ทะลุมิติมาทั้งตระกูลด้วยสกิลเพิ่มพูนความเป็นเศรษฐี 【จบ】

        เหล่าลูกค้าต่างกล่าวเป็นเสียงเดียวกันว่าชื่นชอบอาหารของนางเพียงใดชื่นชอบร้านอาหารของนางเพียงใด ซูอี้หว่านซาบซึ้งในน้ำใจเหล่านั้นนางจึงออกปากโดยไม่ลังเลว่า จะมอบอาหารพิเศษหนึ่งจานและเครื่องดื่มให้แก่ทุกโต๊ะ

        เมื่อครู่ที่นางเสียเวลาโต้เถียงกับหลี่จ่างกุ่ยก็ถือเป็นการรบกวนการรับประทานอาหารของทุกคนไปบ้าง แม้จะเห็นว่าทุกคนมิได้แยแสทั้งยังพากันชมการแสดงอย่างสนุกสนานเสียด้วยซ้ำ กระนั้นซูอี้หว่านกลับรู้สึกว่านางควรจะชดเชยอะไรบางอย่างเพื่อเป็นการขอโทษ

        ในครัวมีเครื่องตุ๋นพร้อมทานอยู่แล้วพอดิบพอดีและเครื่องดื่มคือน้ำหล่อฮังก๊วยชุ่มคอที่นางต้มตั้งแต่เช้าซึ่งเหมาะกับฤดูกาลนี้อย่างยิ่งแจกจ่ายให้ทุกโต๊ะ โต๊ะละหนึ่งชุด นางมิได้ขัดข้องที่จะมอบให้

        เป็นดังคาดเมื่อได้ยินว่านางจะมอบอาหารให้ ลูกค้าทุกโต๊ะก็ยิ่งส่งเสียงหัวเราะครื้นเครงเมื่อได้เห็นว่านางมอบเครื่องตุ๋นรวมรสที่ขายดีเป็นพิเศษของร้านให้ทุกคนต่างยกนิ้วโป้งให้กับซูอี้หว่านด้วยความชื่นชม

        ด้วยความใจกว้างมีน้ำใจ และมีฝีมือเช่นนี้ มีหรือจะไม่ประสบความสำเร็จ?

        นับจากนี้ไปพวกเขาคงโบกมือลาหอสุราประตูมังกรอย่างถาวร ทุกครั้งที่ออกไปกินข้าวนอกบ้านต้องเป็นภัตตาคารซานไห่เท่านั้น เท่านั้นยังไม่พอหากมีโอกาสก็ต้องชักชวนเพื่อนฝูงมาลองชิมให้ได้ รับรองว่าใครได้ลองเป็นต้องติดใจ

        นอกจากนี้การนัดหมายพูดคุยธุรกิจที่นี่ในอนาคตก็เป็นทางเลือกที่เหมาะสมทว่าข้อด้อยเพียงประการเดียวคือ ร้านอาหารแห่งนี้มีขนาดเล็กไปสักหน่อยหากเชิญผู้ที่เพิ่งร่วมงานกันเป็นครั้งแรกมา อาจจะดูไม่เหมาะสมเท่าไร

        ประเด็นหลักคือพวกเขาทราบดีว่ารสชาติอาหารร้านนี้ดีเยี่ยมแต่ที่นี่ก็มิได้ดูหรูหราอย่างที่ควรจะเป็นเกรงว่าอีกฝ่ายจะเข้าใจผิดว่าเป็นการตระหนี่ถี่เหนียว คงจะไม่ดีนัก

        ผู้คนมากมายต่างมีความคิดเช่นนี้เมื่อใคร่ครวญแล้ว ก็มีผู้กล้าเสนอแนะต่อซูอี้หว่านว่า“ซูซ่างกุ่ย ร้านอาหารของท่านดีเลิศทุกประการเว้นเสียแต่สถานที่ที่เล็กเกินไป”

        “จริงด้วย บางทีก็อยากแวะมากินข้าว แต่พอเห็นแถวหน้าที่ร้านแล้วต้องถอดใจไหนจะต้องรีบไปทำธุระอีก จึงจำต้องบอกลาอาหารมื้อนั้นไปอย่างเสียดาย”

        เมื่อมีผู้ริเริ่มกล่าวออกมาลูกค้าท่านอื่นก็พลันกล่าวตามอย่างเห็นพ้องต้องกัน

        “หากร้านอาหารของท่านสามารถขยายใหญ่ขึ้นได้ก็คงจะดียิ่งมีห้องส่วนตัวอีกสองสามห้องก็จะดีที่สุดในภายภาคหน้าหากมีความจำเป็นต้องเจรจาธุระต่างๆ ก็สะดวกดีมิใช่หรือ?”

        คำพูดนั้นทำให้ซูอี้หว่านรู้สึกคล้อยตามอยู่บ้างจึงหันไปมองจางอ้ายหลินที่ยืนอยู่หลังโต๊ะกุ้ยไถสีหน้าของจางอ้ายหลินบ่งบอกว่ากำลังขบคิดบางอย่างอยู่

        อย่างไรก็ตามเรื่องนี้มิใช่เรื่องเล็กน้อยท้ายที่สุดแล้วร้านอาหารของพวกนางเพิ่งเปิดทำการมาได้ประมาณหนึ่งเดือนเท่านั้นแม้ว่าต้นทุนทั้งหมดจะได้รับการคืนทุนมาแล้ว แถมยังทำกำไรได้มิใช่น้อยแต่เรื่องการขยายร้านค้า ก็ยังต้องพิจารณาอีกระยะยาว

        เมื่อคิดเช่นนั้นซูอี้หว่านจึงแย้มยิ้มให้กับทุกคน “ข้าซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่งที่ทุกท่านชื่นชอบอาหารของร้านเราเพียงแต่ในปัจจุบันร้านอาหารของข้าเพิ่งจะเปิดทำการได้ไม่นานนักทั้งยังมิได้มีทุนทรัพย์มากมายจึงมิกล้าที่จะให้คำตอบที่พึงพอใจแก่ทุกท่านในตอนนี้เจ้าค่ะ”

        “แต่พวกท่านวางใจได้ เรื่องนี้หลังจากที่กลับไปแล้วพวกเราจะต้องหารือกันอย่างถี่ถ้วนแน่นอน”

        ซูอี้หว่านไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจนนักว่าจะขยายกิจการหรือไม่ทว่าน้ำเสียงของนางล้วนเต็มไปด้วยความจริงใจทำให้ลูกค้าทั้งหลายต่างพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

        ท้ายที่สุดพวกเขาก็แค่พูดเปรยๆ เท่านั้น ต่อให้ร้านอาหารยังไม่คิดจะขยายกิจการในเร็ววันพวกเขาก็ยังคงมาฝากท้องที่นี่อยู่ดี

        ในปัจจุบันภัตตาคารซานไห่ในใจของพวกเขาเป็นสิ่งที่มิอาจทดแทนได้ไปเสียแล้ว

        คำตอบของซูอี้หว่านย่อมมิใช่การผัดผ่อนแท้จริงแล้วนางก็มีความคิดที่จะขยายกิจการอยู่บ้าง

        ร้านอาหารเล็กๆแห่งนี้ขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก ว่าไปแล้วก็พอใช้ได้ทว่ากิจการของพวกเขากลับรุ่งเรืองเกินคาด แถมยังต้องดูแลบริการส่งถึงที่ด้วยเหตุนั้น สถานที่จึงดูคับแคบไปถนัดตา

        ความกังวลของซูอี้หว่านมิได้อยู่ที่เงินทองช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ เงินที่ร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้หามาได้ก็เพียงพอที่จะขยายร้านค้าได้แล้ว แต่ปัญหาอยู่ที่ว่า เมื่อขยายขนาดแล้วกำลังคนจะต้องไม่เพียงพออย่างแน่นอน

        แม้เด็กรับใช้ทั้งสองจะช่วยแบ่งเบาภาระในครัวไปได้มากแต่สำหรับอาหารที่ต้องใช้ความประณีตบรรจง ซูอี้หว่านก็ยังคงลงมือปรุงด้วยตนเอง

        นางคาดการณ์ว่าอย่างไรเสียก็คงต้องผ่านไปอีกประมาณหนึ่งเดือนเด็กสาวทั้งสองนี้จึงจะสามารถรับช่วงต่อได้อย่างเป็นทางการถึงตอนนั้นตนเองก็จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องร้านอาหารนี้มากจนเกินไป

        ทว่าหากคิดขยายร้านเด็กสาวทั้งสองคงรับมือไม่ไหว ถึงรวมตัวข้าเข้าไปด้วย ก็คงจะยังฝืนเกินไป

        อนึ่งซูอี้หว่านต้องการที่จะหาเงินให้มากขึ้นแต่ไม่ต้องการที่จะทำงานหนักจนเกินไปเพราะการหาเงิน ไม่อยากให้ตนเองต้องหมุนติ้วๆเหมือนลูกข่างทั้งวัน จนกระทั่งไม่มีเวลาที่จะทำสิ่งอื่นใดเลย

        ด้วยเหตุนี้ก้าวแรกของการขยายธุรกิจ จึงมิใช่การหาพื้นที่ แต่เป็นการว่าจ้างบุคลากรมิใช่เพียงว่าจ้าง แต่ต้องซื้อตัวมา คนมากเกินไปไม่ใช่เรื่องน่ากังวลเพราะธุรกิจของพวกเขาเฟื่องฟูถึงเพียงนี้ย่อมไม่ต้องกลัวว่าคนเหล่านั้นจะไม่มีที่ทางให้แสดงฝีมือ

        ยามค่ำคืนทั้งครอบครัวทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารเล็กๆ หลังจากกลับถึงบ้านพวกเขาก็กลับมานั่งรวมกันที่โต๊ะดังเดิม เริ่มปรึกษาหารือเรื่องธุรกิจการค้า

        ในปัจจุบันเซียวจวิ้นอันอยู่ร่วมกับคนในตระกูลซูมาเป็นเวลานานพอสมควรก็ถือว่าได้รับความไว้วางใจจากพวกเขามากขึ้นแล้ว เมื่อทั้งสามหารือกันเรื่องสำคัญจึงมิได้ปิดบังเขาอีกต่อไป

        อีกทั้งเรื่องธุรกิจเหล่านี้ก็มิใช่เรื่องลับอะไร มิได้มีสิ่งใดต้องปิดบัง

        เมื่อได้ยินซูอี้หว่านกล่าวถึงเรื่องการขยายร้านค้าจางอ้ายหลินย่อมเห็นด้วยอย่างเต็มปาก ทว่าซูอี้โจวกลับมีท่าทีลังเลอย่างเห็นได้ชัด

        คิดแล้วเขาก็กล่าวออกมาว่า“อี้หว่าน ข้าว่าเรื่องขยายกิจการ อาจจะยังรีบร้อนเกินไป”

        “ทำไมล่ะเจ้าคะ?”

        ซูอี้หว่านประหลาดใจเล็กน้อยไม่คาดคิดว่าพี่ชายจะคัดค้าน

        ต้องรู้ว่าพี่ชายของนางเป็นผู้ที่มีจิตใจมุ่งมั่นในเรื่องธุรกิจเป็นอย่างยิ่งทำไมถึงเวลานี้กลับมิสนับสนุนกันแล้ว?

        เห็นนางมีท่าทีประหลาดใจอย่างยิ่งจึงถามยิ้มๆ ว่า “วันนี้หลี่จ่างกุ่ยไปร้านอาหารพวกเราใช่หรือไม่?”

        ในตอนนั้นถึงแม้ว่าเขาจะมิได้อยู่ในร้านอาหาร ทว่าภายหลังก็ได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้นและยังได้สืบเสาะถึงพฤติกรรมประจำวันของหลี่จ่างกุ่ยผู้นี้อีกด้วย

        ซูอี้หว่านพยักหน้า“เขาไปที่ร้านเราจริง และถึงขั้นทำตัวหน้าไม่อายคิดจะใช้เงินห้าร้อยตำลึงซื้อสูตรอาหารทั้งหมดของร้าน จึงถูกข้าต่อว่าไปสองสามคำหลังจากนี้คาดว่าคงมิกล้าที่จะมาหาอีกแล้ว”

        “เขาจะไปอีกหรือไม่ นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ แต่…”

        ซูอี้โจวเคาะนิ้วลงบนโต๊ะ“ข้าไปสืบมาดีๆ แล้ว ตั้งแต่ร้านอาหารพวกเราเปิดทำการธุรกิจของหอสุราประตูมังกรได้รับผลกระทบไม่น้อยช่วงหนึ่งเดือนนี้กิจการแย่ลงกว่าเดิมมาก”

        “…ขนาดนั้นเชียวหรือ?”

        ซูอี้หว่านอดประหลาดใจไม่ได้ก่อนหน้านี้ที่หลี่จ่างกุ่ยมาหานางที่ร้าน นางย่อมรู้ดีอยู่แล้วว่าหอสุราประตูมังกรหมายตานางไว้แล้ว

        แต่กระนั้นนางก็ยังอดสงสัยไม่ได้ว่าภัตตาคารซานไห่ของพวกนางมีขนาดเพียงเท่านี้ถึงกับทำให้หอสุราประตูมังกรสูญเสียรายได้ไปมากมายขนาดนี้เชียวหรือ?

        สังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ค่อยปักใจเชื่อซูอี้โจวก็พยักหน้าเพื่อยืนยันอีกครา “เรื่องนี้เป็นความจริงแท้แน่นอนแล้วเจ้าคิดว่า หากวันนี้หลี่จ่างกุ่ยซื้อสูตรอาหารไม่สำเร็จเขาจะยอมรามือแต่โดยดีหรือ?”

        เมื่อได้ยินดังนั้นซูอี้หว่านก็ขมวดคิ้วมุ่น ก็กระจ่างแจ้งในความหมายของซูอี้โจวหอสุราประตูมังกรย่อมไม่ยอมรามือแต่โดยดี