โชยะ
วันนี้เรามาทานข้าวที่บ้านไอ้กายมัน จริง ๆ พวกผมก็มาทำความรู้จักกับครอบครัวมันนั่นแหละ ครอบครัวมันอบอุ่นดีนะ ผมละอิจฉามันจริง ๆ ของผมนะเหรอ หึ อย่าไปพูดถึงเลย พอเข้ามาในบ้านก็ต้องใ ที่อยู่ๆ มีสาวมาะโกอดมัน พวกผมก็อึ้งหมือนกัน อ่อ ที่แท้ก็น้องสาวมัน ตัวมันเองก็เสือกจำน้องตัวเองไม่ได้ครับ แต่น้องมันก็น่ารักดีนะครับ แต่ดูโลกสวยไปหน่อย ไม่ใช่แนวผมเลย ผมกับเธอเผลอสบตากันด้วย เธอหลบตาผมทันที กลัวงั้นเหรอ ไม่น่าใช่นะ ผู้หญิงคนไหนก็อยากเข้าหาผมนิ ไม่เห็นจะมีใครกลัวผมเลย
“เอ่อ ว่าแต่ว่า พ่อของมะลิไม่มาเหรอ”
“.........” ทุกคนเงียบครับหลังจากที่ ไอ้เนียร์มันถามออกมา ใช่ผมก็อยากรู้เหมือนกัน
“จูเนียร์” ไอ้กาย พูดเสียงนิ่งๆ
“เอ่อ คือ......” พ่อของไอ้กาย อ่ำอึ้งเหมือนไม่อยากพูดถึง
“เอ่อ ผมคงเผลอพูดอะไรไม่ดีออกไปขอโทษครับ” รู้ตัวด้วยนะมึง
“ไม่เป็ไรจ้า พ่อของมะลิเสียไปั้แ่มะลิยังเล็ก ๆ แล้วลูก” แม่ของเธอเป็คนตอบ
“ใช่แล้ว” ทำไมยังยิ้มได้อีก ทั้ง ๆ ที่มันไม่ใช่เื่น่ายินดีอะไร
“ผะผมขอโทษครับ ผมปากไม่ดีจริง ๆ “
“ไม่เป็ไรหรอก จูเนียร์ เราโอเค เรากับแม่ทำใจได้แล้ว ทุกคนก็ต้องมีวันนั้นกันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ ถึงมันจะน่าเศร้าแต่เราก็ต้องก้าวต่อไป”
“.................”
“ยัยน้อง” ไอ้กายมันเข้าไปกอดน้องมะลิ
“ใช่แล้ว อย่างที่มะลิพูด เราไม่ควรที่จะไปยึดติดกับอดีตให้มากนัก เพราะจะทำให้เรามีแต่จมกับจม” ผมฟังสิ่งที่แม่ของมะลิพูด มันก็จริงนะ แต่ทำไมผมถึงออกมามาจากตรงนั้นไม่ได้สักที โลกสวยกันจัง
“ใช่ค่ะ เพราะแบบนี้มะลิถึงเลือกที่จะมีความสุขดีกว่ามาจมกับความทุกข์ เราไม่รู้ว่าเราจะจากกันวันไหนเพราะฉะนั้นเมื่อเรายังมีชีวิตอยู่ ก็จะมีความสุขกับมันให้เต็มที่คะ” คำพูดของเธอสะกิดใจผม ความสุขงั้นเหรอ มันก็แค่สิ่งจอมปลอมนั่นแระ
“โหววววว ยัยเด็กขี้แยวันนั้นตอนนี้โตเป็สาวแล้วนิ หึหึ”
“พี่กายอ่ะ น้องโตแล้ว เหอะ”
“โตแล้วเหรอ อะโต ก็โต”
“พี่กาย!! “
“ฮ่า ๆๆๆ”
“น้องพี่เก่งที่สุด” ไอ้กายเวลาอยู่กับครอบครัวดูปัญญาอ่อนดีว่ะ
“วันนี้พี่กายจะค้าง เหรอกลับไปที่โรงแรมคะ” เธอถามไอ้กาย อ้าวเธอยังไม่รู้เหรอว่าพวกผมจะค้างที่นี่
“ค้างที่นี่ทุกคนครับ” ไอ้เนียร์
“ดีจังค่ะ เพราะมะลิกับแม่ก็จะค้างเหมือนกัน”
“จริงเหรอ มะลิ แบบนี้เราก็คุยกันได้นานนะสิ” ไอ้เนียร์ดูมันจะสนใจน้องไอ้กายเป็พิเศษนะ ลองดูกันต่อไปว่ายัยนี่จะเหมือน ๆ คนอื่น ๆ หรือเปล่า
หลังจากมื้อเย็นพวกเราก็แยกกันพักผ่อน บ้านไอ้กายร่มรื่นดีมากครับ เป็บ้านสวน หลังใหญ่พอสมควร มีหลายห้องด้วย ผมนอนกันคนละห้อง บรรยากาศแบบนี้ทำให้ผมรู้สึกสงบแล้วก็สบายใจมากแบบไม่เคยเป็มาก่อน
“เหมี๊ยว ๆ เทียนอบ เหมี๊ยว ๆ “ หือ ใครมาร้องเรียกแมวแถวนี้ อ่อ น้องไอ้กาย
เหมี๊ยว เหมี๊ยว
“ไปไหนมานะเรา ดูซิตัวมอมแมมหมดเลย” ผมมองเธอพูดกับแมวนิ่งๆ
“หิวมั๊ย”
เหมี๊ยว
“คิก มากินข้าวมา”
เหมี๊ยว
ผมมองยัยนั้นนั่งดูแมวกินข้าว แล้วก็ลูบหัวแมวไปด้วย เธอเป็ผู้หญิงธรรมดา ไม่ได้มีเสน่ห์ดึงดูดอะไร แต่หน้าตาดูน่ารัก เป็ธรรมชาติ มองแล้วเหมือนมีความสบายใจลึกๆ
“กินดี ๆ นะ มะลิ ไปแล้วนะเทียนอบ”
เหมี๊ยว
“ว๊ายยย”
หมับ
“พะ พี่โชยะ”
“............”
“ขอบคุณมากค่ะ”
“ซุ่มซ่าม” ผมมองเธอด้วยสายตาดุ ๆ
“เอ่อ” ยัยนั้นมองมือผมที่จับแขนเธออยู่ เลิ่กลัก ผมรีบปล่อยเธอทันที
“............”
“มะลิไปนะคะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ”
ผมแค่พยักหน้าให้เธอ ไม่ได้พูดอะไร ซุ่มซ่าม จริง ๆ ถ้าผมมาไม่ทันคงล้มหน้าคว่ำไปแล้ว แต่เมื่อกี้ผมทำอะไรลงไป ขามันมาเอง ไวกว่าความคิดผมอีก ผมเองยังใตัวเองที่อยู่ ๆ ก็มาช่วยยัยนี้แล้ว คงจะประสาทไปแล้วผม เฮ้อออ ได้เวลานอนแล้วสิ
กาย
“ตื่นสายนะเราอ่ะ” กายเห็นน้องสาวตัวดีเดินมาก็อดแซวไม่ได้
“แฮ่ ๆๆ พี่กาย” น้องตัวแสบไม่โตสักที
“มอนิ่ง มะลิ”
“อรุนสวัสดิ์ค่ะทุกคน มะลิไปทำงานแล้วนะคะ”
“อ้าว มะลิไม่กินข้าวเหรอลูก”
“ไม่ทันแล้วค่ะ แม่”
“จริง ๆ เลยลูกคนนี้”
“ว่าแต่ว่าน้องว่าไงล่ะ ที่จะให้ไปทำงานด้วย” พ่อผมถามขึ้น
“น้องยังไม่ตอบตกลงครับ เล่นตัวซะด้วย”
“ธรรมดา ยัยน้องเราก็เก่งพอตัวนะ มีคนมาทาบทามเยอะเลยล่ะ”
“จริงเหรอครับพ่อ”
“จริงสิ”
“ไม่น่าเชื่อ”
“ฮ่า ๆๆ น้องมีแกลอรี่ ของตัวเองด้วย ว่างๆ จะพาไปดู”
“จริงเหรอครับ ผมอยากดูครับ” จูเนียร์ทำตาเป็ประกาย
“แม่บอกให้เปิดให้ทุกคนเข้ามาดูก็ไม่ยอม บอกจะเก็บไว้ก่อน” แม่ผมพูดปลง ๆ
“นั้นสิ น้าก็พูดแล้วพูดอีก ยังไงก็ไม่ยอมตากายเอ้ย น้องเรามันดื้อจริง ๆ “
“ฮ่า ๆๆ ยัยน้องก็เป็แบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้วครับ”
“แต่ผมใมากเลยครับที่ยัยน้องมีชื่อเสียงขนาดนั้น”
“มีคนมาชวนน้องไปทำงานด้วยที่ฝรั่งเศสแต่น้องไม่ไปเลยเลือกที่จะเป็อาจารย์อยู่ที่เมืองไทยแทน”
“ก็คงจะเป็ห่วงน้าหอมนะครับ”
“เอ่อ เอาไว้น้องกลับจากงานค่อยคุยกับน้องแล้วกัน”
“ครับพ่อ”
มะลิ
เราจะอายังน่า จะร่วมงานกับพี่กายดีไหมนะ เฮ้อออ
“เป็อะไรค่ะ อาจารย์มัลลิการ์”
“คืออย่างงี้ค่ะอาจารย์.......”
ฉันเล่าเื่ที่พี่กายมาชวนฉันให้อาจารย์ในคณะที่สนิทกันฟัง
“ก็ดีสิค่ะ เอาเลย วงนี้ดังมากนะ เป็โอกาสที่จะสร้างชื่อนะคะ”
“งั้นเหรอคะ” ฉันเองก็ยังไม่แน่ใจ
“อาจารย์มัลลิการ์ อย่าคิดมากเลยค่ะ ตกลงเลย ถือว่าช่วยพี่ชายตัวเองด้วย”
“ค่ะ” เอาเนอะทำก็ทำ
บ้านพี่ กาย
“กลับมาแล้วค่า”
“มาแล้วเหรอเรา” อยู่กันครบเลย
“ค่ะพี่กาย”
“หิวมั๊ยลูก ป้าทำกับข้าวไว้ในครัวนะ”
“หิววววว มากกกค่าป้า ฟอดด” ฉันเข้าไปกอดแม่พี่กาย แล้วเดินไปในครัวทันที ก็หิวนิ
“จริง ๆ เลยหลานคนนี้”
“โหวววว น่ากินจัง”
“หิว”
“อุ้ย!! เอ่อ พี่โชตะ หิวเหรอคะ”
“อือ” ประหยัดคำพูดจัง ว่าแต่ว่าพี่เขาหล่อมากเลยเนอะ คนอะไรไม่มีที่ติสักอย่าง
“ถ้ายังมองนานกว่านี้ฉันเก็บค่ามองนะ”
“เอ่อ คะ ค่ะ แฮ่ ๆๆ ขอโทษค่ะ” นี่ฉันเผลอมองพี่เขานานไปเหรอ
“ไม่คิดจะชวนนั่ง?”
“เอ่อ เชิญค่ะ”
“หึ” ทำไมต้องประหม่ากับสายตาพี่เขาด้วยนะ หรือเราจะแพ้คนหล่อ ฉันส่ายหัวให้ตัวเอง
“นี่ค่ะ ข้าว” ฉันตักข้าวให้พี่โชตะ
“ขอบใจ”
“ค่ะ” เรานั่งกินข้าวกันเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดอะไร อึดอัดจัง
“เอ่อ / เอ่อ”
“พี่พูดก่อนเลยค่ะ”
“อือ เื่ที่จะไปทำงาน”
“อ่อ ค่ะ มะลิจะบอกพอดี ว่าตกลงค่ะ”
“อือ”
“ค่ะ”
“เธอกลัวฉัน”
“ปะเปล่าค่ะ” ไม่ได้กลัวสักหน่อย แค่ประหม่าเอง แล้วทำไมต้องรู้สึกแปลก ๆ เวลาอยู่กับพี่เขาด้วยเล่า
“หึ”
ฉันคงยิ้มได้ปัญญาอ่อนมาสินะ พี่โชตะถึงได้ทำหน้าแบบนั้น
“-_-”
“อ้าว สองคนนี้ทำไมถึงมาแอบกินข้าวกันอยู่สองคนอ่ะ”
“มึงอยากกินด้วยไหมล่ะ”
“จูเนียร์ มาสิ มานั่งเร็ว”
“พรุ่งนี้ก็จะต้องไปทำงานแล้ว ยังไม่อยากไปเลยอ่ะ อยากอยู่ที่นี่กับมะลิอ่ะ”
“พรวดด อ้อก ๆๆ” ฉันสำลักน้ำทันทีที่จูเนียร์พูดแบบนั้นออกมา พี่โชยะ ก็มองฉันนิ่งเลย
“อ้าว มะลิไหวไหม อะไรจะขนาดนั้น”
“ก็ดูนายพูดสิ”
“ฮ่า ๆๆเราล้อเล่นน่า ก็มันไม่อยากไปจริง ๆ นิ”
“เดี๋ยวยัยนี้ก็ไปด้วย”
“ห๊ะ พี่โช พูดจริงเหรอครับ จริงหรือมะลิ”
“อือ”
“เย้ ๆๆๆ” แล้วจูเนียร์ก็วิ่งออกไปบอกทุกคน ดีใจอะไรขนาดนั้น
“คิกคิก”
“ดูสนิทกันจังนะ”
“คะ อ่อ ก็ อายุเท่ากัน” พอเจอกับสายตาพี่โชยะแล้ว กระอักกระอ่วน ยังไงไม่รู้เลยต้องแก้เขินโดยการยกน้ำขึ้นดื่ม
“หึ ให้มันจริง”
“อะไรนะคะ”
“เปล่า ฉันอิ่มล่ะ”
“อ่อ ค่ะ พี่โชยะวางไว้เลยค่ะ มะลิเก็บเอง”
“ขอบใจ”
![[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1630041100_57705973.webp)
27K
