ตอนที่ 14: กลิ่นอายอันตราย
ก่อนหน้าที่ทุกคนจะมาร่วมโต๊ะอาหาร วรุตม์ขับรถกลับมาจากโรงพยาบาลท่ามกลางความมืดสลัวและไอร้อนเหนียวเหนอะหนะของกรุงเทพฯ ในใจของเขาเต็มไปด้วยความกังวลเื่กลิ่นกายและคราบร่องรอยของอัญชิสาที่อาจติดตัวกลับมา แม้เขาจะอาบน้ำฟอกสบู่จนผิวเนื้อขึ้นสีแดงที่อพาร์ตเมนต์ลับแล้ว ทว่ากลิ่นหอมหวานของไม้จันทน์หอมผสมวานิลลาดูเหมือนจะซึมลึกเข้าไปในเบาะหนังแท้รถสปอร์ตของเขา และโชยเตะจมูกจางๆ อยู่ตลอดทาง เขาต้องใช้สเปรย์น้ำหอมกลิ่นสปอร์ตฉีดพรมทับอย่างหนักหน่วงจนฉุนกึก
เมื่อเขาก้าวเท้าเข้ามาในบ้านพักตากอากาศ วรุตม์ยืนนิ่งอยู่ที่ชานพักบันไดก้มลงมองภาพห้องนั่งเล่นที่สว่างไสวด้วยไฟสีส้มอบอุ่น กิ่งแก้วกำลังจัดเตรียมดอกมะลิใส่แจกันแก้วบนโต๊ะอาหาร ขณะที่พีทคอยก้มหน้าก้มตาช่วยจัดระเบียบเก้าอี้และจานชาม ช่างเป็ภาพครอบครัวที่แสนสงบสุขและงดงามราวกับวิมาน ทว่าวรุตม์กลับรู้สึกเหมือนตนเองเป็หัวขโมยและผู้ทรยศที่แอบแฝงเข้ามาในบ้านแสนบริสุทธิ์หลังนี้
เมื่อทุกคนนั่งประจำที่บนโต๊ะอาหารค่ำครอบครัวหรูหราที่ปูด้วยผ้าลินินสีครีมหนา กิ่งแก้วจัดเตรียมสเต็กปลาแซลมอนราดซอสเลมอนเนยสดสีสวยเสิร์ฟพร้อมสลัดผักออร์แกนิก ทุกคนในบ้านร่วมโต๊ะทานอาหารอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ทั้งวรุตม์ พีท และอัญชิสา
บรรยากาศดูอบอุ่นและราบรื่นตามปกติ พีทพูดคุยสัพเพเหระเื่การคืบหน้าของงานออกแบบตกแต่งภายในบ้านเรือนหอด้วยความภาคภูมิใจและสดใส โดยมีกิ่งแก้วคอยถามไถ่และให้คำแนะนำด้วยแววตาเปี่ยมด้วยความเอ็นดูรักใคร่
"คุณแม่ครับ... วันนี้ผมเพิ่งคุยกับผู้จัดการโรงแรมเื่เมนูอาหารจัดเลี้ยงในพิธีฉลอง่ค่ำครับ อัญญ์เธอบอกว่าเธอชอบอาหารสไตล์ฝรั่งเศสที่ใช้เนยสดและเลมอนเปรี้ยวๆ เหมือนฝีมือของคุณแม่ในวันนี้มากเลยครับ หล่อนคอยบอกผมตลอดว่า คุณแม่เป็แม่บ้านที่ยอดเยี่ยมที่สุด และหวังว่าหลังจากแต่งงานไปแล้ว หล่อนจะทำงานบ้านและดูแลผมได้ดีสักครึ่งหนึ่งของคุณแม่ก็พอแล้วครับ" พีทเล่าด้วยรอยยิ้มร่าเริงพลางก้มลงตักสลัดป้อนอัญชิสา
ประโยคบอกเล่าแสนซื่อและเต็มไปด้วยการให้เกียรติของลูกชายเปรียบเหมือนมีดคมกรีดเฉือนความผิดชอบชั่วดีในอกของวรุตม์อย่างแรง เขาเหลือบมองอัญชิสาที่นั่งตรงข้าม หญิงสาวค่อยๆ ยกแก้วน้ำขึ้นจิบเชื่องช้า ดวงตาคู่สวยสบจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเขาวูบหนึ่ง แฝงประกายความท้าทายสะใจอย่างน่ากลัว
ในระหว่างมื้ออาหาร กิ่งแก้วขยับขวดน้ำเปล่ารินน้ำให้สามีอย่างใส่ใจ ทว่าเมื่อหล่อนขยับตัวเข้าใกล้แผงอกและซอกคอของวรุตม์ จมูกของหล่อนก็ััได้ถึงกลิ่นอายอะไรบางอย่างที่ผิดปกติ หล่อนชะงักไปชั่วครู่ ขมวดคิ้วเรียวสวยมุ่ยลงเล็กน้อยด้วยความสงสัย
"วัธน์คะ... ่นี้เปลี่ยนน้ำหอมใหม่เหรอคะ?" กิ่งแก้วเอ่ยทักทายขึ้นทำลายจังหวะบทสนทนาของพีท
คำถามที่ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยนั้นทำให้หัวใจของวรุตม์กระตุกวูบหยุดเต้นไปเสี้ยววินาที ร่างกายแกร่งภายใต้ชุดเชิ้ตสีฟ้าอ่อนตึงเครียดเกร็งขึ้นทันทีโดยอัตโนมัติ เขาวางส้อมในมือลงช้าๆ "เปล่านี่ครับกิ่ง ทำไมเหรอ?"
"ก็... กลิ่นมันแปลกไปจากปกติค่ะ ปกติวัธน์จะชอบใช้น้ำหอมกลิ่นแนวสปอร์ตที่หอมเย็นๆ สดชื่นใช่ไหมคะ แต่อย่างเมื่อเช้าตอนที่กิ่งเก็บเอาเสื้อนอกสูทของวัธน์ไปส่งซักแห้ง กิ่งได้กลิ่นหอมหวานแปลกๆ ติดอยู่ที่ปกเสื้อและแผงอกเสื้อเชิ้ตข้างใน กลิ่นมันออกหวานๆ อบอุ่นคล้ายวานิลลาผสมกับไม้จันทน์หอม (Sandalwood) โชยเตะจมูกชัดมากเลยค่ะ... กลิ่นหวานละมุนคล้ายน้ำหอมผู้หญิงเลย และกิ่งแอบสังเกตเห็นว่าที่ปกเสื้อสูทด้านขวามีคราบแป้งรองพื้นสีเนื้อจางๆ ติดอยู่ด้วยค่ะ วัธน์ไปทำอะไรเลอะเทอะมาเหรอคะ?"
คำอธิบายโดยละเอียดของกิ่งแก้วเปรียบเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางโต๊ะอาหาร วรุตม์พยายามระงับอาการมือสั่นอย่างสุดความสามารถ เขาสบตากิ่งแก้วพลางปั้นรอยยิ้มบางเบาอย่างแเี
ทว่าข้างๆ กันนั้น... อัญชิสานั่งจิบน้ำส้มอย่างเงียบสงบ หล่อนไม่ได้ตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย แววตาดำสนิทคู่นั้นกลับมีประกายความสะใจและยั่วเย้ายิ้มเยาะฉายชัดวูบหนึ่ง
"เอ๊ะ... กลิ่นน้ำหอมแนวแซนดัลวูดกับวานิลาเหรอครับแม่?" พีทหันมาถามด้วยความตื่นเต้น "อัญญ์เธอก็ชอบใช้น้ำหอมโทนนี้มากเลยครับ กลิ่นประจำตัวของเธอเลย ใช่ไหมจ๊ะอัญญ์?"
"ค่ะพีท... อัญญ์ใช้น้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกับวานิลลาเป็ประจำค่ะ... กลิ่นมันหวานและผ่อนคลายดี" อัญชิสาหันไปยิ้มตอบพีท น้ำเสียงทุ้มหวานราบเรียบอย่างที่สุด ก่อนจะหันสายตากลับมาสบตากับวรุตม์เงียบๆ "แปลกจังเลยนะคะ... ทำไมกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงแนวนี้และคราบแป้งถึงไปติดอยู่บนเสื้อนอกของคุณหมอได้ล่ะคะ?"
คำถามย้อนศรอันแสนร้ายกาจของชู้รักทำเอาวรุตม์ขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูนใต้ผิวแก้ม หล่อนกำลังท้าทายขีดจำกัดความเสี่ยงอย่างบ้าคลั่งลับหลังคู่หมั้นและแม่สามี
"อ๋อ... พ่อนึกออกแล้วครับ" วรุตม์เค้นเสียงตอบพยายามทำน้ำเสียงให้เป็ธรรมชาติที่สุด "วันก่อนมีคนไข้วีไอพีที่เป็คุณหญิงท่านหนึ่ง เอาชุดของขวัญเทียนหอมและโลชั่นสมุนไพรมามอบให้เพื่อขอบคุณที่โรงพยาบาล ตอนที่ท่านมอบให้ท่านเข้ามาสวมกอดขอบคุณน่ะครับ คราบแป้งและกลิ่นอายของมันคงฟุ้งกระจายติดเสื้อนอกตอนขับรถกลับบ้านน่ะครับกิ่ง"
"อ๋อ... มิน่าล่ะคะ กิ่งก็คิดว่าวัธน์นึกสนุกเปลี่ยนแนวใช้น้ำหอมหวานๆ แบบวัยรุ่นซะอีก" กิ่งแก้วหัวเราะแ่เบา ยอมรับคำอธิบายที่สมเหตุสมผลของสามีอย่างสนิทใจและร่าเริงตามเดิม
ทว่า... แม้คำอธิบายจะผ่านพ้นไปด้วยดี แต่เม็ดพันธุ์แห่งความเคลือบแคลงสงสัยได้ถูกปลูกลงในส่วนลึกของมโนสำนึกของกิ่งแก้วโดยที่หล่อนไม่รู้ตัว ระหว่างมื้ออาหารที่ดำเนินต่อไป กิ่งแก้วเริ่มสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติเล็กๆ น้อยๆ ที่หล่อนไม่เคยสังเกตมาก่อน หล่อนเห็นสามีของตนเองจ้องมองและพูดคุยกับพีทเป็ปกติ ทว่าวรุตม์กลับ 'หลบเลี่ยง' ที่จะสบตากับอัญชิสาโดยตรงอย่างผิดธรรมชาติ ทุกครั้งที่อัญชิสาพูด วรุตม์จะเบนสายตามองไปทางอื่นหรือหยิบน้ำขึ้นจิบ และทางด้านอัญชิสาเองก็ดูนิ่งสงบผิดปกติ ไม่ได้ร่าเริงชวนคุยกับคนในครอบครัวเหมือนทริปปากช่อง บรรยากาศมันตึงเครียดแปลกๆ ราวกับมีมวลสารความตึงเครียดไร้รูปร่างลอยวนอยู่รอบตัวคนทั้งสอง
---
หลังดินเนอร์สิ้นสุดลง พีทและอัญชิสาขอตัวขับรถเดินทางกลับคอนโดมิเนียมหรู วรุตม์ก้าวขึ้นบันไดเวียนกลับเข้าห้องนอนใหญ่เพื่อชำระล้างร่างกาย ทว่าเมื่อเขาเดินกลับออกมาจากห้องน้ำ กิ่งแก้วกลับนั่งนิ่งอยู่บนปลายเตียงกว้างขวาง ดวงตาของหล่อนเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างสลัว
"เป็อะไรหรือเปล่าครับกิ่ง? ดูเงียบๆ ไปนะ" วรุตม์เอ่ยถามพร้อมก้าวเข้าไปนั่งเคียงข้าง
กิ่งแก้วค่อยๆ หันมามองเขา แววตาสั่นไหวเล็กน้อยคล้ายคนมีความกังวลในอก "เปล่าค่ะวัธน์... กิ่งแค่ล้าๆ นิดหน่อย และก็... รู้สึกแปลกๆ กับหนูอัญญ์ขึ้นมานิดหน่อยค่ะ"
หัวใจของวรุตม์สะดุดวูบอีกครั้ง "แปลกยังไงครับ?"
"กิ่งอธิบายไม่ถูกค่ะ... แต่รู้สึกเหมือนหนูอัญญ์เธอดูลึกลับและมีกำแพงปิดบังอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา แววตาของเธอเวลาจ้องมองวัธน์... มันดูลึกซึ้งและแปลกประหลาดจนกิ่งรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเลยค่ะ วัธน์รู้สึกเหมือนที่กิ่งรู้สึกไหมคะ?"
คำถามตรงไปตรงมาของภรรยาเปรียบเหมือนเข็มแหลมทิ่มแทงหัวใจของวรุตม์จนเจ็บแปลบ เขาสูดหายใจยาว โอบไหล่บางของภรรยาเข้ามากอดไว้หลวมๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ "คิดมากไปแล้วครับกิ่ง อัญญ์เธอแค่เหนื่อยเื่การเตรียมงานแต่งงานน่ะครับ อย่ากังวลไปเลยนะ พักผ่อนเถอะครับ"
กิ่งแก้วหันใบหน้ามาสบสายตาเขาลึกล้ำ มือเรียวเอื้อมมากุมสองมือของวรุตม์ไว้แน่น "วัธน์คะ... สัญญากับกิ่งได้ไหมคะว่าไม่มีเื่อะไรปิดบังกัน? ั้แ่เราแต่งงานกันมา ยี่สิบกว่าปีนี้ เราไม่เคยมีความลับต่อกันเลยนะคะ กิ่งเชื่อใจและรักวัธน์ที่สุดค่ะ"
วรุตม์มองเข้าไปดวงตาที่ซื่อสัตย์เปี่ยมด้วยรักแท้ของภรรยา ทรวงอกบีบเกร็งบีบคั้นด้วยความทรมานใจ เขากลืนน้ำลายเหนียวคอ ฝืนยิ้มปลอบใจและเอ่ยคำโกหกคำโตออกไป "สัญญาครับกิ่ง พ่อไม่มีวันมีความลับอะไรปิดบังแม่แน่นอนครับ"
กิ่งแก้วยอมนอนลงเคียงข้างและหลับตาลงตามคำปลอบโยน ทว่าวรุตม์กลับนอนลืมตาโพลงจ้องมองเพดานมืดมิดในความเงียบสงัด ความตื่นตระหนกและเหงื่อกาฬซึมตามแผ่นหลังแกร่ง บาปครั้งนี้เริ่มส่งกลิ่นอายอันตรายออกมาและคืบคลานเข้าใกล้ครอบครัวของเขาขึ้นทุกที
ครืด... ครืด...
เสียงโทรศัพท์มือถือสั่นเบาๆ ในกระเป๋าเสื้อคลุมที่วางอยู่บนเก้าอี้ วรุตม์ลุกขึ้นเดินไปหยิบมาเปิดดู ข้อความสั้นจากเบอร์แปลกเบอร์เดิมถูกส่งมา:
*‘ระวังน้ำหอมของอัญญ์จะทิ้งรอยไว้บนตัวคุณหมอนะคะ... แต่ดูเหมือนกิ่งแก้วจะเริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่างแล้วนะ พรุ่งนี้วันจันทร์... อัญญ์จะรอรดกลิ่นกายทับกลิ่นเดิมของคุณหมอนะคะ’*
วรุตม์กุมโทรศัพท์มือถือไว้แน่นขบกรามจนเปรียบดังเสียงกระดูกลั่นในความมืด กิเลสตัณหาและชู้รักแสนอันตรายกำลังลากเขาและครอบครัวเข้าสู่หุบเหวแห่งความฉิบหาย และเขาก็ตกเป็เชลยของหล่อนจนไม่อาจถอนตัวได้อีกแล้ว...
3K
