ตอนพิเศษ
“แนะ...เอาอีกแล้วนะคะพี่กลางอุตส่าห์พามาทะเลเพื่อพักผ่อน แต่กลับเอางานมาทำอีกแล้วนะคะไม่เอาค่ะ...วางเลยค่ะ” บุษกรรีบดึงเอาแบบแปลนบ้านออกจากมือพีรายุ ทว่า...
“ว้าย!”บุษกรอุทาน เมื่อถูกพีรายุคว้าแขนดึงเธอให้นั่งบนตักกว้าง ใบหน้าเข้มเปื้อนยิ้มเมื่อสามารถแกล้งเธอได้
“เล่นแบบนี้อีกแล้วนะคะพี่กลาง”บุษกรยกมือขึ้นบีบจมูกโด่งอย่างมันเขี้ยว เลยถูกเขาทำโทษด้วยการ...
แนบจุมพิตลงมาบนเรียวปากอิ่มเต็มขบเม้มดูดดึงพลางสอดเรียวลิ้นสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากนุ่มอีกทั้งฝ่ามือก็ลูบไล้ไปบนลำตัวกลมกลึง สอดเข้าไปใต้ร่มผ้าัักับผิวเนื้อนวลเนียนนุ่มโดยที่บุษกรเองก็ให้การตอบสนองเป็อย่างดี จนพีรายุถึงกับร้องคราง
“ทำไมมาช้าจังละบัวฉันรออยู่นานแล้วนะ” ชายหนุ่มถามพลางนวดเฟ้นทรวงอกกลมกลึงด้วยความเสน่หา
เมื่อเริ่มต้นสร้างกิจการของตัวเองทำให้เขามีเวลาอยู่กับบุษกรน้อยลงไป แม้หญิงสาวจะไม่ถือหากเขากลับรู้สึกไปเองว่ามันมีความเหงาแทรกเข้ามาอยากให้เธอมีเพื่อนอีกสักคนสองคนคอยอยู่เคียงข้างร่วมถึงเขาจะได้อบอุ่นใจเมื่อกลับถึงบ้านแล้วมีคนคอยรอรับด้วยรอยยิ้ม
“ขอโทษคะฉันมัวแต่คิดว่าจะทำอะไรให้พี่กลางทานตอนเที่ยงเลยทำให้กลับบ้านช้า พี่กลางอย่าโกรธฉันนะคะ”
“ฉันทานอะไรก็ได้ขอให้เป็ฝีมือบัวเท่านั้นแหละ” บ้านพักไม่มีใครนอกจากเขาและบุษกรอีกทั้งตรงจุดที่นั่งอยู่นี้เป็ระเบียงของห้องนอนจึงไม่แปลกหากเขาจะสอดมือเข้าไปัักับผิวเนื้อนวลเนียนนุ่ม
“โทษฐานที่กลับมาช้าจะต้องถูกลงโทษ รู้ไหม”
บุษกรหัวเราะคิกคัก“น่ากลัวจัง อย่างนี้ฉันต้องรีบหนีใช่ไหมคะ” กระเซ้าถามหากเบียดกายเข้าหาร่างแกร่งเปิดปากรับจุมพิตที่จรดลงมาพลางตอบสนองไปอย่างไร้เดียงสา
“ว่าแต่...บัวซื้ออะไรมาทำให้ฉันทานล่ะ”เขาถามทั้งๆ ที่ยังคลอเคลียจูบซอกคอระหง ฝ่ามือก็ฟอนเฟ้นทรวงอกกลมกลึงปลุกเร้าความ้าของบุษกรให้ค่อยๆ ร้อนรุ่มขึ้นทีละน้อย
“ก๋วยเตี๋ยวลุยสวนค่ะ”
“ทำแล้วกินได้...ท้องไม่เสียอีกใช่ไหม”พีรายุพร้อมเสียงหัวเราะ ไม่ได้คิดล้อภรรยา หากครั้งก่อนหญิงสาวทำขนมจีนน้ำยาแต่ด้วยรสชาติที่จัดจ้าน ทำให้เขาต้องวิ่งเข้าห้องน้ำอยู่หลายรอบเพลียจนต้องหยุดงานไปหนึ่งวันเต็มๆ แต่ก็หายเร็ว เพราะได้นางพยาบาลดี
“คราวนี้จะทำให้รสชาติไม่จัดมากแล้วค่ะพี่กลางจะได้ทานเยอะๆ ดูสิ ทำงานหนักจนผอมลงเยอะเลย” หญิงสาวยกมือขึ้นจับแก้มตอบเธออยากแบ่งเบางานที่เขาทำ แต่พีรายุกลับบอกว่า แค่กลับมาถึงบ้านแล้วได้เห็นรอยยิ้มและได้กำลังใจจากเธอก็เพียงพอแล้ว
“อย่าคิดมากสิบัวเราเป็ครอบครัวเดียวกันนะ ฉันมีความสุขที่กลับมาถึงบ้านแล้วเห็นรอยยิ้มของบัวอีกอย่าง...” พีรายุมองบุษกรดวงตาแวววาว ขณะมือเริ่มเคลื่อนไหวไปบนผิวเนื้อนวลเนียนนุ่ม
“งานที่บัวทำอยู่ทุกคืนก็หนักอยู่นะ”ชายหนุ่มเอ่ยกลั้วหัวเราะในลำคอ พลางจรดจุมพิตลงบนหน้าผากกว้างไต่เรื่อยลงมาบนแก้มนุ่มและหยุดลงบนเรียวปากอิ่ม
“เหมือนตอนนี้ไงที่ฉันอยากเห็นบัวกลายเป็แม่เสือจอมยั่ว”
“ว้า...แย่จังฉันหิวจนคิดว่าสามารถกินพี่กลางได้ทั้งตัวเลยค่ะ”
“ทำไมละบัวไม่สงสารคนรออย่างฉันบ้างหรือไงกัน” พีรายุถามน้ำเสียงค่อนข้างน้อยใจ
“ไม่ต้องมาแกล้งทำเสียงน้อยใจเลยค่ะพี่กลางคราวนี้ฉันไม่ใจอ่อนแน่นอน” แปลกที่่นี้เธอหิวบ่อย เกิดอยากกินของเปรี้ยวๆทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยชอบ
“จริงหรือบัว”พีรายุถามพร้อมกับโจมตีจุดอ่อนไหวของบุษกร จนหญิงสาวถึงกับหายใจหอบพร่าจิกนิ้วลงบนต้นคอแกร่ง พลางแอ่นแผ่นหลังให้ทรวงสล้างแนบชิดปากหนาที่กัดกลืนกินเ้าปลายยอดถันหดเกร็งผ่านเนื้อผ้าที่สวมใส่
“อื้อ...อย่าเล่นอย่างนี้สิคะพี่กลางฉันหิวจริงๆ นะคะ พี่กลางจะใจร้ายให้เมียทนหิวได้จริงๆ หรือคะ” บุษกรพูดด้วยอาการหอบนิดๆเมื่อต้องต่อสู้กับเพลิงพิศวาสที่ถูกปลุกเร้าอย่างชำนาญกาลเธอซอกซอนปลายนิ้วพัวพันกับเส้นผมหนานุ่มพลางกดรั้งศีรษะทุยให้แนบชิดกับทรวงอกนุ่มหยุ่น
“ให้ฉันทำอะไรทานกันก่อนนะคะจากนั้นฉันจะนวดให้พี่กลางผ่อนคลาย”
พีรายุถึงกับกลืนน้ำลายลงคอเพราะเข้าใจความนัยจากคำพูดของเมียรักได้ดี ชายหนุ่มยิ้มกว้าง ั์ตาวาววับ
“เดี๋ยวฉันช่วยบัวทำแต่ก่อนจะไปขออะไรหน่อยได้ไหม”
“อะไรคะ”บุษกรยกลำตัวขึ้นนั่ง มองตามร่างใหญ่ที่เดินเข้าไปในห้องนอน พุ่งไปยังตู้เสื้อผ้าที่ทำให้ใบหน้าเธอร้อนผ่าว เมื่อตามทันความคิดของพีรายุ ก่อนจะส่ายศีรษะ
เวลาอยู่กันสองต่อสองพีรายุชอบที่จะให้เธออยู่ใกล้ๆ โดยใส่เพียงแค่เสื้อเชิ้ตของเขาเพียงตัวเดียวที่แรกๆ เธอก็อายและกลัวใครจะมาเห็นเข้า แต่สุดท้ายก็ทนคำพูดเว้าวอนออดอ้อนไม่ได้
“ฉันรออยู่นะบัว”พีรายุร้องเรียกเมียรักให้เดินไปหาตัวเองที่นั่งคอยอยู่บนเตียง
แม้จะอายแต่บุษกรก็ยินยอมทำตามความ้าของพีรายุ เธอรีบเดินเข้าห้องนอนปิดผ้าม่านพร้อมกับเปิดไฟให้ห้องสว่างก่อนจะปลดเปลื้องอาภรณ์ชุดเก่าออกไปและยื่นมือไปรับเสื้อจากสามี ทว่า...
“ไหนว่าจะไปช่วยฉันทำอาหารไงคะพี่กลาง”
“บัวน่ารักจนฉันทนไม่ไหวแล้วขอ...รักบัวก่อนนะ”
“อื้อ...”บุษกรค้านไม่ออก เพราะฤทธิ์ฝ่ามือเพชฌฆาตที่โจมตีกลีบกายอ่อนเยาว์ขณะปากหนาก็กัดกลืนกินจะงอยถันหดเกร็งอย่างตะกรุมตะกราม
“หวานที่สุดเลยบัว”พีรายุรีบดึงเอาเสื้อที่หญิงสาวใส่ไปได้เพียงแค่แขนออกไป พลางแนบจุมพิตบนหน้าท้องแบนราบเรียบ
“ไม่อยากขัดจังหวะนะคะพี่กลางแต่ขออะไรให้ฉันรองท้องก่อนได้ไหมคะ หิวมากเลยค่ะ”
พีรายุอดที่จะหัวเราะไม่ได้ที่มาพร้อมกับความแปลกใจ ่นี้หุ่นบุษกรอวบขึ้น ทรวงอกก็เต็มไม้เต็มมือกว่าเก่าเธอยังหิวบ่อย ในห้องจึงต้องมีผลไม้มาวางเอาไว้กินได้ตลอดเวลา
“บัวไม่สบายหรือเปล่า...ไปหาหมอไหม”
“ไม่นี่ค่ะแค่่นี้หิวบ่อยสักหน่อย แต่จะว่าไปแปลกนะคะแม่พรพรรณก็ทักให้ฉันไปหาหมออยู่เหมือนกัน บอกว่าปล่อยไว้นานไปจะไม่ดีควรไปเสียั้แ่เนิ่นๆ ท่านยังบอกให้ฉันบอกให้พี่กลางเป็คนพาไปด้วยค่ะ”บุษกรเริ่มจะเป็กังวลขึ้นมาเหมือนกัน กลัวว่าตัวเองจะเป็โรคร้ายแรงทำให้ต้องพลัดพรากจากพีรายุไปก่อนวัยอันควร
“อาจจะเป็สิ่งที่คุณพ่อกับคุณย่าของบัวรอคอยอยู่ก็ได้นะจำไม่ได้หรือว่าบัวบ่นแปลกใจทำไมถึงไม่มาสองหรือสามเดือนแล้วนะ”
เขาก็อยากรู้เหมือนกันบุษกรเป็อะไรกันนั่นแน่ หวังว่าจะเป็สิ่งที่รอคอยเพราะเขาก็ร่วมเรียงเคียงหมอนกับหญิงสาวมานานแล้วอยากที่จะมีโซ่ทองคล้องใจไว้สักคนสองคน
บุษกรตาโต ใช่!รอบเดือนเธอไม่มาสองเดือนแล้วนี่น่า หญิงสาวยกมือขึ้นลูบท้องแ่เบาขณะมองหน้าพีรายุอย่างตื่นตะลึง
“เราไปหาหมอกันนะคะพี่กลาง”บุษกรบอกอย่างตื่นเต้น เธอปรารถนาเป็ที่สุดที่จะให้ครอบครัวมีสมาชิกใหม่เพิ่มขึ้น
“จ้ะ”พีรายุยอมอดเปรี้ยวไว้กินหวาน ช้อนกายภรรยาพาเธอไปอาบน้ำเพื่อจะได้ไปหาหมอ
“ฉันฝันไปแน่เลยค่ะพี่กลาง...เราต้องรีบบอกข่าวดีกับแม่พรพรรณคุณพ่อและคุณย่า รวมถึงแม่กับพ่อของพี่กลางด้วย” บุษกรบอกอย่างตื่นเต้นกับข่าวดีที่ได้รับเธอยกมือลูบไล้หน้าท้องแ่เบา
“ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้บัว”เมื่อเมียสาวที่ลงจากรถได้ก็พุ่งตรงไปหาโทรศัพท์ที่ลืมนำไปด้วย
“อ้าว...ทำไมละคะ”หญิงสาวหยุดและเอียงหน้าถาม
พีรายุรีบเดินเข้าไปซ้อนด้านหลังแบบบางพร้อมสอดแขนกดกอดกายอรชรพลางแนบปากลงบนลำคอระหง
“ถ้าบอก...ทุกคนจะต้องรีบเดินทางมาที่นี่นะสิฉันก็อดมีเวลาส่วนตัวกับบัวด้วย อย่างนี้ฉันก็ไม่มีเวลาบอกรักและขอบคุณบัวนะสิ”เพียงรู้ว่าบุษกรมีลูก...เขาก็ตื้นตันจนพูดไม่ถูกได้แต่บอกกับตัวเองว่าจะต้องปกป้องและรักลูกไม่ให้ขาดในสิ่งใดแต่ก็จะไม่สปอยให้ลูกต้องเสียคนเช่นหญิงสาวนามภาพิมลที่ตอนนี้ถูกพาตัวไปรักษายังต่างประเทศ
“แต่คงจะต้องระวังกันหน่อยนะคะฉันกลัวว่าความสัมพันธ์ที่มีจะกระทบกระเทือนไปถึงลูก”
“ถ้าไม่ใช้ท่าอะไรที่โลดโผนไม่รุนแรง ฉันว่าน่าจะไม่มีปัญหานะ แต่หลังจากนี้ ถ้าบัวไม่มั่นใจเราไปปรึกษาหมอกันอีกทีก็ได้” พีรายุบอกให้คลายกังวลเพราะเขาอยากจะชื่นชมกายอรชรที่กำลังเปลี่ยนแปลงเพื่อเตรียมรับการเป็แม่คน
“ขอบคุณค่ะ”
“เมียฉันน่ารักที่สุดเลย”
บุษกรน้ำตาคลอ
“อ้าว...ถึงกับร้องไห้เลยหรือบัว”ชายหนุ่มกระเซ้า ขณะกดน้ำตาที่ไหนให้เมียรักอย่างอ่อนโยน
“มันตื้นตันนี่ค่ะฉันไม่คิดว่าจะได้เจอคนที่ดีอย่างพี่กลาง ที่คอยดูแลให้ความรักจนฉันไม่รู้จะขอบคุณยังไงดีแล้ว”
“แค่รักฉันในวันที่ฉัน้ากำลังใจ ก็จับมือคอยอยู่เคียงข้างไม่ทอดทิ้งกันก็เพียงพอแล้วล่ะ เหมือนตอนนี้ที่ฉันอยากให้มั่นใจมีบัวและลูกอยู่ใกล้ชิดจริงๆ ”
พีรายุช้อนร่างบอบบางขึ้นพาเดินไปยังห้องนอนเขาวางเธอลงบนเตียง พร้อมเร่งกำจัดเสื้อผ้าออกจากกายสาว
“สวยจริงๆเมียฉัน” ถึงกายอรชรจะยังคงมีชั้นในปกปิดทำให้กายสาวยิ่งชวนมองและน่าปรารถนามากยิ่งขึ้น
“ต่อไปลูกเราจะอยู่ตรงนี้ใช่ไหมบัว”
“ต่อไปฉันจะต้องอ้วน...บวมเหมือนโอ่ง”
“แต่ยังไงก็น่ารักสำหรับฉันอยู่ดียิ่งจะน่ารักกว่าเดิมด้วยนะ เพราะบัวเสียสละให้ฉันมากมายที่ฉันจะตอบแทนบัวได้ก็เพียงคำว่ารักและสัญญาว่าจะปกป้องดูแลเท่าที่ผู้ชายคนนี้จะทำได้”
“ขอบคุณค่ะพี่กลาง”เธอมั่นใจว่าเขาจะต้องทำตามคำพูดที่ให้ไว้ได้แน่นอนบุษกรยิ้มหวานขณะยื่นมือไปหากายแกร่งที่แนบลงมา
พีรายุจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากกว้างเรื่อยลงมาบนพวงแก้มนุ่ม ก่อนแนบจูบลงบนเรียวปากอิ่ม บดคลึงขบเม้มแ่เบาและอ่อนโยนฝ่ามือหนาก็ััไปบนผิวเนื้อนวลเนียนนุ่ม
บุษกรตอบรับจุมพิตแสนหวานและเว้าวอนขณะเธอเร่งรุดกำจัดเสื้อบนกายแกร่งเผื่อจะได้ัักับผิวเนื้อแข็งกระด้างทำให้พีรายุได้ลิ้มรสแห่งความสุขจากเพลิงเสน่หาที่เธอยินดีมอบให้อย่างเต็มใจที่สุดเช่นกัน
“พี่กลางขา...อื้อ”บุษกรร้องครางเสียงแ่ เมื่อพีรายุนวดเฟ้นหยอกเย้าจรดปลายยอดถันหดเกร็งโดยไม่ปราณีก่อนจะเคลื่อนใบหน้าไปสมทบ ปากหนาขบกัดสลับยื่นเรียวลิ้นออกมาตวัดไล้บางครางก็ดึงดูดเหมือนกับทารกดื่มน้ำนมจากอกมารดา
“พี่กลาง!”บุษกรผวากอดร่างแกร่งแนบชิด มือเล็กเริ่มลูบไล้ไปบนกายแกร่งพลางหายใจหอบแรงเร็วเมื่อถูกพีรายุโจมตีจุดอ่อนไหว
พีรายุสำรวจตรวจกายอรชรทุกซอกทุกมุมอย่างหลงใหลส่วนไหนชอบมากเขาก็จะใช้เวลานานเป็พิเศษ ขณะที่บุษกรเองก็ปล่อยให้สัญชาตญาณนำทางเรียนรู้ที่จะทำให้ผู้เป็ที่รักมีความสุขจวบจนถึงจุดหมายปลายทางที่ใฝ่หา
พีรายุใช้เวลาที่มีทดแทน่เวลาที่ต้องห่างเหินจากบุษกรด้วยตัวและหัวใจ
เขาเคยมีครอบครัวที่สมบูรณ์หากกลับได้ความรักไม่เต็มที่เขาจะบทเรียนนี้เพื่อสร้างครอบครัวที่เต็มเปี่ยมด้วยความรักและเข้าใจพร้อมจับมือกันเดินไปข้างหน้าโดยไม่หวั่นไหวกับอุปสรรคและปัญหาที่จะพึงมี
“เราจะดูแลและมีกันและกันตลอดไปนะบัว”
บุษกรไม่ตอบด้วยคำพูดเธอใช้กายบอกให้พีรายุรู้ว่า...รักมากมายแค่ไหนรักและพร้อมที่จะเข้าใจในสิ่งที่เขาเป็และสิ่งที่เขากระทำพร้อมที่จะรับฟังและให้อภัยเมื่อคนที่รักทำผิด
เพราะรักคือความเข้าใจ...เธอและเขาจะมีกันและกันตลอดไป
846
