7
“.........”
ไม่มีคำแก้ตัวใดจะเอ่ย
...ผมประมาทเกินไป
เพราะมัวกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับเ้าแมงมุมเลยทำให้ผมลืมสังเกตรอบข้าง...ดูเหมือนผมจะถูกตัวอะไรสักอย่างที่ดูคล้ายกุ้งกินเข้า
นั่นทำให้ผมนึกย้อนกลับไปถึงสายตาที่เ้าแมงมุมมองมาก่อนหน้า...ราวกับนั่นเป็สายตาเย้ยหยันที่กำลังมองดูคนโง่
ส่วนเ้าแมงมุม...มันได้ตกตายลงในอ้อมแขนผม
เพียงแต่มันไม่ได้ตายเพราะผมนี่สิ...
ตอนนี้เราสอง(ผมกับเ้าแมงมุม)กำลังอยู่ในท้องของเ้ากุ้งที่ว่านั่น
...ความจริงแล้วเ้ากุ้งนี่ก็ไม่ได้มีขนาดใหญ่เท่ากุ้งตัวจริงหรอกนะเพียงแต่ว่ามันตัวใหญ่กว่าผมมาก ผมเลยขอเรียกมันว่ากุ้งก็แล้วกัน
หลังจากที่ผมและเ้าแมงมุมได้เข้ามาอยู่ในท้องเ้ากุ้งตัวนี้เราทั้งสองก็ได้ััเข้ากับของเหลวข้นๆ บางอย่าง
ทันทีที่ััเ้าแมงมุมก็ตายลงในทันที...
...ทั้งที่ผมอุสาห์จับมันไว้ตั้งนานแท้ๆแต่เ้ากุ้งนี่กลับมาแย้งไปซะได้!
แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่สุดสำหรับผมตอนนี้
ภายในท้องเ้ากุ้งตัวนี้ผมยังได้เห็นซากศพแพลงก์ตอนอีกหลายศพ
มันเป็อะไรที่โหดร้ายเกินจะรับไหว...
ไอ้ฆาตกรเอ้ย!ผมะโสาปแช่งเ้ากุ้งในใจ(ผู้แต่ง : พูดไม่ดูตัวเองเลยนะ)
ผมเปิดข้อมูลค่าสถานะดูและเห็นว่า HP ยังคงเต็มอยู่ก่อนถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ผมรู้สึกว่าได้รับความเสียอยู่หายบ้างแต่มันน้อยมากจนไม่แสดงผล ค่า HP ยังคงแสดงเป็ห้าเต็มไม่เปลี่ยนแปลง
ไม่สิ...ต้องบอกว่าผมมีHP เยอะมากกว่า ดูเหมือนการอัพค่า VIT จะเป็ตัวเลือกที่ถูกต้องจริงๆ
ผมลอยเคว้งในท้องกุ้งอย่างไร้จุดหมาย
การได้มาลอยเคว้งในท้องกุ้งแบบนี้ทำให้ผมมีเวลาคิด...ผมรู้สึกได้ว่าตัวผมมันค่อนข้างจะโกงมากเลยทีเดียว
ถ้าจะให้เทียบคง...เป็ของมีตำหนิที่ทำลายสมดุลจนเกินไป
มันเริ่มั้แ่การที่ค่าINT ของผมสูงขึ้นเรื่อยๆ แล้ว
ในตอนนี้ผมกำลังนึกสงสัยอยู่เลยว่า...สิ่งมีชีวิตอื่นน่าจะไม่มีการเลเวลอัพ
ถึงผมจะยังไม่รู้เกี่ยวกับโลกใบนี้มากนัก...แต่เท่าที่รู้ตอนนี้คืออะมีบากับแพลงก์ตอนนั้นไม่มีเลเวลแน่ๆ
ส่วนเ้ากุ้งนี่...ผมไม่รู้แฮะ...
จากอะมีบาและแพลงก์ตอนมากหน้าหลายตาที่ผมได้เจอมาพวกมันส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่อ่อนแอกว่าผมกันทั้งสิ้น ยกเว้นก็แต่เ้าแมงมุมที่ดูจะแข็งแกร่งเป็พิเศษ...แต่มันก็ยังถูกเ้ากุ้งฆ่าตายในทันทีอยู่ดี
สรุปง่ายๆเลยคือ...ระบบเลเวลนั้นคือการโกง! StP นั้นคือการโกง!
ถ้าเ้าพวกอะมีบาหรือแพลงก์ตอนสามารถเลเวลอัพได้จริงผมคงได้เจอกับศัตรูที่แข็งแกร่งจนเทียบไม่ติดไปแล้ว
ถ้าเ้าพวกนั้นสามารถใช้StP ได้จริง ผมคงเจอหนึ่งในพวกมันที่อันตรายสุดๆ ไปแล้ว
หรือก็คือ...ผมเป็ข้อยกเว้นนั่นเอง!
ถึงอย่างนั้นมันก็เป็ประโยชน์กับผมมากเลยล่ะนะไม่ว่าใครหรืออะไรก็ตามที่ให้ความสามารถนี้กับผมมา...ผมก็คงต้องขอขอบคุณไว้ก่อนบางทีอาจมีเบื้องลึกเื้ับางอย่างอยู่
แต่การที่ผมสามารถเลเวลอัพได้ก็แปลว่าน่าจะมีใครหรืออะไรที่เลเวลอัพได้เหมือนผมเช่นกัน เพียงแค่ตอนนี้ผมยังไม่เจอกับพวกนั้นเท่านั้นเอง
ความรู้สึกแสบร้อนที่รู้สึกมาโดยตลอดทำให้ผมหยุดคิดไว้แค่นี้ถึงผมจะไม่ตายเพราะน้ำย่อยในท้องกุ้ง แต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกไม่สบาย
เอาล่ะ...ได้เวลาออกจากเรือสำราญลำนี้แล้วล่ะนะ มันไม่ได้นั่งสบายเหมือนที่โฆษณาไว้ แถมยังทำให้ผมรู้สึกแสบๆ คันๆ อีก
...ได้เวลาตอกบัตรออกแล้ว
แพร่เชื้อ!
แพร่เชื้อ!
แพร่เชื้อ!
แพร่เชื้อ!
แพร่เชื้อ...
...
......
..........
หลังใช้สกิลแพร่เชื้อได้ไม่นานเ้ากุ้งก็ตายลงมันไม่ได้ตายยากอย่างที่ผมคิดไว้เลย
ผมกลืนกินกุ้งที่มีขนาดใหญ่กว่าผมมากลงท้องไป คำว่าสามัญสำนึกคงใช้กับผมไม่ได้อีกต่อไป...แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังไม่อิ่มอยู่ดี
เลเวลผมขึ้นมาเป็สิบถึงการอัพค่า VIT จะดีต่อการเอาตัวรอด...แต่มันก็ทำให้ผมหิว เพราะฉะนั้นอย่างเพิ่งอัพค่าอะไรมั่วซั่วจะดีกว่า
ผมทำการอัพค่า STRและAGI ไปอย่างละหนึ่ง ส่วนที่เหลือนั้นเก็บไว้ก่อน
—สเตตัสดีเทล โอเพน
======================
ชื่อ: John Doe(ชื่อชั่วคราว)
เผ่าพันธุ์: อะมีบาแพลงก์ตอน
======================
อาชีพ: [ไม่มี]
เลเวล: 10/30 STP:6
HP:5 /5
MP:200/200
STR:1
VIT:1
AGI:1
INT:40
สกิลเฉพาะ
[วิวัฒนาการ] [การดัดแปลงสายพันธ์]
สกิล
[แยกตัว] [แพร่เชื้อ]
ฉายา
[ผู้ร่วงหล่นจนมาถึงจุดตกต่ำ][ผู้ล่องลอยไปตามสายน้ำ]
======================
หลังจ้องมองค่าสถานะ ผมก็ประเมินความสามารถของตัวเองในตอนนี้ กับปัจจัยเื่ความแข็งแกร่งของศัตรู และสรุปออกมาได้ว่าการล่าแพลงก์ตอนนั้นไม่มีประโยชน์กับผมอีกต่อไป
...ได้เวลาสำหรับการล่าอะไรที่มันใหญ่กว่า
ได้เวลาสำหรับการอ่อยเหยื่อ~
ในตอนนี้ถ้าผมเห็นตัวอะไรใหญ่ๆ คงแทบพุ่งเข้าใส่
เพียงแค่ว่ายน้ำไปมา เ้าพวกเหยื่อที่คิดว่าตัวเองเป็ผู้ล่าก็จะเข้ามาติดกับ
โดยที่ไม่รู้เลยว่า...การกินผมเข้าไปนั้นอาจกลายเป็อาหารมื้อสุดท้ายของชีวิต...
928
