ตอนที่ 11
ของขวัญ
พอพูดถึงของขวัญาาทั้ง 3ที่ยังไม่ได้นำของขวัญออกมาต่างพากันเรียกกล่องไม้ออกจากมิติส่วนตัวของแต่ละตนอย่างรวดเร็วมันทั้ง 5ต่างมองตากันราวกับจะบอกว่าของขวัญของมันแต่ละตนไม่น้อยหน้าตนอื่นๆแน่นอน
“จูเอ๋อในภายภาคหน้าเ้าต้องใช้ของพวกนี้ฝึกพลังิญญาน้าเลยไปหามาให้”ไก่ฟ้าหงอนทองเป็คนแรกที่เปิดกล่องออกมาภายในปรากฏหินคริสตัลหลากหลายรูปแบบดูแล้วมีค่าเป็อย่างยิ่ง
“เ้าจะบ้าหรือไงไก่ฟ้าหินิญญาระดับสูงพวกนี้ขืนจูเอ๋อใช้มีหวังได้ตายแน่”จิ้งจอกเหมันต์ท้วงพลางแย่งกล่องหินิญญาจากไก่ฟ้าหงอนทองจริงๆของพวกนี้มันสะสมไว้นานแล้วแต่เพราะอสูรไม่ได้ฝึกฝนพลังิญญามันเลยใช้งานหินพวกนี้ไม่ได้แต่คุณค่าของมันก็ยังคงมหาศาลที่มันเก็บเอาไว้เพื่อสะสมเท่านั้นแต่ก็เป็อย่างที่จิ้งจอกเหมันต์ได้พูดเอาไว้ ของพวกนี้เป็ของระดับสูงเกินกว่าที่ไป๋จูเหวินจะสามารถเอามาใช้ได้หากจะใช้มันต้องฝึกจนพลังฝีมือสักครึ่งหนึ่งของเหล่าน้าๆมันก่อนเท่านั้น
“น่าก็เก็บไว้ก่อนไง”ไก่ฟ้าว่าพลางยิ้มกว้าง
“เก็บไว้ก่อนน้องสาวเ้าสิขืนให้จูเอ๋อถือของแบบนี้ไปไหนมาไหนได้โดนฆ่าเพื่อชิงหินิญญาพวกนี้ก่อนแน่ๆ”ราชสีห์เพลิงท้วงพลางหยิบกล่องที่จิ้งจอกเหมันต์แย่งมาส่งไปให้ัธรณี
“ของเช่นนี้เก็บไว้ที่พวกเราก่อนหากจูเอ๋อใช้ได้เมื่อไหร่ค่อยให้ไป”ัธรณีถอนหายใจพลางยึดกล่องไม้ที่ไก่ฟ้าหงอนทองเอามาไปอย่างไม่ไยดีจริงๆในป่าของมันก็มีสมุนไพรหายากที่มีพลังพิสดารหลากหลายชนิดแต่มันก็ให้จูเอ๋อกินไม่ได้เพราะผลของมันแรงเกินกว่าจูเอ๋อจะรับไหวหากมันอยากจะเสี่ยงเพิ่มพลังให้จูเอ๋อมันคงเอาสมุนไพรพวกนั้นมาให้นานแล้วและพลังของจูเอ๋อคงขึ้นเป็ระดับ ทอง ในพริบตาแน่ๆแต่นั่นก็ต้องแลกมาด้วยความเสี่ยงว่าจูเอ๋อจะอยู่หรือตายอีกที
“อะเอ่อ...”ดูเหมือนเ้าไก่ฟ้าจะลืมนึกถึงเื่ที่มีคนจะขโมยของไปจากจูเอ๋อเสียสนิทในป่ามันปกครองได้แต่ในแดนมนุษย์มันปกครองไม่ได้เสียด้วย
“ไม่งั้นพวกข้าจะลำบากหาของที่มีประโยชน์กับจูเอ๋อตอนนี้ไปทำไมกันเล่า”ราชสีห์เพลิงถอนหายใจก่อนจะเปิดกล่องไม้ของตนเอง ภายในกล่องปรากฏขวดยากระเบื้องสีขาว 3ขวดโดยแต่ละขวดถูกวาดลวดลายเอาไว้ไม่เหมือนกัน
“นี่เป็ยาฉุกเฉินให้เ้าพกติดตัวเอาไว้ขวดรูปต้นหญ้าเป็ยารักษาทั่วไป หากเ้าาเ็ไม่มากให้กินยาในขวดนี้ส่วนขวดรูปผีเสื้อสีแดงเป็ยารักษาาแฉุกเฉิน หากเ้าาเ็หนักจงใช้ยาในขวดนี้ส่วนขวดรูปพระจันทร์เป็ยาฟื้นฟูพลังิญญาเมื่อเ้าฝึกฝนพลังแล้วเกิดพลังิญญาหมดหรือาเ็เพราะพลังิญญากินยาขวดนี้”ราชสีห์เพลิงพูดจบก็วางยาเอาไว้ให้จูเอ๋อมันได้สอนวิธีหลอมยาพวกนี้ให้จูเอ๋อไปแล้ว มันสามารถหลอมเองได้แต่มันไม่รู้ว่าวัตถุดิบที่ใช้จะหาจากแดนมนุษย์ได้หรือไม่มันเลยหลอมยาพวกนี้เผื่อไว้ให้จูเอ๋อใช้ยามจำเป็
“จูเอ๋อสวมสร้อยเส้นนี้เอาไว้ตลอดนะ”ัธรณีพูดพลางยื่นสร้อยเส้นหนึ่งให้ไป๋จูเหวินมันเป็สร้อยทรงกลมรูปักำลังขดตัว แต่ในมือของัทั้ง 4 มีลูกแก้วสีฟ้าเหลือง แดง และ ทองถือเอาไว้ ส่วนในปากคาบลูกแก้วสีเขียวดูแล้วสวยงามและมีค่าไม่น้อย แต่ที่น่าสนใจที่สุดคือบนลูกแก้วแต่ละลูกมีกลิ่นอายของท่านน้าทั้ง5 ของมันโชยออกมา
“น้าใช้พลังอสูรของพวกเราหลอมลูกแก้วพวกนี้ขึ้นมามันเป็เครื่องหมายว่าเ้าเป็คนรู้จักของพวกเรา”สร้อยดังกล่าวัธรณีทำขึ้นหลังจากตัดสินใจจะให้ไป๋จูเหวินเดินทางไปแดนมนุษย์มันขอให้าาแต่ละตนสร้างลูกแก้วพวกนี้และสร้างสร้อยขึ้นมา 1เส้นเพื่อประกอบลูกแก้วเข้าด้วยกัน แม้แดนมนุษย์จะมีอสูรจากเขตอสูรไม่มากแต่อย่างน้อยเมื่อไป๋จูเหวินเจอกับพวกมัน สร้อยเส้นนี้จะทำให้พวกมันรู้ว่าไป๋จูเหวินเป็คนของพวกมันและห้ามทำอะไรเด็ดขาดกล่าวอีกอย่างก็คืออสูรที่ไป๋จูเหวินเจอจะไม่ทำร้ายมันแม้มันจะมีพลังทำให้อสูรหลงใหลอยู่แล้วแต่ัธรณีก็อดเป็ห่วงไม่ได้
“ขอบคุณครับท่านน้าั”ไป๋จูเหวินตอบพลางสวมสร้อยคออย่างว่าง่ายพริบตาที่สวมลูกแก้วทั้ง 5 ส่องแสงวูบก่อนจะกลับเป็ลูกแก้วธรรมดาในทันทีแม้จะเป็แค่ของง่ายๆที่พวกมันทำขึ้นแต่นี่เป็ของชิ้นแรกที่าาทั้ง 5แห่งแดนอสูรสร้างร่วมกันเชียวนะ
“จูเอ๋อผ้าพันคอผืนนี้น้ามอบให้เ้า”เมื่อเห็นไป๋จูเหวินสวมสร้อยเสร็จแล้วจิ้งจอกเหมันต์ก็ยื่นผ้าพันขอสีขาวให้ไป๋จูเหวินผืนหนึ่งทันทีที่ััมือไป๋จูเหวินก็ััได้ถึงไอเย็นที่คุ้นเคย
“ท่านน้า...นี่มัน”ไป๋จูเหวินขมวดคิ้วพลางมองสิ่งที่ใช้ทอผ้าพันคอแม้ดูภายนอกจะเหมือนผ้าไหมชั้นดีแต่หากเพ่งมองจะพบว่ามันคือขนหางของจิ้งจอกเหมันต์นั่นเอง
“เวลาเ้าร้อน มันจะช่วยเ้าได้”จิ้งจอกเหมันต์พูดราวกับไม่ใช่เื่ใหญ่อะไรแม้จะไม่ได้ตัดหางออกมาแต่การใช้ขนหางทอผ้าพันคอให้ไป๋จูเหวินนางต้องดึงขนหางที่นางแสนรักแสนหวงออกมาเป็จำนวนมากไม่ต้องบอกก็รู้ว่านางทุ่มเทให้มากแค่ไหนทำให้ไม่มีใครทักท้วงเลยว่าผ้าพันคอที่สมควรเป็ของทำให้ร่างกายอบอุ่นมันไม่เหมาะกับการใช้ขนหางของนางแต่ร่างกายไป๋จูเหวินตอนนี้อากาศร้อนหนาวคงทำอะไรมันไม่ได้อยู่แล้วทุกตนเลยปล่อยผ่านไป
“พลังอสูรของเ้ายังไม่ถึงขั้น....ทองพกสิ่งนี้ไว้มันจะช่วยให้เ้าเดินทางได้สะดวกสบายยิ่งขึ้น”สิ่งที่อยู่ในกล่องของพยัคฆ์อัสนีคือแหวนมิติ ปกติเหล่าาาใช้ช่องมิติของตนเองอยู่แล้วพวกมันเลยแทบไม่ได้ใช้ของแบบนี้เลย ไม่ทราบพยัคฆ์อัสนีไปหาของแบบนี้มาจากไหนแต่มันย่อมมีประโยชน์กับจูเอ๋อใน่นี้จริงๆ
“แล้วก็..ถึงข้าจะเขียนมันช้าไปหน่อย แต่เ้าจงฝึกมันซะ”สิ้นเสียงพยัคฆ์อัสนีก็ยื่นม้วนตำราเล่มหนึ่งไปให้ไป๋จูเหวินภายในมันเขียนกระบวนท่าที่มันคิดค้นเพื่อใช้กับร่างมนุษย์เอาไว้กว่า 80 กระบวนท่า
“เดี๋ยวสิพยัคฆ์อัสนีจูเอ๋อต้องฝึกวิชาที่ข้าคิดให้ต่างหาก”ราชสีห์เพลิงว่าพลางคว้าตำราเล่มหนึ่งออกมาวางบนโต๊ะกระบวนท่าของมันเป็กระบวนท่าหมัดทลายผา มีกระบวนท่า 46กระบวนท่าทุกกระบวนท่ารุนแรงทรงพลัง เหมาะกับบุรุษเพศเป็อย่างยิ่ง
“ไม่ จูเอ๋อต้องฝึกวชาของข้า”จิ้งจอกเหมันต์ว่าพลางวางม้วนตำราอีกเล่มลงบนโต๊ะนางคิดกระบวนท่าขึ้นมา 22 กระบวนท่าเพื่อให้จูเอ๋อฝึกฝนกระบวนท่าฝ่ามือหิมะของนางรับรองว่าไม่แพ้ของเ้าสองตัวแน่ๆ
“ไม่ๆจูเอ๋อต้องฝึกของข้า”เ้าไก่ฟ้าหงอนทองว่าพลางวางม้วนตำราลงบนโต๊ะเช่นกันของขวัญของมันโดนัธรณียึดไปแล้ว มันไม่ยอมให้จูเอ๋อฝึกวิชาของผู้อื่นเป็แน่
“ไม่ข้าเป็คนสัญญาว่าจะเขียนมันให้ จูเอ๋อต้องฝึกของข้า”พยัคฆ์อัสนีว่าพลางกัดฟันกรอด
“ของข้าต่างหากที่จูเอ๋อสมควรฝึก”ไก่ฟ้าหงอนทองท้วงพลางยื่นเล่มตำราให้ไป๋จูเหวิน
“อะไร วิชาเหินนภาอะไรนั่น...เ้าไก่บ้าจูเอ๋อไม่ได้มีปีกนะ”จิ้งจอกเหมันต์ว่าพลางคว้าตำรากลับมาหาตนเอง
“พวกเ้าจะเถียงกันทำไม”ัธรณีถอนหายใจพลางคว้าตำราทั้ง4 เล่มมาไว้กลางโต๊ะ
“ไม่ใช่ว่าจูเอ๋อฝึกของใครแล้วจะฝึกของอีกคนไม่ได้สักหน่อย”พูดจบัธรณีก็วางตำราเล่มที่5 ลงที่กลางโต๊ะ มันไม่ถนัดวิชาต่อสู้นัก และรู้อยู่แล้วว่าาาอีก 4ตนกำลังคิดกระบวนท่าให้จูเอ๋ออยู่ มันเลยถือโอกาสสร้างเคล็ดวิชาที่ใช้ร่วมกับพลังอสูรเสียเลยเรียกว่ามันไม่ต้องไปแย่งชิงกับใครเพราะไม่ว่าจูเอ๋อจะใช้วิชาของใครเคล็ดพลังอสูรวัฒนะ ของมันจะเพิ่มพลังกายอย่างมากให้แก่ไป่จูเหวินมันสมควรใช้พลังได้มากกว่าปกติ 3 เท่าตัวเลยทีเดียว
“ไม่ต้องห่วงครับท่านน้าข้าจะฝึกทั้งหมด”ไป๋จูเหวินพูดพลางยื่นมือออกไปหยิบตำราอย่างรวดเร็ว
“จูเอ๋อเ้าอย่าโลภมากเกินไปนัก”ัธรณีท้วง พลางมองจูเอ๋อที่ถือตำราไว้เต็มมือ
“ข้าจะฝึกไปทีละวิชาท่านน้าทุกคนคิดมันเพื่อข้าเพราะฉะนั้นข้าจะฝึกมันทั้งหมด”ไปจูเหวินพูดพลางมองัธรณีด้วยสายตาแน่วแน่ มันไม่คิดเลยว่าพวกน้าๆของมันจะคิดวิชาให้มันกันทุกคนมันไม่อาจทิ้งวิชาของใครคนใดคนหนึ่งไปได้จริงๆเพราะทุกวิชาต่างมาจากความใส่ใจของน้าทั้ง 5 อย่างไม่ต้องสงสัย
“เด็กดี”ัธรณีพูดพลางลูบหัวของไป๋จูเหวินแม้มันจะอายุ 17 แล้วแต่สำหรับพวกาาทั้ง 5 มันก็ไม่ต่างจากเด็กน้อยอยู่ดี
“เอาเถอะเ้าค่อยๆฝึกไปห้ามรีบร้อนเด็ดขาด”พยัคฆ์อัสนีว่าพลางจับบ่าของไป๋จูเหวินอย่างเบามือ
“เ้าต้องดูแลตัวเองนะห้ามโดนใครหลอกนะ”จิ้งจอกเหมันต์ว่าพลางเดินอ้อมโต๊ะมากอดร่างของไป๋จูเหวิน
“หากเ้าเบื่อแดนมนุษย์ก็กลับไปหาพวกเราละ”ราชสีห์เพลิงพูดพลางลุกขึ้นอย่างมั่นคงมันมองไป๋จูเหวินครู่หนึ่งก่อนจะเดินมายืนด้านหลังัธรณี พวกมันทั้ง 5ทำใจมาพักใหญ่แล้ว แต่วันที่จะปล่อยจูเอ๋อเอาไว้ช่างเป็เวลาที่ทำใจยากยิ่ง
“ข้าจะรอเ้านะ”ไก่ฟ้าหงอนทองพูดจบมันก็เดินออกจากห้องไปเป็คนแรกก่อนที่น้าทั้ง 5 ของมันจะทยอยออกจากห้องไปทำให้ไป๋จูเหวินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้มองประตูบานใหญ่อยู่แบบนั้นพักใหญ่