ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]

        หานอวิ๋นซีก็เป็นคนแบบนี้แม้ว่าจะถูกเหยียบย่ำ แต่ก็ยังรักในศักดิ์ศรี มั่นใจและสงบเสงี่ยม

        เพราะนางรู้ว่าคนที่เหยียบนางจะหัวเราะเยาะนางเพราะนางต่ำต้อยจะไม่มีทางสงสารและปล่อยนางไปเพราะคำอ้อนวอนของนาง

        นางไม่รู้ว่าทำไมนักฆ่าหญิงชุดดำประหลาดคนนี้ถึงปฏิบัติกับนางอย่างเหยียดหยามเช่นนี้แต่นางเองก็ไม่มีทางยอมให้คนอื่นมาดูถูกง่ายๆ เช่นกัน

        “ใครบอกเจ้าว่าข้าเป็นนักวางพิษ”นักฆ่าหญิงในชุดดำถามอย่างกังวล

        ใบหน้าของนางสงบนิ่งแต่ในใจกลับสั่นระรัวต้องรู้ว่าวิชาพิษในแผ่นดินใหญ่หยุนคงไม่ได้เป็นที่นิยมมาตั้งแต่แรกน้อยมากที่จะมีคนศึกษามัน และวิชาการเลี้ยงพิษนั้นมีน้อยคนนักที่จะเข้าใจ

        แม้ว่าหานอวิ๋นซีจะไม่ใช่คนไร้ประโยชน์ของตระกูลหานแต่ก็ไม่สามารถรู้เรื่องนี้ได้ ด้วยเพราะตระกูลหานไม่คุ้นเคยกับการใช้พิษ

        เป็นไปได้หรือไม่ว่านางประเมินความสามารถของสตรีผู้นี้ต่ำไปจริงๆ?

        หานอวิ๋นซียกยิ้มอย่างเยาะเย้ยมองไปที่นักฆ่าหญิงชุดดำ จากนั้นก็มองไปที่นักฆ่าหญิงในชุดเขียวแล้วพูดออกมาว่า“ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร ใครที่มีตาก็ต้องมองออกแล้วว่าเจ้าคือคนวางยาพิษนางเองก็เช่นกัน”

        หานอวิ๋นซีที่พูดพลางชี้ไปที่นักฆ่าหญิงในชุดเขียวโดยตรงจากที่หานอวิ๋นซีดูแล้ว นักฆ่าหญิงในชุดเขียวคือปรมาจารย์ตัวจริง

        “แล้วอย่างไรล่ะ? เจ้าคิดว่าแค่ยาพิษจะทำร้ายข้าได้หรือ? ฝันกลางวันมากไปแล้ว!”นักฆ่าหญิงชุดดำพูดแล้วมองไปที่ฝ่ามือ ท่าทีเช่นนี้ของนางมันทรยศนางตั้งแต่แรกแล้ว

        ถ้าไม่สนใจจริงๆจะมองบ่อยๆ ทำไม?

        อย่างไรก็ตามหานอวิ๋นซีกลับเพิกเฉยต่อนางและยิ้มอย่างใจเย็นให้กับนักฆ่าหญิงในชุดเขียว“ในอีกครึ่งชั่วยาม นางจะต้องตายเพราะยาพิษอย่างแน่นอน หรือเราจะพนันกันดีหรือไม่?”

        “เจ้า!”นักฆ่าหญิงชุดดำโกรธเกรี้ยว ยกเท้าขึ้นเตะออกไปทันที หานอวิ๋นซีที่ต้องการจะหลบแต่กลับไม่ทัน เลยถูกเตะเข้าที่ไหล่อย่างแรงและล้มลงบนพื้น

        เจ็บ!

        สตรีผู้นี้คือผู้ที่ฝึกศิลปะการต่อสู้แรงเท้าของนางไม่ธรรมดาเลยทีเดียว แต่ตัวนาง ที่นอกจากรู้วิชาพิษแล้วก็เป็นเพียงสตรีอ่อนแอที่ไม่มีแรงแม้แต่จะจับไก่

        อย่างไรก็ตามแม้ว่านางจะล้มลงบนพื้น ดวงตาของนางก็ยังคงเย็นชาและเย่อหยิ่งเห็นได้ชัดว่ากำลังเงยหน้ามองคนอื่นแต่มันกลับทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนถูกมองลงมาจากด้านบนเสียมากกว่า

        สิ่งนี้ทำให้สตรีชุดดำอึดอัดอย่างมากและรู้สึกผิดอย่างอธิบายไม่ถูกนางยกเท้าขึ้นอีกครั้งและหยุดอยู่เหนือใบหน้าของหานอวิ๋นซี

        นางพูดขู่ว่า“เจ้าวางยาพิษอะไรลงไป? บอกข้ามาไม่อย่างนั้นข้าจะทำลายหน้าเจ้า!”

        “เจ้าไม่มีสิทธิ์มาขู่ข้าเอาเท้าของเจ้าออกไป มิฉะนั้น ข้าจะไม่ให้ยาแก้พิษแก่เจ้าแล้วข้าก็พูดจริงทำจริง!” หานอวิ๋นซีมองด้วยแววตาเสียดแทงน้ำเสียงเย็นชาที่เปล่งออกมา พร้อมกับรัศมีที่ไม่อาจล่วงเกินได้

        นักฆ่าหญิงในชุดดำเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านพิษและนักวางยาพิษนางไม่ได้รู้สึกเลยว่าบนฝ่ามือมีพิษอยู่แต่เมื่อมองไปที่ดวงตาที่เย็นชาและเย่อหยิ่งของหานอวิ๋นซีนางก็รู้สึกกลัวอย่างอธิบายไม่ได้

        ครึ่งชั่วยามไม่นานเกินไปในโลกนี้มีพิษมากมาย และนางก็ไม่ได้รู้จักทุกชนิด

        เท้าที่ลอยอยู่ในอากาศจะเหยียบลงไปดีหรือไม่เหยียบลงไปดี นักฆ่าหญิงชุดดำก็รู้สึกเสียใจเมื่อครู่ทำไมนางถึงประมาทและถูกวางยาพิษได้ง่ายขนาดนั้น?

        เป็นนางที่ลักพาตัวมาแต่กลับถูกตัวประกันวางยาพิษ ถ้านายท่านรู้เรื่องนี้นายท่านจะไม่เกลียดนางมากกว่านี้หรือ?

        ในขณะเดียวกันนักฆ่าหญิงในชุดเขียวก็ก้าวออกมาข้างหน้าและเตะเท้าของนักฆ่าหญิงชุดดำออกไปถือว่าเป็นการเล่นไปตามน้ำ

        เมื่อเทียบกับนักฆ่าหญิงชุดดำแล้วนักฆ่าหญิงในชุดเขียวนั้นดูสงบนิ่งมากกว่า นางจับมือนักฆ่าหญิงชุดดำและตรวจสอบอย่างระมัดระวัง

        หานอวิ๋นซีที่มองอยู่ข้างๆก็พยายามลุกขึ้นมา

        เมื่อครู่โอกาสดีขนาดนั้นแน่นอนว่านางวางยาพิษไปจริงๆ และเป็นพิษชนิดหนึ่งที่หายากมากหากไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญระดับปรมาจารย์ก็ไม่สามารถตรวจพบได้

        หากนักฆ่าหญิงในชุดเขียวไม่สามารถตรวจได้นางก็จะมีอำนาจในการต่อรองกับสตรีสองคนนี้ได้

        โดยไม่คาดคิดในช่วงเวลาสั้นๆ นักฆ่าหญิงในชุดเขียวก็มองไปและพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า“หานอวิ๋นซี นี่คือพิษแม่หม้ายและพิษงูพิษร้อยก้าวผสมกันสองชนิด เรียกว่าเจ็ดทมิฬ”

        ดวงตาของหานอวิ๋นซีมืดลงและตกใจ

        วิชาพิษของนักฆ่าหญิงในชุดเขียวผู้นี้ดีกว่าที่นางคิดไว้อย่างมากเป็นไปได้หรือไม่ว่านางเป็นคนปรุงชาพิษงูหมื่นตัวขึ้นมา?

        นางมีความสัมพันธ์กับหานรั่วเสวี่ยและอี๋เหนียงสามอย่างนั้นหรือ? ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายลูกน้อง หรือนางคือ...

        ความคิดที่น่ากลัวแวบเข้ามาในหัวของหานอวิ๋นซีนางก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเทา

        “ข้าไม่ได้ดูผิดไปสินะคนที่ถูกพิษนี้จะไม่แสดงอาการใดๆ หลังจากตายเท่านั้นพิษจึงจะปรากฏออกมา”นักฆ่าหญิงในชุดเขียวพูดอีกครั้ง

        เช่นนี้หานอวิ๋นซีจึงจะได้สติกลับคืนมาแม้ว่านางไม่ต้องการยอมรับ แต่นางก็ยังยกนิ้วให้ด้วยความชื่นชม “เก่งจริงๆ!”

        หานอวิ๋นซีและนักฆ่าหญิงในชุดเขียวต่างใจเย็นอย่างมากแต่นักฆ่าหญิงชุดดำกลับไม่เป็นเช่นนั้นนางสะบัดมือออกจากมือของนักฆ่าหญิงในชุดเขียวยื่นมือไปหาหานอวิ๋นซีและพูดอย่างโกรธเคืองว่า “เอายาแก้พิษมาให้ข้า!”

        แม้ว่านางจะไม่รู้จักเจ็ดทมิฬแต่นางก็ได้ยินมาว่าพิษชนิดนี้มีความพิเศษมากและยาแก้พิษต้องสกัดออกมาจากพิษเท่านั้นดังนั้น ส่วนหนึ่งของเจ็ดทมิฬจึงมาพร้อมกับยาแก้พิษหนึ่งส่วนโดยทั่วไปยาแก้พิษและพิษถูกพกมาด้วยกัน

        กล่าวอีกนัยหนึ่งนอกจากปรมาจารย์ด้านพิษที่สามารถปรุงและปรับแต่งเจ็ดทมิฬได้ก็ไม่มีใครมียาแก้พิษอีกแล้ว

        หานอวิ๋นซียิ้มอย่างใจดีพลางพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าให้ยาแก้พิษกับเจ้าได้ แต่เจ้าพาข้ามาที่นี่อย่างไรก็โปรดพาข้ากลับไปส่งที่เดิมด้วย ครึ่งชั่วยามน่าจะพอกระมัง”

        “เจ้าฝันไปเถอะ!ต่อให้ข้าตาย ข้าก็จะลากเจ้าไปตายด้วย!”สายตาของนักฆ่าหญิงชุดดำเต็มไปด้วยความร้ายกาจนางรู้สึกอึดอัดเหลือเกินที่ถูกตัวประกันคุกคาม

        อย่างไรก็ตามหานอวิ๋นซีต้องการจะโกรธนาง แต่กลับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถ้าเจ้าอยากตายข้าก็จะไม่ห้ามเจ้า นายท่านของเจ้าสั่งให้เจ้าลักพาตัวข้า แสดงว่าต้องการร้องขออะไรบางอย่างแล้วจะทำให้ข้าตายได้อย่างไรล่ะ?”

        นางรู้ว่ามีใครบางคนที่เหนือกว่าสองคนนี้และมีปรมาจารย์พิษที่น่ากลัวที่สุดอีกหนึ่งคนที่สามารถเลี้ยงพิษได้

        “เจ้า!”นักฆ่าหญิงชุดดำรู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก ง้างมือขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้นักฆ่าหญิงในชุดเขียวคว้ามือนางไว้ทันที

        “พอได้แล้วเจ้ากลับไปรายงานก่อน นายท่านต้องมียาแก้พิษเจ็ดทมิฬอย่างแน่นอน”นางพูดอย่างไม่พอใจ

        “ข้าไม่ไป!วันนี้ถ้านางไม่เอายาแก้พิษออกมา ข้าไม่มีทางปล่อยนางไปอย่างแน่นอน!”นักฆ่าหญิงชุดดำสะบัดมือออกด้วยความโกรธ

        การที่นายท่านสั่งให้พวกเขาลักพาตัวหานอวิ๋นซีประการแรกเพราะหานอวิ๋นซีกำลังตรวจสอบการวางยาพิษของมู่ชิงอู่ และประการที่สองเนื่องจากนายท่านชื่นชอบวิธีการวางยาพิษของหานอวิ๋นซีและต้องการให้หานอวิ๋นซีมาเป็นลูกน้องเก็บไว้ใช้เอง

        ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาวิชาพิษของนางไม่มีความก้าวหน้าเลยระดับของนางกับนักฆ่าหญิงในชุดเขียวก็ห่างกันมากขึ้นเรื่อยๆนายท่านไม่ชอบนางอย่างมาก หากหานอวิ๋นซียอมนายท่าน ก็เป็นไปได้มากที่จะค่อยๆมาแทนที่นาง หากนายท่านไม่ต้องการนางแล้ว นางจะถูกนำตัวไปใช้ในการทดลองต้องรู้ว่าหลายปีที่ผ่านมานายท่านพยายามเลี้ยงศพที่มีพิษมาตลอด

        หากตอนนี้นางกลับไปมือเปล่าและขอยาแก้พิษเจ็ดทมิฬจากนายท่านเช่นนั้นก็จะมีแต่จะทำให้นายท่านผิดหวังมากขึ้น เหมือนกับการขุดหลุมฝังตัวเอง

        ไม่นางไม่ยอมให้สิ่งนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด!

        “เฮยซาด้านนอกของภูเขาทั้งลูกถูกล้อมไว้หมดแล้ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เจ้าจะมาสร้างปัญหา”นักฆ่าหญิงในชุดเขียวเตือนด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก ไม่พอใจอย่างมาก

        “ข้าไม่สน!ข้าต้องการยาแก้พิษ!” เฮยซาพูดและดึงกระบี่ยาวออกมาโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า

        หานอวิ๋นซีที่ไม่คาดคิดก็รีบถอยออกไปด้วยความตกใจ ไม่คาดคิดว่าเฮยซาจะกล้าลงมือจริงๆ? ตามความเข้าใจของนางกลุ่มสายลับของอาณาจักรเป่ยลี่นั้นมีการจัดการที่ดีและมีระเบียบวินัยไม่น่าจะขัดคำสั่งของผู้บังคับบัญชาได้

        ทำไมสตรีชุดดำคนนี้ถึงได้เกลียดนางนักล่ะ?

        นักฆ่าหญิงในชุดเขียวรีบชักกระบี่ออกมาและตามไปทันทีเสียง “แกร๊ง” ดังขึ้นที่ดาบของเฮยซา แต่เฮยซากลับเหวี่ยงมันออกไปอย่างง่ายดาย

        นักฆ่าหญิงในชุดเขียวไล่ตามไปอีกครั้งใครจะรู้ว่ากระบี่ของเฮยซานั้นเปลี่ยนทิศทางทำให้กระบี่ยาวของนักฆ่าหญิงในชุดเขียวหล่นลงอย่างกะทันหัน

        วิชาพิษของนักฆ่าหญิงในชุดเขียวนั้นสูงกว่าของเฮยซาแต่ศิลปะการต่อสู้นั้นด้อยกว่านางมาก

        เฮยซาเดินไปตรงหน้าหานอวิ๋นซีกดปลายดาบลงไปที่คอของนาง และตะโกนอย่างดุเดือดว่า “ยาแก้พิษ!”

        หานอวิ๋นซีไม่ต้องการให้นี่เป็นโอกาสเดียวของนาง เป็นเบี้ยต่อรองเดียวของนางพระเจ้ารู้ดีว่าคนสองคนนี้ลักพาตัวนางมาเพื่ออะไร

        “จะให้หรือไม่ให้?” เฮยซาพูดอย่างเคร่งขรึม และแรงกดที่มากขึ้นปลายดาบแทงเข้าที่เนื้อของหานอวิ๋นซีจริงๆ

        เจ็บเหลือเกิน!

        หานอวิ๋นซีที่เป็นพวกกินอ่อนไม่กินแข็งในตอนแรกนางยังคงลังเล แต่ตอนนี้นางเลิกคิ้วขึ้นและพูดอย่างเย็นชาว่า “ไม่ให้!”

        ดวงตาของเฮยซาหรี่ลงเป็นเส้นตรงเปล่งรัศมีอันตรายออกมา ด้วยเพราะกำมือแน่นเกินไป เลยทำให้กระบี่ยาวสั่นไปทั้งเล่ม

        หานอวิ๋นซีมองตรงไปที่นางอย่างเย็นชาทั้งสองเผชิญหน้ากัน บรรยากาศก็เต็มไปด้วยความตึงเครียด

        “เฮยซาเจ้าคิดให้ดีว่าจะกลับไปก้มหัวให้นายท่านของเจ้าหรือจะตายที่นี่! เจ้ามีเวลาแค่ครึ่งชั่วยามเท่านั้น!”นักฆ่าหญิงในชุดเขียวย้ำเตือนอย่างเฉียบขาด คนที่สงบนิ่งอย่างนางก็ยังตื่นเต้นไปด้วย

        มือของเฮยซาแข็งทื่อไปแต่ใครจะรู้ว่าในขณะเดียวกันหานอวิ๋นซีก็ก้าวไปข้างหน้าอย่างกะทันหันทำให้กระบี่ที่แทงลงไปลึกขึ้น และเลือดก็พุ่งออกมาในทันที

        เฮยซาที่ยังคงลังเลอยู่รีบถอนกระบี่ออกทันทีตกใจจนเหงื่อไหลพลั่กออกมาและตวาดด้วยความโกรธว่า “หานอวิ๋นซี เจ้ามันบ้า!”

        “ถ้ากล้านักก็ฆ่าข้าเลยสิ!ถ้าไม่กล้า ก็ออกไป!” หานอวิ๋นซีพูดอย่างเย็นชา

        “เจ้า!”

        เฮยซาไม่มีอะไรจะพูดสุดท้ายแล้วนางก็ยอมรับความพ่ายแพ้ของตนเอง นายท่านยังไม่ได้สยบหานอวิ๋นซีนางจึงต้องยอมแพ้ไปก่อน

        “หานอวิ๋นซีเจ้ามันเลวทราม!”

        เฮยซาเก็บกระบี่ด้วยสีหน้าไม่เต็มใจหันหลังกลับเดินออกไปด้วยความโกรธและหายไปที่ปากทางเข้าถ้ำในเวลาไม่นาน

        หานอวิ๋นซีหยิบผ้าพันแผลออกมาปิดคอของนางแม้ว่าจะหายใจลำบาก แต่ก็ยังน่าเสียดายที่เงินพนันของนางหายไป

        นางจะไปคิดได้อย่างไรว่านายท่านของพวกนักฆ่าอยู่แถวนี้

        สามารถพบนายท่านของพวกนางได้ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามและด้วยฝีเท้าของเฮยซาแล้ว ครึ่งชั่วยามก็ไม่ไกลเกินไป

        ในเมื่ออยู่ใกล้กันทำไมไม่มาเจอกัน? ลักพาตัวนางเพื่ออะไร?

        แล้วที่นี่ไกลจากโรงน้ำชาเทียนเซียงเท่าไรกันนะ? หลงเฟยเยี่ยคงรู้เรื่องที่นางถูกลักพาตัวแล้วใช่หรือไม่จะมาช่วยนางใช่หรือไม่? หรือว่า…

        เอาเถอะนางรู้ตัวดีว่านี่เป็นโอกาสที่ดีสำหรับหลงเฟยเยี่ยที่จะกำจัดนางผู้เป็นฉินหวังเฟยที่ถูกบังคับให้อภิเษกด้วย

        เมื่อเห็นหานอวิ๋นซีรักษาบาดแผลด้วยตนเองอย่างง่ายดายแววตาของนักฆ่าในชุดเขียวก็เป็นประกายด้วยความชื่นชมไม่แปลกใจที่นายท่านจะลักพาตัวฉินหวังเฟยท่านนี้โดยไม่คำนึงถึงผลที่ตามมาสตรีผู้นี้ดีกว่าเฮยซาอย่างมาก

        หานอวิ๋นซีรักษาบาดแผลอย่างช้าๆจากนั้นก็มองไปที่นักฆ่าในชุดเขียวและถามอย่างเย็นชาว่า “พูดมาสิเชิญข้ามามีเรื่องอะไร?”

        เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของนางนักฆ่าในชุดเขียวก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “หานอวิ๋นซี เจ้าเรียนวิชาพิษมาจากใคร?”

        “ถ้าเจ้าต้องการคุยเรื่องนี้กับข้าทำไมไม่กลับไปที่โรงน้ำชาเทียนเซียง แล้วค่อยๆ คุยกันดีๆ ล่ะ”หานอวิ๋นซีตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

        “เจ้าฉลาดจริงๆ”นักฆ่าในชุดเขียวไม่ได้เยาะเย้ยนาง และยอมรับนางจริงๆ

        “พิษงูหมื่นตัวเป็นเจ้าที่วางยาพิษหรือ?” หานอวิ๋นซีถือโอกาสถาม

        นักฆ่าในชุดเขียวไม่ตอบแต่เดินไปที่ทางเข้าถ้ำหานอวิ๋นซีเดินตามไปทันทีและถามว่า “พวเจ้าซุ่มโจมตีในเทียนหนิงกี่คน?”

        อย่างไรก็ตามนักฆ่าในชุดเขียวเม้มปากแน่นและยังไม่ตอบอะไรใดๆ

        หานอวิ๋นซีที่กำลังจะถามขณะเดียวกันก็มีนักฆ่าสวมหน้ากากสองคนเดินเข้ามาจากถ้ำและหยุดหานอวิ๋นซีไว้

        “เจ้ากำลังรอใคร? รอนายท่านของเจ้าหรือไม่?” หานอวิ๋นซีถามอีกครั้ง

        ใครจะรู้ว่านักฆ่าในชุดเขียวไม่ตอบอะไรแต่กลับออกคำสั่งว่า“มัดนางแล้วโยนเข้าไปด้านในสุด”

        เมื่อเทียบกับนักฆ่าหญิงในชุดเขียวแล้วหานอวิ๋นซีอยากจะให้เฮยซาคนนั้นอยู่เสียมากกว่า สตรีผู้นี้ปิดปากแน่นมากนางไม่สามารถถามอะไรได้และนางไม่สามารถหาโอกาสหลบหนีได้เช่นกัน

        ในไม่ช้านางก็ถูกมัดและโยนเข้าไปในส่วนลึกสุดของถ้ำ

        นักฆ่าในชุดเขียวกำลังรออะไรกันนะ?