กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

กริมมองไปที่โรซาเรียแล้วอดที่จะส่ายหัวไม่ได้ ในใจของกริมมีีบางอย่างที่ชั่วร้ายเกิดขึ้นมันคิดจะถามที่อยู่ของนายน้อยคนนั้นเพื่อนำตัวไปเรียกค่าไถ่แต่ดูเหมือนว่ากริมจะทำได้แค่คิดเท่านั้นจากนั้นกริมเลิกคิดเรื่องพวกนี้ทันทีขณะมองไปที่หญิงสาวลูกครึ่งหมาป่า
''ลำบากเจ้าแล้ว แล้วได้ของมาครบหรือเปล่า''
''ครบค่ะ แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยข้าเอาไว้''กริมถึงกับส่ายหน้ากับสิ่งที่นางพูด
''ไม่หรอกเป็นเพราะข้าที่ทำให้เจ้าต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้ แล้วหลังจากที่ข้ากลับไปเจ้าต้องทำอะไรต่อมันจะไม่มีปัญหาหรือไงหากเจ้ายังอยู่ที่นี่''เดิมทีกริมคิดจะเอาครึ่งหมาป่ามาอยู่ด้วยกันเพราะนางมีพรสวรรค์แต่พรสวรรค์ของนางแค่ถูกปิดผนึกเอาไว้โดยใครบางคนและนางก็ไม่ได้เป็นครึ่งหมาป่าธรรมดาทั่วไปอย่างที่คนอื่นเข้าใจหากแต่นางเป็นลูกครึ่งหมาป่าสวรรค์ที่หายากและเหลือน้อยเต็มทีในโลกใบนี้
''หลักจากท่านไปข้าก็ไม่มีอะไรทำ หน้าที่ของข้าคืออำนวยความสะดวกให้กับเจ้าของป้ายและถ้าหากพวกมันตามหาตัวข้าก็ไม่เป็นไรข้าสามารถเอาตัวรอดได้''
''คิดจะรับความผิดเอาไว้เองสินะ ช่างเถอะเจ้าไปกับข้าเอามั้ยออกเดินทางไปยังที่ต่างๆกันเถอะดีกว่าเจ้าอยู่ที่นี่ที่ที่มีพื้นที่กำจัด เห็นแค่สิ่งเดิมๆทำแต่สิ่งเดิมๆ''ฉับพลันที่นางได้ยินหูและหางขยับไปมาแต่ไม่นานหูและหางของนางก็ตกลงและไม่เคลื่อนไหวอีก
''ไม่ได้หรอก ข้าอยู่ที่นี่มาตั้งแต่จำความได้และจะต้องอยู่ที่นี่ไปจนตายที่คือกฎของตลาดมืดกฎนี้มีผลเฉพาะผู้ที่เข้ามาดูแลเจ้าของป้าย แต่...แต่มันก็พอมีวิธีอยู่''นางเงียบลงไปสักพัก นางกำลังลังเลนางไม่รู้ว่าควรพูดสิ่งเหล่านั้นออกไปหรือไม่ แต่เมื่อนางมองกริมนางจึงตัดสินใจพูดออกไป
''ทางแรกท่านต้องเป็นต้องฆ่าเจ้าของตลาดมืดทิ้งซึ่งด้วยตัวตนระดับนั้นมันไม่มีทางเป็นไปได้แน่นอนทางที่สองท่านต้องเข้าท้าทายหอคอยทมิฬซึ่งมีทั้งหมด7ชั้น หากท่านไปถึงชั้นที่7ได้ท่านจะได้รับอาวุธซึ่งอาวุธเหล่านั้นล้วนมาจากยุคโบราณซึ่งไม่มีใครรู้อายุของมันนอกจากนี้ท่านจะได้พบกับเจ้าของตลาดมืดและได้ตลาดมืดไปดูแลครึ่งหนึ่งนั่นหมายความว่าท่านสามารถนำข้าออกไปได้''กริมเริ่มสนใจเรื่องนี้มากขึ้นเมื่อได้ยินคำว่าอาวุธจากยุคโบราณและที่ทำให้กริมสนใจยิ่งกว่าคือการเป็นเจ้าของตลาดมืดครึ่งหนึ่ง
''ดี พาข้าไปที่นั่น''กริมตัดสินใจไปที่หอคอยทมิฬทันที มันรอที่จะได้ของฟรีไม่ไหวแล้ว
''เดี๋ยวก่อน ข้าว่าท่านอย่าไปเลยที่นั่นเมื่อเข้าไปแล้วหากไม่สามารถพิชิตชั้นที่7ได้ก็ไม่มีทางออกมาได้''ลูกครึ่งหมาป่าเตือนกริมด้วยความหวังดีในใจก็คิดดีใจที่กริมอยากจะช่วยตนเองออกไปหารู้ไม่ว่ากริมแค่อยากจะได้ของฟรีจนรอไม่ไหว
''เชื่อใจข้าเถอะ ยังไงข้าก็ต้องพิชิตชั้นที่7แล้วเอา...เอ่อแล้วช่วยเจ้าออกไปจากที่นี่ให้ได้''กริมเกือบหลุดปากพูดความจริงออกไป หากหยุดไม่ทันลูกครึ่งหมาป่าอาจจะเสียใจได้สิ่งที่เกิดขึ้นทำให้โรซาเรียที่กอดแขนกริมอยู่หัวเราะคิกคักออกมาอย่างน่ารัก
''นำทางไปเถอะ ท่านพี่ของข้าไม่เป็นอะไรหรอก''โรซาเรียพูดสนับสนุนทำให้ครึ่งหมาป่าไม่มีทางเลือกได้แต่นำทางกริมไปและเรื่องที่พูดคุยกันทำให้คนโดยรอบเก็บร้านแล้วเดินตามไปด้วยความอยากรู้เพราะไม่มีใครท้าทายหอคอยทมิฬนี้มา5,000ปีได้แล้ว ส่วนหอคอยนี้มีเพียงคนเดียวที่ไปถึงชั้น7ได้นั่นก็คือเจ้าของตลาดมืดในตอนนี้ แต่นั่นก็เป็นเพียงสิ่งที่ทุกคนรู้เท่านั้นไม่นานกลุ่มของกริมก็เดินทางมาถึงหอคอยทมิฬซึ่งมันมีขนาดใหญ่มากและอยู่กึ่งกลางตลาดมืดพอดีโดยรอบหอคอยไม่มีบ้านคนหรือคนขายของอยู่เลย มันถูกเว้นระยะห่างออกมาพอสมควร
''หากท่านต้องการจะท้าทายหอคอยทมิฬให้เดินไปที่แท่นหินนั่นแล้ววางมือลงบนนั้น''สาวลูกครึ่งหมาป่าชี้ไปที่แท่นหินขณะทำสีหน้าลังเล นางไม่อยากให้กริมไปเสี่ยงเพื่อที่จะช่วยนางออกไป?นางไม่เข้าใจเลยว่าทำไมกริมถึงคิดช่วยตนเองทั้งๆที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานและในระหว่างที่นางกำลังขบคิดกริมก็ได้เดินออกไปจนอยู่หน้าแท่นหินแล้ว กริมยกมือขึ้น...
''เดี๋ยว! ท่านไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นข้าไม่ต้องการออกไปจากที่นี่''นางตัดสินใจห้ามกริมแต่ ฟุ่บ!ไม่ทันแล้วกริมยิ้มขึ้นแล้ววางมือลงไปที่แท่นหินจากนั้นจึงกลายเป็นแสงเข้าไปที่หอคอยขณะเดียวกันหน้าหอคอยก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น มีตัวเลขขนาดใหญ่ลอยออกมามันเป็นเลข1นั่นคือสิ่งที่แสดงว่าคนที่เข้าไปทดสอบอยู่ที่ชั้นไหนและเนื่องจากในหอคอยมีกริมแค่คนเดียวตัวเลขที่แสดงจำนวนชั้นจึงมีแต่ตัวเดียว
''ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านต้องมาลำบากแบบนี้''สาวครึ่งหมาป่าบ่นพึมพัมออกมานั่งลงบนพื้นซึ่บ ! ซึ่บ ! ซึ่บ! เป็นเจ้าไก่ฟ้าที่เดินไปใกล้ๆหญิงสาวลูกครึ่งหมาป่า
''กุ๊กกรู๊ววว''มันร้องขึ้นขณะใช้ปีกแตะไปที่บ่าของอีกฝ่ายจากนั้นมันจึงส่ายหัวไปมา'เจ้ามันน่าสงสารจริงๆปะป๋าแค่ต้องการของฟรีก็เท่านั้นแหละ'นี่คือสิ่งที่เจ้าไก่ฟ้าคิดอยู่ในใจขณะส่ายหัว
''เอาเถอะน่ารอดูต่อไป เรื่องนี้ไม่น่าจะเป็นปัญหาอะไรกับท่านพี่หรอก ใช่...พอดีข้ามีเรื่องต้องไปทำเพราะงั้นฝากเจ้าไก่ฟ้าไว้ด้วยล่ะ''โรซาเรียหายตัวไปทันที นางออกไปเพื่อหาซื้อของที่ใช้เพิ่มพลังให้ตนเองเพราะถ้าหากยังอยู่แบบนี้ช่องว่างระหว่างนางและกริมจะกว้างขึ้นไปอีก จนสุดท้ายนางก็จะเป็นแค่ตัวถ่วงและระหว่างที่กริมเข้าไปทดสอบในชั้นแรกข่าวเรื่องมีคนเข้าไปท้าทายหอคอยทมิฬได้ลามไปทั่วตลาดมืดหลายคนให้ความสนใจและเดินทางมาดูหน้าหอคอย
''เจ้าว่ามันจะผ่านได้มั้ย ไอ้คนที่เพิ่งเข้าไปน่ะ''
''ไม่รู้สิ แต่เราจะยืนดูแบบนี้จริงๆหรือไง เจ้าของตลาดมืดกว่าจะผ่านชั้นแรกได้ใช้เวลาไปตั้งเกือบปี''
''ตลกแล้ว ข้ามารอดูตัวเลขหายไปต่างหาก ฮ่า ฮ่า ฮ่า''ระหว่างที่คนด้านนอกทั้งหลายพูดคุยกันตัวเลขได้หายไปจริงๆ หากตัวเลขหายไปมันมี2กรณี คือ1.คนที่เข้าไปได้ตายลง 2.ผ่านการทดสอบ
''เห็นมั้ยข้าบอกเจ้าแล้ว แปปเดียวก็ตายซะแล้วน่าสงสารเด็กนั่นจริงๆ''สิ่งที่คนรอบข้างพูดคุยกันทำให้ลูกครึ่งหมาป่าร้องไห้ออกมา สุดท้ายนางก็ทำให้คนที่ดีกับนางต้องตายไป
''ดะ...เดี๋ยวก่อน เจ้าพูดบ้าอะไรของเจ้า นะ...นั่นมันตัวเลขกลับมาแล้ว แต่ทำไมมันแสดงเลข3ออกมา''ฉับพลันที่มีคนสังเกตเห็นทั้งหมดจึงหันไปดูที่หอคอยทมิฬ ทุกคนเห็นเหมือนกันมันคือเลข3ในตอนนี้เองสาวลูกครึ่งหมาป่าได้ปาดน้ำตาออกขณะกำมือแน่น นางลุกขึ้นมาจากพื้น

จากนั้นจึงจ้องมองไปที่หอคอยเพื่อให้กำลังใจกริมตลอดเวลา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่23:ท้าทายหอคอยทมิฬ

นิยายแนะนำ

กริมตำนานเทวทูตจอมราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่23:ท้าทายหอคอยทมิฬ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้