หลังจากผ่านวันปัจฉิมไม่กี่วัน ก็ได้มีการจัดหนังสือครั้งยิ่งใหญ่ขึ้น ซึ่งเ้าของงานในครั้งนี้ก็คือผู้อำนวยการโรงเรียนเบียวศาสตร์ ผอ.ประเสริฐนั่นเอง โดยภายในงานมีทั้งศิลปินชื่อดังมากมายจากทั่วทั้งเอเชียเข้ามาร่วมด้วย มีกิจกรรมให้ร่วมสนุกมากมาย และไม่พลาดที่ชมรมคอสเพลย์จะมาร่วมงานนี้ ทว่า ไม่เห็นไอ่เ้าตัวแสบประจำชมรมเลย เขาหายไปไหน?
อ้อ อยู่นี่ไง กับยืนอยู่หน้างาน ดูเหมือนว่ากำลังจะรอใครสักคนอยู่ ยืนรอใครอยู่เหรอ?
“รอเพื่อนน่ะ”
ผู้หญิงหรือผู้ชาย?
“ผู้หญิงน่ะ แต่ฉันไม่บอกหรอกนะว่าเป็ใคร ให้คนอ่านเขาไปลุ้นกันเอง”
ไม่ต้องลุ้นก็น่าจะพอรู้คำตอบอยู่แล้วล่ะ
จากนั้นไม่นาน สาวสวยที่เป็ที่สะกดสายตาของคนทั้งงานก็ได้เดินตรงเข้ามา
“มาถึงนานหรือยัง?”
“ไม่นานหรอกพึ่งมาเมื่อกี้แปปเดีย-”
“เห... เธอเองเหรอที่มาเที่ยวกับน้องชายฉัน”
ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้มาคนเดียว มีพี่สาวติดพ่วงมาด้วยซะงั้น
“ส-สวัสดีค่ะ หนูชื่อเพียงดาวค่ะ อยู่ ม.3/1”
ต่ายกอดอกแน่นจ้องมองลงมาที่เด็กสาวตรงหน้า
“ไม่ต้องบอกหรอก พี่รู้อยู่แล้วล่ะ พี่ชื่อต่ายนะ อยู่ ม.6/1 รุงรังมากเลยใช่ไหมเวลาอยู่กับเ้านี่น่ะ เหมือนกับเลี้ยงลูกลิงไว้ที่บ้านหนึ่งตัวเลยล่ะ ขอบใจมากนะที่มาเป็เพื่อนน้องชายฉัน”
“คะ-ค่ะ... แฮะ ๆ ๆ”
“งั้นฉันไปก่อนนะ มีไรก็โทรมาล่ะ”
“โอ้!”
โป๊ก!!
“พูดว่าครับสิ!”
“ครับ...”
และต่ายก็เดินจากไปพร้อมกับสายของคนรอบข้างที่จ้องมองไปยังความสวยของเธอ แม้แต่เพียงดาวก็ยังไม่รอด
“นั่นพี่สาวนายเหรอ... สวยจัง...”
“เธอก็สวยเหมือนกันแหละ ไปกันเถอะ”
ปกติแล้วใครหลาย ๆ คนคงคิดว่านี่เป็คำชม ทว่าสำหรับตูนนั้นมันก็เป็เพียงแค่คำพูดธรรมดา ๆ ที่ออกมาจากปากเท่านั้นเอง ไม่มีความหมายใด ๆ แอบแฝงอยู่เลย
“ฉะ-ฉันรู้ตัวย่ะ! ขอบใจมากที่ชม เข้าไปข้างในกันได้แล้ว” พยายามชวนเปลี่ยนเื่เพื่อเก็บอาการเขิน รู้หรอก
ทันทีที่พวกเขาก้าวเข้ามาภายในงาน ก็เห็นกับฝูงชนจำนวนมากเดินเผ่านไปมา หน้างานก็ว่าเยอะแล้ว ทว่าในงานกลับเยอะยิ่งกว่า เพียงดาวที่นาน ๆ ทีจะมีโอกาสได้เที่ยว ก็ได้จับมือของตูนแน่นและพาได้ลากดเขาไปยังบูธต่าง ๆ ภายในงาน เหมือนกับว่าความเครียดทั้งหมดที่เธอสั่งสมมาทั้งหมด ได้ถูกปลดปล่อยออกไปจนหมดแล้ว จากนั้น ทั้ง 2 คนก็ได้เดินเที่ยวกันหลายชั่วโมงจนได้ไปเจอเข้ากับคนที่คุ้นหน้าคุ้นตา
“พี่โบว์! โอม!”
โอมที่คอสเป็มินาโตะ กับโบว์ที่คอสเป็ ชิซึคุ กองโจรเงามายาหมายเลข 8 กำลังมุงอะไรบางอย่างอยู่ข้างนอกสุดของวง พยายามจะเข้าไปข้างในแต่ก็โดนเบียดออกมาตลอด
“ตูนเหรอ แปปหนึ่งนะ ตอนนี้พี่ยังไม่ว่างน่ะ”
“คุณตูนเองหรือขอรับ ตอนนี้กระผมยังไม่ว่าง กระผมต้องเข้าไปให้ได้!”
สถานการณ์ค่อนข้างชุลมุน ภาพตรงหน้าของตูนในตอนนี้คือฝูงคนจำนวนมากต่างก็กำลังชูมือถือ ชูกล้องถ่ายรูปขึ้นมาเก็บภาพใครบางคนที่อยู่กลางวงนั้น
“แล้วพลอยกับเบลล่ะ”
“พลอยไปฝึกเทควันโดกับไบรท์น่ะ เธอบอกว่าจะได้ป้องกันตัวเองได้เวลาเกิดอะไรขึ้น ส่วนเบลน่ะ... เอ่อ.... เขาไม่ว่างมาน่ะ”
พูดเหมือนมีลับลมคมใน เหมือนกับว่าพวกเขากำลังปิดบังอะไรบางอย่าง ตูนที่เห็นคนกำลังชุลมุนวุ่นวายแย่งกันแทบตายเพื่อจะถ่ายรูปของคนที่อยู่กลางวงก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา
“กำลังทำอะไรอยู่น่ะ ตรงกลางวงมีอะไรเหรอ...”
“นี่คุณไม่รู้หรือขอรับ! เขาคือนักคอสเพย์ชื่อดังที่ฟื้นจากความตาย เป็ดาวรุ่งพุ่งแรงเลยล่ะครับ ยอดติดตามในทวิตเตอร์ อินสตาแกรม 1 ล้านคนขึ้นไปทั้งนั้นเลยขอรับ ได้ข่าวว่าจบงานนี้เธอมีงานต่อที่ญี่ปุ่นเลยต้องรีบถายรูปเธอไว้เป็ที่ระลึกก่อนเธอจะไปน่ะขอรับ!”
“ขนาดนั้นเลยเหรอ...”
จากนั้นตูนก็ได้กวาดสายตามองไปที่เพียงดาวที่กำลังดูของเล่นพริตตี้เคียวอยู่อย่างห่าง ๆ เขาจึงถือโอกาสขอลองเข้าไปดูโฉมหน้าของคนที่อยู่กลางวงซักหน่อย เขาได้ใช้ความสามาถของคุโรโกะทำตัวเองให้จืดจางที่สุดและเดินเข้าไป ซึ่งมันก็ได้ผล ฝูงชนจำนวนมากก็เริ่มผลักร่างเล็กไหลเข้าไปข้างในเรื่อย ๆ จนกระทั่งเขามาถึงข้างหน้าสุดของแถว ก็พบเข้ากับเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกันที่คอสเป็ โฮชิโนะ ไอ จากเื่ เกิดใหม่เป็ลูกโอชิ โดยที่เรียกได้ว่าความสวยของเธอไม่ต่างจากที่เห็นในอนิเมะเลยทีเดียว
“เห... ใช้ได้นี่นา ก็สวยดี”
และในขณะที่ตูนกำลังพลิกตัวกลับกำลังจะเดินออกไป เขาก็โดนด่าวเด่นของงานนี้เห็นเข้าให้
“นายน่ะ! เ้าตัวเล็กคนนั้น!! เดี๋ยวอีก 10 นาทีมาเจอฉันด้วยนะ!!” เธอพูดเสียงดังออกมาพร้อมกับชี้นิ้วไปที่เด็กหนุ่ม
เกิดอะไรขึ้น เธอเคยรู้จักตูนมาก่อนงั้นหรือ แต่เื่นั้นเอาไว้ก่อน ทว่าตอนนี้สายตาของเหล่าชายชาตรีทั้งหลายที่อยู่บริเวณนั้นได้จองมองมาที่เขาคนเดียว เหมือนกำลังส่งสัญญาณเป็นัย ๆ ว่า รีบ ๆ ตอบเธอกลับไปสิไอ่เxร
“อะ...โอเค...” ร่างเล็กตอบกลับไปแบบเสียงสั่น ๆ และรีบมุดออกไปอย่างรวดเร็ว
จนกระทั่ง 10 นาทีผ่านไป
“นี่นายจะไปไหนน่ะ!?”
“คือว่า มีคนกำลังอยากเจอฉันอยู่น่ะ...”
ตูนได้เดินตรงไปยังที่พักของเธอคนนั้นโดยมีเพียงดาวเดินตามหลังต้อย ๆ จนเขาก็มาถึงที่ที่มีการ์ด 2 คนยืนคุมเข้มอยู่ โดยมีเธอคนนั้นนั่งอยู่ข้างใน การ์ดทั้ง 2 มองลงมาที่เด็กหนุ่มร่างเล็กตรงหน้า
“ตูนใช่ไหมครับ เข้าไปได้เลยครับ”
เขาเดินตรงเข้าไปตามที่การ์ดบอกด้วยท่าทางเกร็ง ๆ ส่วนเพียงดาวก็ตามเข้ามาไม่ได้ และในขณะที่ตูนกำลังเดินเข้าไป เธอคนนั้นก็ได้พุ่งเข้ามาจับมือของเขาด้วยสีหน้าท่าทางที่ดีอกดีใจเต็มที่
“ไม่เจอกันนานเลย! จำฉันได้หรือเปล่า!!”
ทุกคนคิดว่ามันจำได้หรือไม่ได้ครับ
“เอ่อ... ใครครับ...?”
“ฉันเองไง ที่ดาดฟ้าวันนั้น ที่กำลังจะโดดตึกแล้วได้นายช่วยไว้น่ะ!”
“โดดตึก...? โดดตึก...? ช่วย...?”
ย้อนกลับไป่ก่อนที่ตูนจะย้ายเข้ามาที่โรงเรียนเบียวศาสตร์ ณ ห้างสรรพสินค้าชั้นนำแห่งหนึ่งได้จัดงานคอสเพยล์ขึ้น มีผู้คนเข้ามาร่วมงานมากมายตามปกติ แต่ทว่าพวกผู้คนในงานไม่รู้เลยว่า กำลังมีเด็กสาวคนหนึ่งที่อยู่บนดาดฟ้ากำลังอยู่ระหว่างความเป็และความตาย แค่เพียงเธอก้าวออกไปก้าวเดียว เธอก็จะได้พบกับจุดจบของชีวิตทันที เด็กสาวคนนั้นร้องห่มร้องไห้น้ำตาไหลอาบเต็มหน้า กล้า ๆ กลัว ๆ ว่าจะโดดดีหรือไม่โดดดี ทว่าจู่ ๆ ก็ได้มีเสียงของเด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นมาจากข้างหลัง
“นี่แม่นาง... จะโดดเหรอ?”
เธอหันหน้าไปหาเ้าของเสียงนั้น ก็พบกับตูนที่แต่งตัวเป็คิริโตะมีดาบ 2 เล่มพาดไว้ข้างหลัง กำลังนั่งชันเข่าแอ็คเต็มที่ (คิริโตะ : Sword Art Online)
“ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว! ไม่ว่าใครต่อใคร ทั้งพ่อแม่ หรือคนรอบข้าง ก็หาว่าฉันเป็บ้า ทุกคนหัวเราะเยาะฉัน เห็นฉันเป็ตัวตลก! เป็ตัวประหลาด! ไม่มีใครคอยช่วยเหลือฉัน! วัน ๆ เอาหาว่าแต่แต่งตัวปัญญาอ่อน ใช้เงินไปกับของสิ้นเปลืองไร้ประโยชน์ ฉันแค่ชอบคอสเพลย์มันผิดมากเลยหรือไง!!! ฉันต้องตายก่อนใช่ไหม คนพวกนั้นถึงจะพอใจ!!”
เป็โอกาสที่ดีที่เธอจะได้ระบายออกมาให้ใครสักคนฟัง เมื่อตูนที่ได้ยินแบบนั้นก็ยังคงแอ็คอยู่และตอบกลับมา
“แล้วนั่นมันเดือดร้อนใครหรือเปล่าล่ะ...”
“หืม...?”
“สิ่งที่แม่นางทำ... มันเดือดร้อนใครหรือเปล่าล่ะ มันได้สร้างปัญหาให้สังคมหรือเปล่าล่ะ มันผิดกฎหมายหรือเปล่าล่ะ ถ้ามันไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใครก็ทำไปเถอะ แม่นางจะไปสนใจคำพูดของใครก็ไม่รู้ที่ไหนทำไม อย่าปล่อยให้คำพูดของคนอื่นมากำหนดชะตาชีวิตของตัวเราเอง ฉันก็เคยคิดจะทำแบบที่แม่นางกำลังทำหลายครั้งนะ แต่เ้าเสียงในหัวของฉันมันไม่ยอมให้ทำ แม่นางลองคิดดูสิ ว่าทำไมเราต้องไปสนใจคำพูดไม่ดีของคนเ่าั้ด้วย ในเมื่อสิ่งที่เราทำอยู่มันไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใครและเรามีความสุขที่ได้ทำมัน แม่นางน่ะไม่ต้องเชื่อมั่นในตัวเองก็ได้นะ แต่จงเชื่อมั่นฉันที่เชื่อมั่นในตัวของแม่นางแค่นี้ก็พอ เตะเหตุผลทิ้งไป แล้วใช้สว่านของทะลวงให้ถึง์!” (คามินะ : กุเร็นลากันน์)
คำพูดของตูนได้ฝังรากรึกลงไปใรจิตใจของเธอคนนั้นทันที เธอได้สลัดความคิดที่จะพยายามปลิดชีวิตของตัวเองลง และเริ่มมีกำลังใจในการใช้ชีวิตขึ้นมา จากนั้นเด็กหนุ่มก็ได้ลุกขึ้นเดิน แต่ก่อนที่เขาจะจากไป เขาก็ได้ฝากคำพูดทิ้งท้ายเอาไว้
“เดินออกมาจากตรงนั้นเถอะ ที่ตรงนั้นไม่เหมาะกับแม่นางเลยสักนิดเดียว แม่นางน่ะ ต้องเป็นักคอสเพลย์ที่มีชื่อเสียงมากแน่นอน เชื่อฉันสิ นั่นแหละคือจุดที่แม่นางควรอยู่น่ะ ฉันไปละนะ พอดีต้องไปเคลียร์ชั้นที่ 100 ต่อ”
ไม่นานจากนั้นเธอก็ได้เดินลงมาในงาน และก็ได้เจอเข้ากับพวกที่คอยล้อเลียนวิจารณ์คนอื่นสนุกปาก นอนอ่วมอยู่่บนพื้น และยามก็กำลังวิ่งไล่จับผู้ก่อเหตุคนนั้นอยู่ ซึ่งเขาคนนั้นก็คือคนคนเดียวกันกับคิริโตะที่พึ่งจะช่วยชีวิตเธอไปเมื่อกี้
กลับมาที่ปัจจุบัน
“อ๋อ! เธอนี่เอง แม่นางคนนั้น”
“ฮ่า ๆ ๆ นายนี่วิ่งไวชะมัดเลยนะ ยามพวกนั้นไล่ตามนายไม่ทันสักคนเลยล่ะ”
และทั้ง 2 คนก็คุยสารทุกข์สุกดิบกันสักพัก จนเมื่อถึงเวลาที่เธอต้องไปงานอื่นต่อ
“เดี๋ยวฉันต้องไปแล้วล่ะ ขอบคุณมากนะสำหรับทุก ๆ อย่าง ถ้าหากวันไหนที่นายเหงาก็โทรเข้ามาที่เบอร์นี้นะ หรือทักเฟสทักไอจีมาก็ได้!”
“ได้เลย!”
ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังโดนจีบอยู่ ซื่อบื้อจริง ๆ
จากนั้นตูนก็ได้เดินออกมาและก็เจอเข้ากับเพียงดาวที่กำลังกอดอกหน้ามุ่ยกำลังยืนอยู่ข้างหน้า
“เธอคนนั้นคือใครน่ะ!” เธออารมณ์ไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด
“คนรู้จักฉันเองน่ะ ก็เลยแวะคุยกันนิดหน่อย...”
ขณะนั้นเอง ก็ได้มีสายตาปองร้ายของคนสองคนจ้องเข้ามาที่เขา ตูนสามารถรู้สึกได้ทันทีจึงขวับกลับไป และเขาก็ต้องเจอกับโบว์และโอมที่กระโจนเข้ามาอย่างกับเสือที่รอตะครุบเหยื่อ
“ได้ยังไง! นายเข้าไปคุยกับเธอได้ยังไง!!”
“คุยอะไรกันน่ะขอรับ!! บอกกระผมมานะ!! ถ้าไม่บอกคุณได้เจอท่าจิ้มทะลวงข้ามสหัสวรรษของกระผมแน่!!!” (คาคาชิ : นารูโตะ นินจาจอมคาถา)
“ยะ-หยุดนะ!! ช่วยฉันหน่อยสิดาว!!!”
“ฮึ!”
เธอกอดอกแน่นและเดินออกไปเมินต่อเสียงร้องขอความช่วยเหลือตรงหน้า ช่างเืเย็นอะไรอย่างนี้
ตัวอย่างตอนต่อไป ตูนที่รู้ว่าตัวเองมีเทคนิคแต่ไม่มีพละกำลัง จึงพยายามจะกำจัดจุดอ่อนโดยการไปออกกำลังกายที่ฟิตเนตในโรงเรียนเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้น แต่เขาไม่รู้เลยว่าที่แห่งนั้นมีเ้าถิ่นคุมอยู่!! และเบลเด็กหนุ่มผอมแห้งแรงน้อยก็ถูกคุมตัวอยู่ในนั้นด้วย!! ตูนจะช่วยเบลออกมายังไง จะกำจัดจุดอ่อนของตัวเองได้หรือไม่!? โปรดติดตามตอนต่อไป
356
![แรงอธิษฐาน แรงพยาบาท[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086989_23603634.webp)