⚔️ บทที่ 38 : เพื่อนร่วมสาบาน
บ่ายวันนั้น ลานกลางหมู่บ้านถูกจัดพิธีเล็ก ๆ ตามแบบเอลวาน ใบไม้สีเขียวสดถูกโรยเป็นวงกลม ควันสมุนไพรหอมอวลในอากาศ เสียงพิณไม้บรรเลงเบา ๆ
ไครอสยืนอยู่กลางลาน ดาบเก่าคล้องกับเอว มือกำเหรียญเงินแน่น เขาไม่เข้าใจพิธีทั้งหมด แต่ลิซาเอลที่ยืนเคียงข้างได้อธิบายสั้น ๆ
“นี่คือพิธี Shaal’reth…พิธีประกาศพันธสัญญาร่วมรบ ใครที่ผ่านไฟและยืนหยัดเคียงกัน จะถือเป็น สหายเลือด”
เด็กชายหันมามองเธอ ดวงตาสีเงินสั่นเล็กน้อย “ข้าจะได้เป็น…สหายของเจ้า?”
ลิซาเอลยิ้มเพียงมุมปาก “หากเจ้ายังอยากเป็นหลังจากนี้”
เอลด์ริออนยกหอกขึ้น ท่องถ้อยคำเวทโบราณ เสียงลึกดังก้องทั่วลาน
“Shae’lin toran! Farae’th noriel!”
(ด้วยแสงแห่งป่า และเลือดแห่งจันทร์ พันธสัญญาถูกผนึก!)
ไฟมรกตล้อมรอบทั้งสอง—ไครอสและลิซาเอล ต่างเอามือแตะหน้าอกตนเองแล้วแตะเข้าหากัน พลังเวทแผ่เป็นประกายสั้น ๆ
เสียงเอลฟ์รอบลานก้องกังวาน “Shaal’reth! Shaal’reth!”
ในห้วงวินาทีนั้น ไครอสไม่ใช่เพียงเด็กไร้เงาอีกต่อไป—เขากลายเป็น “สหายเลือด” ของเผ่าเอลวาน คนที่พวกเขาเริ่มยอมรับ
เมื่อพิธีจบ ลิซาเอลหันมามองเขา ดวงตาสีมรกตอ่อนลงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “ต่อจากนี้ เจ้าไม่ใช่คนเดียวบนเส้นทางอีกแล้ว…ไม่ว่าจะไปสู่สมรภูมิใด ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้า”
ไครอสก้มหน้า น้ำตาไหลเงียบ ๆ เขาพูดเพียงคำเดียว—แต่เป็นคำที่สั่นสะเทือนลึกถึงหัวใจเด็กเจ็ดขวบที่แบกรับโลก
“สหาย…”