จ้าวหยางจื่อ นายน้อยตระกูลแม่ทัพแห่งราชวงศ์ถัง

ซีซวนเข้าใจคำว่าอาหารสำรองอย่างถ่องแท้ อาหารสำรองต้องมีชีวิตอยู่ใช่หรือไม่? เมื่อนางสังเกตเห็นนกเอี้ยงหงอนตัวนี้ได้รีบบาดเจ็บ นางก็รีบนำน้ำพุจิตวิญญาณมาให้มันดื่มหนึ่งหยดเพื่อเป็นการรักษา ตามพี่พี่ใหญ่เคยบอกเรื่องนี้แก่นาง

เมื่อดื่มน้ำพุจิตวิญญาณเข้าไป บาดแผลนกเอี้ยงหงอนตัวนั้นก็ประสานกันหายเป็นปลิดทิ้งในเวลาอันสั้น แม้แต่ตัวมันเองก็ยังฉงนงุนงงว่าทำไมแผลของมันถึงได้หายเร็วเช่นนี้

แต่ทันใดนั้นมันก็คิดได้ว่ามีใครช่วยมันไว้ พลางจะหันไปกล่าวขอบคุณ ทว่าร่างของมันก็ต้องชะงักอย่างกะทันหัน เมื่อสังเกตเห็นสายตาของผู้มีพระคุณคนนั้น 

มันช่างเหมือน..เหมือนกับเหยี่ยวตัวนั้นไม่มีผิด! เด็กสาวจ้องมองมาที่มันราวกับว่ามันเป็นอาหาร!

เวลานี้ซีซวนยิ้มตาหยีมองมาที่นกเอี้ยงหงอน กล่าวขึ้นอย่างอ่อนโยนว่า

“หายดีแล้วเช่นนั้นหรือ? งั้นเจ้าก็ทำตัวตามสบายนะ รีบเติบโตขึ้นด้วยล่ะ”

แม้ซีซวนจะแสดงท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู แต่ทว่าในสายตาของนกเอี้ยงหงอนและงูเห่าแล้วนั่น นางไม่ต่างจากปีศาจสาว ที่จ้องจะจับพวกมันกินท่าเดียว

เมื่อจัดการนกเอี้ยงเสร็จ ซีซวนก็เงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า สายตาของนางจดจ้องอยู่ที่เหยี่ยวป่าตัวนั้น พลางพูดขึ้นด้วยความสงสัยว่า

“เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บใช้หรือไม่? แต่ทำไมถึงผ่ายผอมเช่นนี้?”

แกว๊ก!!

ได้ยินเสียงสดใสของซีซวน เหยี่ยวป่าก็พยายามดิ้นทุรนทุรายเพราะมันสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามภายในน้ำเสียงนั้นอย่างชัดเจน

แต่ทว่ามันดิ้นอย่างไรก็ดิ้นไม่ได้ ราวกับมีบางอย่างพันธนาการเอาไว้แน่น

ซีซวนสังเกตเห็นว่ามันผอมมาก น่องทั้งสองข้างเนื้อของมันแทบจะมีแต่กระดูก แบบนี้จะกินเป็นอาหารได้หรือ? 

จะปล่อยให้อาหารสำรองเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้เป็นอันขาด! ต้องให้อาหารแก่มัน..เอาเป็นผลไม้สีแดงสดนั่นแล้วกัน!

ซีซวนเด็ดผลไม้ออกจากต้น นำไปให้เหยี่ยวป่าตัวนั้นมองดู เจ้าเหยี่ยวมองเห็นว่าเป็นผลไม้ ดวงตาของมันก็สุกใสเรืองรอง ในที่สุดมันก็จะได้กินอาหารในรอบหนึ่งสัปดาห์ ที่สำคัญกว่านั้นกลิ่นของผลไม้ช่างหอมยิ่งนัก

สังเกตเห็นว่าแววตาของเหยี่ยวโหยหาผลไม้ในมือ ซีซวนก็ป้อนผลไม้สีแดงสดนั่นเข้าไปในปากเหยี่ยว ระหว่างนั้นเองซีซวนก็คิดบางอย่าง

‘แล้วทำไมพี่ใหญ่ถึงปลูกผลไม้ในแปลงผักล่ะ?’

ซีซวนคิดเสร็จ เหยี่ยวป่าตัวนั้นก็พลันร้องเสียงหลง มันร้องออกมาสุดเสียงปานจะขาดใจ!

แกว๊ก!!!!!!

เหยี่ยวป่าทั้งร้อง ทั้งพ่นไฟออกมา! เวลานี้มันเกรงกลัวเด็กสาวตรงหน้าสุดขีด นางไม่ใช่มนุษย์ นางคือปีศาจ!!

ทันใดนั้นซีห่าวที่เป็นฝ่ายสังเกตอยู่รอบนอกก็ไขความกระจ่างให้ซีซวน

“ท่านพี่ นั่นคือสิ่งที่เรียกว่าพริกขอรับ นี่คือรูปร่างของมันก่อนที่พี่ใหญ่จะนำไปทำเป็นพริกป่น”

“ที่แท้เป็นเช่นนี้ ข้าขออภัยเจ้าเหยี่ยวน้อย”

แกว๊ก!!!!!!

ทำเป็นไขสือ! ตบหัวแล้วรูปหลัง!

เหยี่ยวป่าไม่รับคำแม้แต่นิดเดียว มันพยายามดิ้นสุดแรงเกิดเพื่อหนีไปให้ไกลจากจุดนี้ แต่ทว่ามันก็ขยับตัวไม่ได้ เวลานี้มันรู้สึกว่าตนเองตกนรกโดยสมบูรณ์แล้ว

บนต้นโพสูงใหญ่ นกเอี้ยงหงอนพูดคุยกับงูเห่าอย่างสั่นเครือ

นกเอี้ยงหงอน “ปีศาจ?”

งูเห่า “ใช่ นั่นคือปีศาจ”

นกเอี้ยงหงอน “ต้องระวังตัว”

งูเห่า “ข้าอยู่บนยอด ปลอดภัย”

นกเอี้ยง “ข้าอยู่สูงกว่าเจ้า ปลอดภัยกว่า”

งูเห่า “…”

…

ขณะเดียวกันที่โลกภายนอก พอจ้าวหยางจื่อควบม้าเข้ามาในหมู่บ้านตระกูลหาน เขาก็ต้องพบเจอกับพวกชาวบ้านมากมายดักรอเขา เขาทักทายกับทุกคนด้วยรอยยิ้มตาหยี

“กำลังรอใครหรือขอรับ?”

ผู้หญิงวัยกลางคนกล่าวตอบทันใด “จะรอผู้ใด? ทุกคนมารอเจ้า!”

“รอข้า?” จ้าวหยางจื่อชี้มาที่หน้าอกของตนเองเพื่อความแน่ใจ

“ใช่! เจ้าทำเช่นไรม้าที่บาดเจ็บถึงวิ่งได้เพียงผ่านไปไม่กี่วัน”

“ข้าก็ทำยารักษาขอรับ มีอันใดหรือ?” พูดถึงตรงนี้จ้าวหยางจื่อพอจับรับรู้ถึงปัญหา หมอนั้นหาได้ยากนักในยุคสมัยนี้

“เจ้าเป็นหมอหรือ?”

“ตัวข้ามิบังอาจเรียกตนเองว่าหมอ ข้ามีความรู้เรื่องยาเพียงเล็กน้อยเท่านั้นขอรับ”จ้าวหยางจื่อกล่าวอย่างถ่อมตน

“นั่นแหละหมอ! เจ้าเป็นหมอนี่เอง” ครั้งนี้ชาวบ้านต่างกระซิบกระซาบคนข้างๆ จนเกิดเสียงเซ็งแซ่

“ในที่สุดหมูบ้านของพวกเราจะได้มีหมอเสียที”

“คราวหลังถ้าเจ็บป่วยข้าคงไม่ต้องเข้าไปในเมืองแล้ว! ไกลก็ไกล บางครั้งยังเจ็บหนักกว่าเดิมอีก”

“ใช่ๆๆ”

แม้ทุกคนจะพูดแสดงความคิดเห็นอย่างดีอกดีใจ แต่ทว่าในใจแล้วกลับคิดไปอีกอย่าง บางคนต้องการจะยกลูกสาวให้จ้าวหยางจื่อในตอนนี้เสียด้วยซ้ำ ไม่สนใจด้วยว่าจ้าวหยางจื่อยังไม่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่

ทว่าจ้าวหยางจื่อก็ตัดบทความสุขของพวกเขาอย่างไม่ไยดี

“ยาของข้ารักษาได้เพียงสัตว์ สำหรับผู้คนแล้วนั้นรักษาไม่ได้ขอรับ เพราะยาที่ข้าทำขึ้นส่วนผสมทำจากพิษแทบทั้งหมด..”

สิ้นเสียงของจ้าวหยางจื่อ เสียงของพวกชาวบ้านเงียบลงทันใด ทุกคนต่างหันมามองจ้าวหยางจื่อเป็นตาเดียว

“จริงหรือ?”

“ขอรับ” พยักหน้าเสร็จจ้าวหยางจื่อก็ตบแผงคอของม้าตัวเมีย ส่งสัญญาณให้มันเดินกะเผลก ประเดี๋ยวพวกชาวบ้านจะสงสัยเอาได้

ม้าตัวเมียก็ทำตามคำสั่งได้อย่างดี ท่าทีของมันอ่อนช้อยราวกับบาดเจ็บจริงๆ

“ดูที่บาดแผลของมันสิขอรับ เลือดยังไหลซึมอยู่เลย ยาของข้าไม่ได้วิเศษวิโสอันใด”

พวกชาวบ้านก็มองดูที่บาดแผลของม้าตามคำพูดของจ้าวหยางจื่อ ปรากฏว่าเป็นไปตามที่จ้าวหยางจื่อกล่าว ทั้งหมดก็กระจายตัวกันออกไปทางใครทางมัน ไม่สนใจจ้าวหยางจื่อเหมือนในตอนแรกเลยแม้แต่น้อย

บางคนต่อว่าจ้าวหยางจื่อด้วยซ้ำว่าทรมานสัตว์ ม้ายังบาดเจ็บยังเอามาใช้งานอีก

เห็นเช่นนั้นจ้าวหยางจื่อก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งใจ ก่อนจะกล่าวกับเจ้าม้าตัวเมียว่า

“เจ้าทำได้ดีมาก กลับเรือนข้าจะให้น้ำพุวิเศษสองหยดเป็นรางวัล”

ได้ยินคำพูดของจ้าวหยางจื่อ ม้าตัวเมียก็ร้องฮี้ๆๆ ออกมาด้วยความดีใจ มันไม่เคยลืมผลอันน่าอัศจรรย์ตอนที่ได้ดื่มน้ำพุวิเศษ ในที่สุดรางวัลที่มันเฝ้ารอก็จะได้กินอีกครั้ง

จ้าวหยางจื่อครุ่นคิดในใจ

‘เกือบไปแล้ว ถ้าข้าเผยความสามารถมากไปคงไม่เป็นการดีแน่..เวลานี้รากฐานของข้ายังไม่มากพอ ถ้าทุกอย่างพร้อม ข้าก็ไม่ต้องมองสีหน้าของผู้คน..’

สามารถกดหัวใจส่งของขวัญเป็นกำลังใจให้นักเขียน หรือคอมเมนท์พูดคุยกันได้นะครับ

ช่วยกดติดตาม กดแชร์ให้เพื่อนๆ อ่าน จะเป็นพระคุณอย่างยิ่งของคนเขียนครับ

หรือติดตามได้ที่ Tiktok: @denwriternovel