวกผมอย่างสิ้นเชิงครับไอ้คิงส์มันเป็สีเทาพวกผมสีดำไอ้อดิษมันก็อเวจีล่ะครับมันเอาทุกอย่างแถมเื่ค้ามนุษย์ซึ่งนายผมไม่แตะแต่ไอ้อดิษมันไม่เลือกเลยด้วยซ้ำทุกอย่างที่ได้เงินมันเอาหมด
"เชี่ยเอ้ยกูล่ะสงสารคนที่เป็ควีนของไอ้คิงส์ชิบหายมาเจอไอ้อดิษรับรองเลยไม่ตายห่าก็บ้าล่ะวะ"นายส่ายหัวด้วยความปลงผมยกไหล่ขับรถไปส่งนายที่ออฟฟิตจากนั้นผมก็ตามเื่ที่นายอยากรู้ให้แต่พอผมกลับมาที่คอนโดนายเท่านั้นก็ต้องชะงักเพราะเสียงแผดจ้าร้องไห้ไม่หยุดแถมยังไม่เสียงนายะโโวยวายอยู่เหมือนเดิม
"อะไรวะไอ้กร"
"โน่นพี่หาเื่มาให้อีกแล้ว"กรคือคนที่เป็ลูกน้องใกล้ชิดนายอีกคนผมชะโงกเข้าไปดูเห็นเด็กสาวตัวเล้กน่ารักกำลังร้องไ้ไม่หยุดเลยหันมาทำหน้ามีคำถามกับกร
"ควีนพี่"ผมยังทำหน้างงตอนที่ได้ยินแต่พอเอาแฟ้มให้ผมดูเท่านั้นแหละ
"เชี่ยแล้ว"
"มากอะพี่เอาไงดี"
"มึงเอาไปให้นายมึงอย่างไวเลย"ผมโยนแฟ้มให้มันรีบเอาไปเสนอให้นายครับเตรียมฟังเสียงแหกปากนายผมได้นั่นไงครับไม่ถึงห้านาทีเสียงแหกปากสถบยาวเป็รถไฟเลยผมถอนใจยาวดูท่านายจะติดใจเด็กนั่นมากเสียด้วยสิ ผมถอยหลังออกมาจากห้องไปยืนแถวบันไคหนีไฟยกบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบสองแขนทอดเลยออกจากไปจากระเบียงกั้นบันไดเอาไว้ให้ผมเดานายก็คงตามใจเด็กคีสนั่นอยู่ดีแหละครับเพราะผมรู้จักนายผมดีลองถ้าไม่ถูกใจจริงๆไปลอยในอ่าวไทยแล้วล่ะครับ เื่มันพัลวัลพิกลควีนของไอ้คิงส์ยังเป็แขกเอ็กคูลซีฟของนายอยู่ถึงกับจะชวนไปเที่ยวอัมพวาด้วยซ้ำตามเลยล่ะครับนายสั่งพวกผมจะมีความเห็นอะไรได้อีกล่ะได้แต่จัดรักษาความปลอดภัยขั้นสูงไปน่ะสิครับ ไม่รู้ว่าคุณคิสไปทำอิท่าไหนทั้งนายผมทั้งไอ้คิงส์มันถึงเหมือนหมาไม่ชอบขี้หน้าแต่ถูกล่ามเอาไว้ด้วยสายจูงทำได้แค่เพียงฮึ่มฮั่มใส่กันเท่านั้นคนจูงสายก็ตัวเล็กนิดเดียวสงสัยมั๊ยครับว่าใครแต่ก็คิดว่าทุกคนคงเดาได้คุณคิสน่ะสิครับ
"เออกูจะไปอัมพวา"นายโดยนแฟ้มลงตรงหน้าผมทำท่าหงุดหงิดเล็กน้อย
"ไม่อยากไปก็ไม่ต้องไปสิครับ"ผมบอกเสียงเรียบหยิบเอางานขึ้นมาเช็คว่านายเซ็นงานเรียบร้อยหรือยัง
"กูอยากไปแต่ที่กูหงุดหงิดคือไอ้คิงส์มันไม่ไว้ใจกูห่า"
"เอ๊า!!ก็เมียเขาๆจะไม่ไว้ใจมันก็ถูกแล้วนี่ครับ"
"กูอยากไปกับน้องสองคนเอาการ์ดของเราไปก็ได้ฝีมือพอๆกัน"ผมเหล่ตามองนี่อย่าบอกนะว่าหลงเด็กหัวปักหัวปำแล้วน่ะ
"คุณคิสเป็เมียคิงส์นะครับเผื่อนายจะลืม"
"ย้ำทำไมวะกูรู้หรอกเสียของชิบหายไปอยู่กับไอ้คิงส์ทำไมกูไม่เจอก่อนวะ"นายเกาหัวแรงผมอดหัวเราะไม่ได้
"เป็งั้นวะอีกถ้าชอบแบบนี้เดี๋ยวผมหาให้ก็ได้ครับ"
"ไม่เอากูชอบคิสคนเดียว"
"เฮ้อเป็งั้นซะอีก"ผมแกล้งถอนหายใจ
"มึงเตรียมคนของเราให้พร้อมเย็นๆกูกลับมา"นายสั่งผมก็รีบโทรศัพท์ให้พวกเราเตรียมผมนานแ้วนะครับที่ผมไม่เคยเห็นนายทุ่มเทอะไรแบบนี้คราวนี้ผมเห็นรอยยิ้มของนายผมก็รู้สึกดีไปด้วย ผมนั่งทำงานที่นายเอามากองสุมๆไว้ให้ปากก็คาบบุหรี่เอาไว้ปล่อยให้ควันลอยกระจายจนบดบังใบหน้ายุ่งๆของผมกระทั่งไอ้กรวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา
"พี่เกิดเื่ใหญ่"
"อะไรวะอย่าตื่นตูมกูฟังไม่รู้เื่"ผมดุเบาๆ
"คุณคิสตายพี่"กรทำหน้าเสียผมยังก้มหน้าอ่านเนื้อหาของเอกสารในมือด้วยความไม่สนใจ เอ๊ะ!เดี๋ยวนะผมเงยหน้าขึ้นมาจ้องไอ้กรที่ยังยืนเหงื่อแตกอยู่ตรงหน้า
"พูดใหม่ซิ"
"คุณจัสนายน่ะกำลังอาละวาดหนักเลยพี่สติแตกแล้วคุณคิสตายแล้ว"ผมจับคำไมไ่ด้ฟังไม่รู้เื่แต่ร่างกายผมเป็เองโดยอัตโนมัติลุกพรวดเอาผืนในลิ้นชักขึ้นเหน็บในซองปืนใต้รักแร้
"เกิดอะไรขึ้นวะ"ผมก้าวพรวดๆไปขึ้นรถขับออกไปอย่างเร็วโดยมีไอ้กรกับรถของลูกน้องตามไปอีกสี่คัน พอไปถึงที่ก็โกลาหลชิบหายครับทั้งคนมุงทั้งคนของเรารวมถึงของไอ้คิงส์ยังมีตำรวจอีกผมก้าวเร็วๆไปหานาย
"เกิดอะไรขึ้นครับ"นายผมมอมแมมไปทั้งตัวใบหน้าซีดจนขาว
"น้องหว่ะน้อง"
"นายผมอยากได้รายละเอียด"นายสติแตกไปแล้วผมกวาดตามองรอบบริเวณเละเลยครับขอบอกรถถูกะเิจนลุกเป็ไฟไหม้จนแทบไม่เหลือซากความวัวไม่ทันหายความวายก็มาแล้วครับรถสปอร์ตหรูสามสี่คนแถมยังมีรถติดตามมาอีกเป็ขบวนผมไม่อยากนึกภาพเลยให้ตายสิ
"ไอ้เหี้ยจัส มึง "เสียงกร้าวตวาดดังลั่น
"กูบอกให้มึงดูน้องกูฝากหัวใจให้มึงดูแล ไอ้สัส"คิงส์กระโจนเข้าต่อยใบหน้าอีกฝ่ายอย่างแรงนายผมไม่ตอบโต้แม้แต่นิดเดียวความแรงทำให้ร่างสูงไล่เรี่ยกันล้มลงกับพื้น
"ไอ้คิงส์กูขอโทษ กูขอโทษ" นายบอกเสียงพร่า ริมฝีปากแตกจนเืซึมไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บเลยซักนิด ได้แต่มองร่างสูงที่ใบหน้าซีดไม่ต่างจากเขาแม้แต่น้อยดวงตาแดงก่ำเหมือนสีเื มือหนากำแน่น
"หา หาเดี๋ยวนี้หาให้เจอ ควีนต้องอยู่แถวนี้ ไม่เจอกูจะฆ่าเรียงตัว" คิงส์ตวาดเสียงเหี้ยมทุกคนต่างรนลานหาทั้งๆ ที่รู้กันอยู่เต็มอก เพราะเศษซากที่กองอยู่ตรงหน้า ตำรวจในพื้นที่เข้ามาจะสอบปากคำ แต่คนที่ยศใหญ่กว่าถึงกับนั่งเฮลีคัฟเตอร์เพื่องานนี้โดยเฉพาะทำให้ตำรวจต้องไปต้อนรับเสียก่อน
"ไอ้คิงส์ "นายผมตาแดงก่ำเรียกเสียงปร่า มองชายตรงหน้าที่เหมือนจะคุ้มคลั่ง
"กูมีแค่นี้ กู..."เขายื่นเศษปกเสื้อของน้องให้คิงส์ด้วยมือที่สั่นเทา คิงส์นิ่งขึงดวงตาแดงก่ำ เม้มปากแน่น
"ไม่ ไม่ใช่ มันไม่ใช่ของเมียกู" คิงส์บอกเสียงเข้ม มือหนากำแน่นข้างตัว สายตาจับจ้องที่เศษผ้า เตชินกับมินทร์ รีบคว้าเอามาดูเพื่อให้แน่ใจ มินทร์ล้มลงทันทีที่เห็น เตรีบคว้าตัวมินทร์พยุงไว้ผมสะอึกในอกเมื่อเห็นั์ใหญ่สองคนแทบจะตายไปตรงหน้าเพราะเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนเดียว กว่าจะจบเื่และทุกคนยอมรับความจริงว่าคุณคิสไม่อยู่แล้วก็แทบแย่ครับนายผมเสียผู้เสียคนไปเลยสั่งให้พวกผมตามสืบให้ได้ว่าใครเป็คนบงการทำตอนไหนไม่ทำเสือกมาทำตอนที่คุณคิสอยู่กับนาย อย่าคิดว่าจะเหลือซากนะครับลองถ้าพวกผมร่วมมือกันกับคิงส์ล่ะก็สุดขอบฟ้าก้หนีไม่พ้นหรอก
"อึก...เอามาอีกเอาเหล้ามา"นายนั่งดื่มทั้งวันทั้งคืนเฝ้าแต่มองมือตัวเองที่สั่นไม่หยุดนายโทษตัวเองมาตลอดล่ะครับว่าเป็เพราะตัวเองน้องเขาถึงจากไปผมเองทนไม่ไหวถึงกับแย่งแก้วเหล้าออกมา
"พอแล้วน่านาย"
"มึงกล้าห้ามกูเหรอไอ้ธง"ผมส่ายหน้าน้อยๆ
"ไปนอนเถอะครับ"
"อึก ไม่เอากูนอนไม่หลับภาพมันติดตา"นายระบายด้วยความทรมานผมเลยนั่งเก้าอี้ข้างนาย
"อย่าทำแบบนี้เลยครับนาย อย่าทรมานตัวเองมันไม่ใช่ความผิดของนายนะครับ"
"แต่น้องอยู่กับกูเข้าใจมะวะน้องอยู่กับกุ"นายะโลั่นผมตัดสินใจลุกขึ้นยืนแล้วสับสันมือลงตรงท้ายทอยนายทีเดียวครับล่วงผล่อย
"ขอโทษนะนาย"ผมเรียกให้เด็กสองคนมาช่วยแบกนายเข้าไปในห้องจัดการเช็ดเนื้อตัวจนสะอาดแล้วปล่อยให้นอน
"ตามสืบได้เื่หรือยังวะ"(มหันไปถามทุกคนก็ส่ายหน้าจนผมตัดสินใจโทรหาคนที่ไม่อยากยุ่งด้วยมากที่สุด
"กูเอง"
//หึ//
"ได้เื่คนที่ลอบฆ่าหรือยัง"
//เื่นี้ทางมึงไม่ต้องยุ่งทางกูจัดการเองรู้ตัวแล้วกำลังไล่ล่าอยู่//เสียงแข็งๆนั่นตอบมารู้แล้วสิครับว่าใครคนที่ผมคุยอยู่ไอ้เตครับหรือง่ายๆคือเตชินคนของฝั่งโน้น
"นายกูอยากรับผิดชอบ"
//ไม่จำเป็แค่นี้นะทางกูยุ่งชิบหาย//มันวางสายไปแล้วผมคงต้องปล่อยให้ทางโน้นจัดการกันเองแล้วครับทางเราไม่เกี่ยวนอกจากเขาจะขอความช่วยเหลือมาผมเหลือบตามองคนที่นอนหลับไม่รู้เื่บนเตียง ต้องหาทางให้นายยุ่งๆกับอะไรซักอย่างเผื่อจะดีขึ้นผมถอนใจแล้วเดินไปจัดการงานที่นายไม่แตะมาเกือบเดือน
"ไอ้กรไอ้เอก"
"ครับพี่"สองคนเงยหน้าขึ้นมาจากงานตรงหน้าผมบังคับให้พวกมันมาช่วยไม่ไหวครับนายผมไม่หยิบทำอะไรเลยผมเข้าใจนะแต่อยากให้เป็แบบนี้เลยให้ตายสิ
"เอาเื่โรงแรมที่สุพรรณมาสิ"ผมสั่งมันเลยคว้าเอาแฟ้มสี่ห้าแฟ้มมายื่นให้
"ลูกพี่จะทำจริงดิ"
"กูจะหาเื่ให้นายกู"
"ก็ดีครับนายเปลี่ยนไปเยอะจนใจหาย"
"อือ"ผมอ่านเอกสารอีกครั้งพรุ่งนี้คงต้องจับเข่าคุยกันพวกเรานั่งปั่นงานที่เหลือจนเกือบเช้ากว่าจะตื่นอีกทีก็เห็นขวดเหล้าวางอยู่บนโต๊ะผมคว้าเหล้ามาไว้ในมือ
"พอหรือยัง"ผมดุนายยักไหล่ไม่พูดแต่กระดกเหล้าที่อยู่ในแก้ม
"เอามา"
"พอเถอะครับไปสุพรรณกันเถอะ"ผมปะเหลาะ
"ไม่ไป"
"นายครับทำเพื่อคุณคิสเถอะเขาชอบที่เป็ธรรมชาติไม่ใช่หรือครับเผื่อเขายังไม่จากไปจริงๆแล้วมีปาฎิหารย์เราอาจจะเจอเขาก็ได้นะครับ"ผมทรุดตัวลงนั่งมองใบหน้าซูบผอมด้วยความเห็นใจ
"จริงเหรอวะมึงคิดว่าน้องยังไม่ตายใช่ไหม"
"อาจจะนะครับเพราะอะไรจะบังเอิญขนาดนั้น"
"อืมงั้นไปสุพรรณกันเผื่อกูไปแถวนั้นแล้วเจอน้อง"ผมยิ้มน้อยๆการหลอกให้กำลังใจคนที่หมดหวังด้วยความหวังเล็กๆคงไม่บาปใช่ไหมครับ
"เดี๋ยวผมให้ไอ้กรเตรียมตัวให้ครับนายไปอาบน้ำล้างหน้าให้สดชื่นเถอะหนวดโกนบ้างนี่ถ้าเกิดคุณคิสเห็นจะใเอานะ"
"เออกูรู้น่า"ผมยิ้มเสียงข้อความที่ดังขึ้นทำให้ผมต้องยกโทรศัพท์ขึ้นมองแบบผ่านๆแต่ต้องจ้องกลับอีกครั้งมือผมสั่นน้อยๆภาพที่ลูกน้องผมส่งมาไม่ผิดแน่ครับหน้าเหมือนคุณคิสมาก
มากจนผมคิดว่าตาฝาด
"อะไร"
"นี่ครับ"ผมส่งโทรศัพท์ให้เท่านั้นแหละครับ
"ไปสิโว๊ยรออะไร"นายกระโจนพรวดเดียวออกห้องปล่อยให้ผมวิ่งตามพวกเราขับรถแบบหูดับตับไหม้ไปถึงสุพรรณ
"เดี๋ยวครับนายใจเย็นก่อน"พอมาถึงโรงแรมที่จะพักผมก็ต้องเบรคเอาไว้ก่อน
"อะไรอีกวะกูจะไปหาน้อง"
"คิดก่อนครับนายถ้าพวกเราเจอทำไมคิงส์ถึงไม่เจอมันแปลกๆนะครับ"นายชะงัก
"เออหว่ะ"
"ผมว่านายใจเย็นก่อนถ้าเป็คุณคิสจริงๆพรุ่งนี้ก็ไม่สายหรอกครับอยู่มาตั้งนาน ขอให้ผมสืบก่อน"
"เออก้ได้งั้นได้เื่อะไรมาเอามาให้กูเลยนะ"ผมพยักหน้าจัดแจงเื่เช็คอินให้นายแล้วก็ไปตามเื่
"ไอ้เอกมึงไปตามเื่คิงส์ให้กูด้วย"
"ครับลูกพี่"พวกผมทำงานกันหนักมากเพราะน้องจำอะไรไม่ได้ไอ้คิงส์เองก็ดูวุ่นๆเห็นว่าจะรับควีนคนใหม่แสดงว่าพวกมันยังไม่รู้เื่ของน้องแน่แหละ พวกเราเฝ้าน้องมาได้หลายวันจนกระทั่งมีรถสีดำหลายคันมาถึงบ้านที่น้องพักอาศัยอยู่จะใครล่ะครับนอกจากคิงส์ไหนว่ามันมีควีนคนใหม่แล้วชื่อจินอวี้อะไรนี่แหละ เป็ลูกมาเฟียเออแปลกแทนที่จะหาผู้หญิงกลับเอาผู้ชายมาเป็เมียหรือว่าคิงส์จะมีรสนิยมแบบนี้เท่าที่ผมรู้คิงส์มันได้ทุกรูปแบบนี่ครับช่างมันผมไม่ได้สนใจอะไรตอนนี้ต้องแยกนายผมกับคิงส์ที่ตีกันแย่งน้องเสียก่อนผมได้แต่ถอนใจเขาแบกของเขาไปแล้วเหลือแต่นายผมที่กินแห้วทั้งสวนอีกตามเคย
"กูไม่ยอม"
"ก็ของๆเขา เขามาเอาคืนก็ไม่แปลก"
"แต่กูเจอก่อน"ฟังนายผมสิเห้อ
"กลับกรุงเทพแล้วค่อยว่ากันเถอะครับ"ผมบอกมีหวังความวุ่นวายตามมาไม่จบแน่ผมถอนใจ
#ใจเย็นน๊านายเอกเราค่าตัวแพงแต่ตอนหน้าจะเผยโฉมแล้วจ้า
134
