กบของผมกลัวว่าผมจะตายจึงเดินทางทะลุมิติ

“ในถุงกระดาษนั่นคืออะไร คงไม่ใช่ยาเสียสาวหรอกใช่ไหม”

ถึงจะทำงานในผับโพไซดอนแค่สัปดาห์เดียว แต่ต้าจี่ยังพอรู้ข้อมูลภายในบ้าง โดยเฉพาะยาเสียสาวที่มีราคาแพงมาก ขายให้เฉพาะกลุ่มลูกค้าวีไอพี ยาตัวนี้ได้ผลดีแต่ไม่มีขายข้างนอก หากอยากจะได้คุณต้องเป็นลูกค้าวีไอพีของผับโพไซดอนเท่านั้น

“มันคือกล้องน่ะ” เนี่ยฝานหยิบถุงกระดาษขึ้นมาแล้วเปิดกล้องที่อยู่ในกล่องที่เพิ่งถูกซื้อจากห้างสรรพสินค้า

“เอามาทำไม อย่าบอกนะว่าจะถ่ายคลิประหว่างมีเซ็กส์กัน สัญญามันไม่ใช่แบบนั้นนะ และหากคุณละเมิดสัญญาฉันสามารถฟ้องร้องคุณได้!” ต้าจี่เริ่มระมัดระวังตัว

เนี่ยฝานหัวเราะเยาะแล้วเริ่มประกอบขาตั้งกล้อง ก่อนจะวางไว้ข้างเตียงนอน แล้วหันไปพูดกับหญิงสาวว่า “ผมจะถ่ายเธอตลอดทั้งคืน ดูการเปลี่ยนแปลงของร่างกายน่ะ ดังนั้นไม่ต้องกังวลกลัวว่าผมจะทำอะไรไม่ดี”

ต้าจี่ค่อยถอนหายใจโล่งอก แม้ว่าวิธีนี้จะละเมิดความเป็นส่วนตัวไปบ้าง แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันเป็นวิธีเดียวที่จะพิสูจน์สิ่งที่เธอพูดนั้นเป็นความจริง หลังจากขจัดความสงสัยลงต้าจี่จึงค่อยมีเวลาหันไปมองรอบๆ ห้องด้วยความสนใจ จริงอยู่ว่ามันเป็นคอนโดชั้น 39 แต่ก็ไม่ได้แย่เลย ที่นี่สะอาด มีพื้นที่ขนาดใหญ่ มีความหรูหราและไฮโซ นอกจากนั้นคุณยังสามารถมองออกไปนอกหน้าต่าง ระเบียงเพื่อรับชมวิวสวยๆ ในตอนกลางคืนของเมืองหยูโจว

“ไปอาบน้ำเถอะ จากนั้นเราจะนอนกัน ผมได้สั่งให้รูมเซอร์วิสทางคอนโดจัดเตรียมชุดให้แล้ว” เนี่ยฝานหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมหลังจากคุยกับหญิงสาวที่กำลังมองวิวสวยๆ

ความสามารถของต้าขี่ที่ปรากฎในนิยายต้นฉบับไม่มีอะไรมาก แค่เปลี่ยนหน้าตาตอนเช้าเท่านั้น เรียกได้ว่าเป็นนางเอกไม้ประดับที่ไร้ความน่าสนใจ แต่ที่เนี่ยฝานเลือกสานสัมพันธ์กับเธอแทนที่จะปล่อยให้กลายเป็นของพระเอก สืบเนื่องด้วยความที่เธอเปลี่ยนหน้าทุกเช้านั่นแหละ มันก็เหมือนกับการมีภรรยาไม่ซ้ำกันแต่ละวัน ดังนั้นเขาจึงต้้งตารอถึงวันที่จะพิชิตหล่อน

“ไม่รีบ ตอนนี้ยังอิ่มอยู่หากอาบน้ำเลยเดี๋ยวจะท้องอืด ขอเดินเล่นหน่อยแล้วกัน”

“งั้นก็ตามใจ”

......

ผับโพไซดอน

หวังเทียนซือและหวังสงไป๋ทำงานใช้หนี้แทบไม่ได้พัก ร่างกายของทั้งคู่เรียกได้ว่าเป็นสัตว์ประหลาดในหมู่คนธรรมดา ซึ่งไม่ใช่ปัญหาใหญ่ในการทำงานหนัก แต่สิ่งที่น่ากังวลเหมือนว่าจะเป็นจิตใจมากกว่า โดยเฉพาะหวังเทียนซือซึ่งเคยเป็นเซียนมีอายุ 1000 ปี ตอนนี้จิตใจของเขาเริ่มสั่นคลอน ยากที่จะก้าวเดินไปข้างหน้า หรือมองเห็นแสงสว่างได้

ในขณะที่จิตใจเหม่อลอยหวังเทียนซือพลันรู้สึกว่ามือของตัวเองร้อนขึ้น เขารู้สึกตัวและหันไปมองก่อนจะพบก้อนสีเหลืองขนาดเท่ากำปั้นอยู่ในมือ เมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบสบัดมือทิ้งทันที พร้อมกับอาเจียนอาหารเมื่อเย็นออกมาทั้งหมด

แต่อย่างใดก็ตามหลังจากกำจัดขี้ในมือไปแล้วหนึ่งครั้งหวังเทียนซือก็ยังรู้สึกว่ามือของตัวเองอุ่นอีกครั้ง เขาหันไปมองก็พบกับก้อนขี้อันเดิม ซึ่งมันแปลกมากเพราะตอนนี้เขากำลังล้างปาก ไม่ใช่ว่าไปล้างห้องน้ำแล้วติดมาจากชักโครก ดังนั้นคำถามคือก้อนสีเหลืองในมือมาจากไหน

หวังเทียนซือระงับความโกรธแล้วกำจัดสิ่งปฏิกูลที่อยู่ในมือออกไป คราวนี้เขาไม่ได้หันไปมองอย่างอื่นแต่เลือกที่จะสังเกตฝ่ามือของตัวเอง ในที่สุดเขาจึงเห็นว่าก้อนสีเหลืองมาจากไหน มันปรากฎขึ้นจากอากาศบางๆ แล้วถูกวางอยู่บนมือ แต่ถึงอย่างนั้นคราวนี้หวังเทียนซือไม่ได้โยนออกไป แต่กำลังสังเกตอย่างละเอียด

“อย่าบอกนะว่ามันเป็นพลังพิเศษของฉันที่ตื่นขึ้น แต่ทำไมมันถึงเป็นการสร้างก้อนขี้ ในฐานะเซียนที่มีอายุถึงหนึ่งพันปี หรือว่าสวรรค์กำลังทอดทิ้งฉันแล้ว!” หวังเทียนซือร้องไห้ทั้งน้ำตา บังเอิญตอนนั้นหวังสงไป๋เข้ามาเห็น

“นั่นจะทำอะไรน่ะ หากหิวก็หยุดงานแล้วออกไปหาอะไรกิน มันไม่ใช่เรื่องดีที่จะเอาขี้ของลูกค้ามากินแบบนี้ น่ารังเกียจ!”

หวังเทียนซือต้องการอธิบายแต่หวังสงไป๋ได้เดินจากไปแล้ว ด้วยความโกรธเขาจึงโยนของน่ารังเกียจในมือไปทั่วห้องน้ำ ทำเอาคนที่ถูกจ้างมาตกใจและไม่กล้าเข้าไปใช้ห้องน้ำอีก

หยวนเทามีหน้าที่รับผิดชอบดูแลทั้งสองคน พอฟังว่าเกิดเรื่องขึ้นจึงรีบเข้ามาดู แต่เมื่อเห็นว่าสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องน้ำเป็นแบบไหนจึงรีบหนีออกไปพร้อมกับปิดจมูก จากนั้นจึงสอบถามกับหวังสงไป๋ว่าเกิดอะไรขึ้น ค่อยขึ้นไปรายงานกับเนี่ยเซียวที่อยู่ในห้องทำงานชั้นบน

“เป็นยังไงบ้าง ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหม” เนี่ยเซียวถามและขมวดคิ้ว เขารู้สึกได้ถึงกลิ่นชวนอ้วกออกมาจากร่างกายของหยวนเทา แต่อีกฝ่ายเหมือนจะไม่รู้ตัว

“ค่อนข้างแย่ครับ ตอนนี้หวังเทียนซือเหมือนว่าจะคลั่งไปแล้ว อยู่ๆ ในมือของเขาก็ผลิตขี้ขึ้นมาได้โดยไม่รู้สาเหตุ และเขาก็ขว้างขี้ไปรอบๆ ห้องน้ำทำให้ทั้งลูกค้าและคนที่เราจ้างมาไม่กล้าเข้าไปใช้ห้องน้ำ ผมว่าตอนนี้สถานการณ์เริ่มควบคุมไม่ได้ จะดีกว่าที่ให้ทั้งสองคนกลับไปก่อนแล้วให้ทีมทำความสะอาดเข้ามาจัดการ”

เนี่ยเซียวตกใจเมื่อได้ยินว่าหวังเทียนซือ ‘มีความสามารถพิเศษ’ มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่เนี่ยเซียวจะวิเคราะห์ได้เพียงแค่ได้ยินข้อมูลเฉพาะ ในฐานะลูกชายคนที่สองของบ้าน เขาเข้าใจความลับมากมายของโลกแห่งปาฏิหาริย์

“เข้าใจแล้ว งั้นรีบบอกให้มันสองตัวกลับไป”

หลังจากที่หยวนเทาออกจากห้องไปเนี่ยเซียวจึงส่งข้อความไปหาน้องชายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นวันนี้

หวังเทียนซือออกมาจากผับตอนเที่ยงคืนกว่าๆ ฝนกำลังตกมาปรอยๆ แต่เขากลับไม่รู้สึกหนาว เพราะมือของเขายังอุ่นๆ อยู่ และหากอุณหภูมิของมือยังเพิ่มขึ้นเขาสามารถที่จะผลิต ‘ขี้’ จากอากาศได้

“กลับไปพักผ่อนเถอะ วันนี้นายเคลื่อนไหวครั้งใหญ่มาก ไม่แน่พรุ่งนี้อาจไม่ต้องทำงาน” หวังสงไป๋ปลอบใจ พลังของลูกพี่ลูกน้องเขาค่อนข้างน่ารังเกียจ แม้แต่ราชันทหารยังไม่อยากมีเรื่องด้วย แล้วแบบนี้ผับโพไซดอนที่มองถึงธุรกิจเป็นหลักจะเลือกคนสกปรกแบบนี้มาทำงานได้ยังไง

“อืม” หวังเทียนซือพยักหน้ารับแล้วสตาร์ทมอเตอร์ไซค์ขับกลับบ้าน เมื่อมาถึงบ้านเขาก็เห็นแม่ยังนวดแป้งเพื่อทำขนมปังสำหรับพรุ่งนี้อยู่

“กลับมาแล้วเหรอ เดี๋ยวนี้เที่ยวบ่อยนะหลังจากหวังสงไป๋มา แต่ทำไมเหมือนได้กลิ่นขี้บนตัวลูกแทนเหล้าล่ะ” หวังเสี่ยวหัวนิ่วหน้า เธอจับมือของลูกคนโตขึ้นมาดมก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป แต่สุดท้ายยังกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า

“มืออุ่นมาก มือแบบนี้เหมาะสำหรับการนวดแป้งทำขนมปัง แป้งโดจะขึ้นฟู ความเหนียวนุ่มจะต่างจากมือของคนที่มีอุณหภูมิต่ำ ดังนั้นมือของลูกจึงถูกเรียกว่า ‘หัตถ์ดวงอาทิตย์’ ถ้าว่างก็มาช่วยแม่ปวดแป้งนะ”

“ครับแม่แต่ตอนนี้ผมเหนื่อยแล้วขอตัวไปอาบน้ำนอนก่อนนะ”

“โอเค”

หวังเสี่ยวหัวพยักหน้าแล้วกลับไปนวดแป้งต่อโดยไม่ล้างมือ

......

เนี่ยฝานตื่นขึ้นมาอีกวัน การนอนวันนี้เป็นไปได้ด้วยดี แม้ว่าทีแรกต้าจี่จะระวังตัวกลัวเขาไปบ้าง แต่เมื่อเห็นว่าเวลาผ่านไปไม่มีอะไรเกิดขึ้นหญิงสาวจึงผล็อยหลับทั้งอย่างนั้น

เนี่ยฝานหันศีรษะไปมองหญิงสาวที่กำลังหลับสนิทข้างๆ เมื่อวานนี้เป็นผู้หญิงผมบลอนด์เหมือนกับนักเรียนญี่ปุ่น แต่วันนี้เธอกลับมีใบหน้าจิ้มลิ้ม ผมสั้น ริมฝีปากบาง ผิวขาวอมชมพู ความรู้สึกต่างจากคนเมื่อวานชัดเจน

เนี่ยฝานคิดว่าการลงทุนกับต้าจี่ไม่มีอะไรผิด ต่อให้เธอไม่สามารถต่อสู้ได้อย่างน้อยในงานต้นฉบับ ด้วยการวางแผนของเธอหวังสงไป๋ได้ควบคุมกองกำลังใต้ดินในที่สุด ดังนั้นหากพิจารณาจากข้อนี้เธอเองก็มีสมองที่ใช้ได้เหมือนกัน

เพราะการขยับตัวของเนี่ยฝานทำให้อีกฝ่ายตื่นขึ้นมา เมื่อเธอเห็นคนนอนอยู่ข้างๆ ถึงกับตกใจแล้วรีบนำผ้ามาคลุมตัว

“ไม่ต้องกังวลผมไม่ได้ละเมิดสัญญา เธอลองตรวจสอบร่างกายของตัวเองได้ หรือหากไม่เชื่อก็แค่เปิดกล้องดู” เนี่ยฝานเอื้อมมือไปลูบศีรษะของเธอด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเข้าไปในห้องน้ำ

ต้าจี่ตรวจสอบชุดที่ใส่รวมถึงกางเกงใน เมื่อเห็นว่าทุกอย่างอยู่ครบจึงถอนหายใจโล่งอก แต่ถึงอย่างนั้นเธอยังเลือกที่จะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปตรวจสอบข้อมูลในกล้องอีกทีหนึ่ง

ใช้เวลาไม่นานเนี่ยฝานก็ออกมาจากห้องน้ำ หลังจากนั้นเขาก็เริ่มตรวจสอบกล้องเมื่อเห็นว่าหญิงสาวไปอาบน้ำอีกห้อง เวลาถูกย้อนกลับไปในอีกไม่กี่ชั่วโมงแล้วกดเล่นวิดีโอตามปกติ เกือบจะหกโมงเช้าใบหน้าแต่เดิมของเธอคล้ายกับถูกสับเปลี่ยนด้วยผ้าคลุมหน้า กลายเป็นผู้หญิงอีกคนหนึ่งบนที่นอน

เนี่ยฝานเลือกดูฉากเดิมซ้ำๆ จนกระทั่งต้าจี่ออกมาเห็น

“เป็นยังไงบ้าง ทีนี้เชื่อแล้วใช่ไหมว่าฉันไม่ได้โกหก หน้าของฉันเปลี่ยนไปทุกเช้าจริงๆ”

“มันเป็นเรื่องจริง ดังนั้นหลังจากนี้ไปเธอก็อยู่ที่นี่ได้ ไม่จำเป็นต้องไปร้องหรือเต้นในผับ จำไว้ว่าร่างกายของเธอในชุดยั่วเซ็กส์มีผมคนเดียวเท่านั้นที่เห็นได้”

คำพูดที่ราวกับแสดงความเป็นเจ้าของทำให้ต้าจี่ไม่สบอารมณ์ แต่คำว่า ‘ชุดยั่วเซ็กส์มีผมคนเดียวเท่านั้นที่เห็นได้’ ถึงจะฟังดูหยาบคายแต่กลับทำให้แก้มเธอร้อนขึ้น