บอสทั้งวิ่งไปและร้องไห้ไปเป็ระยะทางไกลพอสมควร อีกทั้งเวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ ซึ่งบอสก็ยังไม่พบเจอผู้ใด เขาทั้งหิว ทั้งท้อแท้และสิ้นหวัง…
จะติดต่อใครก็ไม่ได้ เพราะทั้งสมาร์ทโฟนและกระเป๋าของบอสก็ดันฝากไว้กับบีผู้เป็น้องสาว ก่อนที่เขาจะอ่อนล้าและสิ้นแรงจนล้มหมดสติไป สายตาของเขาพลันเหลือบไปเห็นอะไรบางสิ่งที่เคลื่อนไหวได้ ซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณร้อยกว่าเมตร
‘เอะ นั่น… น่าจะใช่คนนะ… ในที่สุดก็เจอคนซะที ดีจัง โล่งอกไปที…’
เขาคิดแล้วก็รีบวิ่งพุ่งไปหาสิ่งนั้นทันที เมื่อเข้าไปถึงใกล้ๆ จึงเห็นว่าเป็พระสงฆ์รูปหนึ่ง บุคลิกของท่านช่างดูน่ากราบไหว้ยิ่งนัก บอสจึงรีบวิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจ ในที่สุดก็ได้เจอคนแล้ว อยู่คนเดียวมาแทบจะค่อนวัน ทั้งว้าวุ่นใจและกลัวเป็อย่างมาก เขาจึงรีบลงไปนั่งก้มลงกราบแล้วพนมมือขึ้น ถามพระรูปนั้นไปว่า
หลวงพ่อครับ ที่นี่มันที่ไหน แล้วคนอื่นไปไหนกันหมดเหรอครับ…?”
พระรูปนั้นมองกลับหาบอสด้วยท่าทางสงบแต่แฝงด้วยความสงสัยและประหลาดใจ จากนั้นจึงถามกลับว่า
“บักหล่า เ้าแม่นไผ… เป๋นหยังเ้าจังยุนี๋ผู่เดียว…?” (เด็กน้อย เ้าเป็ใคร เหตุใดเ้าถึงมาอยู่ที่นี่คนเดียวเล่า)
พระท่านตอบกลับเป็ภาษาลาว ซึ่งบอสก็พอจะฟังเข้าใจอยู่บ้างเพราะเคยไปใช้ชีวิตอยู่ที่หนองคายมา่หนึ่งเพราะพ่อของบอสมีภูมิลำเนาอยู่ที่นั้น
“ข่อยกะบ่ฮู้คือกัน มาเที่ยวกับอิพ่ออิแม่ จักซุคนถิ่มไปไสเบิด…” (ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ มาเที่ยวกับพ่อแม่ แต่ตอนนี้ไม่รู้ทุกคนไปไหมกันหมด)
บอสก็พยายามตอบกลับเป็ภาษาอีสานซึ่งใกล้เคียงกับภาษาลาว
“เอ๋า ซั่นบ่ วาแต…เ้ามาแต่ไส แล่วสิไปไส…?” (ออ อย่างนั้นรึ ว่าแต่…เ้ามาจากที่ไหน แล้วคิดจะไปที่ใดต่อรึ)
“ข่อยมาแต่กรุงเทพ ประเทศไทย ซุมข่อยมาหลวงพระบางได่ 2-3 มื้อแล้ว เบิดมื้อนี้กะสิกลับแล้วเ้า…” (ผมมาจากกรุงเทพ ประเทศไทย พวกผมมาเที่ยวหลวงพระบางกันได้ 2-3 วันแล้ว หมดวันนี้ก็จะกลับกันแล้วครับ)
พระท่านได้ฟังก็ทำหน้าครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ แล้วถามต่อว่า
“กรุงเทพ ประเทศไทยหนิ แม่นยุไส แล้วหลวงพระบางแม่นบ่อนได๋…?” (กรุงเทพ ประเทศไทยนี้ อยู่ที่ไหนหรือ แล้วหลวงพระบางคือสถานที่ใด)
เจอคำถามนี้เข้าไป บอสถึงขั้นงุนงงสงสัยว่าทำไมพระท่านถึงไม่รู้จักชื่อเมืองหลวงและชื่อประเทศของไทย
'บางที… ท่านอาจจะไม่เคยได้ยินหรือไม่เคยรู้จักกรุงเทพก็ได้ อื่ม… ท่านอาจจะเป็พระวัดป่าที่ไม่ได้สนใจโลกภายนอกมั้ง… แต่เอ้… แล้ว หลวงพระบางทำไมท่านถึงไม่รู้จักล่ะ ก็ที่นี่ไม่ใช่เหรอ…'
“ครูบาเ้า แล้ว… หม่องนี๋ เมืองนี๋ แม่นหยังซั่น… กะหลวงพระบาง บ่แม่นบ่ ?” (หลวงพ่อครับ แล้วสถานที่ที่เราอยู่กันนี้ เมืองนี้ คือเมืองอะไรเหรอครับ ก็หลวงพระบางไม่ใช่เหรอครับ)
บอสพยายามจะถามย้อนเพื่อให้พระท่านตอบให้หายข้องใจ เพราะตอนนี้เขามึนงงกับสิ่งที่ได้ยินมาก
“เมืองนี๋ เอิ้นวา เมืองเชียงทอง… หลวงพระบางนี๋ บ่เคยฮู้จัก ยุบ่อนนี๋ เพียงแต่มี พระบาง ทิมาจากเมืองเวียงคำ 12 ปีก่อนทอนั่น…” (เมืองนี้ เรียกว่าเมืองเชียงทอง หลวงพระบาง ชื่อนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อน อยู่ที่นี่จะมีเพียง พระบาง ที่เพิ่งถูกอัญเชิญย้ายมาจากเมืองเวียงคำ เมื่อประมาณ 12 ปีที่แล้วเท่านั้น)
บอสได้ยินดังนั้นถึงขั้นลนลาน แทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
‘
ไม่ใช่สิ มันไม่น่าจะเป็ไปได้นี่นา เมืองเชียงทองอะไรกัน พระบาง 12 ปีอะไรกัน ไม่จริง นี่มันไม่จริงใช่มั้ย….’
บอสยิ่งคิดยิ่งวิตก ชื่อนี้มันคุ้นมาก จึงพยายามเรียบเรียงและทบทวนสิ่งที่ตนเคยได้อ่านได้หาความรู้มาใน่ 2-3 วันที่ผ่านมานี้
‘เมืองเชียงทอง เป็เมืองหลวงของอาณาจักรล้านช้าง ซึ่งถูกเรียกด้วยชื่อนี้มาตลอด ก่อนที่จะถูกเปลี่ยนชื่อใหม่เป็หลวงพระบาง เมื่อประมาณปี พ.ศ. 2100 แสดงว่าที่พระท่านนี้พูด หมายถึงก่อนปี พ.ศ. 2100 อีกเหรอ'
บอสพยายามนึกเนื้อหาอื่น และวิเคราะห์ต่อไปอีก
‘พระบาง… ถูกอัญเชิญจากเมืองเวียงคำมาเมืองเชียงทอง ประมาณปี พ.ศ. 2055 เมื่อครู่พระท่านบอกว่าอยู่ที่นี่ได้ 12 ปีแล้ว แสดงว่าตอนนี้ เป็ พ.ศ. 2067 เหรอ… ไม่จริงหน่า นี่เราย้อนเวลามาเกือบ 500 ปีเลยเหรอ มันบ้าไปแล้ว…’
บอสได้รับคำตอบบางอย่างในใจแล้ว แต่ยังรับไม่ได้ คิดว่ามันไม่น่าจะใช่ความจริง ยังไม่อยากจะเชื่อ คิดว่าพระท่านนี้น่าจะสมองคงมีปัญหาอยู่เป็แน่
“เอ๋า แล้วบั่ดหนี่ เ้าเป็หยัง หน่าของเ้าคือจืดๆ บ่สำบายบ่…?” (เอ้า แล้วตอนนี้เ้าเป็อะไรรึ เหตุใดหน้าถึงดูซีดเซียว ดูไม่ค่อยดีเลย เ้าไม่สบายรึเปล่า)
พระท่านเห็นบอสนิ่งอยู่นานและหน้าเริ่มซีด จึงถามด้วยความเป็ห่วง
“ข่อยบ่ได่เป็หยัง เพียงแต่ข่อยบ่ทันได่กินหยังมาั้แ่เซ้า เลยหิวเข่าหลาย เลยซงเบิดแฮงซือๆ เ้า…” (ผมไม่ได้เป็อะไรครับ เพียงแต่ผมยังไม่ได้กินอะไรเลยมาั้แ่เช้า เลยรู้สึกหิวข้าว ตาลาย เหมือนจะหมดแรงเฉยๆ ครับ)
บอสเลยตอบเลี่ยงๆ ไป เพราะในใจยังไม่อยากเชื่อในสิ่งที่พระท่านนี้พูดนัก
“ถ้าเซ่นนั้น เฮากะฟ้าวกลับไปหาเข่ากิ่นอยู่วัดเถาะ มาๆ…” (ถ้าเช่นนั้น พวกเราก็รีบกลับไปหาข้าวกินที่วัดกันเถอะ มาๆ ตามข้ามา)
พระท่านนั้น จึงรีบชวนให้บอสเดินตามกลับไปกินข้าวที่วัด บอสจึงตัดสินใจเดินตามพระสงฆ์รูปนี้ไป เผื่อจะได้หาทางกลับเข้าเมืองด้วย เพราะวิ่งวนคนเดียวอยู่บริเวณนี้มาค่อนวันแล้ว แต่ก็ยังไปได้ไม่ถึงไหนซักที
หลังจากเดินตามพระรูปนั้นไปได้ไม่ไกลนัก จากป่ารกทึบก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็ที่โล่งขึ้น และเริ่มจะเห็นบ้านเรือนและผู้คนแล้ว แต่บอสก็เริ่มรู้สึกประหลาดใจในสิ่งที่เห็น
‘ทำไมถึงได้ดูชนบทขนาดนี้กันนะ… สงสัยเราจะออกมาไกลจากเมืองมากแน่ๆ’
แต่แล้ว เมื่อบอสยิ่งเดินเข้าไปใกล้ๆ เขากลับยิ่งรู้สึกคุ้นเคยกับภาพตรงหน้า มันช่างคล้ายกับภาพและบรรยากาศที่เคยเห็นในภวังค์หรือในฝันของตน่ก่อนหน้านี้
จากที่ไม่เชื่อในสิ่งที่พระท่านนี้บอกมาก่อนหน้า ตอนนี้ชักมีเค้าลางๆ ว่าจะเป็เื่จริงแล้ว บอสเข่าอ่อนลงจนแทบทรุด พร้อมหลุดคำพูดและะโออกมาว่า
“ไม่จริง…! มันเป็ไปไม่ได้… ไม่ ไม่นะ พ่อ แม่ บี ทุกคนไปอยู่ที่ไหน มาช่วยหน่อย มาช่วยบอสที…”
อาการสับสนรุนแรงบวกกับความอ้อนล้ามาทั้งวัน ทำให้บอสสิ้นสติและสลบไป
พระรูปนั้นจึงรีบเรียกชาวบ้านที่อยู่ละแวกนั้นให้มาอุ้มตัวบอสไปส่งที่วัดทันที ชาวบ้านก็แตกตื่นพอสมควรกับสิ่งที่เกิดขึ้น ต่างงุนงงและถกกันใหญ่ว่าเด็กหนุ่มคนนี้คือใคร เพราะเสื้อผ้าที่บอสใส่อยู่มันช่างแปลกประหลาดซึ่งพวกเขาไม่เคยเห็นกันมาก่อน และเมื่อมาถึงวัดแล้ว พระท่านก็ทำได้้เพียงแต่ไล่ชาวบ้านทุกคนให้กลับบ้านกันไปก่อน
“เอ้ย ! บักคำ เ้าเอาเข่ามาจักหน่อยแน เอามาไว้ให้บักหล่านี๋กิ่น..” (เอ้อ ! อ้ายคำ ข้าขอให้เ้าไปเอาข้าวที่บ้านกลับมาซักหน่อยเถิด เอามาเผื่อไว้ให้เ้าหนูนี่กินหลังจากเขาตื่นขึ้นมา)
พระท่านเรียกชาวบ้านคนหนึ่งไว้ และขอข้าวมาไว้ให้บอสกินหลังจากได้สติ เพราะท่านเห็นว่าตอนนี้ก็เย็นแล้ว ที่วัดไม่มีอะไรจะให้กินเลย เนื่องจากที่วัดนี้ท่านจะฉันท์เช้าเพียงมื้อเดียว
จากนั้นท่านจึงนำผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้บอส พลันคิดในใจว่า
‘เ้าหนุ่มนี่ไปประสบพบเจออะไรกันมาหนอ แล้วเขาเป็ผู้ใดกัน ไม่น่าจะใช่คนที่นี่ ผู้ใดกันที่ส่งเขามา… ช่างน่าสงสารเสียจริง’
พระท่านครุ่นคิดและพรางยิ้มอย่างเอ็นดู ไม่นานบอสก็ได้สติ และรีบลุกนั่งขึ้นพร้อมถามพระท่านว่าที่นี่คือที่ไหน จึงได้รู้ว่าตนเองสลบไปและได้รับการช่วยเหลือจากชาวบ้านอุ้มมาส่งที่วัดของพระรูปนี้ แถมยังมีการเตรียมอาหารไว้ให้ด้วย บอสจึงรีบคว้าข้าวเหนียวปั้นคุกปลาบ่นเข้าปากอย่างหิวโหย
ระหว่างกินข้าวอยู่นั้น พระท่านก็ถามขึ้นว่า
“เ้าซือหยัง… ให้เอิ่นว่าจังได๋…?” (เ้าชื่อว่าอะไร หรือจะให้ข้าเรียกเ้าว่ายังไง)
บอสพินิจก่อนตอบ คิดว่าถ้าใช้ชื่อ บอส น่าจะเรียกยากและออกจะแปลกประหลาด หากใช้ชื่อนี้ก็คงจะเด่นและสะดุดหูผู้คนที่นี่เกินไป ควรจะใช้คำแรกของชื่อจริงดีกว่า จึงตอบไปว่า
“ข่อยซื่อว่า… ไชย เอิ่นว่า ไซ กะได่…” (ผมชื่อว่า ไชย ครับ หรือจะเรียกว่า ไซ ก็ได้ครับ)
“ไซ… อื่มมม.. เป็ซื่อทิดี ขะซั้น เ้าจะพักอยู่นำข่อยไปก่อน บ่มีบ่อนไปอยู่แล้วแม่นบ่…” (ไซ เหรอ อื่มมม เป็ชื่อที่ดีนะ ถ้าเช่นนั้น เ้าก็พักกับข้าไปก่อน เ้าก็ไม่มีที่ไปอยู่แล้วมิใช่รึ)
บอสน้ำตาไหล พร้อมก้มลงกราบพระรูปนั้นอย่างซึ้งใจ เพราะเขาก็ไม่รู้ว่าตนเองจะไปไหนต่อ และจะเริ่มต้นอะไรยังไง ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก จึงอยากจะขอตั้งหลักที่นี่ก่อน ตั้งใจว่าจะขอพระท่านภายหลังกินข้าวเสร็จ แต่ท่านกลับเอ่ยมาก่อน จึงอดกลั้นน้ำตาด้วยความซึ้งใจไว้ไม่ได้
“ต่อไปกะเอิ้นข่อยว่าพระอาจารย์… เ้ากะพักอยู่เพิงนี่ไป่ก่อน ฟ้าวไปล้างโต่ ค่อยมานอน มื้ออื่นค่อนเว่ากัน…” (ต่อไปก็เรียกข้าว่า พระอาจารย์ ก็แล้วกัน เ้าก็อาศัยอยู่ที่เพิงนี้ไปก่อน รีบไปอาบน้ำเถิด แล้วค่อยกลับมานอน พรุ่งนี้พวกเราค่อยมาคุยกัน)
หลังพระท่านกล่าวจบก็เดินจากไป ปล่อยให้บอสนั่งเรียบเรียงและครุ่นคิดในสิ่งที่ประสบมาทั้งหมดที่เกิดขึ้นในวันนี้เพียงคนเดียว
'จริงๆ ด้วยสินะ นี่เราย้อนเวลากลับมาเมื่อ 500 ปีที่แล้วจริงๆ แล้วเราจะต้องทำยังไงต่อไปล่ะทีนี้ เรายังจะกลับไปได้ไหมนะ…"
---------------------------------------
* หลังจากตอนนี้เป็ต้นไป ในบทสนทนาของตัวละคร จะใช้ภาษาไทยเพียงภาษาเดียว “ข้า…” แทนการใช้ 2 ภาษา “ข่อย…” (ข้า…) ที่จะมีเฉพาะในตอนที่ 2 นี้เท่านั้น ซึ่งผู้เขียนตั้งใจให้ผู้อ่านทุกท่านเข้าใจถึงสถานการณ์ของบอสเมื่อข้ามเวลามา และได้เห็นอรรถรสของการใช้ภาษาจริงในการสื่อสารของตัวละคร
ในตอนถัดไป จะขอให้ผู้อ่านทุกท่านรู้และเข้าใจได้เลยว่า ในการพูดคุยและสื่อสารทั้งหมดในนิยายเื่นี้จะเป็ภาษาลาว ทั้งหมด (หากมีภาษาอื่นมาแทรก จะมีแจ้งไว้ในแต่ละตอนต่อไป)
---------------------------------------
5K
![แด่รักและคำสาป[มีE-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1704269535_68898629.webp)
