สาวน้อยกับสถานที่ อดีต ปัจจุบัน อนาคต

     หัวน้อยๆดำๆที่กระจุ้มอยู่ที่ต้นไผ่พากันดูหนอนไผ่กันอย่างเนืองแน่น ด้วยความตื่นเต้นกันไปหมดและยักไม่วายที่จะทำตัวกระดึ๊บ…กระดึ๊บ….ตามหนอนไผ่เหล่านั้นไปด้วย

     “............!!!”บรรดาแม่ๆ ที่มองดูอยู่ไม่รู้ตัวไหนหนอนไผ่ตัวจริงเสียแล้ว

     “หาอะไรมาใส่หนอนไผ่กันเถอะพวกเรา”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ใช่ๆต้องหาภาชนะมาใส่หนอนไผ่กันก่อนนะ”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “เดี๋ยวจะตัดกระบอกไม้ไผ่ใส่นอนไผ่พวกนี้ก็ละกันนะเด็กๆ เพราะว่าพวกหนอนไผ่พวกนี้ถ้าเรายังเอาไปทำอาหารไม่หมดมันก็สามารถอยู่ได้ด้วยการกินเยื่อไผ่ด้านในนี้เป็นอาหาร เหมือนที่มันเคยอยู่”ป้าถัวผัน

     “อ้อ……”พวกเด็กๆ

     “มาลูกมา มารับกระบอกไม้ไผ่ใส่หนอนไผ่กัน”ป้าเทียนหลันซื่อ

      “ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ 

      “ตัดลำต้นให้มันเตี้ยๆหน่อยละกันนะ เดี๋ยวจะบาดมือพวกเด็กๆเอาได้”แม่

     “ได้ๆ..”พวกแม่ๆ 

      พวกแม่ๆเองก็ระมัดระวัง เพราะระหว่างที่สับลำต้นไผ่ค่อนข้างจะคมมากเช่นกัน จึงต้องเกลาให้เกลี้ยงเสียหน่อย เพราะพวกเด็กๆเอง อยากมีส่วนร่วมที่จะช่วยเก็บตัวหนอนไผ่ใส่กระบอกไม้ไผ่กันด้วย 

     “สงสัยว่าพวกเราคงจะกังวลมากเกินกว่าเหตุไปนิดหน่อยนะคะ เลยลืมนึกกันไปเลยว่าลำต้นไผ่แต่ละต้นใหญ่กว่าแขนพวกเด็กๆเยอะเลย ดังนั้นเวลาพวกเด็กๆใช้มือไปจับหนอนไผ่แทบจะไม่โดนขอบกระบอกไม้ไผ่พวกนี้เลย”แม่

     “ก็จริงนะ แต่ก็ต้องกำชับไม่ให้แย่งจับหยิบ แย่งกันจับหนอนไผ่ เพราะมือน้อยๆอาจจะดันกันไปโดนขอบคมๆได้ เอาใบไม้วางขอบๆให้หนาหน่อยก็ละกันนะ”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     “ได้เลยค่ะพี่สะใภ้”แม่

     “เด็กๆลูกอย่ากำมือหรือบีบแน่นมือจนเกินไปนัก พวกหนอนไผ่อาจจะตายก่อนได้ที่พวกหนูจะได้ทอดกินกันก่อนนะ และก็ระวังมือกันด้วยอย่าแย่งกันจับหนอนไผ่”ป้าถัวผัน

     “ค่ะ” “ครับ”พวกเด็กๆ ต่างพากันรับคำพากันถือกระบอกไม้ไผ่ช่วยกันอย่างเต็มที่กันเลย

     “ไอ้หยา…..หนอนไผ่ของเสี่ยวจื่อแบนแต๊ดแต๋เลยค่ะ”เสี่ยวจื่อน้อยที่เผลอบีบๆ จับๆหนักมือไปหน่อยด้วยเช่นกัน

     “ฮ่า…ฮ่า….”พวกเพื่อนๆ

     พวกเด็กๆเองก็พากันจับหนอนไผ่ลงใส่กระบอกไม้ไผ่กันอย่างสนุกสนาน แรกๆที่จับความรู้สึกนุ่มนิ่มมือกันแบบบอกไม่ถูก บางคนถึงกับบีบเสียหนอนไผ่บี้แบนไปเลยก็มี!!ด้วยความที่ว่าพวกเด็กๆเล็กๆยังไม่รู้จักการใช้น้ำหนักการจับหนอนไผ่แบบเบามือกัน

     ส่วนเสี่ยวจื่อน้อยที่ตอนแรกๆก็ช่วยจับหนอนไผ่ใส่กระบอกไม้ไผ่อย่างแข็งขันดีอยู่หรอก แต่จู่ๆก็หยุดและจับหนอนไผ่มาเล่นเสียแล้ว!!!

     “ดูสิพวกเรา มันดึ๊บ…ดึ๊บ…จัํกกะจี้..จี้..จี้…มากเลยอิ…อิ….”เสี่ยวจื่อน้อย

     “โอ้….พี่สาวขอลองมังนะมันรู้จักจี๋…จี๋..จริงรึป่าว”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ ก็เอาหนอนไผ่ตัวหนึ่งใส่ลงบนหลังมือของเธอบ้างตามแบบน้องเล็ก พอเจ้าหนอนไผ่มันเดินกระดึ๊บ…กระดึ๊บ….ก็รู้สึกจั๊กกะจี๋จริงๆ 

     “เราลองมั่งสิ…..”

     “ใช่ๆลองด้วยนะ”

     พวกเพื่อนๆเองก็อยากลองกันมั่ง ทีนี้จากที่ช่วยกันเก็บหนอนไผ่ลงกระบอกไม้ไผ่ก็เลิกทำชั่วคราวจับหนอนไผ่มาคนละตัววางลงบนแขนกันบ้าง ฝ่ามือกันบ้างอย่างสนุกสนานกันไป 

     “ฮ่า…ฮ่า…..”พวกเด็กๆพากันหัวเราะกันสนุกสนานกับหนอนไผ่ของพวกเขา

     “เฮ้อ……เจ้าตัวแสบเอ๊ยนำเล่นแต่ละแบบนี่นะ”แม่ เองก็อดส่ายหน้า และทอดถอนหายใจยาวๆอีกครั้งไม่ได้จริงๆ 

     “เสี่ยวจื่อน้อยนี่แสบสุดๆจริงๆ ดูสิเลยไม่ห่วงเก็บหนอนไผ่กันเสียแล้วเมื่อตะกี้นี้แทบจะแย่งกันจับหนอนไผ่เลย”ป้าถัวผัน

     “ก็นั่นน่ะสินะ พวกเด็กๆนี่เปลี่ยนอารมณ์ไวกันเสียจริงๆเลย ปล่อยให้เล่นกันสักพักก็ละกัน”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     “ก็คงจะต้องเป็นแบบนั้นล่ะค่ะในตอนนี้ คงจะไม่สนใจอะไรกันแล้วล่ะค่ะ”แม่

     “เฮ้อ……..”ป้าสะใภ้ทั้งสองคน 

     พวกแม่ๆเองก็พากันจัดการปัดกวาดไม้ไผ่และใบของต้นไผ่ที่เกะกะรอบๆมารวมกองๆเอาไว้ให้เป็นที่ ในระหว่างที่รอพวกเด็กๆช่วยกันเก็บหนอนไผ่ใส่กระบอกไผ่กันอยู่ แต่ว่าคงจะเนิ่นนานไปเสียหน่อยถ้าให้พวกเด็กๆพากันเก็บหนอนไผ่พวกนี้ 

     “ตรงนี้เก็บหนอนไผ่ใส่กระบอกไม้ไผ่หมดทุกๆตัวแล้วค่ะแม่ ป้าๆ น้าๆ อาๆ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “จ้ะ”แม่ๆ

     “ในที่สุดก็เก็บหนอนไผ่กันหมดเสียทีนะ”แม่

     “เฮ้อ………”บรรดาแม่ๆก็อดที่จะพากันสายหน้าน้อยๆไม่ได้จริงๆ เพราะรอกันนานมาก!!

     “ด้านโน้นก็ไปเก็บหนอนไผ่กันต่อได้เลยนะจ๊ะเด็กๆ ยังไหวกันอยู่หรือเปล่าล่ะ??”แม่

     “ไหวค่ะ/ครับ”พวกเด็กๆ พากันลุกย้ายไปที่ต้นไผ่กออื่นกันทันทีเลย เพื่อเตรียมตัวเก็บหนอนไผ่กันต่อเลย

     “พี่สะใภ้ว่าอันไหนที่พอจะเก็บกันเองได้ก็เก็บก่อนดีกว่านะ ถ้าขืนรอเจ้าพวกตัวเล็กๆทุกต้นไผ่ มีหวังวันนี้ทั้งวันก็อาจจะเก็บหนอนไผ่ไม่หมดล่ะ”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     “ก็จริงค่ะพี่สะใภ้”แม่

     “แค่เว้นไว้ต้นไผ่ที่มีหนอนไผ่ไม่ต้องเยอะมากก็ละกันนะ เอาไว้ให้พวกเด็กๆเขาร่วมช่วยกันกับพวกเรา”ป้าถัวผัน

     “น้องก็เห็นด้วยเลย”แม่

     พวกพี่ๆที่เป็นเด็กโตพวกแม่ๆไม่ค่อยกังวลเสียเท่าไหร่นักเพราะว่องไวปราดเปรียวกว่าเจ้าพวกตัวเล็กๆ ที่ทำอะไรนานๆซ้ำๆมากไม่ได้นักหรอก เน้นห่วงเล่นเสียมากกว่า!!

      เด็กโตนั้นแค่ทำหน้าดุหรือพูดดุไม่กี่คำก็จะนิ่งแล้ว แต่เจ้าพวกตัวเล็กๆนี่สิส่วนมากจะหน้ามึน ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เสียมากกว่าว่าตัวเองโดนดุหรือไม่กัน 

     “น้องเล็ก น้องสี่ให้พวกพี่ช่วยเก็บหนอนไผ่ให้เอาไหม”พี่ใหญ่หมูจื่อ

     “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรพี่ใหญ่พวกเราเก็บกันได้น่ะ”เสี่ยวจื่อน้อย

     “แต่ว่าเอ่อ……”พี่รองสือจื่อ

     “รับรองว่าหนอนไผ่แต่ละตัวสมบูรณ์เหมือนเดิม ไม่โดนบีบบี้แบนอีกอย่างแน่นอนนะพี่ชาย”เสี่ยวจื่อน้อย

     “เอ่อ….จ้ะน้องเล็ก”พี่ๆ

     ที่พวกพี่ชายอาสาช่วยกันเก็บหนอนไผ่ในส่วนของน้องๆตัวเล็กๆ กลุ่มนี้ก็เพราะว่าเห็นวิธีที่เก็บหนอนไผ่จากพวกน้องๆแล้วกลัวว่าให้เวลาหนึ่งชั่งโมงก็ยังเก็บไม่ถึงครึ่งเลย เพราะอะไรน่ะเหรอ??? เจ้าตัวเล็กๆกลุ่มนี้เล่นจับหนอนไผ่อย่างเบามือมากจริงๆและจับขึ้นมาทีละตัวเท่านั้น และผลิกไปผลิกมาดูว่าพวกมันสมบูรณ์ดีหรือไม่!!!

     “แล้วแบบนี้เมื่อไหร่น้องๆถึงจะเก็บหนอนไผ่กันหมดล่ะเนี่ย”พี่สามจงจื่อ

     “นั่นน่ะสิ….เฮ้อ…..”พวกพี่ชายพากันมองพวกน้องๆจับหนอนไผ่ใส่กระบอกไม้ไผ่อย่างประณีตจริงๆ !!!

     “เอาแบบนี้ไหม พวกเราต้องไปกระซิบแม่ๆกันว่าก่อนที่จะเรียกพวกน้องๆไปเก็บหนอนไผ่กัน พวกเราก็พากันเก็บหนอนไผ่ให้หมดไปครึ่งหนึ่งจากที่มีจริงอยู่”พี่หวงเซ่อ

     “อ้า…….เอาเลย”พวกพี่ๆน้องๆที่เหลือต่างก็พากันสนับสนุนความคิดนี้กันอย่างรวดเร็ว และรีบวิ่งไปปรึกษากับแม่ๆของพวกเขาทันทีทันใดไม่รอช้า

     บรรดาแม่ๆเมื่อตกลงกับพวกพี่ๆได้แล้ว ต่างก็พากันนินทาพวกพี่ที่พึ่งคล้อยหลังจากไปกันว่า…..

     “ไม่ใช่มีเพียงแค่พวกเราแล้วน่ะสินะคะ ที่รำคาญเจ้าพวกตัวเล็กๆกลุ่มนั่นน่ะค่ะพี่สะใภ้”แม่

     “ก็นั่นน่ะสิ สงสัยคงจะเหลือทนพวกพี่ชายแล้วล่ะมั้งถึงได้มาปรึกษาให้ทำแบบนี้น่ะนะ”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     “แล้วเมื่อไหร่จะเบื่อกันก็ไม่รู้สินะ จะได้ตัดปัญหาไปเลย”ป้าถัวผัน

     “ก็คงจะต้องอีกพักใหญ่ๆล่ะค่ะถึงจะเบื่อเล่นแบบนี้”แม่

     “เป็นพวกเด็กๆนี่ก็ดีนะ อะไรๆก็ดูสนุกสนานไปหมดเลย”ป้าถัวผัน

     “จริงๆ….”แม่และป้าสะใภ้

     “แต่ถึงจะพากันมาซน แต่เที่ยวนี้น้องว่าพวกเราก็ได้ของกลับไปเยอะแยะเลยนะคะ ถือว่าเป็นผลดีเลย”แม่

     “นั่นสินะ แรกๆก็ไม่คิดว่าจะได้ของกลับไปเยอะขนาดนี้หรอก ถือว่าไม่เสียเที่ยแล้วจริงๆนั่นแหละ”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     “ถือว่าวันนี้พวกเด็กๆพากันซนแบบมีประโยชน์ล่ะ”ป้าถัวผัน

     “จริงค่ะพี่สะใภ้”แม่

     ทุกๆคนยังคงสนุกสนานกันอยู่ที่ป่าไผ่กันนานพอสมควร เริ่มจากการขุดหาหัวหน่อไม้กัน และก็ได้หนอนไผ่เพิ่มมาอีกเลยยิ่งทำให้ทุกๆคนมีความสุขกันมาก และเพลิดเพลินไปกับป่าไผ่กัน

     “โอ้…กระบอกไม้ไผ่ที่เต็มไปด้วยหนอนไผ่เยอะแยะเลย”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ใช่ๆ…”พวกเพื่อนๆ

     “แบบนี้คงจะได้กินหนอนไผ่ทอดกรอบอร่อยๆแล้ว”พี่สาวอู๋หมิงจื่อ

     “ใช่แล้ว นี่คือเรี่ยวแรงและฝีมือจับหนอนไผ่จากทุกๆคนที่ช่วยกันเก็บหนอนไผ่ได้มากขนาดนี้ เหนื่อยมากเนอะทุกๆคนกว่าจะเก็บได้เยอะขนาดนี้ พวกเราเก่งกันจริงๆเลย”เสี่ยวจื่อน้อย

     “ใช่ๆ ฝีมือของพวกเราทั้งหมดเลย”พวกเพื่อนๆรุ่นเล็ก

      “ปรบมือให้กับผลงานของพวกเราหน่อย”เสี่ยวจื่อน้อย

      “แปะ….แปะ….”

      “พวกเราถึงจะตัวเล็กๆแต่วันนี้พวกเราทำประโยชน์ให้กับครอบครัวได้แล้วนะ นี่คือผลงานสุดยอดของพวกเราในวันนี้เลย”เสี่ยวจื่อน้อย

      “ใช่ๆ …..”พวกเพื่อนๆรุ่นเล็ก

     พวกเด็กๆ ประสานเสียงมั่นใจมากเหลือเกินจริงๆ แต่ผิดกับกลุ่มคนอยู่สองกลุ่มที่ได้ยินแล้วแทบจะยืนล้มหงายหลังกันไปเลย ก็คือกลุ่มพวกพี่ๆ และกลุ่มบรรดาแม่ๆ ที่รังฟังคำพูดพวกนี้แล้วอดที่จะส่ายหน้ากันไม่ได้จริงๆ 

     “............!!!”พวกพี่ๆ 

     “............!!!”บรรดาแม่ๆ 

     “ที่พูดมาเนี่ยแน่ใจกันนะนั่นน่ะ เจ้าตัวเล็กๆนี่แสบพอๆกันเลย เหมือนกันจริงๆ”แม่

     “ไอ้ที่ว่าฝีมือช่วยกันเก็บเนี่ยนะ ถ้าลองนับจำนวนกระบอกไม้ไผ่ที่เก็บใส่หนอนไผ่เหล่านี้จริงๆเผลออาจจะ 2 กระบอกได้ไหม???”ป้าถัวผัน

     “ในความเป็นจริงๆดูแล้วน่าจะแค่กระบอกเดียวนะพวกเรา”ป้าเทียนหลันเซ่อ

     ไม่ใช่แค่เพียงแม่ๆป้าสะใภ้ ที่นินทาเจ้าพวกกลุ่มตัวเล็กๆเท่านั้นพวกพี่ๆเองก็พูดถึงไม่แพ้กันเลยว่า…..

     “น้องเล็กช่างกล้าพูดเนอะ..!!”พี่ใหญ่หมูจื่อ

     “ส่วนมากน้องเล็ก น้องสี่กับเพื่อนๆจะเล่นกันเสียมากกว่าไม่ใช่เหรอไงกัน น้องๆจำกันไม่ได้เหรอ??”พี่รองสือจื่อ

     “ผลงานส่วนมากจากการเก็บหนอนไผ่น่าจะเป็นพวกเราเสียมากกว่านะครับทุกๆคน”พี่สามจงจื่อ

     “แล้วมีใครจะไปกล้าขัดน้องเล็กที่พูดนำเพื่อนๆล่ะ???”พี่สุ่ยหู

     “ไม่มี..!!”พี่ๆน้องๆ

     “ก็นั่นไงล่ะ ก็ต้องปล่อยให้เป็นไปตามที่พวกน้องๆต้องการไปล่ะนะ”พี่ไคว่จื่อ

     “ใช่ก็ต้องปล่อยๆพวกน้องๆไป ขืนไปพูดขัดขึ้นมาหลังจากนี้น้องเล็กคงจะได้ปั่นป่วนพวกเราไม่หยุดอย่างแน่นอนล่ะนะ”พี่หวงเซ่อ

     “ทำเป็นไม่เห็น ไม่ได้ยินอะไรไปละกันนะพวกเรานะ ถือเสียว่าเป็นความสุขของน้องๆน่ะ”พี่หงเซ่อ

     “ใช่…!!!”พวกพี่ๆ

     “เฮ้อ………..”พวกพี่ๆ ต่างก็พากันนินทาพวกน้องสาวกันแต่ก็ไม่มีใครสักคนที่จะกล้าขัดใจพวกเธอเลย

     “แม่คะ ป้าคะ น้าคะ อาคะ พวกเราเก่งกันมากใช่ไหมคะ???”เสี่ยวจื่อน้อย 

     “อ้อ…จ้ะ.!!!เก่งมากเลย”แม่ๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ อึกอักที่จะตอบว่าใช่!! อย่างเต็มปากเต็มคำจริงๆ 

     “ถ้าอย่างนั้นแล้ว พวกเราจะได้รางวัลจากการช่วยงานในครั้งนี้ด้วยไหมคะ???”เสี่ยวจื่อน้อย ส่งส่ายตาออดอ้อนขอรางวัลทันทีเลย

     “โอ้…แน่นอนสิจ๊ะ เด็กๆทำความดีและช่วยงานแบบนี้อย่างไรเสียก็ต้องได้รางวัลอย่างแน่นอน”ป้าถัวผัน

     “ถึงจะไม่เอ่ยปากขอ แม่ก็ต้องเตรียมให้แน่นอนเพื่อเป็นกำลังใจให้พวกเราทำดีต่อๆไป”แม่

     “เย้…เย้….”พวกเด็กๆ พากันกระโดดปรบมือกันอย่างดีใจที่จะได้รางวัลเป็นการตอบแทนกัน

     “แล้วอยากจะได้อะไรกันล่ะ พอจะบอกได้ไหมเอ่ย???”แม่ ลองแกล้งถามพวกเจ้าตัวเล็กๆดูว่าต้องการอะไร ทั้งๆที่รู้แล้วว่าพวกตัวเล็กอยากได้อะไรกัน

     “อยากกินหนอนไผ่ทอดกรอบๆค่ะ/ครับ”พวกเด็กรุ่นเล็ก

     “ตกลงจ้ะ..”แม่ๆ 

     “เย้…เย้….”พวกเด็กๆ         

***********

    เสี่ยวจื่อน้อย พี่สาวอู๋หมิงจื่อกับกลุ่มเพื่อนๆตัวเล็กๆของพวกเธอ กินแรงก็เยอะกว่าใครเพื่อนๆเลยแต่ก็กลายเป็นว่าทำงานเยอะกว่าพวกเขาซะงั้น พวกพี่ๆก็ได้แต่พากันมองกันไปมองกันมา ยกประโยชน์ให้พวกน้องๆตัวเล็กๆกันไป