ลิขิตรักมาเฟีย_End

        “กานต์เป็นอะไรครับคุณหมอ” โอดีน เอ่ยถามหมอทันที ที่หมอออกมาจากห้องฉุกเฉิน ซึ่ง โอดีน ได้ให้คนขับรถขับพามายังโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดในแถบนั้น

        “คนไข้ไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ แค่อาการแพ้ท้องอย่างหนักเท่านั้นเอง แต่ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอกค่ะ อีกสักเดือนที่สี่อาการก็จะดีขึ้นแล้วล่ะค่ะ” หมอกล่าวชี้เจงให้คนถามได้รับฟังด้วยใบหน้าที่ยิ้มละมุน

        “คุณหมอว่ายังไงนะครับ กานต์ท้องอย่างนั้นหรือครับ?” โอดีน ตกตะลึงกับข่าวใหม่ที่ได้ยินได้ฟังนั้น เอ่ยถามซ้ำเพื่อความแน่ใจว่าที่ตนเองได้ยินอยู่นั้นหูไม่ได้ฝาดไป

        “ใช่ค่ะ คนไข้ท้องได้สองเดือนแล้วล่ะค่ะ” ถ้ายังไง หมอขอตัวก่อนนะคะ” หมอกล่าวบอกอย่างสุภาพยิ้มๆ ก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้น

        โอดีน ยืนนิ่งงันไปกับข่าวใหม่ที่ได้รับรู้อย่างนั้น ความรู้สึกของเขาในตอนนี้มันบอกไม่ถูกเอาเสียเลย มันตกใจเอามากๆ ไม่คิดว่าจะได้เป็นพ่อคนเร็วขนาดนี้ เพราะตนยังไม่ทันได้ตั้งรับในเรื่องนี้เลย แต่ในความตกใจนั้นก็มีความดีใจ ตื่นเต้น ปราบปลื้มแฝงอยู่ในนั้นคละเคล้าปะปนกันไป

        “ท้อง!.. ลูก!.. เจ้าตัวเล็กของพ่อ!..” โอดีน กล่าวพึมพำกับตัวเองอยู่อย่างนั้น ก่อนจะเปิดประตูห้องฉุกเฉินเดินเข้าไปหาคนไม่สบายที่นอนให้น้ำเกลืออยู่บนเตียงคนไข้อยู่ในขณะนี้

        เมื่อ โอดีน เดินเข้ามาใกล้คนตัวเล็ก ทั้งสองก็มองสบตากันนิ่งเงียบไม่พูดไม่จาอะไรกันอยู่เป็นนาน เพราะต่างคนก็ต่างคิดกันไปคนละแบบ

        “คุณจะต้องอยู่ดูอาการที่นี่สักคืน แล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับบ้าน” โอดีน เอ่ยทำลายความเงียบงันที่ได้เกิดมีขึ้นอยู่ในชั่วระยะเวลาราวๆ 15 นาทีเห็นจะได้

        “ฉันไม่อยู่ ฉันจะต้องไปทำงาน ออกมาอย่างนี้มีหวังถูกว่ากล่าวตักเตือนแน่ๆ และเผลอๆ อาจจะไม่ผ่านการทดลองงานก็เป็นได้”

        วรกานต์ กล่าวอย่างดื้อร้น พลางคิดกังวลไปถึงเรื่องงานของตน เพราะเธอพึ่งเข้าไปทำงานได้ไม่เท่าไรก็ท้อง หนำซ้ำยังจะขาดงานกลางคันอีก ซึ่งตอนนี้เธอยังคงเป็นพนักงานทดลองงานอยู่ จึงทำให้ต้องยิ่งกลุ้มใจเข้าไปกันใหญ่ กลัวว่าจะไม่ผ่านการทดลองงาน

        “ไม่ได้! คุณต้องอยู่ที่นี่ แพ้ท้องมากขนาดนี้ ยังจะไปทำงานอีกเหรอ ผมให้โอราฟไปจัดการงานของคุณเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”

        โอดีน กล่าวเสียงเข้มติดดุ และเฉียบขาด จน วรกานต์ นึกหวั่นๆ อยู่ในใจขึ้นมา แต่มีหรือที่หญิงสาวจะยอมทำตาม หากมีโอกาสก็จะดื้อดึงอยู่อย่างนี้แหละ ทนได้ก็ทนไป ทนไม่ได้ก็ให้เลิกตอแยไปซะ

        พอนึกถึงตรงนี้ ก็รู้สึกใจหาย เพราะหากเขาเลิกตอแยเธอขึ้นมาจริงๆ ก็คงจะต้องเข้าอีหรอบเดิม นั้นก็คือความเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า วรกานต์ กัดริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างเผลอไผล เพื่อระงับความรู้สึกเจ็บหน่วงในหัวใจ ที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างปัจจุบันทันด่วน

        “แล้วที่ว่าจัดการงานของฉันนั้นคืออะไรคะ?” วรกานต์ เอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย เพราะชายหนุ่มไม่ได้บอกออกมาให้ชัดแจ้ง ว่าให้บอดี้การ์ดของเขาไปทำอะไรบ้าง

        “ก็ให้ไปเก็บของของคุณ และก็แจ้งลาออก” โอดีน กล่าวบอกอย่างหน้าตาย

        “ห๊า!.. อะไรนะ! คุณจะบ้าไปแล้วเหรอ นั้นมันงานของฉันนะ ใครจะลาออกไม่ทราบยะ ฉันไม่ลาออกหรอกนะ ถ้าฉันลาออกแล้วฉันจะเอาเงินที่ไหนใช้จ่ายกันล่ะ ฉันไม่อยู่แล้วที่นี่ ฉันไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ฉันจะกลับไปทำงานแล้ว” วรกานต์ ร้องเอะอะโวยวายใส่ โอดีน ยกใหญ่ ที่เขาทำอะไรโดยพละการอย่างนี้ พร้อมกับทำท่าจะลุกออกจากเตียงนอนคนไข้

        “หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ วรกานต์! คุณจะต้องอยู่ดูอาการที่นี่ ยังไปไหนไม่ได้ ถ้าขืนยังดื้อดึงอยู่อย่างนี้ ผมจะจูบคุณโชว์ให้ทุกคนได้ดูตรงนี้แหละ” โอดีน สาวเท้าก้าวเข้ามาหาคนตัวเล็ก ที่กำลังจะลุกออกจากเตียงนอนคนไข้ แล้วเข้าสวมกอดเอาไว้อย่างนั้น พร้อมกับขู่คนตัวเล็กในอ้อมแขนแกร่งออกมา

        “คุณ อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ คุณโอดีน!” วรกานต์ มองหน้าคนขู่ตาโต พร้อมกับกล่าวห้ามปรามชายหนุ่มเสียงหลง

        และในจังหวะนั้น ก็พอดีกับที่บุรุษพยาบาลเข้ามา เพื่อจะทำการเข็นเตียงนอนคนไข้ ที่ วรกานต์ ได้นอนอยู่นั้น ไปยังห้องพักฟื้นคนไข้ ซึ่ง โอดีน ได้แจ้งขอเป็นห้องดับเบิ้ลวีไอพีไว้แล้ว

        “เอ่อ! ขออนุญาตนะครับ ผมจะพาคนไข้ไปยังห้องพักพื้นคนไข้ที่จองไว้น่ะครับ” บุรุษพยาบาลกล่าวบอกทั้งคนไข้ และชายหนุ่มที่สวมกอดคนไข้อยู่ในขณะนี้ ซึ่งบุรุษพยาบาลคิดว่าคงไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน คงจะต้องเป็นสามีของคนไข้อย่างแน่นอน ช่างสวิตหวานอะไรกันอย่างนี้นะ

        “โอเค เชิญเลยครับ”

        โอดีน ผละออกจากการโอบกอดร่างบาง พร้อมกับบังคับให้คนตัวเล็กล้มตัวลงไปนอนที่เตียงนอนอีกครั้ง ซึ่ง วรกานต์ ก็ทำตามอย่างอายๆ ก็จะไม่ให้อายได้ยังไงกันละ บุรุษพยาบาลเข้ามาในจังหวะที่ โอดีน สวมกอดตัวเธอแน่นอยู่อย่างนั้น และแถมยังปากบางของชายหนุ่มก็อยู่ห่างปากอวบอิ่มจิ้มลิ้มของเธอไม่ถึงคืบเลยด้วยซ้ำ

        บุรุษพยาบาลจึงเข้ามาทำหน้าที่เข็นเตียงนอนคนไข้นั้น ออกไปจากห้องฉุกเฉิน ตรงไปยังห้องพักพื้นคนไข้นั้นทันที โดยมี โอดีน เดินตามไปด้วยติดๆ 

๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘