ตอนที่4
ชาวบ้านต่างพากันมองมาที่ผม สีหน้าของแต่ละคนแสดงถึงความประหลาดใจและสงสัย
ผู้าุโได้พูดถามกับเอร่าด้วยท่าทีใ
"ท่านเอร่า เด็กคนนี้เป็ใครหรือขอรับ หรือว่า..."
เอร่าได้ยิ้มพร้ะโกนตอบกับผู้าุโและชาวบ้านทุกคน
"เด็กคนนี้ก็คือ ผู้กล้าที่ถูกส่องมาจากพระเ้าของเราเพื่อมาช่วยพวกเ้านั้นเอง"
เมื่อผู้าุโได้ยินเช่นนั้นก็มีท่าทีดีใจและโล่งอก ส่วนชาวบ้านที่ได้ยินก็โห่ร้องด้วยความดีใจและบ้างคนก็ะโ "เรารอดแล้ว พวกเรารอดแล้ว"
เอะ!! นี้เรามีสำคัญขนาดนั้นเลยหรือ ดีใจกันสะขนาดนี้
ผู้าุโได้หันมาทางผมและเริ่มแนะนำตัวแล้วถามผม
"ข้าชื่อ โบ เป็ผู้าุโสูงสุดของหมู่บ้านนี้ ที่เ้าบอกว่าจะช่วยพวกเรา เ้าพูดจริงใช่มั้ย?"
ก็เห็นเหมือนเดือดร้อนกันอยู่ไม่ใช่หรอก็เลยจะช่วยอยู่ไง
"อืม จะทำเท่าที่ทำได้อะนะ"
เอ่ นี้เราตอบแบบนี้คนที่มีอายุสูงกว่าเนี้ยนะ เราดันลืมตัวตอบแบบนั้นไปซะได้ คงไม่ว่ากันหรอกนะ
ผู้าุโไม่ได้ว่าอะไรแต่ตอบกับด้วยความดีใจ
"งั้นเหรอ ขอบคุณมากๆเลยนะ"
ถึงจะให้เราช่วยรักษาดูก็เหอะแต่ผมก็มีปัญหาของผมในตอนนี้อยู่เหมือนกันนะ
"จ๊อก≈≈≈ อะเระ!!"
นี้ไงล่ะปัญหาของเรา หิวจนไม่มีแรงแล้ว แรงยังไม่มีแล้วจะไปช่วยใครได้ล่ะ
ผู้าุโกับเอร่าและคนที่อยู่ใกล้เมื่อได้ยินเสียงท้องร้องนั้นก็ต่างพอกันหัวเราะเบาๆ
แล้วเอร่าก็ได้กระซิบเล่นๆกับผู้าุโโดยใช้เสียงพอให้ชาวบ้านใกล้ได้ยินด้วย
"ข้าว่าเราควรรักษาเขาก่อนแล้วล่ะ เขาป่วยจนท้องร้องเลยเห็นมั้ยล่ะ"
ฉันว่าแบบนั้นมันไม่ได้เรียกว่ากระซิบแล้วล่ะ
ผู้าุโได้ไปบอกชาวคนหนึ่งที่ยืนข้างๆเขาจับใจความได้ว่า"ไปบ้านบอกแม่ครัวให้ทำอาหารไว้"
พวกเขาก็เริ่มอาหารให้เราแล้ว เราก็ควรทำหน้าที่ของเราทำในสิ่งที่เราทำได้เลยดีกว่า
ผมที่กำลังจะไปถามข้อมูลของคนที่ป่วยกับผู้าุโโบ ก็ได้มีเด็กผู้หญิงคนนึงวิ่งมาดึงชายสื้อของผมไว้ ผมสีน้ำตาลและนัยตาสีเหลืองเธอดูน่ารักแต่ท่าทางและสีหน้าเหมือนกำลังจะขอให้ผมช่วยอะไรบ้างอย่าง
"พี่สาวช่วยรักษาพี่ของหนูให้หน่อยได้มั้ยคะ"
อะ!! เออนี้เราดูเหมือนผู้หญิงมากขนาดนั้นเลยหรอ บอกไปเลยดีกว่าว่าเราเป็ผู้ชายแต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ดีกว่า เราต้องตอบรับคำขอร้องของเด็กคนนี้ก่อน ก่อนอื่นก็ต้องที่ๆพี่เธออยู่ตอนนี้ก่อน
"ได้สิ แล้วพี่ของเธออยู่ใหนหรอ"
เด็กคนนั้นได้จับมือผมแล้วพาวิ่งไปยังบ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้าน สภาพบ้านทรุดโทรมไม่ใช่แค่หลังนี้หลังเดี่ยวหลังอื่นๆในหมู่บ้านก็ไม่ต่างกับ ผมคงต้องหาทางแก้ไขเื่พวกนี้ด้วยสินะ
ทันทีที่ผมเข้าไปในบ้านก็พบก็ชายหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงที่ต่าง เขาหายใจแรงมาก
"ช่วยพี่ของดูด้วยนะค่ะ"
"ไว้ใจได้เลย ฉันจะต้องช่วยพี่ของเธอให้ได้"
ฉันควรแตะหน้าฝากเข้าดูสินะแต่ดูก็รู้แล้วล่ะว่าเป็ไข้
เอะ!!! ตัวร้อนมากแค่เอามาเข้าไปใกล้หน้าฝากก็รู้แล้ว นี้มันอาการหนักเกินกว่าจะเป็ไข้แล้วมั้ง
เอ้าล่ะ!! ทำเท่าที่ทำได้ละกับ ใช้งานสกิล <สกิลกำลังทำงาน> สร้าง<ผ้าสะอาด,น้ำสะอาด>
**สร้างเสร็จสิ้น**
ก่อนอื่นก็ต้องลดไข้ก่อน เท่น้ำใส่ผ้า เอาผ้ามาเปียกน้ำมาบิดให้หมาด แล้วก็เช็ดไปตามตัว แขน ขา แล้วเอาผ้าอีกผืนมาเทน้ำใส่แล้วบิดให้หมาด แล้วเอามาวางไว้บนหน้าผากประมาณนี้สินะ สมัยตอนยังเด็กแม่ผมทำให้แบบนี้ ซึ่งตอนนี้ท่านก็เสียไปแล้ว ขอบคุณครับแม่
เด็กคนนั้นยังคงเฝ้าอยู่ใกล้ๆพี่ของเธอ เธอถามผมด้วยน้ำเสียงที่เป็ห่วงพี่ของเธอ
"พี่ไม่เป็อะไรแล้วใช่มั้ยคะ?"
"ตอนนี้ใกล้ดีขึ้นแล้วล่ะ เหลือแค่ให้ยาลดไข้ ว่าแล้วเชียวว่าเราต้องได้ใช้ของที่สร้างมาเกินแน่ๆ"
ผมได้ให้ยาลดไข้ให้เขากิน2เม็ด หลังจากนั้นอาการของเขาดูเหมือนจะดีขึ้น
"พี่เธอไม่เป็ไรแล้วล่ะ"
"จริงหรอคะ ขอบคุณมากนะคะ"
เธอดีใจมากเห็นได้ชัดจากสีหน้าของเธอ ทันทีที่เธอหันไปมองพี่ชายเขาก็ได้ตื่นแล้ว ลุกนั่งเหมือนคนที่ไม่เคยป่วยมาก่อน
"ริส เกิดอะไรขึ้น พี่หายดีแล้วหรอ?"
เดี่ยวสิ!? นี้มันอะไรกันล่ะเนี้ยแค่เช็ดตัวกันให้ยาไปแค่ไม่กี่เม็ดเองนี้ ใครจะไปหายดีไวขนาดนั้น หรือว่าเป็เพราะเป็ของที่เราสร้างขึ้นมาด้วยเวทย์ของเรา และเราต้องทำให้ชาวบ้านที่ป่วยแบบนี้ทุกคนด้วย
ติดตามตอนที่5