'เ้าปีศาจ!'
'ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ที่แห่งนี้มิต้อนรับเ้า'
'เ้ามันน่าขยะแขยง'
'เ้าไม่สมควรเกิดมา'
'ใครก็ได้ ฆ่าไอ้ปีศาจตัวนี้ที'
ถ้อยคำมากมายถูกพ่นออกมาจากปากของผู้คนนับร้อยคนที่กำลังยืนประท้วงอยู่หน้าปราสาท ตระกูลโอ เป็ตระกูลเก่าแก่ัสายเืบริสุทธิ์ ัสีขาวนวลสง่าเป็สัญลักษณ์ของตระกูล ใครก็ต่างกราบไหว้เคารพบูชา แต่เมื่อมีันิลถือกำเนิดขึ้นมา แม้จะมาจากตระกูลโอ ผู้คนก็ต่างสาปแช่งไม่เว้นว่าคนคนนั้นจะเป็ใครมาจากไหน
เด็กหนุ่มในวัยสิบห้าปีกำลังนั่งร้องไห้เมื่อได้ยินถ้อยคำว่าร้ายจากผู้อื่น ไม่มีใครยอมรับเขา พ่อของเขาตกหลุมรักกับปีศาจตนหนึ่ง เขาเกิดจากความรักของท่านทั้งสอง แม่ของเขาเข้ามาที่นี่ไม่ได้ ที่นี่ไม่ต้อนรับปีศาจ เื่ชาติกำเนิดของเขาถูกปกปิดมาตลอด จนเมื่อวานนี้เขาอายุครบสิบห้าปีบริบูรณ์ พลังทั้งหมดะเิออกมาจนเขาไม่สามารถควบคุมเอาไว้ได้ ร่างัสีนิลปรากฏแก่สายตาของผู้คนมากมาย เป็การกลายร่างครั้งแรกของเขา ผู้คนต่างใและกล่าวหาว่าเขาเป็ปีศาจ
"ใครทำน้องข้า! ข้าจะไม้ไว้ชีวิตมันแน่นอน"
พี่ชายต่างมารดาเอ่ยเสียงแข็งประกาศกร้าวเมื่อสัตว์เทพบางตนเริ่มกลายร่างเตรียมสังหารเด็กชายที่ทุกคนกำลังตราหน้าว่าเป็ปีศาจ เขามีอายุมากกว่าเซฮุนไม่กี่เดือนเท่านั้น แม้จะต่างมารดาแต่ทั้งสองนั้นรักใคร่กันมาก
"ท่านโอ! ข้ารู้ว่าท่านรักลูกของท่าน แต่กฎก็คือกฎ ปีศาจต้องอยู่ส่วนปีศาจ" เสียงของชายวัยกลางคนะโขึ้นมา
"เงียบก่อน ข้าขอเวลาสักครู่" เสียงเข้มทรงอำนาจของผู้นำตระกูลโอเอ่ยขึ้นมา เมื่อเสียงของผู้ทรงอำนาจดังขึ้น เสียงพูดคุยกะฮึ่มก็เงียบลงทันที
"ข้ารู้ดีว่ากฎที่นี่เป็อย่างไร ตามกฎแล้วปีศาจจะอยู่ป่าแห่งนี้ไม่ได้ ข้าก็จะทำตามกฎนั้น"
"..."
"แต่เมื่อเซฮุนอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์ เขายังมีสิทธิที่จะได้รับเลือกจากลูกแก้วั เพราะเขามีสายเืของข้า ข้อนี้พวกเ้าก็จะปฏิเสธไม่ได้เช่นกัน"
"..."
"คำพูดของข้าถือเป็อันสิ้นสุด"
ผู้คนต่างโค้งคำนับเพื่อเป็การเคารพคำตัดสินของท่านผู้นำ ก่อนจะแย้งย้ายกันออกไป แน่นอนว่าคนส่วนมากนั้นไม่เห็นด้วยกับการที่จะให้ผู้มีสายเืของปีศาจได้มีสิทธิเข้าเลือกเป็ผู้นำคนต่อไปจากลูกแก้วั หรือสิ่งที่คนต่างก็พูดถึงในอีกชื่อคือ หัวใจั
มันจะเป็ผู้เลือกผู้นำด้วยตัวของมันเอง
หลังจากวันนั้นเขาก็ต้องมาใช้ชีวิตอยู่นอกเขตป่าเบรย์เดน และวันที่เขาอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์ก็มาถึง ท่านพ่อมารับเขาั้แ่เช้าเพื่อที่จะไปเตรียมตัวเข้ารับเลือกในตอนเย็น
และใช่ สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงคือลูกแก้วนั้นเลือกเขาไม่ใช่พี่ชายของเขา ทุกคนที่มาร่วมพิธีต่างพากันไม่พอใจเป็อย่างมาก
"จะเป็ไปได้ยังไง มยองจุงควรจะเป็ผู้ถูกเลือกสิ ทำไมถึงเป็เ้าเด็กเืสกปรกคนนี้ล่ะ"
"เ้าเล่นลูกไม้งั้นรึ ไม่มีทางที่ลูกแก้วจะเลือกเ้าแน่ๆ"
นั้นเป็การเริ่มต้นความขัดแย้งจนเกิดาและโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่
ร่างสูงโปร่งลืมตาขึ้นมาจากฝันร้าย ไม่ว่าจะผ่านไปนานเพียงใด เหตุการณ์ที่ถูกด่าทอและถูกขับไล่นั้นยังฝังลึกอยู่ในหัวใจของเขาตลอดมา สิ่งที่ไม่อาจลบล้างออกไปหรือโต้เถียงใครต่อใครได้ก็คือความจริงที่ว่าเขานั้นมีสายเืของปีศาจ เขาไม่ได้โกรธหรือเกลียดท่านพ่อและท่านแม่ แต่ไม่ว่าเขาจะทำดีเพียงใด แต่การกระทำพวกนั้นไม่ได้ทำให้ใครต่อใครเลิกเกลียดเขาได้เลย เพียงเพราะเขาเกิดมาไม่เหมือนคนอื่นเท่านั้น
ผู้คนที่อยู่เคียงข้างเขา ต่างก็โดนประณามและถูกกล่าวหาว่าทรยศทั้งสิ้น หากว่าครั้งนี้จะเกิดาขึ้นอีกครา เขาก็อยากจะจบมันลงด้วยตัวของเขาเอง ไม่อยากให้ใครต้องมาเสียสละเพื่อคนที่ไม่ควรเกิดมาั้แ่แรก นี่อาจจะเป็ครั้งสุดท้ายที่จะได้ทำหน้าที่ที่ใครบางคนฝากฝังไว้ หลังจากาจบลง เขาก็ขอทำตามหัวใจตามผู้ล่วงลับที่จากเขาไปไกลแสนไกล ไม่ว่าจะใช้เวลาเพียงใด เขาก็จะตามหาเขาผู้นั้นให้เจอจงได้
ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มออกมา ถึงแผนการพลีชีพของตัวเอง เขาหาได้เสียดายชีวิตของเขาไม่ ผู้ใดที่มันเคยทำร้ายและพรากทุกอย่างของเขาไป เขาจะลากมันไปลงนรกกับเขาเป็แน่
.
.
.
“น่าชังเสียจริง”
มือเรียวสวยยกขึ้นมาลูบเ้ากระต่ายตัวน้อยน่ารัก กระต่ายน้อยก็หยุดนิ่งคลอเคลียกับมือเรียวสวยของคนตัวเล็กอย่างออดอ้อน เสียงหัวเราะร่า เอ็นดูสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่ตอนนี้ะโขึ้นมาบนตักของเขา ปากสีแดงสดพึมพำอะไรบางอย่างกับเ้าตัวเล็กขนปุกปุย
แกร็ก
"เ้าทำมันในะ"
เสียงกิ่งไม้หัก ทำให้เ้ากระต่ายน้อยตื่นตูมะโลงจากตักคนตัวเล็กแล้ววิ่งหายเข้าไปในป่าทันที ร่างบางหันหน้ามาต่อว่าร่างสูงโปร่งที่กำลังนั่งอยู่บนต้นไม้ด้วยท่าทีที่ดูสบายๆ แผ่นหลังกว้างเอนพิงเข้ากับต้นไม้ใหญ่ ั์ตาสีดำทมิฬเหล่มามองคนที่กำลังต่อว่าเขาอยู่ คิ้วเข้มเลิกขึ้นเล็กน้อย เหมือนกำลังถามว่าเขาเป็ต้นเหตุหรือ
ทำให้คนตัวเล็กยู่ปากเล็กน้อยเพื่อแสดงถึงความไม่พอใจ ที่อีกคนส่งเสียงดัง ทำให้เ้ากระต่ายใกลัวแต่แท้ที่จริงแล้วนั้น กระต่ายตัวน้อยไม่ได้ใเสียงกิ่งไม้หัก แต่ใร่างสูงโปร่งนั่นต่างหาก
ใบหน้าคมคายยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยให้กับภาพที่เห็นตรงหน้า คนตัวเล็กนี่มีสีหน้าที่หลากหลายอารมณ์ เป็คนที่รู้สึกยังไงก็จะแสดงออกมาทางสีหน้าแบบนั้น ทำให้หลายครั้งที่เผลอมองคนคนนี้เวลาทำอะไรสักอย่างเขาก็รู้สึกเพลิดเพลินอย่างไม่รู้ตัว
คนตัวเล็กที่เห็นใบหน้าคมคายยกยิ้ม ถึงจะเป็แค่ยิ้มมุมปากเล็กๆ ก็ทำให้เ้าตัวอึ้งได้ไม่ยาก เขาอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว ซึ่งไม่เคยเห็นรอยยิ้มจากใบหน้าหล่อเหลานี้เลย ไม่เพียงแค่รอยยิ้ม คนคนนี้ไม่เคยแสดงอารมณ์ออกมาเลยสักครั้ง
คนตัวเล็กขยี้ตาอีกครั้ง แล้วมองขึ้นไปบนต้นไม้ใหม่อีกรอบ เพื่อความแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดไป แต่ร่างสูงโปร่งกลับเอนตัวนอนพิงกับต้นไม้แล้วหลับตาไปเป็ที่เรียบร้อย
ั์ตาสีน้ำตาลอ่อนมองไปยังลำธารเล็กๆ เขาอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว แล้วก็ได้รู้อะไรใหม่ๆ เกี่ยวกับที่นี่มาเพิ่มเติมเขาเพิ่งจะรู้ว่าทำไมป่าเบรย์เดนแห่งนี้ถึงเข้าออกไม่ได้ตามใจชอบ เพราะผู้ปกครองป่าคนเก่า ใช้พลังทั้งหมดของตัวเองสร้างเขตแดนนี้เอาไว้เพื่อปกป้องป่าเบรย์เดน แต่ด้วยพลังที่มีไม่มากพอ จึงคลุมได้แค่หนึ่งในสามของป่าเท่านั้น แต่ส่วนหนึ่งที่สร้างเขตคุ้มกันไว้ได้ พื้นที่ก็กว้างเท่ากับป่าวิตนีย์ของเขาเลยหล่ะ แต่พื้นที่อีกสองส่วนที่ไม่ได้มีอาณาเขตคุ้มครอง ก็กลายเป็ป่าร้างไป
คนในห้ามออก คนนอกห้ามเข้า
แต่ก็มีข้อยกเว้นอยู่ข้อหนึ่ง ปรากฏการณ์ธรรมชาติเซฟไฟร์ที่เกิดจากพลังที่สร้างไว้คุ้มกันที่นั่นมีมากจนเกินไปจึงทำให้เวทบางส่วนได้กลายเป็คลื่นพายุเวทที่สามารถเปิดเกราะเวทที่สร้างไว้ได้ชั่วคราว แต่ปรากฏการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนัก เขาดันโชคร้ายที่โดนเซฟไฟร์พัดเข้ามาที่นี่พร้อมกับบาซิลิกส์ตัวนั้น
สัตว์ป่าที่นี่เต็มไปด้วยสัตว์สายพันธุ์ประหลาดที่ไม่เคยมีที่ป่าวิตนีย์ เมื่อหลายวันก่อนเขาอยู่แต่ในถ้ำ ต้องอยู่กับคนที่ไร้อารมณ์และพูดไม่เป็ ทำให้เขาอึดอัดมาก คุยด้วยก็ไม่ยอมตอบ ส่วนชานยอลก็ออกมาสำรวจป่าทุกวัน บางวันก็ไม่กลับไปที่ถ้ำด้วยซ้ำ เขาเลยขอชานยอลออกมาจากถ้ำด้วย และมานั่งเล่นที่ลำธารแห่งนี้ทุกวัน เขาสนุกกับการเจอสัตว์ใหม่ๆ ที่นี่มีอะไรให้น่าประหลาดใจมากมาย จนกระทั่งเมื่อวานที่ร่างสูงโปร่งอีกคนตามเขามาด้วย ชานยอลเองก็ยังแปลกใจ ที่อีกคนจะออกมา
"จะออกไปด้วยงั้นหรือ? เ้าาเ็ตรงไหนหรือเปล่า?"
"ข้าแค่อยากออกไปสูดอากาศเสียหน่อย"
ชานยอลอ้าปากค้างด้วยความใ ที่เพื่อนสนิทของตัวเองเกิดอยากสูดอากาศขึ้นมา ทั้งๆ ที่ร้อยปีไม่ยอมออกไปไหน ไปน้ำตกเขายังต้องลักพาตัวไป เพื่อนเขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
และวันนี้ก็ยังตามออกมาอีกด้วย ก็นึกว่าอีกคนจะไปสำรวจป่ากับเพื่อนตัวเอง แต่ดันมานอนห้อยขาอยู่บนต้นไม้ ทำให้เ้ากระต่ายน้อยของเขาใอีก
ร่างบางที่กำลังตกอยู่ในห้วงความคิดก็ไม่ได้สังเกตความผิดปกติที่อยู่ด้านหลังเลยแม้แต่น้อย อะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้ๆ คนตัวเล็กที่มัวแต่นั่งเหม่ออยู่
ร่างสูงโปร่งที่รับรู้ถึงความเคลื่อนไหวด้านล่างก็ลืมตาขึ้นมามอง สายตาเหลือบไปเห็นตัวอะไรบางอย่างที่กำลังจ้องมองคนตัวเล็กอย่างหิวกระหาย เสือเขี้ยวดาบ สัตว์ใกล้สูญพันธุ์ ที่นี่คงเหลืออยู่ไม่กี่ตัว เขาไม่เห็นมันมาเกือบร้อยปีแล้ว และเสือเขี้ยวดาบตัวนี้ทำให้เขานึกถึงใครบางคน
"เซฮุน เ้าดูลูกเสือน้อยตัวนี้สิ"
"ระวังนะ มันอาจจะทำร้ายเ้า"
"มันาเ็!"
"นี่ ข้าบอกให้เ้าระวัง ฟังข้าบ้างหรือไม่
"ขอข้าดูแผลเ้าได้หรือไม่ ข้ามิทำร้ายเ้าหรอก โอ๊ย!"
"ระวัง!"
"ไม่เป็ไร ข้าไม่เป็ไร"
เ้าเสือตัวน้อยลอยขึ้นสูงจากพื้นดิน ร่างสูงโปร่งกำลังโมโหเ้าสัตว์ที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ก่อนที่เ้าเสือน้อยจะโดนพรากชีวิตไป เสียงหวานของร่างบางก็เอ่ยห้ามเสียก่อน
"หยุดเดี๋ยวนี้นะเซฮุน!"
"มันควรจะได้รับบทลงโทษ"
"มันยังเด็ก ที่ขู่ข้าเพราะแค่ป้องกันตัว"
"วันนี้เ้ารอด"
ร่างสูงโปร่งชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะปล่อยลูกเสือน้อยตัวนั้นลงมา ลูกเสือน้อยหมอบลงด้วยความกลัว เมื่อเจอผู้ที่มีอำนาจเหนือกว่ามัน คนตัวเล็กเมื่อเห็นดังนั้นก็เดินเข้าไปใกล้ๆ มือเรียวสวยที่เพิ่งจะถูกกัดไป มีเืซึมออกมาจากรอยเขี้ยวเล็กน้อย มือสวยยกมือขึ้นลูบหัวเ้าเสือเขี้ยวดาบที่กำลังตัวสั่น คนตัวเล็กกำลังสร้างความเชื่อใจต่อสัตว์ตัวน้อยอีกตัว ว่าเขาจะไม่ทำอะไรมัน เ้าเสือน้อยยอมให้คนตัวเล็กัั
"เสร็จแล้ว คราวหน้าเ้าก็ระวังด้วย กลับไปหาแม่ของเ้าเถอะ"
มือเรียวสวยใช้สมุนไพรทาที่แผลของเสือเขี้ยวดาบ แล้วบอกให้มันกลับบ้านพร้อมกับเอ่ยกำชับให้ระวังตัว อย่าให้ตัวเองได้รับาเ็อีก ก่อนที่ร่างบางหันมายิ้มให้ร่างสูงโปร่งที่ยืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่ข้างตัวเอง
"เห็นไหม เ้าเสือน้อยน่ารักจะตาย"
"แผลของเ้าเล่า ข้าทายาให้"
"ไม่เป็ไร แผลแค่นี้เอง"
"ดื้อดึงยิ่งนัก"
เพียงแค่เห็นสัตว์ตรงหน้าก็ทำให้ภาพในความทรงจำหวนกลับมาฉายซ้ำอีกรอบ เสียงฝีเท้าของเสือเขี้ยวดาบที่เหยียบลงบนกิ่งไม้ ทำให้เกิดเสียงเบาๆ ร่างสูงโปร่งที่ได้ยินเสียงกิ่งไม้หักก็หลุดออกจากห้วงความคิดทันที
ั์ตาสีดำทมิฬมองคนตัวเล็กที่กำลังหันหลังให้สัตว์ร้าย และกำลังจะโดนกินโดยที่ไม่รู้ตัว ร่างสูงโปร่งมองเงียบๆ เขาอยากรู้ความสามารถของคนตัวเล็กนี่ ว่าจะทำอะไรได้บ้าง
ร่างบางที่ได้ยินเสียงกิ่งไม้หักก็หลุดออกจากห้วงความคิดทันที ั์ตาสีน้ำตาลอ่อนเหลือไปมองข้างๆ ก็เห็นอะไรบางอย่างกำลังซุ่มมองเขาอยู่ไม่ไกล มือเรียวสวยค่อยๆ กำกิ่งไม้เล็กที่อยู่ข้างตัวไว้แน่น ร่างสูงโปร่งที่กำลังนั่งมองอยู่บนต้นไม้ ยกยิ้มพอใจเล็กน้อย รู้ตัวแล้วสินะ
เสื้อเขี้ยวดาบตัวใหญ่ที่จ้องเหยื่อของมันมาสักพัก ตั้งท่าจะกระโจนใส่ร่างบาง แต่ก่อนที่เขี้ยวคมของเสือตัวใหญ่จะกัดเข้าเนื้อของลู่หาน คนตัวเล็กก็กลายร่างเป็นกตัวน้อยเรียบร้อยแล้ว
เ้านกบินหนีเสือที่กำลังหิวโหย คนที่กำลังมองเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่นั่น เลิกคิ้วเล็กน้อยกับความฉลาดของอีกคน เขานึกว่าจะต่อสู้กับเสือตัวนี้ซะอีก
เ้านกน้อยกำลังบินหนีเสือตัวใหญ่ที่ะโตะครุบเขาครั้งแล้วครั้งเล่า กลับกันถ้าเป็เขาที่นั่งมองดูเหตุการณ์นี้อยู่บนต้นไม้แล้วละก็ คงเป็ภาพที่น่ารักน่าดู เ้าเสือกำลังวิ่งเล่นไล่จับกับเ้านกน้อย แต่เขาดันเป็นกน้อยที่ถูกไล่จับอยู่น่ะสิ!
เ้านกน้อยมองไปที่คนที่กำลังนั่งมองอยู่นิ่งๆ โดยไม่คิดที่จะช่วยเขาเลยสักนิด พลันความคิดบางอย่างก็แล่นเข้ามาในหัว
มาสนุกด้วยกันหน่อยดีหรือไม่
เ้านกน้อยเปลี่ยนทิศทางการบิน เขาบินไปหาร่างสูงโปร่งที่กำลังนั่งพิงต้นไม้อยู่บนกิ่งไม้ใหญ่ และเกาะอยู่ที่ไหล่กว้างของคนตัวสูง ใบหน้าคมคายหันมามองเ้านกน้อยที่เกาะอยู่บนไหลของตัวเองโดยที่ยังไม่ได้รับอนุญาต แต่ก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะได้พูดอะไรออกมา เ้าเสือตัวใหญ่ก็กระโจนขึ้นมาบนกิ่งไม้เดียวกันกับพวกเขาแล้ว
เ้านกน้อยรีบบินไปหลบที่ไหล่อีกข้างของคนคนตัวสูงทันที คนที่โดนลากเข้ามาเกี่ยวพันกับเื่นี้โดยไม่รู้ตัวหันไปมองเ้าเสือตัวใหญ่ที่กำลังขู่เขาอยู่
กรรรร!
เสือที่กำลังโหยหิวมองเหยื่อตรงหน้าอย่างไม่วางตา แต่ก่อนที่มันจะตะครุบเข้าที่สูงโปร่ง สายตาของมันก็เริ่มอ่อนลงทันที
เมื่อเสือเขี้ยวดาบได้สบเข้ากับั์ตาสีม่วงอำพันตรงหน้า มันก็เริ่มนิ่งทันที ท่าทีดุร้ายของมันสงบลง ก่อนจะะโลงจากต้นไม้และวิ่งหายเข้าไปในป่า
ั์ตาสีม่วงอำพันในยามนี้ มองตามเ้าเสือตัวใหญ่อย่างไม่สบอารมณ์นัก ก่อนจะเปลี่ยนเป็ั์ตาสีดำทมิฬเหมือนเดิมเมื่อมองมายังเ้านกน้อยที่ถือวิสาสะเกาะที่ไหลของเขา
"ลงไปได้แล้ว"
"เ้าไล่มันได้อย่างไร ทำไมมันถึงวิ่งหนีไปแบบนั้น"
คนตัวเล็กที่ยังเกาะอยู่บนไหลกว้างของร่างสูงโปร่ง เอ่ยถามอย่างสงสัย คนตัวสูงนี่มีความสามารถอะไรกัน แต่แทนที่เขาจะตอบคำถามของเ้านกน้อย คนตัวสูงกลับถามคำถามออกไป
"ทำไมเ้าถึงเอาแต่หนี"
"จะสู้ได้อย่างไรเล่า ดูตัวของข้าสิ"
คนตัวเล็กพูดพลางยกปีขึ้นมาชี้ไปที่ตัวเอง
"เ้าไม่มีพลังเลยหรืออย่างไร"
"บอกแล้วไง ว่าเพิ่งจะกลายร่างได้"
คนตัวเล็กส่ายหัวไปมา เ้านกน้อยว่าพลางนั่งลงที่ไหลกว้าง ทำให้คนตัวสูงเหล่มามอง
"แล้วจะนั่งอยู่ตรงนี้อีกนานไหม"
"ไม่ได้หรือ"
"ไม่ได้"
มือหนายกมือขึ้นมาจะจับที่ตัวของเ้านกน้อยตัวแสบ แต่ก่อนที่มือหนาจะได้ััที่ตัวของนกน้อย เ้านกก็บินหนีไปก่อน
"เซฮุน เพื่อนของเ้าจะมาเมื่อไหร่"
ลู่หานที่อยู่ในร่างคนแล้ว เอ่ยถามออกมาอย่างใคร่รู้
“เ้ารู้ชื่อข้า แต่ข้ายังไม่รู้ชื่อของเ้าเลย”
“ก็เ้าไม่เคยถามเสียหน่อย”
“…”
“แล้วเขาจะมาเมื่อไหร่”
“อยากรู้ไปทำไมกัน”
"ก็แค่อยากรู้ เ้ารอข้าที่นี่สักครู่ เดี๋ยวข้ามา"
"จะไปไหน"
"ไปเก็บลูกพีช"
"ที่ไหน"
"น้ำตกเอลล่า"
"ไกล"
"ข้าเป็นกนะ บินได้"
"แล้วจะเก็บมายังไง"
ร่างบางนิ่งไปสักพัก เขาเป็แค่นกคงแบกมาไม่ไหวแน่ๆ
"งั้นเ้าบินได้ไหม ช่วยข้าเก็บลูกพีชได้หรือไม่"
"ไว้วันหลัง วันนี้จะมืดแล้ว เราควรกลับถ้ำ"
ร่างสูงโปร่งว่าพลางะโลงจากต้นไม้ที่ไม่สูงนัก ก่อนจะปัดเสื้อผ้าเล็กน้อย และเดินนำร่างบางกลับไปยังที่พักของเขา คนตัวเล็กก็ยอมเดินตามอีกคนอย่างว่าง่าย ถึงแม้ว่าจะยอมกลับที่พักอย่างอีกคนว่า แต่ปากสีแดงสดก็ยังไม่วายที่จะบ่นพึมพำ เพราะเขาอยากกินลูกพีชมาก
.
.
.
"เซฮุน เ้าเด็กนั่นล่ะ"
"หลับไปแล้ว"
ร่างสูงโปร่งที่นั่งอยู่บนแท่นหินที่ประจำของตัวเองเอ่ยตอบคำถามของเพื่อนสนิท และลืมตาขึ้นมามองอีกคน ที่วันนี้กลับดึกกว่าทุกวัน ั้แ่ที่คนตัวเล็กเข้ามาอยู่กับพวกเขา ชานยอลจากที่นานๆ มาหาเขาที ตอนนี้เพื่อนตัวสูงก็มาอยู่กับเขาตลอด แต่ก็จะมีบางวันที่ไม่สามารถกลับมาค้างที่นี่ได้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง
"ข้านึกว่าวันนี้เ้าจะไม่มาที่นี่"
"ข้าต้องมา"
"มีอะไรงั้นรึ" ใบหน้าคมคายเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย
"เกิดเซฟไฟร์ขึ้นอีกแล้ว" เมื่อได้ยินคำตอบนั้น ร่างสูงโปร่งก็ยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย ยากที่จะคาดเดา
"แต่มันเกิดขึ้นแค่เสี้ยววินาที แล้วมันก็เป็ฝีมือของใครบางคน"
"แค่เสี้ยววินาทีก็สามารถเข้ามาได้แล้วล่ะ"
"ใครกันที่มีพลังขนาดนั้น"
"คนที่มีพลังพอๆ กับข้าก็มีอยู่คนเดียว" แววตาเย็นเหยียบปรากฏบนใบหน้าคมคาย ทำให้ดูน่ากลัวเป็อย่างมาก แค่มองั์ตาสีดำทมิฬคู่นี้ก็สามารถรับรู้ถึงพลังอันน่าเกรงขามได้
"มันยังไม่ตายงั้นหรือ"
"เป็ไปได้ที่มันจะฟื้นขึ้นมา"
"แต่ิญญาของมันถูกผนึกไว้ไม่ใช่หรือไง"
"..."
"ข้าว่าอาจจะมีอีกคน"
"..."
"ข้ามาส่งข่าว แล้วจะกลับไปประตูเวทมนตร์ แล้วก็ระวังเด็กคนนั้นไว้ด้วยล่ะ"
"..." เซฮุนพยักหน้าเล็กน้อย เมื่อเห็นอีกคนพยักหน้ารับคำชานยอลก็เดินออกไปจากถ้ำทันที
ร่างสูงโปร่งของคนที่สูงราว 190 เิเสาวเท้าเดินออกมาจากถ้ำ ปีกสีดำสนิทสง่างามเผยออกมาให้เห็น ก่อนที่ร่างสูงโปร่งจะบินโฉบไปยังหน้าผาสูงชัน
ปีกสีดำค่อยๆ หายไป ร่างสูงโปร่งนั่งริมหน้าผา ทิ้งสองขาห้อยลงไปข้างล่างอย่างไม่กลัวว่าตัวเองจะตกลงไป ั์ตาสีดำทมิฬจ้องมองไปยังท้องฟ้าสีดำมืดที่สวยงาม มันน่ามองเพราะดาวหลายล้านดวงที่ส่องแสงอยู่
ก็เหมือนกับตัวเขาที่เหมือนกับท้องฟ้ายามรัติกาล ดำมืดไม่มีอะไร แต่เพราะมีใครบางคนที่เข้ามาให้แสงสว่าง เหมือนดาวที่ส่องประกายบนท้องฟ้า ทำให้ชีวิตของเขาไม่ดำมืดเหมือนอย่างเคย แต่ในตอนนี้ชีวิตของเขาไม่มีดาวดวงนั้นแล้ว
ข้าคิดถึงเ้า คนรักของข้า
1K
