ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

 จนตอนนี้ปาเข้าไปเดือนที่10   เขาทดลองรักษาจุดตันเถียนอีกครั้ง ผลที่ออกมาก็ยังเหมือนเดิมเขา

มันไร้การตอบสนองอี้เฉินเริ่มหมดหวังเขาจมดิ่งอยู่กับความคิดแบบนั้น ไปหลายวัน


จนเกือบจะครบหนึ่งปีที่อี้เฉินอยู่ที่หมู่บ้านนี้

ตอนนี้เขาอายุ17โตเป็นหนุ่มแล้วเขาควรตัดสินใจได้แล้วว่าจะเลือกทางไหน



หลินเฟย เองก็พยามหาวิธีช่วยอี้เฉินแต่ไร้ทางนางไม่มีความรู้มากพอที่จะช่วยรักษาจุดตันเถียนของอี้เฉินได้

อี้เฉินตัดสินใจ ว่าเขาจะไม่รักษาจุดตันเถียนอีกต่อไป เขาจะใช้วิธี ทะลวงแทน



อี้เฉินควบคุมเลือดเป็นหอกเพื่อทะลวงจุดตันเถียน ถ้าเขาคิดผิดเขาอาจจะตาย หรือกลับกลายเป็นสามัญชนคนธรรมดาตลอดไป

อี้เฉินตัดสินใจจะกลางเป็นหงส์แดงหรือเป็นเพียงนกน้อย


ขึ้นอยู่กับโชคชะตา

อี้เฉินควบคุมเลือดได้ลึกล้ำขึ้นมาก สร้างหอกเลือดภายในกายา ทะลวงจุดตันเถียน


ทันใดที่ทะลวง ปราณพลังอี้เฉินพุ่งกระจายทั่วบริเวณค่อยๆ มากขึ้นกดดันทุกสรรพสิ่งรอบๆ

เขาไม่สามารถควบคุมปราณพลังที่เอ่อล้นออกมา


ปราณพลังนั้นไม่หยุดนิ่ง มันพุ่งสูงเสียดฟ้า มากชนิดที่ทำให้อี้เฉินทะลวงขั้นพลังย่อย

กลายเป็นก่อกำเนิด ระดับ กลาง มีแม้กระทั่งเรียกมหันตสายฟ้าออกมา



ท้องฟ้ามืดครึ้ม สายฟ้านับร้อยสาย ผ่าฟาดมาที่อี้เฉิน ปฐพีสั่นสะเทือนไม่หยุดจากสายฟ้าที่หลั่งไหลลงมา

ขั้นพลังของอี้เฉินไม่ควรมีมหันตสายฟ้า เขาเองก็คิดแปลกใจเหมือนกัน เลื่อนเป็นขั้น นภา ถึงจะมีหันตะสายฟ้า ไม่ใช่หรือ



ชาวบ้านต่างแตกตื่น พากันถอยหนีออกจากหมู่บ้านไป

สายฟ้าหลั่งไหลลงมาเป็นสายทำลายหมู่บ้านไปหลายส่วน


อี้เฉินร่างทั้งร่างมีแผลฉีกขาดเลือดอาบนองจากสายฟ้าฟาดลงมา กายาไหม้เกรียม

เสียงสายฟ้าดังเลือนลั่น "ครื้น ๆ"


แต่เขากลับร้องตะโกนดีใจอย่างบ้าคลั่ง หัวเราะออกไปเสียงดังก้อง "ฮ่า ๆ"

จนชาวบ้านที่ได้ยินเสียงหัวเราะ ยังหวาดหวั่นในใจ


อี้เฉินนั่งทนรับสายฟ้าอยู่แบบนั้น เขารู้สึกถึงปราณพลังฟ้าดินอีกครั้ง

แต่คราวนี้เหมือนเขาจะควบคุมฟ้าดินรอบๆ ได้ปราณพลังของอี้เฉินพุ่งสูงขึ้นอย่างมากมันขยายปราณพลังเยอะขึ้นเป็นทวี



สายฟ้าเองก็ไม่ปรานี คิดจะทำลายกายาอี้เฉินทิ้ง เหมือนดั่งฟ้าดินต้องการกำจัดสิ่งผิดแปลกออกไป

สายฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่ถึงหนึ่งก้านธูป มหันตะสายฟ้าจึงหยุดลง


หมู่บ้านพังยับเยินหลายแห่งเป็นหลุมเป็นบ่อ รอยไหม้จากสายฟ้าดำทั่วบริเวณ


หลินเฟยที่เห็นสายฟ้าหยุดนางรีบไปที่พัก อี้เฉินทันทีนางรู้ว่าต้องเป็นอี้เฉินแน่ ๆ ที่สามารถทำแบบนี้ได้

ชาวบ้านหลายคนต่างตกใจ พวกเขาไม่เคยเจอภัยพิบัติแบบนี้ในหมู่บ้านมาก่อน

 ถึงขนาดเกือบทำลายหมู่บ้านบ้าน

อี้เฉินนั่งอยู่กลางซากปรักหักพัง เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดหลาย ๆ แผลฉีกขาดจากฟ้าผ่าหลายแห่ง ชาวบ้านต่างหวาดกลัว

ที่อี้เฉินยังไม่ตายจากสายฟ้าที่ผ่าลงมาเป็นร้อยๆ สาย

"เจ้ายังไม่ตายใช่หรือไม่อี้เฉิน" นางไม่มั่นใจอี้เฉินตอนนี้ร่างย้อมไปด้วยเลือด

 "เหมือนเขาจะยังไม่ตาย" ชาวบ้านคนหนึ่งที่เข้าไปดูไกล้ ๆตอบ    หลายคนได้ยินก็โล่งอก

บาดแผลสาหัสขนาดนั้น อี้เฉินกลับรอด ชาวบ้านบางคนถึงกับหวาดกลัวในตัวอี้เฉิน

หลินเฟยรีบเขามารักษาอี้เฉินปล่อยปราณพลังช่วยสมานบาดแผล   อี้เฉินตอนนี้ดำดิ่งสู่ห่วงลึกทะเลความรู้

เขาเหมือนรู้สึกถึงพลังที่มาสูงมากกว่าแต่ก่อนหลายเท่า




ไม่นานเขาก็ลืมตาตื่น มองรอบๆ มีแต่ ซากปรักหักพังเขารู้ได้ทันทีว่าเกิดจาก มหันตสายฟ้าของเขา

อี้เฉินยิ้มไปที่หลินเฟย แล้วบอกนางว่าเดียวข้าชดใช้ให้ เขานำเหรียญทอง50เหรียญจากแหวนมิติให้



หลินเฟยนำไปแจกจ่ายคนในหมู่บ้านที่บ้านพังเสียหาย

ก่อนอี้เฉินจะไป อี้เฉินถามหลินเฟย "เจ้าอยากเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ใช่หรือไม่"

"มากับข้า ข้าจะพาเจ้าไปยังที่หนึ่ง เพื่อตอบแทนเจ้าหลินเฟย ข้าให้เจ้าเลือกเอง"

"ว่าเจ้าจะอยู่ที่นี่หรือ ไปผจญโลกภายนอก"


หลินเฟย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบ


"ข้าอยากรู้อะไรหลายๆ อย่างของโลกใบนี้ข้าอยากรู้วิธีการรักษาต่าง ๆ"


"ดีดี"


อี้เฉินให้เวลาหลินเฟย กล่าวอำลากลุ่มคนในหมู่บ้าน

เขาเพียงยืนรอเท่านั้น ชาวบ้านบางคนยังมาขอร้องให้


"อี้เฉินช่วยดูแลนางแทนพวกเราด้วย" อี้เฉินเพียงแค่ยิ้ม ตัวเขาไม่กล้ารับปากใครได้

ไม่นานพวกเขาทั้งสองก็จากลาจากหมู่บ้านไป


อี้เฉินตอนนี้เปรียบเสมือนจอมยุทธ ขั้นนภา

ตอนนี้เขาสามารถทะยานบนฟ้าได้ ความเร็วในการเคลื่อนที่ของเขาสูงกว่าแต่ก่อนมาก

กายาเองก็เลื่อนขั้นไปอีกระดับ แข็งแกร่งกว่าแต่ก่อน


ทั้งๆ ที่ขั้นพลังจริงๆ ของเขายังอยู่ ขั้นก่อกำเนิด ระดับ กลาง

เขาอุ้ม หลินเฟย เพื่อคิดจะเร่งรีบเดินทาง


"เจ้า เจ้า ทำไมเจ้าไม่รู้สึกอายมั้งหรือไง อยู่ๆ ก็มาอุ้มข้าแบบนี้ ความรู้สึกของเจ้ามันตายด้านไปแล้วหรือ"


"ถ้าให้เจ้าเดินกี่เดือน ถึงจะถึงเมืองหลวง"

"เลิกดิ้นได้แล้ว"


หลินเฟยหน้าแดงเขินอายอย่างมาก นางไม่เคยเจอผู้ชายแบบอี้เฉิน คนที่เหมือนจะขี้เล่น บางทีก็ดูจริงจัง บางทีก็กะล่อนปลิ้นปล้อน

เขาคงไม่ใช่คนดีอะไรอาจเป็นชายเจ้าสำราญก็ได้ นางถึงกลับหลุดคำสบถด่า