เกมส์อาณาจักรเทพ: เริ่มต้นด้วยระบบผู้สืบทอดแห่งพระเจ้า

        ในห้องอาบน้ำยังคงเต็มไปด้วยหมอกไอที่ฟุ้งกระจาย ราวกับว่ามันช่วยซ่อนบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความใกล้ชิดระหว่างทั้งคู่

        อนาเธอร์ยังคงนั่งอยู่ในอ่าง น้ำอุ่นรอบตัวเขาทำให้เขาผ่อนคลายขึ้นบ้าง แต่ภายในใจยังคงเต้นระส่ำจากสิ่งที่เกิดขึ้น เขายังคงอยู่ในสภาวะที่ประหม่าเป็นอย่างมาก รู้สึกได้ถึงความเย้ายวนในน้ำเสียงและการสัมผัสของไอริน

        แม้ความรู้สึกภายในของเขาจะเต็มไปด้วยความสับสนและไม่รู้ว่าจะจัดการกับสถานการณ์เช่นนี้อย่างไรดี แต่เขาก็ไม่อาจปฏิเสธการแสดงออกของไอรินได้

        “ให้พี่สาวจัดการเอง!”

        ไอรินมองเข้าไปในดวงตานายน้อยของตนราวกับไฟที่เผาผลาญ ความรู้สึกภายในที่เก็บกดมานานเริ่มปะทุขึ้น

        เธอไม่สามารถซ่อนความรู้สึกเหล่านี้ได้อีกต่อไป ก่อนที่จะทันได้คิด ร่างของเธอก็พุ่งเข้าไปหาอนาเธอร์อย่างรวดเร็วโดยไม่มีการลังเลใดๆ

        “ดะ..เดี๋ย...อุ๊บ?!!”

        อนาเธอร์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อไอรินขยับเข้าใกล้ แต่ทันทีที่เธอประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเขา ความรู้สึกของทั้งคู่ก็เหมือนถูกไฟจุดติด

        การจูบครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อน มันไม่ใช่การจูบที่นุ่มนวลหรือเต็มไปด้วยความอ่อนโยน แต่เป็นการจูบที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและความรู้สึกที่ไม่อาจห้ามได้

        “อื้มมมมม~❤”

        ไอรินไม่รอช้ารุกเข้าใส่อนาเธอร์ด้วยความตั้งใจที่ชัดเจน มือของเธอจับไหล่ของเขาแน่น ขณะที่ริมฝีปากของเธอจูบเขาด้วยความเร่าร้อนและรุนแรง ทุกการสัมผัสแสดงถึงความปรารถนาที่ลุกโชนในใจของเธอ ราวกับต้องการแสดงให้เขารู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไรตลอดเวลา

        “จ๊วบบบบ~❤”

        กว่าจะรู้ตัว ชายหนุ่มก็โดนหญิงสาวรวบเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดเสียแล้ว ชั่วขณะนั้นเหมือนความคิดกลับกลายเป็นว่างเปล่า ปล่อยตัวไปตามการชักจูงโดยสิ้นเชิง จนเมื่อเขารู้สึกได้ถึงลิ้นของไอรินที่กำลังสอดแทรกเข้ามาจึงได้สติ มือเรียวกำลังจะดันตัวออกมาจากอ้อมกอดนั้น

        แต่เหมือนหญิงสาวจะอ่านความคิดเขาได้ มือที่รวบตัวถูกดึงเข้ามาให้กระฉับขึ้นจนอนาเธอร์ไม่สามารถหลุดรอดได้

        “เอาก็เอาวะ!”

        อนาเธอร์เองก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไป การตอบสนองของเขาแสดงถึงความรู้สึกที่เก็บกดมานานเช่นกัน เขาโอบแขนรอบเอวของไอริน ดึงเธอเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างพวกเขา ลมหายใจของเขาหนักขึ้น

        ขณะที่เขาเริ่มจูบกลับด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

        ริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกันอย่างแนบแน่น ไม่มีใครยอมแพ้ใคร ทุกการสัมผัสราวกับต้องการที่จะจุดไฟแห่งความปรารถนาในใจของอีกฝ่าย

        ไอรินถอยออกมาเพียงเล็กน้อยก่อนจะประกบปากกับเขาอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยประกายความต้องการและแรงดึงดูดที่ยากจะต้านทาน

        “ฮ่าห์!ฮ่าห์!ฮ่าห์!❤”

        เสียงหายใจของทั้งสองผสานกันในห้องที่เงียบสงัด ราวกับว่ามีเพียงพวกเขาในโลกนี้

        ความรู้สึกที่ท่วมท้นทำให้ทุกสิ่งรอบตัวดูเลือนราง ไม่มีอะไรสำคัญอีกต่อไป นอกจากความใกล้ชิดและการสัมผัสที่เกิดขึ้นในขณะนี้

        ไอรินขยับร่างเข้าใกล้อนาเธอร์มากขึ้นอีก มือของเธอเลื่อนขึ้นไปสัมผัสที่หลังคอของเขา ลูบไล้อย่างนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความตั้งใจ

        ขณะที่จูบของเธอไม่เคยผ่อนแรงลงเลย อนาเธอร์รู้สึกถึงแรงดึงดูดที่เขาไม่อาจต้านทานได้ และเขาเองก็ตอบสนองด้วยความรู้สึกที่ตรงกัน

        เมื่อทั้งคู่ค่อยๆแยกออกจากกันเพียงเพื่อหายใจ ดวงตาของไอรินเต็มไปด้วยความเย้ายวน เธอยังคงมองดูอนาเธอร์อย่างลึกซึ้ง ก่อนที่จะยิ้มบางๆ ริมฝีปากของเธอยังอุ่นจากการจูบที่เพิ่งจบไป แต่ในใจของเธอยังคงลุกโชนไปด้วยอารมณ์ที่เร่าร้อน

        “นายน้อย.. พี่สาวคนนี้จะมอบความบริสุทธิ์ให้ท่านเอง!”

        ไอรินกระซิบเบาๆ น้ำเสียงเธอแฝงไปด้วยความหวานและความเร่าร้อนที่ยากจะซ่อน

        อนาเธอร์ที่ยังคงหายใจหนักๆ มองกลับไปที่เธอด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย

        ในเช้าวันถัดมา แสงอรุณอันอบอุ่นของพระอาทิตย์ค่อยๆสาดส่องผ่านม่านผืนบางในห้องหรูหราที่ถูกตกแต่งอย่างพิถีพิถัน

        ภายในห้อง อนาเธอร์ยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนอนอันกว้างใหญ่ ผิวพรรณของเขาดูซีดขาวผิดปกติ ใบหน้าที่เคยเปี่ยมด้วยพลังและความแข็งแกร่งในทุกสถานการณ์ บัดนี้กลับแฝงด้วยความอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่แสงแดดเริ่มส่องผ่านหน้าต่าง ความอ่อนแรงในร่างกายของเขายังคงเกาะกุมอย่างแน่นหนา ดูเหมือนเขายังต้องการการพักผ่อนอีกระยะหนึ่ง

        ในทางกลับกัน ไอรินตื่นขึ้นมาแต่เช้าด้วยท่าทางที่สดใสและมีชีวิตชีวา ใบหน้าของเธอเปล่งประกายราวกับหญิงสาวที่ได้สัมผัสกับความลับอันหอมหวาน ผิวพรรณที่นวลเนียนของเธอดูสดชื่นราวกับกลีบดอกไม้ที่เพิ่งได้รับน้ำค้างในยามเช้า

        ทุกการเคลื่อนไหวของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนช้อยสง่างาม แม้จะไม่ได้แสดงออกอย่างโจ่งแจ้ง แต่ทุกคนที่พบเห็นต่างก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกได้ถึงความเย้ายวนที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ

        เมื่อไอรินเดินลงไปยังห้องโถงกลางของคฤหาสน์ บรรดาลูกน้องและแม่บ้านที่ปฏิบัติหน้าที่อยู่ต่างก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวเธอ ความงดงามที่เคยมีอยู่แล้วยิ่งทวีคูณจนทุกคนต้องหันมองตามด้วยความสนใจ

        เสียงซุบซิบเล็กๆลอยมากระทบหู ขณะที่หลายคนเอ่ยถามเธอด้วยความสงสัย

        “คุณไอรินทำไมถึงดูสวยเปล่งแบบนี้?”

        “ไปทำอะไรมากันหรือคะ?”

        เสียงแม่บ้านคนหนึ่งถามขึ้นด้วยความสงสัยและตื่นเต้น ไอรินหันไปมองด้วยดวงตาที่เปี่ยมด้วยเสน่ห์ รอยยิ้มอันเย้ายวนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ พร้อมทั้งตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความลึกลับ

        “เป็นความลับน่ะค่ะ”

        เธอพูดเพียงสั้นๆ ทว่าคำตอบนั้นกลับทำให้ทุกคนที่ได้ยินยิ่งเกิดความสงสัยและจินตนาการไปไกลกว่าเดิม ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่เธอ

        ขณะที่ไอรินก้าวย่างเดินผ่านไปด้วยท่าทางมั่นใจและสง่างาม ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายแห่งความลึกลับที่ยากจะคลี่คลาย

        เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก อนาเธอร์ที่ยังคงนอนหลับลึกภายใต้ผ้าห่มอันนุ่มลื่นก็เริ่มเคลื่อนไหวเล็กน้อย ความรู้สึกสดชื่นเริ่มกลับคืนมาในร่างกาย หลังจากที่ได้พักผ่อนเพียงพอ เขาเริ่มลืมตาขึ้นช้าๆ แสงแดดอ่อนๆส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรา อนาเธอร์สัมผัสได้ถึงความเบาสบายเหมือนกับพลังงานที่ฟื้นคืนเต็มที่

        หลังจากที่เขารู้สึกถึงความสบายที่แตกต่างจากความเหนื่อยล้าก่อนนอน ชายหนุ่มยกมือขึ้นปาดหน้าปัดผมสีขาวของตนไปด้านหลัง ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบๆห้องด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย แต่เมื่อความทรงจำจากคืนที่ผ่านมาเริ่มกลับคืนมาชัดเจน

        “นะ..นี่ฉันทำอะไรวะเนี่ย”

        ใบหน้าของเขาก็เริ่มเปลี่ยนสีอย่างช้าๆจนกลายเป็นสีแดงก่ำ ความรู้สึกเขินอายปนกับความตื่นเต้นค่อยๆผุดขึ้นในใจ

        เขานึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนกับไอริน หัวหน้าแม่บ้านของเขา ภาพในหัวที่ปรากฏออกมานั้นชัดเจนเกินกว่าที่เขาจะลืมได้ง่ายๆ

        ร่างกายที่ใกล้ชิด เสียงหายใจที่สัมผัสถึงได้ในความเงียบของค่ำคืน สิ่งที่เขาไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นก็เกิดขึ้นแล้ว มันคือครั้งแรกที่ตนเองได้สัมผัสประสบการณ์เช่นนั้น ซึ่งทำให้เขารู้สึกประหลาดใจและสับสนไปพร้อมๆกัน

        “ใจเย็นก่อนเว้ยตัวของฉัน.. มันเป็นครั้งแรกของพี่สาวไอรินเช่นเดียวกัน”

        อนาเธอร์พยายามรวบรวมสติกลับมา และเมื่อความรู้สึกทั้งหมดเริ่มสงบลง เขาก็หันไปมองรอบๆห้องอีกครั้ง สายตาของเขามองหาหญิงสาวที่เขาได้ใกล้ชิดเมื่อคืน ไอริน แต่ทว่าเธอไม่ได้อยู่ในห้องนี้ หัวหน้าแม่บ้านของเขาหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ เหมือนจะออกไปก่อนอะนะ

        เขาลุกขึ้นจากเตียงช้าๆ พร้อมกับส่ายหัวไปมาเหมือนพยายามจะปัดความคิดที่กำลังตีกันวุ่นวายออกจากหัว

        ชายหนุ่มเดินไปยังหน้าต่าง จ้องมองออกไปยังทิวทัศน์ด้านนอกด้วยสายตาที่ครุ่นคิด ในใจเขารู้สึกหลากหลาย ทั้งความตื่นเต้นและความสับสนเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

        แต่ในขณะเดียวกัน

        เขาก็ต้องกลับมาจัดการกับชีวิตในวันนี้

        “วันนี้จะทำยังไงต่อดี?”

        อนาเธอร์พึมพำกับตัวเอง ในหัวของเขาเริ่มประเมินแผนการที่ควรทำในวันนี้ การที่เขาเลเวล 30 แล้ว ทำให้ตนเองรู้สึกตื่นเต้นกับความก้าวหน้าและพลังที่เพิ่มขึ้น

ตอนนี้เขาแข็งแกร่งกว่าที่เคยเป็นไปมาก แต่อนาเธอร์ก็ยังคงไม่พอใจเพียงแค่นั้น หากเป็นไปได้ เขาต้องการเพิ่มเลเวลให้ถึง 200 เร็วๆ เพื่อที่จะปลดล็อคพลังอวาตาร์ของเทพเจ้าตนใหม่

        “หรือว่าจะไปลงดันเจี้ยนดี?”

        ดันเจี้ยนที่ตระกูลของเขาปกครองมีอยู่มากมาย ทั้งยังมีดันเจี้ยนใต้สังกัดที่อยู่ในกิลด์ใต้อาณัติอีกมาก พวกมันเป็นแหล่งสะสมประสบการณ์และของล้ำค่า การลงไปยังดันเจี้ยนเหล่านั้นถือเป็นโอกาสดีที่จะเพิ่มเลเวลให้รวดเร็วขึ้น ชายหนุ่มส่ายหัวเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจออกมา

        เขายังไม่แน่ใจนัก แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือเขาต้องเตรียมตัวให้พร้อม ไม่ว่าจะเป็นการฝึกฝนหรือลงมือทำอะไรสักอย่าง

        ...

        เรื่องนี้ไม่มีฉากอย่างว่านะเฟ้ย อย่าคาดหวัง เดี๋ยวได้โดนกระบองของซุนหงอคง 555+