คัมภีร์ปฐมวิญญาณ (เทพอัสนีย์ มารพยัคขาว ภาค 3)

ณ ห้วงนภาเหนืออาณาจักรสมุทรเมฆา เจ็ดราตรีกาลอันยาวนานที่ทอดข้ามผ่านเส้นขอบฟ้าอันกว้างไกล ราชามันตรา และ มังกรนิล อวิ๋นไห่เฟิง ทะยานผ่านม่านเมฆาด้วยความเร็วประหนึ่งดาวตก โดยมิได้หยุดพักเลยแม้เพียงอึดใจเดียว

“ฝ่าบาท... เข้าเขตทวีปใต้แล้วเพคะ” เสียงของอวิ๋นไห่เฟิงแผ่วพร่าเมื่อปะทะกับสายลมที่เกิดจากการเหาะไปข้างหน้า “ข้าเกรงว่า... พลังของข้าใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว”

ราชามันตราหันกลับไปมองด้วยความอาทร “ทนอีกนิดเถิดเฟิงเอ๋อร์... อีกเพียงสองชั่วยาม ก็จะถึงวังหลวงแล้ว”

ทว่ายังมิทันสิ้นคำ ร่างที่เคยสง่างามของมังกรนิลก็ทรุดฮวบ ดิ่งร่วงลงจากฟากฟ้าดุจปักษาปีกหัก ราชามันตราพุ่งตัวลงไปรับนางไว้แนบอก ความเย็นเยียบจากผิวกายของนางที่สัมผัสได้ทำให้เขาร้อนใจยิ่งนัก “เฟิงเอ๋อร์... เจ้าอดทนไว้!”

เขาร่อนลงสู่หมู่บ้านเร้นลับที่เงียบสงัดดุจป่าช้า ท่ามกลางซากปรักหักพัง มีเพียงแสงตะเกียงสลัวดวงหนึ่งลอดออกมาจากบ้านไม้หลังใหญ่ที่กั้นรั้วไว้รอบบ้าน เขาจึงรีบอุ้มร่างของอวิ๋นไห่เฟิงตรงเข้าไปเคาะประตูด้วยความรีบร้อน

ไม่นานนักบานประตูก็ถูกเปิดออกมา เผยให้เห็นร่างของหญิงชราผู้มีดวงตาคมกล้า นางเพ่งพิศมองเขาด้วยความระแวดระวัง “ท่านหนีการไล่ล่าของกองทัพปีศาจมาสินะ?”

“กองทัพปีศาจ... พวกมันรุกรานมาถึงดินแดนแถบนี้แล้วหรือ?” มันตราถามด้วยความประหลาดใจ

หญิงชราพยักหน้าอย่างช้าๆ “เมื่อสองวันก่อน พวกมันทำลายทุกชีวิตจนสิ้น เหลือรอดเพียงเราไม่กี่คน นายหญิงของข้าออกสู้จนสิ้นเรี่ยวแรง จักรพรรดินอสเฟอราทูผู้เป็นสามีของนาง จึงได้พานางไปรักษายังเขตแดนเทพปีศาจ”

ราชามันตราหลุบตาลง “ที่แท้ท่านก็เป็นพรรคพวกของเผ่าปีศาจนี่เอง... แล้วนายของท่านไม่มีญาติมิตรในเขตแดนมนุษย์บ้างเลยหรือ?”

หญิงชรายิ้มอย่างประหลาด “ก็ท่านอย่างไรเล่า... ในฐานะที่ท่านเป็นราชบุตรเขยผู้ครองใจพระสนมเอกฟักแฟง”

“ท่านหมายความว่า… ฟักแฟงคือลูกสาวของจักรพรรดิปีศาจเช่นนั้นหรือ!?” มันตราถามอย่างตกใจ

“ก็ใช่น่ะสิ แต่ท่านมิต้องระแวงสงสัยในตัวนายหญิงข้านักหรอก นางก็เพียงพระสนมผู้รักความสงบที่หนีมาเร้นกายที่นี่ ไม่นึกเลยว่าจักรพรรดินอสเฟอราทูจะตามพบในที่สุด ยิ่งสนมฟักแฟงแล้วนางรักท่านที่สุดไม่มีวันทรยศเผ่ามนุษย์หรอกนะ” แม่เฒ่ากล่าว

“เราขออภัย... เรามิได้เคลือบแคลง เพียงแต่ห่วงกังวลในสถานการณ์เท่านั้น” ราชามันตรากล่าวแก้เกี้ยว

แววตาหญิงชราคมเป็นประกาย “เอาเถิด... รีบอุ้มชายาของท่านเข้ามา บ้านนี้ไม่กินมื้อเย็นนะ แต่เรามีน้ำที่เช็ดตัวแล้วพลังจะฟื้นคืน รับรองว่าตลอดคืนนี้ท่านจะไม่รู้สึกหิวเลย แถมยังอาจจะได้ขึ้นสวรรค์อย่างดื่มด่ำ ยิ่งกว่าได้กินข้าวเสียอีก”

ราชามันตรารีบกล่าวแย้ง “นางมิใช่ภรรยา...” ทว่าหญิงชรากลับเดินนำลิ่วไปเสียก่อนแล้ว เขาจึงได้แต่ถอนใจเบาๆ พลางรำพึงในใจ “เช่นนั้นเจ้าก็รับบทภรรยาข้าไปก่อนเถิด เฟิงเอ๋อร์ บางทีนี่อาจจะเป็นวิธีที่ทำให้เจ้าปลอดภัยก็ได้นะ...” หญิงชรานำทางไปยังห้องพักไม้เก่าๆ ห้องหนึ่ง “คืนนี้พวกท่านก็พักที่นี่เถิดข้าจะให้เด็กๆ นำของใช้จำเป็นมาให้” ไม่นานนัก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ก็อก… ก็อก… ก็อก!

ราชามันตราหันไปเห็นสองสาวใช้ถือถังน้ำและผ้าขาวสะอาด เข้ามาในห้อง “แม่เฒ่าสั่งว่าให้ท่านเช็ดตัวให้สะอาดก่อนนอนนะเจ้าคะ น้ำในถังนี้ได้โรยผงกำยานแก้พิษของเผ่าปีศาจไว้ มีให้ท่านใช้ได้อย่างจำกัด เพราะแหล่งน้ำส่วนใหญ่ปนเปื้อนพิษปีศาจ ท่านจึงไม่สามารถอาบน้ำได้ และควรใช้น้ำเท่าที่จำเป็นนะเพคะ” พูดจบทั้งคู่ก็ถอยออกไปยืนภายนอกห้องอย่างรวดเร็ว

“ปีศาจยังวนเวียนอยู่รอบๆหมู่บ้าน เพื่อความปลอดภัยของพวกท่าน ข้าจำเป็นต้องล็อคห้องไว้นะเพคะ” นางกล่าวพลางปิดประตูล็อคกุญแจและร่ายมนต์

“พบกันใหม่พรุ่งนี้นะเจ้าคะ” สิ้นเสียงพวกนางก็พลันเดินจากไป

ราชามันตราทอดสายตามองเรือนร่างที่นอนนิ่งสงบเบื้องหน้า แสงจันทร์นวลตาที่ลอดผ่านบานหน้าต่างไม้เก่า ฉาบไล้ลงบนผิวกายอันเกลี้ยงเกลาดุจหิมะบริสุทธิ์ของ อวิ๋นไห่เฟิง ดูราวกับเทพธิดาผู้จุติมาจากสรวงสวรรค์ “เราควรทำอย่างไรกับเจ้าดี... เจ้าเหนื่อยล้าเพื่อเรา จนสิ้นแรงถึงเพียงนี้เชียวหรือ” เขาพึมพำแผ่วเบาด้วยความอาทรที่ท่วมท้นใจ

ในจังหวะนั้นเองเขาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นกำยานที่ระเหยขึ้นจากถังน้ำก็เริ่มรุกเร้าประสาทสัมผัส มันเป็นกลิ่นที่หวานล้ำดุจน้ำผึ้งป่า ทว่ากลับร้อนรุ่มและเยือกเย็นประหลาดราวกับเปลวเพลิงที่ซ่อนอยู่ในฤดูเหมันต์

อวิ๋นไห่เฟิงเริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้น ทว่าเมื่อรู้ตัวว่ากำลังอยู่ร่วมห้องกับฝ่าบาทในสภาพที่อาภรณ์หลุดลุ่ย ความขัดเขินก็เข้าจู่โจมจนนางมิกล้าแม้แต่จะลืมตา ได้เพียงแต่แสร้งนิ่งงันราวกับยังจมดิ่งในห้วงนิทรา

หัวใจของมันตราเริ่มเต้นรัวแรงจนผิดจังหวะ กลิ่นผิวกายหอมกรุ่นของนางที่ผสมโรงกับฤทธิ์กำยานปีศาจ สร้างมโนภาพที่ปลุกเร้าจิตวิญญาณให้สั่นสะเทือน เขาพยายามสะกดกลั้นอารมณ์พลุ่งพล่าน บิดผ้าหมาดเช็ดหยาดเหงื่อและฝุ่นผงบนผิวเนียนละเอียดของนางอย่างเบามือ ทว่าสัมผัสที่แผ่วเบากลับปลุกเร้ากระแสความสเน่หาให้ไหลพล่านไปทั่วกาย

“เจ้าคงจะโกรธข้าน่าดู... หากรู้ว่าเราปรนนิบัติเจ้าอย่างลึกซึ้งเช่นนี้” เขาเอ่ยกับตัวเองพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

เปรี้ยง!!!

ฉับพลัน สายฟ้าฟาดกึกก้องประหนึ่งสวรรค์พิโรธตามมาด้วยลมพายุที่เริ่มกรรโชกตามมาด้วยสายฝนที่โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง อวิ๋นไห่เฟิงสะดุ้งสุดตัวลืมตาขึ้นในทันใด นัยน์ตาทั้งสองคนสบประสานกันท่ามกลางแสงแปลบปลาบและเสียงฟ้าร้องที่อื้ออึง มันตรามิอาจห้ามใจได้อีกต่อไป เขาก้มลงมอบจุมพิตที่แสนนุ่มนวลทว่าหนักแน่นลงบนริมฝีปากของนาง และเพียงชั่วอึดใจ อวิ๋นไห่เฟิงก็ตอบรับด้วยสัมผัสที่เร่าร้อนเช่นเดียวกัน

แสงวาบจากฟ้าสาดทาบลงมา ปรากฏเงาชายหญิงทั้งสองบนผนังไม้ ที่กอดรัดเกี่ยวพันซ้อนทับกันจนยากจะแยกออก ราวกับโชคชะตาได้รังสรรค์บทบันทึกใหม่ไว้ในเงามืดแห่งราตรีกาลนี้

เมื่อแสงแรกแห่งรุ่งอรุณอาบไล้ขอบฟ้า สองสาวใช้เปิดประตูเข้ามาก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นสภาพห้องที่กระจัดกระจายไปด้วยอาภรณ์ที่ร่วงหล่น มันตรารีบคว้าผ้าห่มผืนหนามาคลุมร่างของตนและอวิ๋นไห่เฟิงไว้แนบชิด พลางกระแอมเสียงเข้มทรงอำนาจ “พวกเจ้าออกไปก่อน ปล่อยให้นางได้พักผ่อนต่ออีกสักครู่หนึ่งเถิด” สองสาวใช้หน้าแดงระเรื่อพากันหัวเราะคิกคักก่อนจะวางขันน้ำล้างหน้าไว้บนโต๊ะแล้วถอยร่นออกไปอย่างรวดเร็ว

ความเงียบที่เต็มไปด้วยความนัยกลับมาปกคลุมอีกครั้ง อวิ๋นไห่เฟิงพึมพำเสียงแผ่วสะท้าน “ข้าเข้าใจดี... กลิ่นกำยานนั่น นอกจากล้างพิษปีศาจแล้ว ยังมีฤทธิ์กระตุ้นไอสเน่หาในใจให้ปะทุขึ้น ฝ่าบาทมิต้องตรัสสิ่งใด... มันเป็นเพียงวิถีแห่งชะตา”

ราชามันตรากำมือแน่น แววตาสับสนวุ่นวาย “เราจะเอาผิดหญิงชราผู้นั้น... นางกล้าดีอย่างไรที่วางยาข้า จนเรามิเป็นตัวของตัวเองถึงเพียงนี้!”

อวิ๋นไห่เฟิงส่ายหน้าช้าๆ แววตาอ่อนโยนแต่ทว่าเด็ดเดี่ยว “อย่าโทษนางเลยเพคะ กำยานนั้นเพียงช่วยเปิดประตูความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ลึกๆในใจให้ปรากฏออกมา... ข้ามิได้ถูกบังคับ ข้าเต็มใจอยู่ตรงนี้ และหากในภายหน้าฝ่าบาทจะทอดทิ้งข้า ข้าก็ยินดีน้อมรับทุกประการ”

คำสารภาพนั้นทำให้หัวใจของจอมราชันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง “หมายความว่า... เจ้ารู้ตัวตลอดเวลาเลยหรือ?”

“ข้าตื่นตั้งแต่กลิ่นกำยานนั้นแตะจมูก... มันร้อนแรงทว่าแฝงความหวานล้ำ ข้าเพียงแต่ขลาดอายเกินกว่าจะลืมตามาสบเนตรของฝ่าบาทเพคะ”

“แล้วเหตุใด... เจ้าจึงมิขัดขืนเราเลยแม้แต่น้อย?” เขาถามด้วยเสียงต่ำที่สั่นพร่า

นางเอื้อมมือแตะหลังมือเขาอย่างแผ่วเบา “เพราะใจของข้า... มันเป็นของฝ่าบาทไปแล้วน่ะสิเพคะ” ราชามันตราระงับอารมณ์ปิติไว้ไม่อยู่ เขาโอบกอดนางไว้แน่น น้ำเสียงทุ้มลึกกล่าวอย่างหนักแน่น “เมื่อเป็นเช่นนี้... ทันทีที่กลับถึงวังหลวง เราจะประกาศแต่งตั้งเจ้าเป็นสนมเอกคู่กาย!”

อวิ๋นไห่เฟิงซุกหน้าเข้ากับอ้อมอกที่แข็งแกร่งและอบอุ่นที่สุดในใต้หล้า “ขอบพระทัยเพคะ... ฝ่าบาท”

เขาเชยคางนางขึ้น แล้วลูบแก้มนวลของนางเบาๆ “เจ้ายังเหนื่อยอยู่หรือไม่... ยอดรัก?”

นางส่ายหน้าและกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด แววตาฉ่ำหวานสบประสาน “หากเวลาหยุดลงได้ในยามนี้... ข้าปรารถนาจะติดอยู่ในบ่วงรักของฝ่าบาทเช่นนี้ไปชั่วนิรันดร์”