เมิ่งฝาน จักรพรรดิไร้เทียมทาน

          เสียงของเขานั้นเป็นดั่งสายฟ้าฟาดก้องกังวานและสั่นสะท้านไปทั่วบริเวณ!

          ขณะเดียวกันหมัดของเมิ่งฝานก็เข้ามาประชิดร่างของเมิ่งอวี่หุนระลอกคลื่นอันน่าสะพรึงแผ่ซ่านทะลวงผ่านร่างของอีกฝ่ายไป

          กลยุทธ์การต่อสู้ในระยะประชิดที่ร้ายกาจนั้นทำให้เมิ่งฝานเป็นดั่งสัตว์อสูร ในแววตาเดือดดาลอย่างที่สุดทั้งยังมีพลังอันน่าสะพรึงจนแม้แต่เมิ่งอวี่หุนก็ยังสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

          ภายใต้หมัดของเมิ่งฝานนั้นเมิ่งอวี่หุนนึกไม่ถึงว่าตนเองจะรู้สึกคล้ายดั่งว่าความตายกำลังเข้ามาเยือน ยามนี้เมิ่งฝานได้พัฒนาขึ้นไปอยู่ในขั้นที่เขาไม่อาจคาดเดาได้!

          เมิ่งอวี่หุนตวาดเสียงดังพร้อมกับยื่นฝ่ามือใหญ่ของตนเองออกไปนัยน์ตาของเขาวาวโรจน์ไปด้วยแสงแห่งความชั่วร้าย ในชั่วพริบตานี้ฝ่ามือของเขาพลันพุ่งเข้าชนหมัดของเมิ่งฝานโดยตรงเมื่อหมัดและฝ่ามือปะทะกันทั้งสองก็อยู่ในสภาวะที่คล้ายดั่งปลายเข็มต่อปลายเข็มอีกครั้งประมือกันอย่างดุดันไม่มีใครยอมใคร

          ทว่าในวินาทีต่อมาร่างของเมิ่งฝานที่เคยยืนอยู่กับที่กลับเคลื่อนไหวปานสายฟ้าความเร็วของเขาเป็นดั่งวิญญาณร้าย ทั้งฝ่ามือ กำปั้น ท่อนแขน และอีกหลายส่วนในร่างกายล้วนแต่กลายเป็นอาวุธในการจู่โจมของเมิ่งฝานทั้งสิ้น

          เพราะมีพลังกายามหาธาตุคุ้มกันร่างกายทำให้เมิ่งฝานไม่ยำเกรงต่อความเจ็บปวดหรือบาดแผลใดต้องการเพียงจู่โจมเมิ่งอวี่หุนเพียงเท่านั้น!

          ปัง! ปัง! ปัง!

          เสียงที่คล้ายดั่งการปะทะกันของกระดูกดังขึ้นทั่วบริเวณอย่างต่อเนื่องภายใต้กลยุทธ์ทางการต่อสู้ของเมิ่งฝานในยามนี้นั้น ต่อให้อีกฝ่ายคือเมิ่งอวี่หุนก็ยังทำได้เพียงปกป้องตนเองเอาไว้เท่านั้นเพราะถึงอย่างไรแล้วเมิ่งอวี่หุนก็ไม่อาจเป็นดั่งเมิ่งฝานที่คล้ายดั่งว่าสามารถใช้ทุกส่วนของร่างกายเป็นอาวุธในการโจมตีโดยไม่สนใจบาดแผลหรืออาการบาดเจ็บบนร่างกาย

          ภายใต้พละกำลังอันแข็งแกร่งนั้นแรงสั่นสะเทือนทำให้เมิ่งอวี่หุนจำต้องล่าถอยไปหลายก้าว เลือดลมในร่างกายแปรปรวนทุกจุดของร่างกายล้วนแต่คล้ายว่าเป็นจุดอ่อนให้เมิ่งฝานได้จู่โจมตามอำเภอใจ

          ตู้ม!

          ทั้งสองปะทะกันด้วยหมัด หลังจากนั้นเมิ่งอวี่หุนที่ไม่อาจรับมือได้อีกต่อไปก็ล่าถอยออกไปถึงสิบกว่าเมตรแม้สุดท้ายจะยืนหยัดอยู่ได้แต่กลับกระอักเลือดออกมา ก่อนจะมองเมิ่งฝานด้วยนัยน์ตาที่ร้ายกาจ

          นึกไม่ถึงเลยว่าศิษย์ของตระกูลเมิ่งที่อยู่สูงสุดและไร้เทียมทานอย่างเมิ่งอวี่หุนกลับมีทีท่าว่าจะพ่ายแพ้เมื่อต่อกรกับเมิ่งฝาน!

          ในชั่วพริบตานี้ทุกคนต่างก็ชะงักงันจนพูดไม่ออกหลังจบการต่อสู้ในวันนี้นามของเมิ่งฝานจะต้องก้องไกลไปทั่วอาณาจักรต้าก้านสำหรับผู้ที่สามารถต่อกรกับเมิ่งอวี่หุนได้ถึงเพียงนี้ในอาณาจักรต้าก้านมีอยู่น้อยจนสามารถนับนิ้วได้

          แล้วในวินาทีต่อมาเมิ่งอวี่หุนพลันตวาดเสียงดังดุจดั่งเสียงของหมาป่าแล้วเอ่ยขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ “เมิ่งฝานข้าจะทำให้เจ้าต้องตาย ไปตายเสียเถอะ ข้าจะให้เจ้าได้รู้ว่าสิ่งใดคือวรยุทธ์ลับของพรรคเหมันต์สวรรค์!”

          พรรคเหมันต์สวรรค์!

          รูม่านตาของเมิ่งฝานหดเล็กลงในทันใดแม้จะมีความแค้นต่อสถานที่ดังกล่าวเป็นอย่างยิ่งแต่เขาก็รู้ดีว่ามันจะต้องเป็นวิชายุทธ์ที่ไม่ธรรมดาเป็นแน่ในฐานะที่เป็นผู้รับทรัพยากรของทั้งพรมแดนจตุทิศคงต้องบอกว่าแม้จะเป็นวิชายุทธ์เพียงฉบับเดียวของพรรคเหมันต์สวรรค์ก็ยังทำให้ผู้คนทั้งหลายแทบบ้าคลั่ง

          ในวินาทีต่อมาเมิ่งอวี่หุนก้าวเดินออกมาเบื้องหน้าหนึ่งก้าว พลังปราณภายในร่างกายเขาลุกไหม้อย่างรวดเร็วจากนั้นจึงกำหมัดแน่นแล้วตวาดออกไป “มุทราเวหาสังหารชน!”

          เมื่อสิ้นเสียงนั้นอากาศเบื้องบนพลันสั่นสะท้านมีตราแห่งมุทราปรากฏขึ้นมาจากฝ่ามือของเมิ่งอวี่หุน จากนั้นเขาก็ลอยขึ้นไปในอากาศ นี่คือไพ่ราชาอันแข็งแกร่งที่สุดของเมิ่งอวี่หุนที่ไม่เคยได้ใช้มันและนึกไม่ถึงด้วยว่าผู้ที่บีบบังคับให้เขาต้องปลดปล่อยมันออกมาจะเป็นเมิ่งฝาน

          พลังที่เมิ่งอวี่หุนแสดงอันออกมาในยามนี้เป็นวิชายุทธ์ในระดับอักษรฮวงเช่นกันแต่เป็นวิชายุทธ์ระดับอักษรฮวงขั้นสูง ทรงอานุภาพจนไม่อาจคาดเดา พรรคเหมันต์สวรรค์จึงยกให้เป็นวิชาต้องห้าม

          เมิ่งอวี่หุนได้วิชายุทธ์นี้มาเพราะเขาคอยทำภารกิจของพรรคให้สำเร็จลุล่วงไปหลายต่อหลายครั้ง

          เมื่อมุทราแห่งฝ่ามือปรากฏมันก็ปกคลุมไปทั่วบริเวณนัยน์ตาของเมิ่งอวี่หุนที่ลอยอยู่ในอากาศนั้นเป็นดั่งพลังแห่งสายฟ้า เขาตวาดออกมาเสียงดัง“เมิ่งฝาน การที่เจ้าทำให้ข้าจำต้องแสดงพลังมุทรานี้ออกมาได้นับว่าเจ้ามีฝีมือไม่น้อยการที่ได้ตายภายใต้พลังมุทรานี้ถือว่าสมศักดิ์ศรีของเจ้าแล้ว!”

          เมื่อสิ้นเสียงนั้นเมิ่งอวี่หุนพลันตวัดวาดมือฝ่ามือใหญ่ออกมาจากนั้นมุทรารูปฝ่ามือนั้นก็ดิ่งลงมาปกคลุมร่างของเมิ่งฝาน

          ผู้คนที่อยู่โดยรอบต่างก็มีความร้อนรนปรากฏขึ้นมาบนหน้าแล้วรีบแยกย้ายกันออกไปให้ไกลเพราะเมื่อใดที่พลังของมันแผ่ซ่านออกไประลอกคลื่นของมันคงจะทำให้พวกเขาได้รับบาดเจ็บแม้ไม่ได้อยู่ในศูนย์กลางของมันก็ตาม

          ส่วนผู้ที่อยู่ ณ ใจกลางของมุทราฝ่ามือนั้นก็คือเมิ่งฝานนั่นเอง

          ใบหน้าเล็กของเขาเปลี่ยนไป เมิ่งฝานพลันตวาดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นเช่นกัน“พูดจาเหลวไหลหามารดาเจ้าหรือไร!”

          เมื่อสิ้นเสียงนั้นเมิ่งอวี่หุนก็กัดฟันแน่นพลังของฝ่ามือใหญ่ในอากาศพลันมากกว่าเดิมหลายส่วน

          เมื่อฝ่ามือใหญ่ในอากาศดิ่งลงมาใกล้กลิ่นอายพลังแห่งความตายอันแข็งแกร่งก็โอบล้อมร่างกายของเมิ่งฝานเอาไว้แม้ว่าในน้ำเสียงที่เขาเอ่ยออกมาจะแฝงไปด้วยความเย้ยหยันเมิ่งอวี่หุน แต่ในชั่วพริบตานี้ก็ยังต้องระมัดระวังไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

          เพราะฝ่ามือใหญ่ที่เกิดจากมุทราในอากาศนั้นยิ่งใหญ่นักมีระลอกคลื่นแห่งพลังทำให้ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไหลเวียนอานุภาพแห่งพลังของมันน่าสะพรึงเป็นอย่างยิ่ง ถึงขั้นที่อาจเทียบได้กับการโจมตีของจอมยุทธ์ขั้นปราณทะลวงเลยก็ว่าได้!

          ให้ตายสิ!

          เมิ่งฝานสบถในใจ นัยน์ตาของเขาวาวโรจน์รู้ว่ายามนี้คงจะเหลือเพียงหนทางเดียวแล้ว

          ฝ่ามือของเมิ่งฝานประกบเข้าด้วยกันขณะเดียวกันพลังปราณภายในร่างกายก็ถาโถม ทั้งยังมีเสียงกระดูกลั่นดังขึ้นมา

          จากนั้นในเวลาต่อมาเมิ่งฝานก็ก้าวออกไปเบื้องหน้าแม้ต้องเผชิญหน้ากับพลังมุทราเวหาสังหารชนเขาก็ยังขยับร่างเข้าไปเผชิญแทนที่จะล่าถอย!

          เวลานี้ผู้คนทั้งหลายต่างก็มองขึ้นไปในอากาศด้วยสีหน้าตกตะลึงนึกไม่ถึงว่าเมิ่งฝานจะยืนหยัดเผชิญหน้ากับมุทราแห่งฝ่ามือนี้ราวกับแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ

          เมิ่งฝานย่างก้าวขึ้นไปในอากาศพร้อมพลังอันแข็งแกร่งที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายเขากัดฟันแน่นแล้วเอ่ยผ่านช่องฟัน “กายามหาธาตุ!”

          ในวินาทีต่อมาร่างกายของเมิ่งฝานขยายใหญ่ขึ้นอย่างฉับพลันกลิ่นอายพลังอันแข็งแกร่งแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ นี่คือพลังของวิชากายามหาธาตุขั้นที่สองข้อมูลของพลังดังกล่าวปรากฏขึ้นมาในหัวของเมิ่งฝานอย่างไม่ขาดสายทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่มีสิทธิ์ได้ใช้พลังในขั้นที่สองของมันเลยสักครั้ง

          ทว่าในชั่วพริบตานี้เขาอาศัยพลังของผลเหมันต์หยกนับหมื่นที่อยู่ในร่างกายเพื่อใช้พลังของมันเวลานี้เมิ่งฝานได้ปลดปล่อยมันออกมาโดยไม่อาจคิดสิ่งใดให้มากมายพลังปราณภายในร่างกายถาโถม ขณะเดียวกันก็คล้ายดั่งว่าเส้นแขนงปราณภายในร่างกายของเขามีชีวิตขึ้นมาก็ไม่ปานการเปลี่ยนแปลงในยามนี้คือการอาศัยพลังของร่างกายในการแปรสภาพวิชากายามหาธาตุ!

          เขาไม่ได้ขยับไปที่ใด ร่างกายแข็งแกร่งดุจหินผาไม่สิ้นสลายหรือดับสูญ กายามหาธาตุ!

          เมิ่งฝานสัมผัสได้ถึงพละกำลังที่คล้ายดั่งสามารถฉีกร่างกายของตนเองออกเป็นชิ้นส่วนรวมถึงพลังระเบิดที่ปรากฏขึ้นภายในเขายืนอยู่กับที่คล้ายดั่งว่าเป็นเทพผู้ยิ่งใหญ่ก็ไม่ปาน ขณะเดียวกันก็ตวัดฝ่ามือออกไปพร้อมกับมีระลอกคลื่นที่แข็งแกร่งดั่งพลังจากขุนเขาแผ่ซ่าน

          เพียงชั่วพริบตาต่อมานั้นแม้ว่าเขาจะกลืนกินผลเหมันต์หยกไปและได้รับพลังงานมามากมายทว่ามันกลับถูกแผดเผาไปกว่าครึ่งแล้วแต่ถึงกระนั้นฝ่ามือที่ลอยอยู่ในอากาศก็ยังคงยิ่งใหญ่ไร้เทียมทานนิ้วทั้งห้าเป็นดั่งขุนเขาห้าลูก มุ่งตรงไปยังมุทราเวหาสังหารชนของเมิ่งอวี่หุนแล้วกุมเอาไว้แน่น!

          ตู้ม!

          ระลอกคลื่นแห่งพลังแผ่ซ่านฟ้าดินสั่นสะเทือน สามารถเห็นได้ด้วยตาเปล่าว่าในเวลานี้พลังมุทราเวหาสังหารชนของเมิ่งอวี่หุนได้แตกสลายไปเสียแล้วแม้จะเป็นท่าไม้ตายอย่างมุทราเวหาสังหารชนของเมิ่งอวี่หุนก็ยังถูกเมิ่งฝานทำลายจนแตกสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

          ระลอกคลื่นแห่งพลังอันน่าสะพรึงแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณเมิ่งอวี่หุนกระอักเลือดแล้วมองภาพเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึงเพราะนึกไม่ถึงว่าพลังท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของตนเองจะถูกอีกฝ่ายทำลายลงได้

          เขาเป็นถึงบุตรคนโตของตระกูลเมิ่งคือผู้ที่ใช้ทรัพยากรในการบำเพ็ญตนของตระกูลเมิ่งไปจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน ทั้งยังเป็นศิษย์สำนักชั้นในของพรรคเหมันต์สวรรค์อีกด้วยแต่ท่าไม้ตายของเขานั้นเมิ่งฝานกลับสามารถรับมือได้อย่างไม่ยากเย็น!

          ยามนี้ผู้คนทั้งหลายต่างก็ชะงักงันประหนึ่งก้อนหินก็ไม่ปานเจ้าของร่างบางอย่างเมิ่งเฟยเอ๋อร์ขาอ่อนแล้วทรุดลงไปบนพื้นเมิ่งอวี่หุนเคยเป็นจอมยุทธ์ไร้พ่ายแต่ยามนี้กลับพ่ายแพ้ให้แก่เมิ่งฝานอย่างสะบักสะบอมผู้ที่อาศัยศักยภาพของตนเองเพียงลำพังเอาชนะจอมยุทธ์น้อยมากฝีมือจากตระกูลเจียและตระกูลเมิ่ง...ซ้ำยังเอาชนะได้ทุกคน!

          ท่ามกลางระลอกคลื่นนั้นเมิ่งฝานยังคงยืนอยู่กับที่อย่างเงียบงันและมองไปยังเมิ่งอวี่หุนที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะกระอักเลือดออกมาการฝืนใช้พลังของกายามหาธาตุทำให้เส้นแขนงปราณภายในร่างกายของเมิ่งฝานได้รับความเสียหายไม่น้อย

          แม้ว่าเขาจะไม่ได้รับบาดเจ็บเท่ากับเมิ่งอวี่หุนแต่ก็ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะกระทำการอื่น เวลานี้เพียงจะขยับนิ้วยังแทบไม่มีแรงยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องสังหารเมิ่งอวี่หุน

          ให้ตายสิ!

          เมิ่งฝานยกยิ้มอย่างจนปัญญาถึงจะอย่างไรขั้นพลังของเขาก็ยังไม่มากพออยู่ดี

          หากอยู่ในขั้นเกลาวิญญาณระดับเซียนเขาก็อาจจะสามารถสังหารเมิ่งอวี่หุนเพื่อเป็นการขจัดภัยร้ายต่อตนเองได้แล้วเมิ่งอวี่หุนต้องการสังหารเมิ่งฝานเป็นอย่างยิ่งแต่เมิ่งฝานเองก็ไม่ต่างกันหากมีโอกาสเขาย่อมต้องสังหารเมิ่งอวี่หุนให้สิ้นซากเป็นแน่ไม่มีทางปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปเป็นอันขาด

          ในชั่วพริบตานี้สีหน้าของผู้คนทั้งหลายต่างก็เปลี่ยนไปทั้งสิ้นจากนั้นในวินาทีต่อมาเมิ่งฝานก็ก้าวออกไปเบื้องหน้าหนึ่งก้าวริมฝีปากที่แห้งแตกขยับเพื่อเอ่ยออกไป “เมิ่งอวี่หุนเจ้าแพ้แล้ว ตอนนี้...รีบไสหัวไปเสีย!”

          เสียงของเขาดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณผู้คนทั้งหลายต่างก็เงียบงันเพราะนึกไม่ถึงว่าเมิ่งฝานจะแข็งแกร่งถึงพียงนี้แม้ว่ายามนี้เมิ่งฝานจะบาดเจ็บสาหัสแต่กลับไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปท้าสู้ยิ่งไม่กล้าเข้าไปขัดขวาง

          ฝีมือของเขาทำให้ผู้คนทั้งหลายต่างก็สั่นสะท้านไปทั้งหัวใจก่อนหน้านี้เมิ่งอวี่หุนคือจอมยุทธ์ไร้พ่ายแต่ในวันนี้กลับถูกเมิ่งฝานจัดการจนสะบักสะบอมแม้ว่าทั้งสองจะบาดเจ็บสาหัสพอๆ กันแต่เมิ่งฝานก็ยังเหนือกว่าถึงขั้นที่สามารถทำให้เมิ่งอวี่หุนกระเด็นออกไปได้

          ทั้งที่เมิ่งฝานอยู่ในขั้นเกลาวิญญาณระดับหกแต่กลับเอาชนะเมิ่งอวี่หุนที่มีระดับพลังเหนือกว่าตนจึงเป็นเรื่องที่น่าสะพรึงอย่างยิ่ง

          ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็มองไปยังเมิ่งฝานและรู้ว่าตำนานบทใหม่แห่งอาณาจักรต้าก้านได้เกิดขึ้นมาแล้วซึ่งมันไม่ใช่เมิ่งอวี่หุนอีกต่อไปแต่กลายเป็น...เมิ่งฝาน!

          เอือก!

          เมิ่งอวี่หุนกระอักเลือดแล้วล้มลงไปบนพื้นใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวเล็กน้อยก่อนจะพึมพำออกมา “เป็นไปได้อย่างไรกันเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ข้าต่างหากจอมยุทธ์น้อยที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลเมิ่ง...”

          ไม่มีผู้ใดสนใจเมิ่งอวี่หุนส่วนเมิ่งฝานก็กระดิกนิ้วเรียกหยางเถียนก่อนนางจะเดินเข้าไปหาดวงตาของหยางเถียนแดงก่ำเล็กน้อยนางเข้าไปพยุงแขนของเมิ่งฝานเอาไว้แล้วพาเขาเดินไป

          อิงตามสัญญาที่ให้เอาไว้เมิ่งฝานสามารถจากไปได้แล้วแต่เพราะคนของสองตระกูลใหญ่มีจำนวนไม่น้อยเมิ่งฝานจึงไม่มั่นใจว่าจะมีผู้ใดเล่นตุกติกหรือไม่จึงต้องการจากไปเสียตั้งแต่ยามนี้

          เขาค่อยๆ เดินไปเบื้องหน้าโดยมีหยางเถียนคอยพยุงทุกย่างก้าวล้วนแต่มีรอยเลือดปรากฏ หลังจากนั้นเพียงไม่กี่อึดใจจึงสามารถเดินออกไปด้านนอกโถงถ้ำน้ำแข็งได้แต่แล้วรูม่านตาของเมิ่งฝานพลันหดเล็กลงเพราะในขณะที่กำลังจะจากไปมีเสียงหนึ่งดังขึ้น

          “ช้าก่อน!”

          เมื่อได้ยินดังนั้นเมิ่งฝานพลันรู้สึกหนักอึ้งไปทั้งหัวใจก่อนจะเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า

        น้ำเสียงนั้นแก่ชราเป็นอย่างยิ่ง ในวินาทีต่อมามิติอากาศพลันถูกฉีกออกเป็นรูโหว่ก่อนจะมีคนผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาคนผู้นั้นสวมชุดคลุมสีดำ เส้นผมขาวไปทั้งศีรษะ มีแววตาที่เย็นชาซึ่งผู้ที่มีอายุราวแปดสิบปีนั้นก็มองเมิ่งฝานอย่างเงียบงัน

          เมื่อผู้ที่แก่ชรานั้นปรากฏ คนของตระกูลเมิ่งต่างก็ชะงักงันไปตามๆกัน ก่อนจะเอ่ยออกไปอย่างพร้อมเพรียง

          “ท่านผู้อาวุโสเฟิง!”

          หนึ่งในผู้อาวุโสที่ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลเมิ่งเฟิงเหลยหัวซาน ผู้อาวุโสเฟิง!