สุดยอดลูกเขยไร้เทียมทาน

บทที่ 39 ฝากเรื่องนี้ไว้กับพวกคุณแล้วกัน

"ทุกคน พรุ่งนี้ผมจะให้พวกคุณหยุดงานหนึ่งวัน เมื่อถึงเวลานั้น ทุกคนก็พักผ่อนให้เต็มที่ไปเลย!"

หลังจากที่เซียวเฉินพูดจบ คนรอบข้างก็ตาโตมองมาที่นี่กันหมด

"หัวหน้า นี่ไม่ใช่พูดเล่นใช่ไหม จริง ๆ แล้วเราสามารถหยุดงานได้เหรอ?"

ตอนนี้ เจิ้งไคไท่เงยหน้ามองไปที่เซียวเฉิน ด้วยสีหน้าที่ดูเหมือนจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ไม่ต้องพูดถึงเจิ้งไคไท่เลย แม้แต่คนอื่น ๆ ตอนนี้ก็ไม่กล้าเชื่อเลยสักนิด อีกทั้งที่นี่ยังมีสาวสวยเยอะแยะ ทั้งยังได้เรียนรู้ทักษะอีกด้วย พวกเขาชอบที่นี่มาก ๆ เลย

เมื่อเห็นคนพวกนี้เป็นแบบนี้ เซียวเฉินรู้สึกว่าตัวเองแสดงออกไปแบบนี้ ดูเหมือนจะยังไม่ชัดเจนพอ

ดังนั้น จึงมองมาทางนี้แล้วกระแอมสองที "พวกคุณก็รู้ดีว่า บริษัทของเรามีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยน้อยมาก ดังนั้นฉันจึงวางแผนที่จะไปรับสมัครคนเพิ่ม!"

หลังจากที่เซียวเฉินพูดจบ คนเหล่านี้ก็เข้าใจได้ในทันที

ไม่แปลกเลยที่จะให้พวกเขาหยุดงาน พูดแบบนี้คนพวกนี้ก็เข้าใจได้อย่างแน่นอน

"หัวหน้า คุณไปทำเถอะ พวกเราสนับสนุนคุณ ถึงเวลานั้นก็ฝากเรื่องนี้ไว้กับคุณแล้วกัน!"

คนอื่น ๆ พูดจบก็กำลังจะจากไป

แต่ขณะนี้ เซียวเฉินที่อยู่ตรงหน้าเห็นเข้าแล้ว จึงเรียกคนเหล่านี้ไว้กะทันหัน

"เดี๋ยวก่อน ผมพูดหรือเปล่าว่าให้พวกคุณไปได้แล้ว ยังมีเรื่องที่ยังไม่ได้พูดอีกนะ!"

หลังจากที่เซียวเฉินพูดจบ คนเหล่านี้ก็หันกลับมา มองมาทางนี้ด้วยสีหน้าที่ดูเซื่องซึม

ตอนนี้ในใจของพวกเขา จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้ชัดเจนมากนัก

เมื่อเห็นถึงตรงนี้ในตอนนี้เซียวเฉินก็ยิ้มเบา ๆ ให้กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า "พวกคุณก็รู้ว่า ผมมีพลังงานจำกัด ดังนั้นเรื่องการรับสมัครคน ผมจะมอบหมายให้พวกคุณ!"

เซียวเฉินพูดจบ คนเหล่านี้แทบจะร้องไห้แล้ว

ส่วนการหลอกพวกเขาแบบนี้ คนเหล่านี้กลับรู้สึกอยากจะอาเจียนขึ้นมาทันที

และพอดีตรงนี้ สายตาของเซียวเฉินขยับเล็กน้อย มองไปข้างหน้าอย่างไม่ตั้งใจ

ตอนนี้เจิ้งไคไท่ยื่นมือออกมา "หัวหน้า ผมคัดค้าน!"

"คัดค้านไม่มีผล พวกคุณรีบไปหาเร็ว ๆ และผมต้องการฝีมือระดับสูง ถ้าทนรับมือผมได้ไม่ถึงสามกระบวนท่า ผมจะต้องหาเรื่องพวกคุณแน่!"

เซียวเฉินพูดไปด้วย ยังไม่ลืมที่จะยักคิ้วให้กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเบา ๆ

เมื่อเห็นเซียวเฉินเป็นแบบนี้ คนเหล่านี้ก็แสดงรอยยิ้มที่ดูแย่กว่าตอนร้องไห้ออกมา

พวกเขาก็ติดตาม เซียวเฉินมาหลายวันแล้ว แล้วจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเซียวเฉินนั้นเก่งกาจขนาดไหน

ก่อนหน้านี้ตอนที่พวกเขาจัดการกับคนเหล่านั้น ทุกคนต่างมีบาดแผลติดตัวมากบ้างน้อยบ้าง

แต่เซียวเฉินล่ะ จัดการได้อย่างคล่องแคล่ว ราวกับว่าคนมากมายขนาดนั้นไม่มีใครสามารถทำร้ายเซียวเฉินได้เลย

ถ้าเจิ้งไคไท่เข้าไปต่อสู้กับเซียวเฉิน อย่างมากเจิ้งไคไท่ก็รับได้แค่สิบกระบวนท่าเท่านั้น

และนี่ยังเป็นในกรณีที่เซียวเฉินตั้งใจอ่อนข้อด้วย ดังนั้นจึงจินตนาการได้ว่า ความยากนั้นไม่น้อยเลย

"แต่ว่า ถ้าพวกคุณทำสำเร็จ เมื่อถึงเวลาผลประโยชน์จะไม่น้อยสำหรับพวกคุณ!"

เมื่อเซียวเฉินพูดจบทำให้คนเหล่านี้ตาเป็นประกายอย่างมาก

คิดไม่ถึงว่าแค่รับสมัครคนเท่านั้น กลับยังมีผลประโยชน์อีกด้วย?

เมื่อเทียบกันแล้ว จริง ๆ สิ่งที่คนเหล่านี้อยากรู้มากกว่าคือ ตอนนี้ยังมีผลประโยชน์อะไรอีกบ้าง?

"หัวหน้า พอจะบอกคร่าว ๆ ได้ไหมว่า สุดท้ายแล้วมีผลประโยชน์อะไรบ้าง?"

ตอนนี้เจิ้งไคไท่เดินเข้ามาใกล้เซียวเฉิน หัวเราะแล้วถามเซียวเฉิน

คนอื่น ๆ ก็เช่นกัน ถึงอย่างไร เซียวเฉินก็ไม่ธรรมดา ดังนั้นถ้าเขาพูดแบบนี้ นั่นหมายความว่าเขามั่นใจมาก

เห็นคนเหล่านี้เป็นแบบนี้ เซียวเฉินจึงรู้ว่า ถ้าไม่ให้ผลประโยชน์กับพวกเขาสักหน่อย คนเหล่านี้ก็คงไม่ยอมทำงานให้ตนเองอย่างเต็มที่

เซียวเฉินพูดอย่างเรียบ ๆ ว่า "ฉันได้สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับแผนกใหญ่ ๆ ทุกแผนกแล้ว ต่อไปถ้ามีทรัพยากรอะไร ฝั่งพวกเราจะได้รับส่วนแบ่งด้วย พวกคุณเข้าใจนะ"

แผนกใหญ่ ๆ มีสาวสวยไม่น้อยแน่ ๆ ถึงเวลานั้น พอได้มาแล้วพวกเขาก็จะได้ลงมือ

ดังนั้น คนเหล่านี้จึงแสร้งทำเป็นฟังไม่เข้าใจ

เจิ้งไคไท่ยิ่งหัวเราะเอาใจเซียวเฉิน "หัวหน้า คุณวางใจได้เลย เรื่องนี้พวกเรารู้ตัว งั้นพวกเราก็ขอตัวกลับก่อนนะครับ"

พูดจบ คนเหล่านี้ก็ลุกขึ้นพร้อมกัน เตรียมจะกลับ

เซียวเฉินมองคนเหล่านี้ แล้วส่ายหัวอย่างจนใจ

เขาไม่ได้มีท่าทีจะกลับเลย ได้ว่างแบบนี้ไม่บ่อยนัก สำหรับเซียวเฉินแล้วนี่ถือเป็นเรื่องที่ดีมาก

เมื่อเห็นเช่นนี้ ในเวลานี้ เซียวเฉินก็ยิ้มเบา ๆ

"รอดูอีกทีว่าที่นี่จะเป็นอย่างไรกันแน่"

เซียวเฉินพูดถึงหลินโหรวไม่ว่าอย่างไรงานที่หลินโหรวมอบหมายให้ เซียวเฉินทำนั้น เขาก็จัดการเรียบร้อยหมดแล้ว

ขณะนั้นหลินโหรวก็เดินลงมา

"คุณทำงานของคุณเสร็จหมดแล้วเหรอ?"

หลินโหรวเงยหน้ามองไปที่เซียวเฉิน ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย

เมื่อเห็นหลินโหรวเป็นเช่นนี้ เซียวเฉินก็ยกคิ้วเล็กน้อย ยิ้มเบา ๆ ให้กับคนตรงหน้า

"ใช่แล้ว แน่นอนว่าฉันทำเสร็จแล้ว"

ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เซียวเฉินจัดการได้อย่างง่ายดาย ไม่ได้ยากอะไรเลย

จริง ๆ แล้ว ภารกิจที่หลินโหรวมอบหมายให้ เซียวเฉินก็คือการไปขยายการรับสมัครทีมรักษาความปลอดภัย

แต่เซียวเฉินกลับส่งต่องานนี้ให้ลูกน้องของตัวเองไปทำแทน

แน่นอนว่าเซียวเฉินจะไม่มีทางบอกเรื่องพวกนี้กับหลินโหรวเด็ดขาด

"นี่ วันนี้คุณไม่มีธุระอะไรใช่ไหม?"

หลินโหรวเงยหน้ามองไปที่เซียวเฉิน ในดวงตางดงามนั้นเต็มไปด้วยความสงสัย จริง ๆ แล้วในใจของเธอก็หวังเป็นอย่างยิ่งว่าเซียวเฉินจะอยู่ด้วยกันกับเธอ

อย่างไรก็ตาม หลินโหรวอยู่คนเดียว จริง ๆ แล้วไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่นัก

เซียวเฉินเข้าใจความหมายของหลินโหรวเป็นอย่างดี จึงพยักหน้ารับ

"แน่นอนอยู่แล้ว ถึงแม้จะไม่มีเวลา ก็ต้องหาเวลามาอยู่กับคู่หมั้นของผมให้ได้"

เซียวเฉินพูดเล่นขำขันเป็นครั้งคราว ยิ่งทำให้หลินโหรวอารมณ์ดีขึ้น

พอนึกถึงท่าทางของเซียวเฉิน ก่อนหน้านี้หลินโหรวยังคิดว่านิสัยของเขาเป็นแบบนั้นจริง ๆ

อย่างไรก็ตาม ในใจของหลินโหรว จริง ๆ แล้วก็ยังมีความกังวลอยู่บ้าง

"เซียวเฉิน เรื่องนี้อันตรายมาก คุณ..."

สิ่งที่หลินโหรวอยากจะพูดคือ เซียวเฉินควรจะคิดให้ดีก่อนแล้วค่อยตอบ

เมื่อเห็นหลินโหรวเป็นแบบนี้ ในใจของเซียวเฉินก็เข้าใจได้เป็นอย่างดี

เมื่อมองไปที่เธอ เซียวเฉินก็ยิ้มน้อย ๆ ให้กับคนตรงหน้า

"พอแล้ว อย่าพูดมากนักเลย พาผมไปแล้วแก้ไขเรื่องนี้ให้เสร็จเถอะ"

ล้อเล่นอะไรกัน เซียวเฉินผ่านอะไรมามากมายขนาดนี้แล้ว

ครั้งนี้ เซียวเฉินกลับอยากจะสัมผัสประสบการณ์ให้ดีเสียด้วยซ้ำ

หลินโหรวยิ้มน้อย ๆ ในเมื่อเซียวเฉินตกลงแล้ว งั้นต่อจากนี้ก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว ก็แค่พาเขาไปก็พอ

"ดี คุณตกลงแล้ว ถึงตอนนั้นอย่ามาเสียใจทีหลังล่ะ"

หลินโหรวยิ้มออกมาด้วยความพอใจที่แผนการสำเร็จ จากนั้นเขาก็เข้าไปกระซิบบางอย่างที่ข้างหูของเซียวเฉิน เซียวเฉินส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง

"ครับ ผู้หญิงเนี่ยนะ แต่คุณก็ยังคิดง่ายไปหน่อย!"