บทที่ 35 ความไม่ยุติธรรมบนท้องถนน
อีกฝ่ายรีบเงยหน้าขึ้น มองเล่อเวยด้วยสีหน้างุนงง “เธอเป็ใคร”
“หยุดนะ!”
“จ่ายเงินมาเดี๋ยวนี้!”
ชายหญิงคู่หนึ่งวิ่งไล่ตามผู้หญิงคนนั้นออกมา ทั้งคู่มีสีหน้าดุดัน เมื่อเห็นเธอล้มอยู่บนพื้นก็ตรงเข้าไปจิกผมเธอทันที
แต่แน่นอนว่าเล่อเวยไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาทำแบบนั้น เธอก้าวเข้าไปขวางในทันที “อย่ามาทุบตีคนกลางถนน พูดกันดีๆ ไม่ได้เหรอ”
“แกเป็ใคร!”
“หลีกไป! นังคนนี้ทำของในร้านเราพัง จ่ายค่าเสียหายมาซะดีๆ!”
เล่อเวยจำเธอได้ในทันทีที่เห็น ผู้หญิงที่ถูกไล่ล่าและฉุดกระชากอยู่นี้ คือเถ้าแก่เนี้ยต่งเซียงแห่งเมืองอันผิง คนที่ให้สูตรลับไส้ซาลาเปากับเธอ!
แม้ต่งเซียงจะดูเหมือนคนก้าวร้าว แต่ความจริงแล้วเธอเป็คนจิตใจดี มีน้ำใจและรักความยุติธรรม
“ถึงยังไง ทุบตีคนกลางถนนก็ผิดอยู่ดี โดยเฉพาะนาย!” เล่อตงจ้องชายคนนั้น “ไม่อายบ้างหรือไง มาไล่ตีผู้หญิงแบบนี้!”
“แกมาจากไหน ไปให้พ้นเลยนะ!”
“ทำมาเป็ช่วย แกจะไปรู้อะไร รู้ไหมว่านังนี่เป็ใคร” ผู้หญิงคนนั้นเท้าสะเอว พลางมองผู้คนที่เข้ามามุงดู แล้วสบถด่าอย่างลำพองใจว่า “นังนี่มันเป็เมียน้อยสกปรก!”
“ไม่ใช่สักหน่อย!” ต่งเซียงเงยหน้าขึ้นทันที พร้อมกับจ้องมองคนพูดด้วยสายตาแข็งกร้าว “แกสิ เมียน้อย! ฉันกับเขาแต่งกันมานานแล้ว! พวกเราจัดงานแต่งที่บ้านเกิด ชาวบ้านทุกคนเป็พยานได้!”
“เหอะ ปีไหนมิทราบ มีงานแต่งแล้วมีทะเบียนสมรสไหม ฉันกับเขาจดทะเบียนสมรสกัน เป็สามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย แกมันหน้าด้าน กล้ามาถึงบ้านฉัน ตีมันเลย!”
“เดี๋ยวก่อน!” เล่อเวยะโ ก่อนจะคว้าข้อมือของชายคนนั้นแล้วเหวี่ยงไปอีกทางอย่างรวดเร็ว “ฉันพอจะเข้าใจแล้ว เื่ก็คือพวกพี่สองคน คนหนึ่งแต่งโดยพฤตินัย ส่วนอีกคนแต่งตามกฎหมายสินะ”
อวี๋ฉางเซิ่งที่กำลังดูละครผัวๆ เมียๆ อยู่วงนอก อดถามขึ้นมาไม่ได้ “แต่งโดยพฤตินัยคืออะไร”
“ในประเทศของเรา การตบแต่งโดยมีสักขีพยานเป็ชาวบ้านในหมู่บ้านถือเป็การแต่งโดยพฤตินัย การแต่งงานนั้นถือว่าได้รับการยอมรับตามกฎหมาย และมีผลเช่นเดียวกับทะเบียนสมรส!”
แม้ว่ากฎหมายนี้จะใช้ถึงแค่ปี 1994 ก็ตาม เล่อเวยกล่าวเสริมในใจ
เมื่อมีคนเข้าข้าง ต่งเซียงจึงมั่นใจมากขึ้น “ใช่! บ้านนอกเขาก็แต่งกันแบบนี้! เขาแต่งกับฉันก่อน!”
“ทุเรศ! แต่ฉันมีทะเบียนสมรสกับเขา!”
เล่อเวยมองไปรอบๆ ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ฝ่ายนั้น คนที่เพิ่งจะโดนเธอเหวี่ยงไป คือน้องชายของผู้หญิงคนนี้ แล้วตัวต้นเื่ล่ะอยู่ที่ไหน
เมื่อลองมองดูให้ดีๆ อีกครั้ง ในร้านอาหารเล็กๆ ที่พวกเขาวิ่งออกมา มีชายวัยกลางคนนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ ท่าทางดูเป็คนซื่อๆ กำลังแอบมองมาทางนี้ด้วยสีหน้าเป็กังวล แต่ไม่กล้าออกมา
“คนนั้นหรือเปล่า สามีของพี่” เล่อเวยชี้
“ใช่ คนนั้นแหละ!” เพราะเล่อเวยปกป้องเธอ แม้จะไม่รู้จักกัน แต่ต่งเซียงก็ตอบกลับในทันที
เล่อเวยพยักหน้า เธอจำได้ว่าตอนเจอกันที่อันผิง ต่งเซียงไม่มีสามีแน่ๆ แต่เธอมีลูกชายคนหนึ่งอายุราวห้าถึงหกขวบ เป็เด็กเรียบร้อยไร้เดียงสา เล่อเวยเคยได้ยินต่งเซียงพูดว่า สามีของเธอเป็คนขี้ขลาด พวกเขาจึงไม่ได้อยู่ด้วยกัน
คนขี้ขลาด! ต่งเซียงพูดไว้ไม่ผิด!
“เล่อตง หาร้านอาหารแล้วโทรแจ้งตำรวจ บอกว่าเราอยากจะแจ้งความเื่สมรสซ้อน”
“หยุดนะ!” ผู้หญิงคนนั้นตวาดเสียงลั่น “แกมายุ่งเื่ชาวบ้านเขาทำไม!”
“ฉันก็แค่เห็นเื่ไม่ยุติธรรม ที่ฉันหมายถึงก็คือ ดูพวกพี่สองคนสิ ไม่ว่าใครก็ถือว่าสวยด้วยกันทั้งคู่” เล่อเวยผายมือไปทางผู้หญิงทั้งสองคน เธอไม่ได้พูดโกหกเลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะเป็ต่งเซียงหรือผู้หญิงคนนั้น ทั้งสองต่างก็หน้าตาดีด้วยกันทั้งคู่ “ทำไมถึงไปรักคนแบบนั้นได้ ดูสิ ภรรยาสองคนทะเลาะกัน แต่เขากลับซ่อนตัวอยู่ไกลๆ อย่างกับคนขี้ขลาด!”
“...”
“...”
นั่นก็จริง แม้แต่ผู้หญิงทั้งสองคนก็ยังรู้สึกขุ่นเคืองเล็กน้อย พวกเธอมองไปทางผู้ชายในร้านอาหารเล็กๆ ด้วยความโมโห
บทที่ 36 ไม่ใช่ความผิดของพวกพี่
พอเล่อเวยเห็นอย่างนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากก่อนจะพูดออกมาว่า “พี่สาวคนนี้ พี่กับเขาจัดงานตบแต่งกันเมื่อไหร่เหรอคะ”
แม้ว่าจะเผลอหลุดปากไปแล้ว แต่เธอก็บอกใครไม่ได้อย่างเด็ดขาดว่าเธอเคยรู้จักกับต่งเซียงมาก่อน
ต่งเซียงตอบในทันทีว่า “เมื่อสามปีก่อน!”
“พวกพี่อยู่ด้วยกันมาั้แ่ตอนนั้นเลยใช่ไหม”
“ใช่ คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าเราเป็สามีภรรยากัน มีลูกด้วยกันหนึ่งคน ปีนี้เขาก็จะสองขวบแล้ว!”
“อะไรนะ! ลูก?” ผู้หญิงคนนั้นดูจะใมาก
ผู้คนที่เข้ามามุงดูอดไม่ได้ที่จะนินทา
“ผู้ชายสวะ ทิ้งลูกไว้บ้านนอก!”
“ฉันว่าเมียหลวงสวยกว่านะ”
“เหอะ ผู้ชายก็แบบเนี่ย ได้ใหม่แล้วลืมเก่า”
“อย่าบอกนะว่าร้านนี้เป็สมบัติของเมียน้อย สงสัยเข้าเมืองมาเป็แมงดาซะละมั้ง!”
“ว้าย ถ้าเป็อย่างนั้นจริงๆ คนสวยสองคนนี้ตาบอดหรือยังไง”
“คนสวย! พี่ยังไม่แต่งงาน รับรองสะอาดเอี่ยมอ่อง ทิ้งไอ้แก่เหม็นเน่า แล้วมาอยู่กับพี่ดีกว่า!”
ตอนที่ได้ยินถ้อยคำแสดงความเห็นจากคนในกลุ่มนั้น เล่อเวยก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ เธอพยายามปรับสีหน้าก่อนจะถามผู้หญิงอีกคนว่า “แล้วพี่สาวล่ะ คุยกับเขาเมื่อไหร่”
ผู้หญิงคนนั้นยังไม่ทันจะหายใ เลยตอบกลับมาโดยไม่รู้ตัว “เราคุยกันเมื่อปีก่อน แต่จดทะเบียนเมื่อครึ่งปีที่แล้ว”
“งั้นพี่สาวก็คงจะเข้าใจแล้วสินะ เมื่อปีก่อนผู้ชายคนนี้ทิ้งลูกทิ้งเมีย หาข้ออ้างมาทำงานในเมือง แต่แทนที่จะทำงานสุจริตกลับเอาแต่สร้างปัญหา พี่สาว ฉันถามพี่หน่อย ปีนี้เขาส่งเงินไปให้บ้างหรือเปล่า”
“เขาส่งเงินมาทุกเดือน แต่เมื่อสองเดือนก่อนเขาไม่ได้ส่ง ฉันก็เลยขอให้แม่สามีพาลูกชายเข้าเมืองมาช่วยดู เพราะทั้งครอบครัวต้องพึ่งเงินจำนวนนั้นเป็เงินค่ากินค่าอยู่!”
ใบหน้าของหญิงคนนั้นซีดลงในทันที “สองเดือนนี้...น้องชายของฉันจะซื้อบ้าน ก็เลยเอาเงินในครอบครัวทั้งหมดออกมาซื้อบ้านให้เขา...”
ถึงจะพูดไม่จบประโยค แต่ทุกคนก็เข้าใจความหมายได้เป็อย่างดี
เงินที่ผู้ชายคนนั้นส่งกลับบ้าน แท้จริงแล้วมาจากเมียน้อย!
เล่อเวยยิ้มก่อนจะกางมือออก “ดูสิ พวกพี่สองคนทะเลาะกันให้ได้อะไรขึ้นมา กรณีสมรสซ้อน พวกพี่ถือว่าเป็เหยื่อที่โดนหลอกด้วยกันทั้งคู่ ไอ้สารเลวนั่นต่างหาก คือคนร้าย คือคนที่เลวที่สุดในเื่นี้!”
“ฉัน...จะไปฆ่าไอ้แก่นั่น!” น้องชายของหญิงคนนั้นตอบสนองทันควัน เขาหยิบก้อนอิฐจากถนนแล้ววิ่งกลับเข้าไปในร้านอาหารเล็กๆ ของเขา
“นี่!” ผู้หญิงคนนั้นะโเรียกแต่ก็ไม่ได้ตามไป เธอเพียงแค่มองเล่อเวยด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ ก่อนจะโบกมือไล่คนที่มามุงดู “ดูอะไร! ดูอะไรกัน! ไม่มีอะไรทำหรือไง ไปให้พ้นเลยนะ!”
เล่อเวยช่วยพยุงต่งเซียงให้ลุกขึ้น แล้วจัดผมให้เธอ “พี่สาวทุบข้าวของเขาเสียหายจริงๆ เหรอ”
ต่งเซียงพยักหน้า “ฉันทำเก้าอี้หักไปสองตัวแล้วก็แก้วอีกหนึ่งใบ ฉันโกรธมากเลยน่ะ! แต่เธอพูดถูกแล้วน้องสาว ไม่ใช่ความผิดของผู้หญิงคนนั้น ทั้งหมดก็เพราะไอ้สารเลวนั่น!”
จากนั้นเธอก็หันไปพูดกับผู้หญิงอีกคนว่า “ฉันจะชดใช้ค่าเสียหายให้ แต่ตอนนี้ฉันไม่มีเงินเลยจริงๆ ไว้ฉันหางานได้สักสองสามเดือนก่อนนะ ไม่ต้องห่วง ฉันจะจ่ายให้คุณแน่ๆ ฉันสัญญา ฉันไม่หนีหนี้แน่นอน!”
สีหน้าของผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะซับซ้อนมากยิ่งขึ้น หลังจากเงียบอยู่นาน เธอก็ถอนหายใจออกมา “ช่างเถอะ ลืมมันไปซะ ก็แค่โชคไม่ดี ไม่ต้องจ่ายหรอก เก้าอี้หักสองสามตัว ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร ช่างมันเถอะ”
เธอถอนหายใจยาวเหยียด แล้วมองไปที่เล่อเวยหลายครั้งเหมือน้าจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่สามารถเปิดปากได้
เล่อเวยเข้าใจและบอกเธอด้วยความห่วงใยว่า “พี่สาว พี่ไม่ต้องเป็ห่วง น้องชายของฉันไปแจ้งตำรวจแล้ว ถ้าถูกตัดสินว่าสมรสซ้อน การแต่งงานของพวกพี่ก็จะถือเป็โมฆะ ตามกฎหมายไม่ถือว่าเป็การหย่าร้าง หากพี่แต่งงานใหม่ก็จะนับเป็การแต่งงานครั้งแรก พี่สาว พี่เป็คนสวย มีกิจการเป็ของตัวเอง พี่จะเลือกผู้ชายแบบไหนก็ได้ ปล่อยคนชั่วๆ ให้เข้าคุกไปเถอะ!”
122
