ภูเขาเทพเซียน

เมื่อก้าวออกมาจากสนามประลอง หยางตงเทียนก็กล่าวขึ้นมา"ซีซี เจ้าอยากไปที่ไหนต่อ!?"

"ข้าอยากไปเดินเล่นภายในเมืองขอรับ!!"เมื่อได้ยินหยางตงเทียนกล่าวถามขึ้น เจ้าโสมอ้วนเสี่ยวซีก็กล่าวถึงสิ่งที่ตนต้องการ

"เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ!"กล่าวจบหยางตงเทียนก็เดินออกไป

หยางตงเทียนอุ้มเสี่ยวซีเดินทอดน่องไปตามท้องถนนอย่างไม่เร่งรีบ พวกเขาทั้งสองต่างก็ซึมซับเอาบรรยากาศที่แสนงดงามภายในเมืองอย่างอิ่มเอมใจ

ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเป็นเวลากลางคืน แต่ภายในเมืองจอมยุทธ์แห่งนี้ก็สว่างไสวไปทั่ว เพราะตลอดสองข้างทางต่างก็ประดับประดาไปด้วยโคมไฟมากมาย ดูแล้วงดงามเป็นอย่างมาก ตามท้องถนนก็มีเหล่าจอมยุทธ์เดินสวนกันไปมาอย่างไม่ขาดสาย ทำให้กิจการร้านค้าต่างๆ ภายในเมืองจอมยุทธ์แห่งนี้เฟื่องฟูและคึกคักเป็นอยากมาก

"ถ้ามีถนนคนเดินคงจะเพอร์เฟคกว่านี้!?"หยางตงเทียนกล่าวขึ้นมาเบาๆ ขณะที่เขาเดินอยู่ตามถนน

"ถนนคนเดินหรือขอรับ!? มันคือสิ่งใดกัน??"ขณะที่มันกำลังหันซ้ายหันขวาดูสิ่งต่างๆที่พบเห็นด้วยความตื่นเต้น มันก็ได้ยินหยางตงเทียนท่านพี่ชายของมันกล่าวขึ้นมา มันจึงเงยหน้าขึ้นมองและถามขึ้น

"อืม!? ข้าจะอธิบายอย่างไรดี?…. ถนนคนเดินก็คือที่ที่มีไว้ให้ผู้คนมาตั้งแผงขายของยามค่ำคืนอย่างไรหล่ะ ที่นั้นจะมีสินค้ามากมายถูกนำมาวางขาย..."เมื่อได้ยินเสี่ยวซีกล่าวถามขึ้น หยางตงเทียนก็ครุ่นคิดเล็กน้อย จากนั้นก็กล่าวอธิบายออกมา

"ฟังดูหน้าสนุกจังเลยขอรับ! ข้าอยากไป!!"เมื่อได้ยินหยางตงเทียนกล่าวขึ้นมาเช่นนั้น เจ้าโสมอ้วนซีซีก็ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาในทันที! จากนั้นมันก็กล่าวขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง

"เอ่อ!? ซีซี... ข้าคงไม่สามารถพาเจ้าไปได้หรอก เพราะว่ามันอยู่ที่มิติอื่น ข้าไม่อาจเดินทางไปได้…"เมื่อเห็นท่าทางที่ตื่นเต้นของเสี่ยวซี หยางตงเทียนก็ถึงกลับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เมื่อตั้งสติได้เขาก็กล่าวอธิบายออกมา เพราะถนนคนเดินนั้นมันอยู่ในโลกใบเดิมที่เขาจากมา แม้ว่าเขาจะอยากพามันไปมากแค่ไหน แต่เขาก็ทำเช่นนั้นไม่ได้อยู่ดี

"เช่นนั้นหรือขอรับ? ...."เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจ้าโสมอ้วนซีซีก็มีสีหน้าเศร้าสลดลง

"เอาเช่นนี้ดีหรือไม่!? งั้นข้าจะสร้างถนนคนเดินขึ้นมาที่เมืองจอมยุทธ์แห่งนี้? เมื่อถึงตอนนั้น! ข้าก็จะพาเจ้าออกมาเที่ยวชม!.. ถึงแม้ว่าถนนคนเดินที่สร้างขึ้นที่นี้จะแตกต่างออกไปจากที่นั่นซักหน่อย! แต่ก็คงจะไม่แตกต่างกันมากนัก!?…"เมื่อเห็นท่าทีของเจ้าโสมอ้วนเศร้าสลดลง หยางตงเทียนก็กล่าวขึ้นมา

ถนนคนเดินที่เขาจะสร้างขึ้นมานั้นจะต้องมีการปรับเปลี่ยนซักเล็กน้อย เพื่อให้เข้ากลับโลกใบนี้ เขาจะเปลี่ยนถนนคนเดินให้เป็นสถานที่แลกเปลี่ยนและซื้อขายสินค้าระหว่างจอมยุทธ์อิสระ! โดยที่พวกเขาไม่ต้องขายสิ้นค่าผ่านนายหน้าให้โดนกดราคา เขาคิดว่ามันจะต้องได้รับความสนใจและเป็นที่นิยมมากแน่ๆ!!

"ดีขอรับ!!"เมื่อได้ยินหยางตงเทียนกล่าวขึ้นมาเช่นนั้น เจ้าโสมอ้วนจากที่กำลังเศร้าสลดอยู่ก็หูผึ่งขึ้นมาในทันที! จากนั้นมันก็กล่าวขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นและเฝ้ารอ

"เช่นนั้นเราก็ไปที่จวนเจ้าเมืองกันก่อน ข้าจะมอบหมายหน้าที่นี้ให้คุณหลงเป็นผู้จัดการ"กล่าวจบหยางตงเทียนก็อุ้มสี่ยวซีมุ่งหน้าตรงไปที่จวนเจ้าเมือง

.

.

.

ภายในห้องรับรองแห่งหนึ่ง

"ท่านประมุขมาหาข้าด้วยตนเองเช่นนี้ มีเรื่องเร่งด่วนอะไรหรือไม่ขอรับ!?"คุณหลงกล่าวขึ้นมาด้วยความสงสัย

ก่อนหน้านี้มันกำลังจัดการบัญชีอยู่ ในระหว่างนั้นผู้ใต้บังคับบัญชาของมันก็พุ่งพรวดเข้ามา ทำให้มันตกใจเป็นอย่างมาก กลัวว่าจะมีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้น

แต่พอได้รับแจ้งว่าเป็นท่านประมุขเดินทางมาเยือน มันก็ยิ่งเคร่งเครียดมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม มันรีบวางงานที่ทำอยู่ทุกอย่างลง แล้วรีบวิ่งแจ้นออกมาต้อนรับหยางตงเทียนในทันที!

"ข้ามารบกวนเวลาของเจ้าหรือไม่!?"หยางตงเทียนยกชาขึ้นจิบและกล่าวถามขึ้นอย่างไม่ทุกร้อนใดๆ

"ไม่เลย! ไม่เลยขอรับ!"เมื่อได้ยินหยางตงเทียนกล่าวถามขึ้นมาเช่นนั้น คุณหลงก็รับกล่าวปฏิเสธในทันที ต่อให้มันจะยุ่งมากเพียงใด ไหนเลยมันจะกล้ากล่าวออกมา

"เช่นนั้นก็ช่างเถอะ ที่ข้ามาหาเจ้าในวันนี้ ก็เพราะว่าข้าต้องการจะให้เจ้าจัดการเรื่องหนึ่งให้หน่อย...."หยางตงเทียนเกริ่นนำขึ้นมา

"เชิญท่านประมุขกล่าวออกมาได้เลยขอรับ! ข้าจะทำอย่างเต็มที่อย่างแน่นอน!"เมื่อได้ยินหยางตงเทียนกล่าวขึ้นมาเช่นนั้น คุณหลงก็กล่าวขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นจริงจัง

"เจ้าไม่ต้องจริงจังถึงขนาดนั้นก็ได้ มันไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไรหรอก!"

"ข้าเพียงแค่ต้องการให้เจ้าสร้างสถานที่แลกเปลี่ยนและซื้อขายสินค้าระหว่างจอมยุทธ์อิสระขึ้นมาเพียงเท่านั้น มันจะมีชื่อเรียกว่า 'ตลาดรัตติกาล' โดยเราจะใช้ลานกว้างด้านหน้าทางเขาภูเขาเทพเซียนเป็นที่จัดขึ้น!"

"โดยในทุกๆคืน จะมีการแลกเปลี่ยนซื้อขายสินค้าจัดตั้งขึ้นที่นั่น ส่วนตอนกลางวัน ลานแห่งนั้นจะต้องกลับมาว่างเปล่าตามเดิม ส่วนเรื่องเก็บค่าแผงขายสิ้นค่า เจ้าก็เก็บตามที่เจ้าเห็นสมควรก็แล้วกัน... เจ้าทำได้หรือไม่?!"

หยางตงเทียนกล่าวอธิบายในสิ่งที่เขาต้องการออกมา

"ข้าทำได้ขอรับ!!"คุณหลงกล่าวตอบรับด้วยความหนักแน่น

"เช่นนั้นก็ดี! เรื่องนี้ข้าฝากเจ้าจัดการด้วยแล้วกัน เช่นนั้นเจ้าก็ตามสบายเถอะ! ข้าขอตัวก่อน…."หยางตงเทียนกล่าวออกมา จากนั้นชายหนุ่มก็ยืนขึ้นและก้มลงไปอุ้มเจ้าโสอ้วนเสี่ยวซีที่นั่งอยู่ด้านข้างแล้วเดินออกจากจวนเจ้าเมืองไป…

"น้อมส่งท่านประมุขของรับ!?"คุณหลงค้อมกายคารวะหยางตงเทียนพร้อมกลับกล่าวขึ้น

.

.

.

คล้อยหลังที่หยางตงเทียนออกไปได้ไม่นานคุณหลงก็กล่าวขึ้น"เข้ามา!"

"ท่านเจ้าเมืองมีอะไรจะรับสั่งขอรับ!?"สิ้นเสียงกล่าวเรียกของคุณหลง ชายผู้หนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามา

"เจ้าจงไปสั่งทำโต๊ะเตี้ยและเบาะรองนั่งให้ข้าหน่อย เอาซักประมาณอย่างละหนึ่งพันอัน ไม่ต้องทำจากวัสดุที่แพงมาก เน้นไปทางใช้งานสะดวกและทนทานเป็นพอ..."คุณหลงเรียกคนเข้ามาและมอบหมายงานให้ชายผู้นี้ไปทำ

"รับคำส่งท่านเจ้าเมืองของรับ"เมื่อได้รับมอบหมายหน้าที่ให้ไปทำ ชายผู้นั้นก็ตอบรับในทันที

"เจ้าไปทำตามที่ข้ามอบหมายเถอะ!"กล่าวจบคุณหลงก็เดินออกจากห้องรับรอง เพื่อที่จะกลับไปจัดการบัญชีต่อ

.

.

.

ส่วนหยางตงเทียนและเสี่ยวซีก็ยังคงเดินเที่ยวเล่นในเมืองต่อ พวกเขาสองพี่น้องต่างเผ่าพันธุ์! หนึ่งมนุษย์ หนึ่งโสม ต่างก็พากันออกร้านนั้นเข้าร้านนี้ เพื่อเลือกซื้อของติดไม้ติดมือกลับไปมากมายด้วยความสนุกสนาน

นับตั้งแต่เปิดให้คนภายนอกเขามาเช่าพื้นที่เพื่อเปิดกิจการร้านค้าต่างๆภายในเมือง เมืองจอมยุทธ์แห่งนี้ก็มีคนเข้ามาเปิดกิจการร้านค้าต่างๆ กันมากมาย มีทั้งร้านขายเสื้อผ้า ร้านขายเครื่องประดับ ร้านขายเครื่องเขียนและร้านขายเครื่องเรือนต่างๆ ฯลฯ

"ท่านพี่ ที่นั่นคืออะไรหรือขอรับ! ทำไมดูคึกคักจัง!! พวกเราเข้าไปดูกันเถอะขอรับ!!!" กล่าวจบเจ้าโสมอ้วนก็วิ่งดุ๊กดิ๊กๆตรงเข้าไปในนั้นทันที โดยไม่แม้แต่จะรอฟังคำอนุญาตจากหยางตงเทียนเลยแม้แต่น้อย

ส่วนสาเหตุที่ว่าทำไมเขาถึงปล่อยให้มันลงเดินเอง! ก็เป็นเพราะว่าเขาทนคำเว้าวอนของมันไม่ไหวน่ะสิ! จึงอนุญาตให้มันลงเดินเองได้ จากนั้นก็อย่างที่เห็นในตอนนี้ มันวิ่งดุ๊กดิ๊กๆเข้าร้านนั้นออกร้านนี้อย่างสนุกสนาน

"ซีซี!! เดี๋ยวก่อนนน.... เจ้าเข้าไปยังสถานที่แห่งนั้นไม่ได้~..."เมื่อเห็นเสี่ยวซีวิ่งเข้าไปยังสถานที่แห่งนั้น หยางตงเทียนก็รีบร้องตระโกนห้ามในทันที แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว.... เพราะว่าเจ้าโสมอ้วนนั่น! มันวิ่งดุ๊กดิ๊กๆเข้าไปข้างในแล้วนั่นเอง...

.

. 

.