ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

        “อ๊ะ!?...เลือดของคุณทั้งสองหลอมรวมเข้ากันได้แล้ว” อมรากล่าวออกมาเป็นคนแรกเธอรู้สึกยินดีกับปรากฏการณ์นี้

        “ใช่ค่ะแร่เหล็กเย็นเป็นธาตุตัวกลางที่เชื่อมหยดเลือดให้เข้ากัน” ไรอาร์ได้อธิบายต่อทุกคน

        คนที่ยินดีเป็นที่สุดคือเทวินเองเขากล่าวออกมาด้วยความดีใจ

        “ขอบคุณ...ขอบคุณมากครับ”พร้อมกันนั้นก็หันไปมองที่เรนิตา

        ท่านผู้เฒ่าจำศีลที่มองอยู่พร้อมกับกำลังใช้ความคิดในที่สุดก็กล่าวถามออกมา

        “เช่นนี้เป็นว่าทั้งสองจำเป็นต้องได้รับแร่เหล็กเย็นธาตุกายสิทธิ์ เพียงแต่ว่าแร่พิเศษนี้เป็นส่วนหนึ่งของร่างกายของไรอาร์
แล้วจะต้องใช้วิธีการอย่างไร?” ท่านหันไปมองที่ไรอาร์

        ไรอาร์ก็ได้บอกต่อทุกคน : “ฉันยังไม่ได้บอกทุกคนที่ฉันหลอมรวมกับแร่เหล็กเย็น ก็เพียงแค่ส่วนหนึ่งที่พอดีต่อร่างกายแสงเท่านั้น
ภายในอุโมงค์ถ้ำหลังน้ำตก ยังมีแร่เหล็กเย็นอีก เพียงแต่คุณทั้งสองต้องทำการหลอมรวมให้เข้าเป็นส่วนหนึ่งด้วยร่างกายแสงของตนเองเท่านั้น”

        “อืม ที่แท้เป็นแบบนี้ตอนนั้นการหลอมรวมด้วยตนเองจึงจะสามารถควบคุมบังคับแร่พิเศษชนิดนี้ได้”ท่านผู้เฒ่าก็เข้าใจได้

        “ใช่ค่ะ” ไรอาร์กล่าวตอบแล้วหันไปกล่าวกับเทวินและเรนิตา

        “ฉันคิดว่าพวกคุณควรใช้ร่างกายแสงไปที่อุโมงค์ถ้ำ แล้วเข้าสู่การจำศีลลึก ถึงจุดหนึ่งในภาวะการจำศีลนั้นจะพบแร่เหล็กเย็น
ใช้พลังจากกายแสงของพวกคุณหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับแร่พิเศษนั้น” ไรอาร์อธิบายต่อทั้งสอง

        ขณะนั้นหยดเลือดสีขาวที่เปล่งประกายแสงและลอยอยู่บนอากาศเหนือแก้วใบเล็กนั้นก็แยกออกเป็นแร่เหล็กเย็น เลือดสีชมพูเข้ม
และเลือดสีม่วงเข้ม เมื่อแยกออกแล้วก็พุ่งกลับเข้าร่างกายของแต่ละคน

        ทุกคนที่มองอยู่ก็เข้าใจได้แล้วว่าแร่เหล็กเย็นต้องเกิดการหลอมรวมกับเลือดด้วยตนเอง จึงสามารถคงสภาวะอยู่ได้

        “ผมเข้าใจแล้วครับต้องเป็นไปด้วยตัวตนที่แท้จริงของตัวเราเอง” เทวินกล่าวออกมาแล้วเดินเข้าไปจับมือเรนิตา
ครั้งนี้เธอให้เขาสามารถเข้ามาจับมือ ก่อนที่เขาจะกล่าวกับเธอ

        “ให้โอกาสต่อเราทั้งคู่นะครับเราเข้าไปในอุโมงค์ถ้ำด้วยกัน”

        “ได้ค่ะ แล้วเราจะไปกันตอนไหนดีคะ?” เธอยินยอมที่จะไปกับเขา

        ไรอาร์ก็พอจะเข้าใจความคิดของเทวิน จึงเอ่ยออกมา

        “โอ๊ะ...คืนนี้เลยหรือครับผมยังคิดว่าเธอควรพักผ่อนร่างกายก่อน ไว้ฟื้นฟูดีแล้วค่อยไปก็ได้ครับ” เทวินที่เป็นห่วงเรื่องนี้กล่าวแย้ง

        “ได้ค่ะ คืนนี้ ...” เรนิตากล่าวรับกับไรอาร์

        “เรเนียพร้อมหรือครับ?”เทวินหันไปถามด้วยความที่ทั่งเป็นห่วงทั้งรักใคร่ในตัวเธอ

        “เรเนียคิดว่า เรายังมีหลายเรื่องที่ต้องทำ”เธอบอกต่อเขา

        “อ๊ะ...ถ้าอย่างนั้น เราก็จะไปกันในคืนนี้ครับ” เขาตอบรับ

        อมราเห็นว่าเขายังเป็นห่วงร่างกายของเรนิตาที่เพิ่งฟื้นกลับมาเธอจึงเอ่ยออกมา

        “ไม่ต้องห่วงร่างของคุณเรนิตาฉันจะดูแลเธอในคืนนี้กระทั่งกลับมาค่ะ”

        “อ๊ะ..ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะให้คนไปส่งต้องขอบคุณมากครับ” เขากล่าวกับท่านผู้เฒ่า

        ทั้งหมดสนทนาต่อกันสักพักก็พากันขอบคุณแล้วจึงให้การ์ดของเรนิตาไปส่งท่านผู้เฒ่าจำศีลที่กระท่อมริมธารน้ำตก

        ไรอาร์ปรากฏร่างกายแสงเป็นคนแรก ในบริเวณอุโมงค์ถ้ำที่ลึกลงไปจากปากโพรงถ้ำลำแสงสีชมพูเข้มก็พุ่งมาทางบริเวณนี้
ก่อนจะกลายเป็นร่างกายแสงของเรนิตาร่างแสงของเทเวินก็ปรากฏขึ้นในรูปกายแสงของมนุษย์วานรม่วงก่อนที่จะกลับคืนสู่ความเป็นร่างกายแสง
แบบมนุษย์

        ไรอาร์จึงบอกต่อทั้งสอง : “บริเวณนี้มีแร่เหล็กเย็นฉันมาส่งได้เพียงเท่านี้ ขอให้พวกคุณเข้าสู่การจำศีลลึกในบริเวณนี้ค่ะ”

        “ขอบคุณมากค่ะ” เรนิตากล่าวพร้อมด้วยรอยยิ้ม

        “ขอบคุณมากครับ” เทวินรู้สึกดีมากในเวลานี้หลังจากกล่าวขอบคุณไรอาร์ เธอยิ้มอ่อนโยนให้กับทั้งสองก่อนจะหายร่างไป
เมื่อเธอกลับไปแล้วเขาจึงหันมากล่าวกับเรนิตา

        “ขอบคุณมากนะครับเรเนีย ผมดีใจมากครับ”

        เธอเก็บปีกและกลับคืนสู่ร่างกายแสงแบบมนุษย์ยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะกล่าวกับเขา

        “นี่คงเป็นเพราะว่าเราทั้งสองเกิดมาเพื่อเป็นคู่กัน”

        “ผมมีความหวังเสมอขอบคุณที่ให้โอกาสผมครับ”

        “ครับผมจะตั้งใจ” เขากล่าวตอบด้วยเสียงที่หนักแน่น

        “หลวงปูมีท่านเคยสอนเรเนียเข้าสู่สมาธิลึก คุณควรนึกถึงท่านก่อนจำศีลลึกครั้งนี้ ตอนนี้ฉันพร้อมแล้วค่ะ”
เธอนึกไปถึงก่อนหน้าที่จะกลับคืนสู่ร่างตอนนั้นเธอได้รับการชีแนะในการเข้าสู่สมาธิจากหลวงปูมี

        “ค่ะถ้าอย่างนั้นเป็นว่าหากเรเนียหลอมรวมกับแร่เหล็กเย็นได้และตื่นขึ้นก่อนเรเนียจะคอยคุณเทวินคะ”

        นี่ก็เป็นการยืนยันถึงการเป็นคนรักต่อกันของทั้งสองคนทั้งเธอและเขาได้จับกุมมือกันครั้งด้วยร่างกายแสง ต่างมีรอยยิ้มให้กัน
ก่อนที่จะแยกกันไปกำหนดสู่สมาธิลึกคนละมุมในอุโมงค์ถ้ำที่ลึกแห่งนี้ ก่อนเข้าสู่การจำศีลลึกทั้งเขาและเธอก็ได้น้อมถึงหลวงปู่มี

ผู้มีคุณธรรมสูง และเมื่อเข้าสู่สมาธิแล้วทุกอย่างก็นิ่ง เงียบสงบ ราวกับว่าไม่มีสิ่งใดเลย