เพื่อนรักสองเกลอ

        หมอลลิพัศน์ต้องการที่จะหนีมาเฟียพรรคมังกรแดง เธอเลยสวมรอยโดยการใช้ชีวิตเป็นชลนาศ เธอเข้าไปในที่พักของชลนาศแล้วอาศัยการอ่านไดอารี่ จึงทำให้เธอได้รู้ว่า ชลนาศมีเพื่อนสนิทเป็นปั้นหยา พวกเธอติดต่อกันมาโดยตลอด และเมื่อถึงวันที่หมอพัศน์กลับประเทศไทยในนามของชลนาศ เธอจึงติดต่อให้ปั้นหยามารับเธอ

        ปั้นหยามารอเพื่อนที่สนามบินแต่เธอกลับมองไม่เห็นวี่แววของชลนาศเลย จนกระทั่งมีผู้หญิงสวยคนหนึ่งเดินมาหาเธอ

        “ปั้นหยา! ฉัน ชลนาศไง” ลลิพัศน์หรือชลนาศกล่าว

        “เฮ้ย ชลนาศจริงๆ หรอ ทำไมใบหน้าของเธอถึงได้เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ล่ะ” ปั้นหยาตกใจเพราะใบหน้าเพื่อนไม่มีเค้าโครงเดิมเหลืออยู่เลย

        “ฉันไปทำศัลยกรรมมา เป็นไงสวยมั้ย” ชลนาศแกล้งจับใบหน้าตัวเอง

        “สวย แต่นึกยังไงถึงไปทำล่ะ” ปั้นหยาสงสัย

        “แหม ฉันเห็นเธอ ก็อยากสวยอย่างเธอบ้างสิ” ชลนาศแกล้งชมเพื่อน

        “เธอก็ชมเกินไป ไป พวกเรากลับที่พักกันเถอะ แน่ใจนะว่าจะไปหารค่าเช่าห้องกับฉันน่ะ” ปั้นหยายิ้มให้กับคำยอของเพื่อน

        “แล้วเธอสะดวกมั้ยล่ะ” ชลนาศถาม

        “ฉันชอบอยู่แล้ว เพราะฉันจะได้มีเงินเก็บเยอะๆ ไง” ปั้นหยากล่าว

        “ว่าแต่ บริษัทที่เธอทำงานมีตำแหน่งว่างแน่นะ” ชลนาศถามย้ำ

        “มีสิ แต่ต้องเป็นลูกน้องของคู่อริฉันนะ เธอเป็นหัวหน้าลอจิสติกต์ชื่อศรีพิณทร์ ซึ่งเธอที่ไม่ชอบขี้หน้าฉันน่ะ” ปั้นหยาเล่า

        “ฉันเชื่อว่า ผู้หญิงคนนั้นคงแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกนั่นแหละ” ชลนาศหวังเช่นนั้น

        ******************************************************

        ณ บริษัทของธนพัฒน์

        ชลนาศมาสมัครงาน เธอเดินไปพร้อมกับปั้นหยา และอยู่ดีๆ เธอก็ถูกดึงตัวเข้าไปกอด จนพนักงานทุกคนในบริษัทพากันอึ้ง

        “พัศน์ ในที่สุด พัศน์ก็กลับมาหาพี่เสียที” ธนพัฒน์กอดชลนาศด้วยความดีใจ

        “เอ่อ ฉันไม่ใช่พัศน์ของคุณนะคะ ฉันชื่อชลนาศและกำลังจะมาสมัครงานที่นี่ด้วยค่ะ ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ” ชลนาศตั้งสติได้รีบแก้ตัวทันที

        ท่านประธานเลยรีบปล่อยตัวผู้หญิงตรงหน้า

        “ผู้หญิงคนนี้เป็นเพื่อนของฉันค่ะ เธอชื่อชลนาศ” ปั้นหยาแนะนำเพื่อน

        “ทำไมหน้าตาเธอถึงเหมือนลลิพัศน์ล่ะ” ท่านประธานสงสัย

        “อ๋อ ที่แท้คุณก็หมายถึงคุณหมอพัศน์นี่เอง คือว่าฉันประทับใจหมอพัศน์มาก เลยไปทำศัลยกรรมให้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคุณหมอค่ะ” ชลนาศรีบแก้ตัว

        “เธอรู้จักหมอพัศน์ด้วยหรอ” ท่านประธานกล่าว

        “รู้จักค่ะ หมอพัศน์เคยรักษาฉันตอนที่ฉันอยู่อเมริกา” ชลนาศกล่าว

        “แล้วเธอรู้มั้ยว่า หมอพัศน์มีแฟนหรือแอบแต่งงานไปแล้วหรือยัง” ท่านประธานไม่เคยรู้ข่าวคราวของแฟนสาวเลย

        “คุณหมอพัศน์ยังโสดค่ะ เธอเอาแต่ทำงานอย่างเดียว ไม่สนใจเรื่องผู้ชายเลยค่ะ” ชลนาศกล่าว

        “งั้นแล้วไป เอาเป็นว่าฉันรับเธอเข้าทำงานก็แล้วกัน ไปเป็นลูกน้องของศรีพิณทร์เขานะ” ท่านประธานกล่าว

        “ขอบคุณท่านประธานมากค่ะ” ชลนาศยิ้มดีใจที่ได้งานใหม่

        “ไปรายงานตัวที่ฝ่ายบุคคลได้เลย ฉันขอตัวก็แล้วกัน” ท่านประธานกล่าว

        ปั้นหยากอดชลนาศเพื่อแสดงความยินดี ไม่คิดว่าท่านประธานจะรับชลนาศทำงานง่ายดายถึงเพียงนี้

        ******************************************************

        ศรีพิณทร์เห็นว่าชลนาศเป็นเพื่อนกับปั้นหยา เลยกลั่นแกล้งบังคับให้ชลนาศทำงานวันเสาร์อาทิตย์ด้วย ด้วยความที่ชลนาศไม่อยากมีเรื่อง เธอเลยยอมทำงานแต่โดยดี จนกระทั่งถึงวันที่ 7 มีนา ซึ่งเป็นวันอาทิตย์

        แม่ของธนพัฒน์อยากจะเซอร์ไพรส์วันเกิดลูกชาย เธอก็เลยมาที่บริษัทแล้วพยายามหาใครสักคนมาช่วยพาไปซื้อเค้กและไปเซอร์ไพรส์วันเกิด และแล้วแม่ของธนพัฒน์ก็พบเหยื่อ ซึ่งนั่นก็คือชลนาศนี่เอง

        “เธอเป็นพนักงานใหม่งั้นหรอ ฉันไม่เคยเห็นหน้าเธอเลย” แม่ท่านประธานกล่าว

        “แล้วคุณคือ…” ชลนาศรู้ดีแก่ใจว่าเธอคือแม่ของธนพัฒน์แต่ต้องทำเป็นไม่รู้จัก

        “ฉันเป็นแม่ท่านประธาน” แม่ของท่านประธานกล่าว

        ชลนาศยกมือไหว้พร้อมกับกล่าวว่า​ “สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ดิฉันรับใช้หรือเปล่าคะ”

        “เธอช่วยขับรถพาฉันไปซื้อเค้กและไปเซอร์ไพรส์วันเกิดลูกชายฉันที” แม่ท่านประธานกล่าว

        “แต่ว่า….” ชลนาศไม่อยากไปพบท่านประธาน

        “นี่เธอกล้าขัดคำสั่งฉันหรอ” แม่ของท่านประธานแกล้งทำเสียงดุ

        “เปล่าค่ะ งั้นก็ไปกันเลยมั้ยคะ” ชลนาศจำใจต้องพาไป

        ด้วยความที่ชลนาศหรือลลิพัศน์อยู่อเมริกามานานมาก เธอเลยไม่ค่อยรู้จักถนนหนทางในกรุงเทพฯ เสียเท่าไหร่ เธอจึงขอร้องให้แม่ท่านประธานเป็นคนบอกเส้นทางให้ จนกระทั่งเมื่อได้เค้กวันเกิด เธอก็ต้องอาสาพาคุณแม่ท่านประธานไปที่บ้านเพื่อเตรียมตัวเซอร์ไพรส์ด้วยกัน

        “มันจะดีหรอคะที่ให้ฉันเป็นคนถือเค้ก แล้วให้ท่านประธานเป่าน่ะค่ะ” ชลนาศกล่าว

        “รึเธอจะให้ฉันถือ แต่ตอนนี้ฉันมีปัญหาที่ข้อมือ หมอบอกไม่ให้ฉันยกของหนักเสียด้วย” แม่ท่านประธานกล่าว

        “ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันถือให้”

        เมื่อท่านประธานกลับมาจากสปอร์ตคลับ เขาก็แปลกใจว่าทำไมที่บ้านดูมืดๆ พอเดินเข้าไปก็ได้ยินเสียงร้องเพลง Happy Birthday และเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินถือเค้กวันเกิดออกมา ในแว๊ปแรกเขาดีใจมากเพราะนึกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นลลิพัศน์ แต่พอปรับสายตาและดูชุดทำงานของเธอก็รู้ทันทีว่าเป็นชลนาศ ทำให้เขาแอบผิดหวังเล็กน้อย

        “ขอพรและเป่าเทียนสิลูก” แม่ท่านประธานกล่าว

        ท่านประธานเลยทำตาม พร้อมกับเป่าเทียน เขาตัดเค้กให้ทุกคนที่ร่วมร้องเพลงวันเกิด เพื่อให้พวกเขารับประทานเค้กด้วยกัน แต่ดูสีหน้าท่านประธานกลับดูไม่มีความสุข เขาขอตัวทุกคนไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่เพราะเพิ่งกลับมาจากไปตีเทนนิสกับเพื่อนๆ

        ชลนาศกำลังจะขับรถกลับบริษัท แต่ถูกแม่ท่านประธานรั้งไว้

        “มีอะไรหรือเปล่าคะ” ชลนาศแปลกใจ

        “ช่วยฟังฉันปรับทุกข์หน่อยนะ” แม่ท่านประธานกล่าว

        ชลนาศเห็นแม่ท่านประธานทำหน้าเศร้า ก็เลยยอมนั่งลงและรับฟัง

        “ฉันสงสารลูกชาย มันหลายปีแล้วนะที่คู่หมั้นของเขาไม่ยอมกลับมา แถมไม่ยอมติดต่อลูกชายฉันเลย ฉันบอกให้เขาถอนหมั้น เขาก็ไม่ยอม เขาพูดอยู่ประโยคเดียวว่าเขารักลลิพัศน์มาก และจะแต่งงานกับเธอคนเดียวเท่านั้น” แม่ท่านประธานกล่าว

        “ในเมื่อเธอไม่ติดต่อมา มันก็ช่วยอะไรไม่ได้นี่คะ” ชลนาศกล่าว

        “เฮ้อ ฉันก็ทำได้แต่เฝ้าภาวนา ให้ลลิพัศน์ยอมอวยพรวันเกิดให้ลูกชายฉันบ้าง เขาจะได้มีสีหน้ายิ้มแย้มบ้าง” แม่ท่านประธานกล่าว

        “งั้นฉันจะภาวนาช่วยก็แล้วกันนะคะ” ชลนาศกล่าว

        “เอาเถอะ ขอบคุณมากที่รับฟัง แต่อย่าเพิ่งกลับนะ เพราะลูกชายกระซิบบอกฉันว่า เขาจะฝากของให้เธอไปวางที่โต๊ะเลขาฯ หน้าห้องให้น่ะ” แม่ท่านประธานกล่าว

        “ค่ะ งั้นฉันขออนุญาตไปเดินเล่นรอที่สวนหลังบ้านนะคะ” ชลนาศกล่าว

        “ตามสบายเถอะ ฉันว่าจะไปดูรายการโปรดเสียหน่อย ยังไงก็ขอบคุณที่มาช่วยเซอร์ไพรส์ลูกชายฉันนะ” แม่ท่านประธานเดินผละออกไปทันที

        ชลนาศหรือลลิพัศน์เดินคิด เธอเริ่มสงสารธนพัฒน์ เธอก็เลยลองติดต่อเขาผ่าน facebook

        “น้องพัศน์! นึกยังไงถึงโทรมาหาพี่ล่ะครับ” ธนพัฒน์กล่าวด้วยน้ำเสียงดีใจมาก

        “แล้วพี่ไม่ดีใจหรอคะ” ลลิพัศน์กล่าว

        “ดีใจครับ ดีใจมาก เมื่อไหร่พัศน์จะกลับมาหาพี่ล่ะครับ รู้มั้ยพี่คิดถึงพัศน์มากแค่ไหน” ธนพัฒน์กล่าว

        “พัศน์จำเป็นต้องทำงานใช้ทุนค่ะ เลยยังกลับไทยไม่ได้ แต่ถ้าหากพี่รอไม่ได้ พัศน์ยินดีถอนหมั้นให้พี่นะคะ” ลลิพัศน์กล่าว

        “อย่าพูดอย่างนั้นสิครับ พี่รักพัศน์คนเดียว และพี่ไม่ยอมให้พัศน์ถอนหมั้นเด็ดขาด” ธนพัฒน์กล่าวอย่างจริงจัง

        ลลิพัศน์เขินจนหน้าแดง เธอเลยรีบเปลี่ยนเรื่อง “สุขสันต์วันเกิดนะคะ ขอให้มีความสุข และสมปรารถนาค่ะ พัศน์ไม่มีอะไรให้พี่เลย คงทำได้แค่อวยพรวันเกิดค่ะ”

        “งั้นพี่ขอของขวัญจะได้มั้ยครับ” ธนพัฒน์กล่าว

        “พี่อยากได้อะไรหรอคะ” ลลิพัศน์สงสัย

        “พัศน์ห้ามนอกใจพี่ไปมีคนอื่น และทุกวันเกิดพี่ พัศน์ต้องติดต่อพี่แบบนี้นะครับ” ธนพัฒน์กล่าว

        “ทำไมถึงให้ติดต่อพี่แค่ในวันเกิดพี่ล่ะคะ” ลลิพัศน์สงสัย

        “พี่รู้ว่าพัศน์งานยุ่ง ต้องรักษาคนไข้ เลยไม่มีเวลาให้พี่ และที่ผ่านมาก็ไม่ยอมติดต่อพี่เลย ดังนั้นพี่ขอให้พัศน์ติดต่อในวันเกิดพี่ เพื่อเป็นของขวัญนะครับ” ธนพัฒน์กล่าว

        “ก็ได้ค่ะ วันที่ 7 มีนา พัศน์จะโทรมาอวยพรวันเกิดพี่นะคะ และพัศน์จะมีพี่เพียงคนเดียวค่ะ” ลลิพัศน์พูดด้วยความเขิน จนเธอหน้าแดง สักพักเธอก็ตกใจที่หันไปเห็นท่านประธานโทรคุยโทรศัพท์ผ่าน facebook ที่ส่วนหลังบ้านเหมือนกัน จนเธอต้องรีบหลบเขาทันที

        “เอ่อ พัศน์มีงานด่วนที่ต้องไปทำค่ะ รักษาตัวด้วยนะคะ” ลลิพัศน์ต้องรีบจบการสนทนาเพราะกลัวเขาหันมาเห็นเธอ

        “พัศน์ก็เช่นกันครับ” ธนพัฒน์ไม่พูดเปล่า เขาจูบลาที่มือถือของเขาด้วย จนทำให้ลลิพัศน์เขินมากไปกว่าเดิม

        ลลิพัศน์จะต้องแสดงตัวเป็นชลนาศและรีบกลับบริษัทเพื่อไปทำงานต่อ ไม่งั้นศรีพิณทร์จะหาเรื่องเธออีก

        “เห็นแม่คุณบอกให้ฉันมารอรับของที่คุณจะฝากไปวางบนโต๊ะเลขาฯ คุณ ฉันเลยเดินมาหาคุณค่ะ” ชลนาศกล่าว

        “อะ นี่ครับ แต่ว่าทำไมคุณถึงหน้าแดงอย่างนั้นครับ ไม่สบายหรือเปล่า” ธนพัฒน์สงสัย

        “เปล่าค่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไร สงสัยยืนตากแดดนานไปหน่อยค่ะ งั้นฉันขอตัวกลับบริษัทเลยนะคะ” ชลนาศหรือลลิพัศน์ต้องรีบหนีเพราะกลัวธนพัฒน์จับได้

        “ขอบคุณสำหรับเค้กวันเกิด และขอบคุณที่ช่วยส่งของให้นะครับ” ธนพัฒน์กล่าว

        “ไม่เป็นไรค่ะ ลาล่ะค่ะ” ชลนาศรับของแล้วจากไปทันที

        ชลนาศรีบเดินไปขึ้นรถทันที เพราะไม่อยากอยู่กับธนพัฒน์นาน เธอมักจะคิดถึงภาพที่ธนพัฒน์จูบมือถือเพื่อลาเธอ มันจะยิ่งทำให้เธอเขินจนหน้าแดงขึ้นไปอีก

        ******************************************************

        หนึ่งเดือนต่อมา เมื่อถึงวันสงกรานต์ ทั้งชลนาศและปั้นหยาก็ไม่ได้กลับบ้านเหมือนคนอื่นเขา อีกอย่างศรีพิณทร์ก็บังคับให้ชลนาศอยู่ทำงานโอที เพราะชลนาศไปบอกทุกคนว่าเธอเป็นเด็กกำพร้าไม่มีญาติที่ไหน

        ชลนาศนั่งทำงานอยู่ที่แผนกของเธอ อยู่ดีๆ ปั้นหยาก็วิ่งมาเธอด้วยอาการแตกตื่น

        “แย่แล้วชลนาศ แย่แล้ว” ปั้นหยากล่าว

        “มีอะไรหรอปั้นหยา” ชลนาศสงสัย

        “ก็ลูกค้าที่อยู่สุราษฎร์ธานีน่ะสิ เธอเร่งให้ฉันส่งน้ำยาตรวจวันนี้ แต่ปัญหาคือ วันนี้เป็นวันสงกรานต์ ร้านค้าปิดหมด ฉันเลยไม่สามารถหาซื้อน้ำแข็งแห้งได้น่ะ มันเป็นน้ำยาที่ต้องเก็บในที่เย็นเท่านั้น ไม่งั้นจะเสื่อมสภาพได้” ปั้นหยาบอกปัญหา

        “ลองถามคุณศรีพิณทร์สิ เขาทำงานมานานน่าจะพอรู้จักร้านบ้าง” ชลนาศแนะนำ

        “เธอปิดมือถือน่ะสิ ฉันพยายามฝากข้อความผ่าน facebook ผ่าน line ก็ไม่ยอมอ่านเลยน่ะ” ปั้นหยากล่าว

        “ฉันเพิ่งมาอยู่ที่นี่ไม่นาน เลยช่วยเธอไม่ได้น่ะ” ชลนาศอยากช่วยเพื่อนแต่จนปัญญา

        “เธอเป็นเพื่อนคุณลลิพัศน์ใช่มั้ย” ปั้นหยาถาม

        “อื้อใช่ ทำไมหรอ” ชลนาศกล่าว

        “เธอช่วยขอให้คุณลลิพัศน์ช่วยพูดกับท่านประธานให้หน่อยสิ” ปั้นหยากล่าว

        “แล้วทำไมเธอไม่ติดต่อท่านประธานเองล่ะ” ชลนาศสงสัย

        “วันหยุด ท่านประธานจะไม่รับโทรศัพท์ เขาจะให้เวลากับครอบครัวเท่านั้น คุณลลิพัศน์เป็นคนในครอบครัวเขาต้องรับโทรศัพท์และยอมช่วยแน่ๆ ไง” ปั้นหยากล่าว

        “แล้วจะให้ลลิพัศน์ช่วยยังไง” ชลนาศถามเพราะความจริงตัวเธอนั่นแหละคือลลิพัศน์

        “เธอบอกลลิพัศน์ว่า ให้ท่านประธานบอกที่อยู่ร้านน้ำแข็งแห้ง หรือบอกเบอร์ติดต่อร้านนั้นมาให้ก็พอ พวกเราจะได้เดินทางไปซื้อไง” ปั้นหยากล่าว

        “งั้นจะลองดูก็แล้วกัน” ชลนาศยอมทำเพราะเห็นปั้นหยาเดือดร้อน

        ชลนาศเลยต้องเดินแอบเข้าไปหลบในมุมที่ไม่มีคนแล้วติดต่อท่านประธาน ซึ่งท่านประธานรับเร็วมากจนเธอตกใจ

        “มีอะไรหรือเปล่าครับ พัศน์ คิดถึงพี่งั้นหรอ” ธนพัฒน์กล่าวด้วยน้ำเสียงดีใจมาก

        “เอ่อ คิดถึงค่ะ แต่ พัศน์มีเรื่องจะขอให้พี่ช่วย” ลลิพัศน์แสดงตัว

        “ว่ามาสิครับ พี่ทำได้ทุกอย่างเพื่อพัศน์” ธนพัฒน์กล่าว

        “ตอนนี้ชลนาศเพื่อนของพัศน์ เธออยากหาซื้อน้ำแข็งแห้งวันนี้ค่ะ เห็นว่าจะส่งของให้ลูกค้าโดยด่วน แต่เธอหาซื้อไม่ได้เลย พี่ช่วยบอกเส้นทางหรือบอกเบอร์ติดต่อจะได้มั้ยคะ” ลลิพัศน์กล่าว

        “งั้นเดี๋ยวพี่จะพาชลนาศไปซื้อเองครับ พี่คาดว่าร้านก็คงปิด แต่พี่รู้จักเจ้าของร้าน พี่พาเธอไปซื้อดีกว่า” ธนพัฒน์กล่าว

        “ขอบคุณนะคะ ที่พี่ยอมช่วยเพื่อนพัศน์” ลลิพัศน์กล่าว

        “แต่พี่มีข้อแม้ครับ” ธนพัฒน์กล่าว

        “อะไรหรอคะ” ลลิพัสน์สงสัย

        “พัศน์จะต้องติดต่อพี่ทุกวันอาทิตย์ครับ พี่อยากคุยกับพัศน์ครับ” ตั้งแต่ที่ธนพัฒน์ได้คุยกับพัศน์ในวันเกิด เขาก็คิดถึงพัศน์แทบทุกวัน เลยหาทางที่จะคุยกับเธอถี่ขึ้นกว่าเดิม

        ลลิพัศน์ในคราบของชลนาศไม่มีทางเลือก เธอจำต้องยอมตกลง “ค่ะ พัศน์จะติดต่อพี่ทุกคืนวันอาทิตย์ค่ะ”

        “งั้นค่อยคุยกันต่อในวันอาทิตย์นี้นะครับ” ธนพัฒน์กล่าวอย่างสมใจ

        ลลิพัศน์ถอนหายใจ หากเธอมีเรื่องขอให้เขาช่วยอีก มีหวังเขาคงขอให้เธอติดต่อทุกวันเป็นแน่

        ชลนาศหรือลลิพัศน์จึงต้องออกมารอท่านประธาน เพื่อให้เขาพาไปซื้อน้ำแข็งแห้ง แต่ทว่าท่านประธานก็ช่างมีสองมาตรฐานเสียจริง เวลาที่เขาคุยกับลลิพัศน์ก็ช่างอ่อนโยนแลดูเป็นผู้ชายใจดี แต่เวลาที่เขาเจอชลนาศก็ช่างดูเย็นชา ไร้ความรู้สึก บางครั้งก็พูดแขวะเธอบ้างจนเธอแทบจะโมโหจนอยากลงจากรถและกลับบริษัทเองเสียจริงๆ

        พอท่านประธานมาส่งเธอถึงที่บริษัท ชลนาศเลยต้องขอบคุณตามมารยาท “ขอบคุณนะคะที่พาไปซื้อน้ำแข็งแห้ง”

        “ครับ แต่ผมหวังคุณจะไม่ใช้ลลิพัศน์เป็นเครื่องมือแบบนี้อีก ต่อไปคุณห้ามใช้ประโยชน์จากที่ผมรักและยอมทำทุกอย่างเพื่อพัศน์ มาหลอกใช้ผมทำงานให้คุณแบบนี้เด็ดขาด” ท่านประธานกล่าวอย่างเย็นชา

        “ค่ะ คงไม่มีวันนั้นอีกแล้ว ลานะคะ” ชลนาศโมโห

        ลลิพัศน์หรือชลนาศคิดในใจว่า “หากฉันแต่งงานกับเขา แล้วฉันจะทนอยู่กับเขาได้ยังไงล่ะเนี่ย ในเมื่อเป็นคู่กัดกันแบบนี้”

        ******************************************************

        “ขอบใจมากเลยนะเพื่อนรัก” ปั้นหยาซึ้งใจเพื่อน

        “แล้วเธอจะไปส่งของให้ลูกค้าด้วยตัวเองเลยหรอ” ชลนาศสงสัย

        “เปล่าฉันฝากทรรศกรไปน่ะ เห็นเขาจะกลับสุราษฎร์ธานีวันนี้พอดี” ปั้นหยากล่าว

        “แล้วทำไมเธอไม่ถือโอกาสเดินทางไปกับเขาล่ะ จะได้สานสัมพันธ์กันไง” ชลนาศรู้แล้วว่าปั้นหยาแอบรักทรรศกร

        “ใครว่าฉันไม่อยากล่ะ แต่ที่นั่งเต็มแล้ว ฉันจองไม่ทันน่ะสิ” ปั้นหยากล่าวด้วยความผิดหวัง

        “อะ ค่อยหาโอกาสใหม่ก็แล้วกัน” ชลนาศกล่าว

        “ว่าแต่ไม่น่าเชื่อเลยนะ ว่าท่านประธานมาดขรึมแบบนี้ จะยอมทำทุกอย่างเพื่อคุณลลิพัศน์เขาน่ะ” ปั้นหยาแปลกใจ

        “แต่ต่อไปเธอห้ามใช้คุณลลิพัศน์อีกนะ ท่านประธานสั่งห้ามแล้วด้วย ดีไม่ดีเกิดซวย เขาไล่ฉันออกกันพอดี” ชลนาศกล่าว

        “จ้า จ้า มีแค่วันนี้แหละ งั้นฉันไปแพ็คของก่อน จะได้รีบไปฝากทรรศกรเขา” ปั้นหยากล่าว

        ชลนาศทำได้แต่ส่ายหน้าให้เพื่อน พอเพื่อนเดินจากไป เธอก็คิดสงสัยว่าเหตุใดท่านประธานถึงปักใจรักมั่นแต่ลลิพัศน์คนเดียว ในเมื่อต่างคนก็ถูกบังคับให้หมั้นกันทั้งคู่

        จบแล้วค่ะ

        (แถมนิดหน่อยค่ะ)